crimsonmoonstory

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

hoi

hoi


Hoi, iedereen! Ik ben Sarah, 19 jaar en fan van TH! Doordat ik teveel fantasie heb, ben ik begonnen met een verhaal... Hopelijk vinden jullie het een beetje goed, en laat gerust een commentaartje achter! dikke kus

21/02/08
HEY LIEVE LEZERTJES,
JULLIE ZULLEN DIT NIET GRAAG HOREN MAAR VANAVOND POST IK MIJN LAATSTE STUKJE VAN DIT VERHAAL...
DIT WIL NIET ZEGGEN DAT IK STOP MET SCHRIJVEN! IK BEGIN WELDRA AAN EEN ANDER TH-VERHAAL, DUS HOPELIJK VONDEN JULLIE DIT EEN VERHAAL DAT HET WAARD WAS OM TE LEZEN EN HOPELIJK LEZEN JULLIE OOK HET ANDER...
DANKJEWEL ALLEMAAL
(als jullie vragen hebben, email me gerust: diebediedabedieboe@hotmail.com)

1. Spring Nicht

Het was toch weeral een heel eind geleden dat ik naar het kerkhof was geweest. Maar het deed zo’n pijn om er aan te denken. Met elke stap die ik nam richting haar graf borrelden de tranen omhoog… Het voelde precies alsof iemand een mes in mijn rug plantte, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Langzaam maar zeker zag ik het grijze graf, de bloemen moesten zonodig water hebben en het meisje op de foto had nu 19 moeten zijn. 17 november, overlijdensdag, en 24 november haar verjaardag! Wat had ze mooi geweest moest ze hier nog zijn, hier op deze planeet, hier bij mij. Het raakte me nog steeds, al was het nu al zo’n dikke 4 jaar geleden dat ze dood was. Waarom ze het deed begreep ik nog steeds niet. Ik miste haar, mijn beste vriendin, mijn prinsesje, mijn alles… Ik viel neer op mijn knieën en begon te huilen. Het liedje ‘Spring Nicht’ van Tokio Hotel galmde door mijn hoofd. “Bitte spring nicht”, ja Bill zong daar wel een heel passende zin. Ik zag het nog steeds zo voor me, en nog steeds voelde ik me schuldig omdat ik er niet op tijd bij was! God wat haatte ik mezelf, ik wou dat ik daar lag in haar plaats. Ze had zoveel opties, zoveel mogelijkheden en toch zag ze geen uitweg… Ik besloot om weg te gaan, ik kon dit niet langer aanzien. Haar mooie ogen, haar zwarte haar, haar glimlach, dit alles moest ik nu missen. Ik vertrok zonder omkijken, spoelde het liedje door zodat ‘Heilig’ speelde. Alweer zo’n nummer die me deed huilen, alweer raakte het lied me zo. Met al de gevoelens die Bill in zijn muziek stak en mijn persoonlijke situatie kon ik dit lied niet negeren. Het maakte me stil, van bij de eerste noot tot de laatste. Wat hadden die toch mooie nummers, ware het niet dat ze me soms zo’n pijn deden… Ik keek rond me heen, er was niemand op straat. Om mijn gedachten te verzetten schakelde ik over op het nummer ‘Reden’, een liedje die me spontaan deed lachen. Stilletjes begon ik mee te zingen. Ik droogde mijn tranen met mijn handen en gaf mezelf een opbeurend zetje. Het volume stond nu op het maximum en ik stond te zingen alsof mijn leven ervan afhing. Natuurlijk had ik niet door dat er nu wel verschillende mensen buiten waren. Glimlachend keken ze me aan, die is wel goed geluimd vandaag.

2. De Fnac

Ik lag languit op mijn bed, denkend aan wat ik eens zou doen vandaag. Het werd maar eens een dagje shoppen. Samen met mijn beste vriendin Ilse zat ik op de trein richting Gent, onze favoriete stad en uitgaansbuurt. Het werd heel gezellig, we maakten grappige foto’s van elkaar, trakteerden onszelf op een warme wafel en shopten heel wat af! Samen waren we aan het zingen geblazen in de fnac, waar je muziek kon beluisteren. De 3 CD’s van Tokio Hotel waren natuurlijk het dupe, en ook de mensen rondom ons. Nou ja we waren jong en gek, dus waarom ook niet hé? Luidkeels zongen we de nummers When Nichts Mehr Geht, In Die Nacht, Nach Dir Kommt Nichts, Durch Den Monsun mee. Plots kwam een man in pak naar ons toe… Ilse was al weggelopen omdat die dacht dat we buiten gesmeten zouden worden, maar ze had het wel goed mis. De man vroeg ons heel beleefd of we eens met hem mee zouden komen. Zogezegd, zo gedaan. We kwamen aan in zijn kantoor, waar alles heel netjes was, zoals ik wel had verwacht. We kregen een comfortabele stoel aangereikt en een drankje. Hij kwam snel ter zake, hij vond ons namelijk goed zingen! Nu zal ik niet beweren dat ik niet goed kan zingen maar zo spectaculair vond ik het ook niet. De man, die intussen Mark Synaeve heette, stelde voor dat we eens zouden samen komen om iets te proberen. Zo kwamen we tot de datum 27 november. Totaal verrast gingen we weg. Stel je voor dat we succes kregen! Ilse kon wel goed zingen maar speelde geen instrument, ik kon wel wat overweg met viool en piano. Al verlangend naar de 27e begonnen we te fantaseren… wat als we bekend werden? Wat als we in het buitenland mochten optreden? Wat als we onze CD’s en singles konden zien liggen in de winkels?? Al gierend van de zenuwen liepen we terug naar het station. Dit zou echt wel magisch zijn…

3. 27 november

27 november was er vlugger dan verwacht. Deze keer zaten we niet in het keurige kantoor maar had Mark een klein kamertje gevonden waarin een piano stond en 2 micro’s. Daar mochten we wat verzinnen en inoefenen. Omdat we nog nooit een eigen nummer hadden in elkaar geflanst was het toch wel wat onwennig in het begin. Ik schreef wel vaak gedichten, dus de teksten kwamen wel heel vlot, maar om dan alles op muziek te zetten… Na een heel eind puffen en blazen hadden we toch een mooi geheel gecreëerd. Ik speelde de eerste noten op de piano en Ilse begon meteen te zingen. Samen zongen we het refrein en ik speelde nog een solo. Ik vond het best oké, tevreden liep ik naar de deur van het kamertje en ging op zoek naar Mark. Het gebouw was ongelofelijk. Overal hingen foto’s van artiesten, kunst, posters, zelfs tekeningen van kleine kindjes. Op het einde van de gang zag ik dat er een deur op een kier stond. Ik ging eventjes piepen toen ik opving wat Mark allemaal vertelde. Hij fluisterde dat hij 2 meisjes had gevonden die talent hadden, die samen heel goed klonken. Ik voelde me wel prettig. Ik schrok toen hij opeens opstond en naar de deur liep, ik deed alsof ik net aankwam en op de zwarte deur ging kloppen. Hij keek verrast maar glimlachte. Met een trots gezicht mocht ik aankondigen dat we ongeveer een nummer hadden. Benieuwd naar het resultaat liep hij voor naar het al vertrouwde kamertje. Daar moesten we nog eens laten horen wat we hadden. Superenthousiast begon hij te klappen, hij danste zelfs een beetje. Ilse en ik hadden bijna de slappe lach, zo hilarisch was het. Maar eigenlijk waren we wel trots op onszelf, we hadden dit helemaal alleen gedaan. We kregen de opdracht van Mark om nog wat nummers te schrijven, en om terug af te spreken. Het werd Ilse wat te veel en ze begon te huilen van geluk. Ik troostte haar met de woorden dat we het zeker zouden halen, zolang we het maar samen deden. Ik voelde me zo gelukkig, eindelijk zou ik kunnen doen wat ik al altijd wou, mijn eigen muziek maken. Dan zou ik net als Bill zoveel gevoelens in mijn muziek steken, en anderen hopelijk ontroeren. Op de terug rit naar Kortrijk kletsten we erop los, hoe zalig het wel niet was vandaag, hoe goed het deed onze eigen muziek te maken, hoe enthousiast onze ouders zouden zijn met het nieuws! We waren verrast toen we zo snel in Kortrijk arriveerden.

4. De wil van de ouders

Ik bekeek de poster waarop de mooie Bill stond te schitteren, die had ik vorige week gekregen van mijn allerliefste zus. Vandaag moest ik het vertellen aan mijn ouders. Ik dacht bij mezelf wat ze allemaal konden zeggen. Misschien vonden ze het belachelijk dat ik ook maar een sprankeltje geloofde dat ik het in de muziekwereld zou halen. Nogal nerveus strompelde ik naar de keuken waar mijn mam stond te koken. Ze keek om en glimlachte, vroeg me hoe het was met Ilse in Gent en of ik mijn zus niet had gezien. Ik antwoordde braaf op haar vragen en maakte een geluidje. Ik moest je maar eens wat vertellen mam, begon ik. Ze stopte met roeren in haar saus en keek me ongerust aan… Ik zag meteen al dat ze dacht dat ik iets ergs zou vertellen, ze moest eens weten! Ik vertelde alles wat ik uitgespookt had in Gent, dan in het bijzonder in de Fnac en het muziekkamertje. Als een bezetene stond ik op mijn lip te bijten en te staren naar de grond. Ik dacht echt wel dat mijn mam me zou uitkafferen maar dat deed ze echter niet. Ze begon te lachen en kwam naar me toe. Ze knuffelde me zodanig dat ik bijna geen lucht meer kreeg. Zo’n reactie had ik me echt niet kunnen inbeelden. Ze vond het fantastisch!! Ze had altijd al wel geweten dat ik iets verder zou doen met muziek. Ze vertelde me zelfs dat ze soms stiekem aan mijn muziekkamer stond om naar me te luisteren. Ik glunderde en gaf haar een gemeende kus. Ik belde zo snel mogelijk naar Ilse, ik moest mijn verhaal vertellen, dit zou ons allemaal wel lukken. Ze nam op, nogal van streek vond ik, met Ilse. “Hey, met mij”, ik begon heel hysterisch te krijsen in de telefoon en ik durfde er op wedden dat ze de telefoon weg moest houden van haar oor. Zo blij was ik met de reactie van mijn mam! Toen kwam Ilse aan het woord, met minder goed nieuws. Haar ouders vonden het tijdsverspilling en wilden niet dat ze meedeed. Ze eisten van hun dochter dat ze verder zou studeren, en zich daar dus volledig zou op concentreren. Ilse had de moed niet om tegen te spreken. Met een angstig gevoel vroeg ik me af hoe we dit moesten oplossen. Mijn euforische bui versmolt als ijs voor de zon. Ilse kwam met het idee dat ik het maar alleen moest doen, dat ze wel nog wou helpen met teksten maar dat ze niet kon mee zingen. Dit wilde dus zeggen dat ik helemaal alleen moest zingen EN piano spelen. Al gauw voelde ik me heel onzeker. Wat zou Mark hier van vinden? Had ik wel het lef om dit alleen te doen? Had ik daar wel de tijd voor? Zonder nog een woord te zeggen haakte Ilse in en liet mij verward achter.

5. Alleen dan maar

Na een heel lang gesprek met mijn mam en Mark kwamen we tot de conclusie dat ik het alleen verder zou doen. Dat wilde zeggen dat mijn mam me steunde en dat ik niet verder zou studeren. Wel had ik moeten beloven dat als het niets werd, ik me moest inschrijven om toch te gaan studeren. Dat vond ik maar redelijk fair tegenover mijn ouders. Eenmaal thuis kroop ik meteen in mijn speciale kamer waar mijn piano mooi stond te wezen. Wat was ik zot van dit instrument. Glanzend zwart met de oogverblindende witte toetsen. Naast het raam stond mijn partituurhouder voor mijn viool. Omdat het al een heel eind geleden was dat ik er nog op had gespeeld nam ik mijn viool vast. Wat gaf dit kleine ding toch een mooi geluid. Zo snel als mijn vingers me wilden toelaten gleed ik over de snaren… Maar ik moest maar eens aan het werk, nu ik er toch helemaal alleen voor stond. Ilse liet niets meer van zich horen, wat ik maar kinderachtig vond. Ze had waarschijnlijk al het nieuws gehoord dat ik het toch alleen zou doen, misschien kon ze het niet verkroppen. Het maakte mij niets uit, maar ik merkte al snel op wat voor tijd erin kroop. Ik ging me echter niet laten kennen, ik schreef mijn teksten en kroop bij mijn piano om muziek te vinden. Het moest gewoon lukken. De teksten kwamen vlot, mijn emoties liet ik de vrije loop. Het werd al snel een combinatie van verliefde, blije gevoelens. Toch had ik ook een trager en emotioneel zwaarder lied. Zo kon ik eindelijk eens mijn verwardheid, verlatenheid uitschrijven en zelf zingen. Met een bonzend hoofd begon ik mijn teksten te zingen. Na zowat 2uur tokkelen op mijn piano, klopte mijn zusje op de deur. Ze had een grote tas warme chocomelk mee voor me. God wat was ze toch lief voor me. Ze had altijd al in me geloofd, ze wist dat ik het in me had, ze had me al meerdere keren horen zingen. Bezorgd vroeg ze me hoe het ging. Ik voelde me gelukkig, alleen al omdat ze zo meegaand was. Ze was dan ook een grote fan van Bill en samen konden we uren doorbrengen met hun muziek. Ze begreep me, luisterde naar alles wat ik te zeggen had, en kwam soms mee naar het graf. Ze was echt mijn zus en mijn boezemvriendin. Snel liet ik horen wat ik al had. Ik zag haar glunderen maar smeekte speels wat ze ervan vond. Ze kwam naar me toe en gaf me een kus. Ze vond het prachtig, ze wou dat ze ook zo kon spelen. Het deed me goed dat er iemand was die mij steunde en me dan ook nog eens werkelijk goed vond. Ik moest haar wel iets beloven: als ik ooit Bill in het echt zou ontmoeten, moest ik een handtekening vragen. Ik lachte haar reactie weg met de woorden dat die kans wel heel klein was. De afstand Duitsland België is wel niet zo gigantisch groot maar ik hoopte er toch maar niet op. Als ik hier al wat optredens mocht doen, was dat al een hele eer. Het werd heel laat die avond, samen met mijn zus waren we volop aan het fantaseren, en zong ik nog eens de nummers die ik tot nu toe al had. Met een grote glimlach op mijn gezicht kroop ik in mijn bed, met mijn gedachten bij Bill…

6. M'n 20e verjaardag

Nu ik volop met muziek bezig was, vloog de tijd gigantisch snel voorbij. Zo was het bijna mijn 20e verjaardag, een gelegenheid voor een groot feest volgens mijn mam, en natuurlijk deed mijn zusje ook mee. Het moest een groot geheim blijven voor me. Zo wist ik alleen dat er heel veel volk zou komen. Samen met mijn zus ging ik een jurkje kopen voor het feest. Mijn zus, die meer finesse had voor mode had meteen haar oog laten vallen op een zwart jurkje. Het kwam wat verder tot aan mijn knieën, op mijn middel hing een stoffen riem met een vlinder op en op de decolleté sierden glanzende pareltjes. Het stond me dan ook wel perfect vond ze! Ondertussen had ze ook wat accessoires gevonden: een grote zwarte ketting, lange oorringen bezet met felrode steentjes en een armband met roosjes in verwerkt. Veel tijd had ik niet om mezelf goed te bekijken want mijn mam had nog afspraken voor me gemaakt, zo moest ik nog langs bij de kapper, de schoenwinkel,… Ze had alles gepland, ik moest alleen mijn spullen halen. Benieuwd naar welke schoenen mijn mam had uitgekozen ging ik binnen. De doos stond al op de toog, en de vrouw glimlachte vriendelijk. Met een gelukkige verjaardag toonde ze me de schoenen. Mijn ogen glinsterden, het waren prachtige schoenen. Zwarte pumps met een mooie ronde top en een bandje met ‘diamantjes’ op. Ik kon niet wachten tot ik ze mocht dragen. Bij de kapper kreeg ik een preek over hoe mooi mijn haar niet was, welk mooi kleur ik niet had van haar en dat ik het nooit mocht verven. Nadat hij een uurtje geprutst had aan mijn haar zag ik een leuk en funky resultaat. Mooi zo, het feest kon beginnen, zo dacht ik toch. Thuis gekomen stond er me nog een verrassing, daar stond namelijk een collega van mijn mam om me helemaal mooi te maquilleren. Zoveel kleuren van oogschaduw en nagellak had ik nog nooit gezien. Toch ging ze voor mijn natuurlijke kleuren die ik altijd gebruikte, zwarte oogschaduw en felrode lippenstift. Nu was ik echt klaar voor het feest. Ik werd geleid door mijn zus en voelde de warmte in de zaal. Met een heleboel mensen begonnen ze af te tellen, 5 4 3 2 1! Ze begonnen allemaal te zingen en nu werd mijn blinddoek weg gehaald. Familie, vrienden, vroegere klasgenoten stonden in koor te brullen. Overal werd ik een gelukkige verjaardag gekust. De cadeaus lagen in groep aan de deur. Het werd een heel gezellig feest, er werd alcohol gedronken en veel gelachen. Plots werd het stil, mijn zus had namelijk stiekem een microfoon genomen en was beginnen fluisteren. In de hoek hing een doek, die me nog niet was opgevallen. Toen mijn zus een verhaaltje begon te vertellen over mijn verleden begon iedereen spontaan te lachen. Over hoe ik steeds van die romige yoghurt at, hoe mollig ik wel niet was toen. Ik voelde me in mijn nopjes, die kreeg ze op haar 20e verjaardag zeker terug! Meteen nam ze een glas champagne en hield het in de lucht, op mijn jarige zus!! Iedereen begon meteen terug te praten, maar dat was niet de bedoeling. Mijn mam kwam erbij, ze vertelde dat ze een verrassing had voor iedereen. Ik was wel benieuwd naar wat het zou kunnen zijn. Enthousiast stamelde ze dat we een talent in de zaal hadden. Ik begon het allemaal wel een beetje te begrijpen, en na 10 minuten zat ik bij mijn piano om één van mijn liedjes te zingen. Het werd zo stil in de zaal dat ik kippenvel kreeg. Na een paar nummers te zingen besloot ik dat het wel goed was voor vandaag. Onder luid applaus mengde ik me terug in het feestvolk. Overal kreeg ik goede commentaar, tot iemand me op de schouders tikte. Met een grote zwaai draaide ik me om en zag Mark staan, hij had nog iemand anders mee. Hij stelde voor om kleine optredens te doen, voorprogramma’s te spelen, en eventueel een CD op te nemen. In een euforische bui schreeuwde ik van geluk! Dit was mijn droom die aan het uitkomen was!! Zo snel mogelijk holde ik naar de bar, mijn schoenen waren dan wel hemels maar lopen daarmee doe je het best niet te lang. Automatisch kwam iemand bij me om me een drankje aan te bieden. Omdat dit zo goed meeviel begon ik een cocktail te drinken. Geen bier, dat lustte ik niet. Ik schrok ervan hoe snel de cocktails kwamen. Samen met mijn zusje en nog enkele vrienden giechelden we erop los. Het was dan ook al zo’n tijd geleden dat ik ze nog eens had gezien. Allen waren dolenthousiast over mijn muziek, en de manier waarop ik het presenteerde. Verder kreeg ik nog immens veel complimentjes over mijn outfit zodat mijn zusje haar ook in d’r nopjes voelde. Na heel wat cocktails liep ik nogal waggelend naar buiten. De buitenlucht deed toch zo’n deugd, en samen met mijn zusje strompelde ik verder naar huis om daarna meteen in slaap te vallen.

7. Dagje Vrijaf

Hoewel ik eerlijk vond dat alles te goed ging, genoot ik van mijn succes. Nog steeds had ik niets meer van Ilse gehoord. Die was waarschijnlijk stik jaloers want die was niet eens naar mijn verjaardag gekomen. Vandaag had ik eindelijk eens een dagje vrijaf. Ik zou lang uitslapen en dan ‘s avonds met mijn zus naar een optreden van Tokio Hotel gaan. We hadden al zolang ons ticket gekocht en telden samen de dagen af. Nu was het zover, de hele dag liepen we rond als 2 kippen zonder kop. Zelfs mijn mam kwam er op de duur nerveus van. Met een simpele ga mijn keuken uit, had ze het ons wel duidelijk gemaakt. Het concert begon om 18uur dus moesten we zeker op tijd vertrekken. In de auto werden de CD’s constant gedraaid en luidkeels meegezongen. Toen we een plaatsje gevonden hadden tussen talloos andere wagens greep ik mijn make-up tasje vast. Als 2 diva’s begonnen we ons op de maken. Een eenvoudig zwart lijntje onder de ogen, zwarte oogschaduw en mascara deden onze bruin-groene ogen alle eer aan. Nog snel wat lipgloss en we stonden klaar om naar onze grootste idolen te gaan kijken. Eenmaal aangekomen zag ik Mark staan, oh neen daar ging mijn dagje vrijaf. Heel onopvallend draaide ik me om en liep de andere kant uit. Maar het getik op mijn schouder vertelde me dat mijn vermijdingspoging mislukt was. Gelukkig sprak hij me niet aan over het werk, maar wel vriendschappelijk. Hij wist namelijk dat ik fan was van Tokio Hotel en had daarvoor eens zijn werk gemaakt. Hij had een speciale plaats voor me, dicht bij het podium! Ik gaf hem een dikke knuffel, want dit was echt wel super. Samen met mijn zus ging ik hysterisch vooraan staan. Met ons VIP-pasje konden we echt alles super goed zien! Af en toe werd ik wel eens aangesproken en kreeg ik aangename commentaar. Het deed dan ook heel raar om mijn handtekening te geven aan iemand. Zo voelt het dus om Bill te zijn, maar voor hem was dat dan nog een heel stukje erger. Het gegil in de zaal meldde dat Tokio Hotel aan het opkomen was. Mijn zus kneep me in mijn hand, ik gilde het uit. Daar waren ze dan eindelijk! Ik had zolang gewacht om hen eens aan het werk te zien. In een gewone jeans en een knal rode T-shirt kwam Bill als eerste op, gevolgd door zijn broer Tom die alweer een veel te grote broek aanhad. Daarna kwamen Georg en Gustav op een nonchalante manier. Met z’n 4en zwaaiden ze even naar het publiek en ze namen hun positie in. Ze begonnen dan ook meteen, ‘Schrei’ werd luidkeels meegezongen. Bill glimlachte om al de fans die waren komen opdagen. Duizenden handen reikten in de lucht, spandoeken met het logo erop, foto’s van Bill Tom Georg en Gustav, echt alles. Ik genoot van elke minuut tot aan de pauze. Naast mij stond mijn zus te springen, “weet je wel hoe gek dit is? Wij 2, hier op het concert van Tokio Hotel?” Ja ik kon het ook maar nauwelijks geloven. Als 2 gekken begonnen we te gillen en te lachen tot grote ergernis van de meisjes die geen VIP waren. Snel draaiden we ons om maar in stilte grinnikten we nu nog meer. De jongens kwamen terug op, maar er was nog iemand anders bij. Omdat het zo donker was kon ik het nauwelijks zien. Tot ik de stem herkende die in de micro sprak. De man kondigde aan dat een opkomend talent aanwezig was. Versteend stond ik te luisteren hoe hij mijn naam uitsprak en me naar voren riep. Mijn zus stond naar me te staren en vroeg waarom ik niets deed. Uiteindelijk duwde ze me naar voor. Ik wist niet wat er gebeurde, mijn handen trilden van opwinding. Onzeker klom ik op het podium en werd meteen geholpen door Georg. Oh god, wat is dit? Ik ging naast Mark staan en vroeg hem wat dit betekende. Hij antwoordde trots dat hij zijn huiswerk had gemaakt, dat hij nog iets anders voor me had geregeld. Ik mocht een paar nummers meezingen met Tokio Hotel… Ik zag mijn zus op en neer springen, ze begon te gillen en te klappen. Ik dacht echt dat ze dood ging vallen. Beschaamd keek ik naar de grond, ik durfde niet in het publiek te kijken. Ik wist niet wat zeggen, en voor er ook maar één woord uit me kwam was Mark al verdwenen. Ik keek rond me heen maar hij was nergens te bespeuren. Ik keek recht het publiek in en wou terug weglopen. Toen ik bij de trap was hield iemand mijn hand vast, ik keek achterom en staarde in Bill zijn bruine ogen. Toen ik het goed besefte dat Bill mijn hand vast had, jawel Bill, sloeg mijn hart over. Eventjes leek het alsof ik zou wegzakken maar mijn ogen vingen net op tijd op dat Bill aan het praten was. Hij grapte dat mijn avontuurtje nog niet over was. Hij bleef me vasthouden en nam me terug mee naar het midden van het podium. Daar stond al een 2de microfoon klaar. Plots bleef hij staan en vroeg me welk nummer ik wou zingen. Met een dom hoofd staarde ik hem aan, god wat is die jongen toch knap. Hij bleef maar vertellen maar ik hoorde hem niet, het was allemaal een droom voor mij. Plots zwaaide hij met zijn hand voor mijn ogen en vroeg me opnieuw welke liedjes ik wou zingen. Het maakte mij echter niets uit, want ik kon ze allemaal. “Oké”, zei hij met een grote glimlach (zoals we van hem gewoon zijn), “dan spelen we de nummers die gepland waren.” De eerste noten van ‘Monsoon’ en we waren vertrokken. Ik durfde nauwelijks in het publiek te kijken, en ook niet naar Bill want dat zou mijn concentratie verbreken. Ik sloot mijn ogen en genoot van de muziek. ‘übers ende der welt’ werd daarna gezongen, gevolgd door ‘Ich Brech Aus’. Ik voelde me toch al ietsje meer op mijn gemak. Ik keek opzij en zag Bill lachen, hij stak zijn duim omhoog en knipoogde. Dit was echt een droom, wat kon er nu nog misgaan? Ik stond hier, samen met TOKIO HOTEL, te zingen terwijl er zoveel andere fans stikjaloers naar me keken. Plots werd ik stil, de intro van ‘Spring Nicht’ sneed door me heen. Ik stond voor me te kijken terwijl Bill begon te zingen, hij keek me aan toen hij ondervond dat ik niet meezong en zijn ogen vroegen wat er scheelde. Ik begon te huilen en liep weg. Weg van alles, weg van Tokio Hotel, weg van mijn zus, gewoon de wereld in.

8. Verloren?

Ik liep en liep zonder achterom te kijken. Ik stopte toen ik een bankje zag staan. Al huilend en snikkend ging ik zitten. Mijn gedachten dwaalden steeds af naar de beginnoten van ‘Spring Nicht’ en het gezicht van mijn overleden vriendin. Dit had ik helemaal niet verwacht. God, wat haatte ik dit toch. Met mijn hoofd in mijn handen zat ik in mezelf te schelden. Dit had ik weer eens mooi verprutst, enkel en alleen omdat ik het nog niet verwerkt had. Wat dom van me om op dat podium te willen staan, wat dom van me. Ik had meteen neen moeten zeggen. Wat zouden die jongens nu niet van me denken. Wat haatte ik mezelf toch! Verdomme! Doorheen mijn gevloek had ik niet gehoord dat er iemand kwam aanrennen. Ik schrok dan ook op en viel bijna van de bank. Door mijn betraande ogen heen zag ik Bill staan, hij keek oprecht bezorgd en vroeg me wat er aan de hand was. Was het zijn schuld? Had hij niet genoeg gereageerd? Ging dit allemaal te snel? Hij kwam naast me zitten toen ik schudde van neen. Het was ook helemaal zijn schuld niet. Waarom lukte mij dit niet? Ik begon opnieuw te huilen en stotterde dat dit iets persoonlijks was. Hoewel hij de situatie niet kende nam hij me vast en gaf me een knuffel. Hij vertelde me dat ik hem altijd mocht vertellen wat er scheelde, hij wou er zijn voor me. Hij was veel te lief, dit verdiende ik niet… Goede vrienden gaan altijd weg van me dus ik wou dit niet. Ik vertelde hem eerlijk dat hij niet te veel met mij moest inzitten, dat ik het niet verdiende. Hij stond op en trok me overeind. Hij keek in mijn ogen en zei dat ik het wel verdiende, dat ik wel bijzonder ben en dat niemand dit van me kon wegnemen. Hij liet me los en ging terug zitten. Elke keer dat hij in mijn ogen keek voelde ik me betoverd, als het ware weggezogen uit deze wereld. Ik herstelde me snel en begon te vertellen, over hoe ik zolang een boezemvriendin had, over hoe ze mijn alles was, over hoe ze zo abrupt een einde aan haar leven had gemaakt. Tijdens mijn verhaal zei hij niets, hij zat daar en luisterde alleen maar. Ik vertelde hem dat het liedje ‘Spring Nicht’ mij aan haar deed denken, hoeveel pijn het deed om het nummer te horen. Hij begon alles te begrijpen en knikte. Hij schoof wat dichter bij me en fluisterde dat ze niet wist welke goeie vriendin ze had. Hij vertrouwde me toe dat hij zo iemand wel als vriendin zou willen, als vertrouwenspersoon, als steun. Hij stond op en keerde zich naar me toe, nam mijn hand en keek in nu heel serieus. Toen vertelde hij me dat ik heel speciaal was, dat ik een sterk meisje was, dat het niet erg was om uit te huilen. Ik nam mijn mouw en droogde mijn tranen. Hij keek me met zijn lieve ogen aan en gaf me nog een knuffel. Op dat moment kwam mijn zus aangelopen, aan haar gezicht te zien had ze waarschijnlijk heel de stad doorlopen om mij te vinden. Opgelucht toen ze mij zag ging ze op het bankje zitten. Al hijgend stond ze terug op en bedankte Bill. Die keek me nog altijd aan, en zei dat het zeker geen probleem was, dat hij iemand gevonden had die hij kon vertrouwen en iemand die het waard was om voor in de kou te staan…

9. Afgelast wegens ziekte

Pips keek ik naar het nummer op mijn GSM-display, “Bill” stond erop. Na mijn kleine instorting had hij me abrupt zijn nummer gegeven, zelfs al mocht hij dat niet, ik moest en zou hem bellen of sms’en als ik in nood zat. Ook had hij mijn nummer gevraagd zodat hij ook zelf kon bellen als hij al een tijdje niets van me hoorde. Het was nu al een week geleden maar het leek nog gisteren. Met een rode neus keek ik hoe laat het was, 11.00… Dit zou de tijd zijn om een optreden te geven, maar door de verkoudheid die ik opgelopen had tijdens het Tokio Hotel concert kon ik dit jammer genoeg niet. Na mijn samen zingen met Bill, had Mark nog verschillende mensen aan de lijn gehad die mij in hun show wilden. Het werd dus drukker en drukker en het begon zwaar op me te wegen. Met een zware verkoudheid lag ik in mijn bed. Als een klein kind begon ik te wriemelen en rond te draaien. Ik moest gewoon iets doen, maar kon niet. Mijn ontmoeting met Bill had dus zijn tol geëist. Verdorie toch, waarom komt na goed nieuws altijd slecht nieuws? Ik schrok me een bult toen mijn GSM een berichtje seinde. Wie was het deze keer? Nieuwsgierig opende ik mijn klepje: ‘Bill’… Met grote ogen staarde ik naar zijn naam, en snel las ik het bericht. Blijkbaar lag ook hij in zijn bed met een grote verkoudheid. Spontaan moest ik beginnen lachen maar helaas eindigde dit in een helse hoestbui. Verder vroeg hij me hoe het met me ging, of ik nog optredens had gepland. Snel formuleerde ik mijn antwoord in mijn hoofd en begon mijn berichtje te typen. Het werd er eentje van 3 berichten lang, wat mezelf wel verbaasde. Kort nadat het verzonden was kreeg ik er al eentje terug. Het werd al vlug een sms-gesprek waardoor bijna heel mijn herlaadkaart op was. We kwamen tot de conclusie dat het heel tof was vorige week en dat Bill het wel zag zitten om het eens over te doen, weliswaar zonder het nummer ‘Spring Nicht’. Ik herlas zijn laatste bericht opnieuw en opnieuw… Hij wou echt nog eens afspreken, niet alleen om nummers te bespreken maar om eens een dagje samen door te brengen. Dit kon toch niet waar zijn? Bill, mijn grote idool die mij vraagt om nog eens af te spreken. In een overweldigende bui probeerde ik een flinke ‘YES’ te roepen, waardoor ik meteen de pijn in m’n keel voelde prikken. Verdorie, waarom moest ik toch zo nodig naar buiten lopen in een topje?

10. Zusje

Gillend kwam mijn zusje mijn kamer in gelopen. “Zus, zus, zus, je bent op de televisie!” Snel spurtte ik naar de woonkamer waar de tv luidkeels opstond. “Kijk, daar sta je!” Oh neen, daar stond ik naast Bill te zingen… Eigenlijk best wel grappig als je de afloop niet kende. Het stuk waarin ik wegliep hadden ze bewust achterwege gelaten. God wat zag Bill er toch weer knap uit! Glimlachend dacht ik terug aan onze afspraak die we gemaakt hadden, we zouden samen komen om een hele dag leuke dingen te doen. Vaagjes had ik al een vermoeden dat we zeker zouden gaan shoppen, als je Bill een beetje kende wist je dit dan ook meteen. Nog steeds stond mijn zus met glanzende ogen naar het scherm te staren. “Zus, je deed dit dus echt wel goed! Je stem paste echt perfect bij die van Bill, jullie zouden dit meer moeten doen!” Nu kwam ik aan het ogenblik dat ik haar moest vertellen dat we een afspraak hadden. “Euhm, zus, dit zul je misschien niet graag horen hoor, maar ik heb een afspraak met Bill morgen.” Krijsend liep mijn zus door het huis, “ben je gek? Dit is fantastisch!!! Oh, je had me beloofd een handtekening te vragen, remember?” Ik vloog op mijn zusje af en knuffelde haar te pletter. Wat had ik toch een geluk met haar… Ze probeerde zich uit mijn grijp te bevrijden en keek me aan. Oprecht zei ze dat ze me dit gunde maar dat ik alles in het detail moest vertellen als de afspraak over was. Al glimlachend grapte ik dat ik haar sowieso alles vertelde, dat ze zich dus geen zorgen hoefde te maken. Ik nam haar bij de hand en trok haar mee naar mijn auto. Ik zag aan haar blik dat ze zich afvroeg wat ik van plan was. Ik had plots hevige zin gekregen in een ijsje en besloot haar op een grote coupe te trakteren. Gezellig zaten we op een terrasje, elk met een groot glas vol ijs. Dit waren de momenten die ik zo koesterde. We lachten en grapten en praatten als vriendinnen die elkaar gedurende 2 jaar niet meer hadden gezien. Plots merkte ik op dat de jongen die opdiende naar haar zat te staren. Dit werd leuk dacht ik bij mezelf. Ik boog me voorover om iets in haar oor te vertellen. De jongen keek nu heel verward en ik lachte terug. Mijn zusje bleef eventjes stil zitten en begon toen te grijnzen. Natuurlijk had ik ook al gezien dat mijn zusje met hem flirtte. Ik kende haar al heel mijn leven, ik wist wel goed hoe ze in elkaar zat. Met pretlichtjes in mijn ogen stelde ik voor dat we nog iets zouden drinken. Met een enkel gebaar stond de jongen aan onze tafel. 2 cola lights kwamen onze kant op, maar dat was niet het enige. Heel onopvallend liet de jongen een briefje vallen op ons tafeltje. Als 2 zottinnen grabbelden we naar het papiertje. Ik had het als eerste vast en zag in sierlijke letters zijn naam staan en zijn gsm nummer! Ik keek geniepig naar mijn zusje en eiste dat ze iets moest doen voordat ze het kreeg. Als een gek begon mijn zusje te roepen, “geef hier dat ding!” Op een bepaald moment realiseerde ik dat we niet alleen waren, iedereen zat naar ons te staren alsof we kleine kinderen waren. “Oké, oké het is al goed.” Ik gooide het briefje naar mijn zus, die het meteen in haar rugzak stopte. Ik was blij voor haar, ze verdiende het. In het verleden had ze niet zoveel geluk gehad maar dit was echt haar kans! Spelend zei ik dat we maar eens moesten vertrekken voordat het hier helemaal fout afliep. Ze keek nog eens om en liep toen terug mee naar mijn auto. Ik had nog een verrassing voor haar, ik zou haar meenemen naar mijn favoriete discotheek. Eenmaal thuis gekomen zocht ik naar een gepaste outfit. Ik had ook zoveel kleren en wist maar van de helft dat ik ze had. Het werd een knalgeel topje en een zwarte heupbroek. Geamuseerd liep ik naar de badkamer waar mijn zusje keurig haar make-up opdeed. Wat was ze eigelijk mooi. Haar golvend bruinzwarte haar viel nonchalant over haar schouders, haar bruingroene ogen fonkelden als diamantjes en haar tanden stonden mooi op de rijtje. In tegenstelling tot mijn zusje had ik echt pikzwart haar, die lichtjes golvend was. In mijn oor waren verschillende gaatjes geprikt, in mijn neus een ringetje. We hadden wel dezelfde ogen, neus en mond. Je kon dus best wel goed zien dat we zusjes waren. Een uur later (na heel wat kletsen en lachen) bekeken we het resultaat. Het mocht wel gezien worden vonden we! Op naar de discotheek waar we eens het beste van onszelf gaan tonen! Bij de ingang van de discotheek stond mijn ex-vriend. Hij staarde me aan en kwam naar me toe. Zijn plakkerige kussen gaven me een gevoel van walging. Wat haatte ik hem toch!! Ik liet het niet aan mijn hart komen en liep samen met mijn zusje naar binnen. Als 2 zottinnen dansten we alsof ons leven ervan afhing. Het was daar zo warm binnen dat we constant drinken moesten halen. Begrijpelijk dan dat we enkele uurtjes later flink aangeschoten waren. En daar maakten enkele jongens toch wel wat misbruik van, nuja flirten deden mijn zusje en ik allebei heel graag. Waarom ook niet? We waren aan niemand gebonden en het was dan ook nog eens pure fun!! Uitdagend bewogen we ons lichaam op de muziek, onze haren warrig door het zweet en het zwieren. Toen de slows door de boxen zweepten, maakten we ons een baan naar de uitweg. Afgelopen voor vanavond, want ik had morgen een date met Bill!

11. Een ongelukje

Man man man, wat was het laat geworden deze nacht. Beiden moe van het dansen en te zat om nog te dansen hadden we toch maar de weg naar huis terug gevonden. Langs de weg hadden we gelachen en aan deuren gerinkeld. We waren zo zat als het maar kon. Blij was ik wel toen ik mijn bedje zag en meteen in slaap viel. Want ik moest wel uitgeslapen zijn voor mijn date met Bill Met trillende handen en benen liep ik naar de keuken waar ons mam pannenkoeken stond te bakken. Ze bekeek me van kop tot teen en siste tussen haar tanden dat ik er echt wel mottig uitzag. Met een simpele bedankt, vroeg ik haar waar zus was. Die was er blijkbaar op uitgetrokken, zomaar, zonder mij ook maar iets te zeggen. Nu dat ik een kater had van gisteren, moest ik alles weten! Ik griste mijn GSM uit mijn broekzak en typte blindelings een bericht. Waar was die nu toch? 5 minuten later kreeg ik nog steeds geen antwoord, dit was niet van haar gewoonte. ik bleef bezorgd staren naar mijn display, in de hoop dat mijn telepathie werkte en dat ze terug zond. Neen, niets. Uit pure frustratie besloot ik maar een douche te nemen. Of neen, een warm bad met veel schuim. Dan zou mijn lome gevoel meteen uit mijn lichaam verdwijnen. Als ik straks naar Bill ging moest ik er wel wat goed uitzien. Ik nam mijn laptop mee naar de badkamer en startte mijn playlist. Tokio Hotel, Sunrise Avenue, Live, Linkin Park,… galmden in de kleine ruimte. Op de tippen van m’n tenen klom ik het bad in, die al heel lekker rook. Ik legde mijn gsm op de rand van het bad zodat ik het kon horen als iemand aan me dacht. Met mijn hoofd op een kussen lag ik daar te genieten, de warmte deed me echt wel goed. Bijna dommelde ik in, ik begon te fantaseren over deze namiddag. Dan zou ik met Bill alleen rondhangen... God, ik voelde me het gelukkigste meisje op aarde! Maar wat als het nu eens tegen viel? Wat als Bill zich in mij vergist had? Wat als hij me nooit meer wou spreken of zien? Tranen borrelden zich op maar toen ik mijn mam boven mijn muziek hoorde krijsen, schoot ik recht. Snel probeerde ik uit het bad te kruipen en op de handdoek te springen die in de grond lag. Die handdoek legde ik daar altijd want het is veel te gevaarlijk, vroeger had ik al eens uitgegleden! En men zegt dat je het wel onthoudt als je eens goed de pijn hebt gevoeld. Maar mijn linkse voet bleef haperen aan de rand van het bad zodat ik voorover viel. Met een harde knal botste ik met mijn hoofd tegen de lavabo. Het voelde aan alsof ik zweefde en toen met een helse klap op de grond viel. Ik zag hoe de stoel nu boven mij stond, ik kon het stof onder de kasten zien liggen. Ik hoorde mijn mam nog eens krijsen, en nog eens maar nu was ze wel heel dichtbij. Daarna werd alles zwart…

12. Verwelkte roosjes

Met een helse pijn die door mijn lichaam vloeide opende ik moeizaam mijn ogen. Alles schemerde en moest mijn uiterste best doen om de omgeving te herkennen. Alles rondom me was wit… Langzaam begon ik dingen te herkennen, een TV hing ver boven me uit, een bruine deur aan mijn linkerkant. Naast me stond een armtierig tafeltje met een fles water op. Een sonde liep van mijn hand naar de staander die aan de andere kant van het bed stond. En weer voelde ik de pijn aan mijn hoofd. Voorzichtig probeerde ik aan mijn voorhoofd te voelen. Een grote plakker hing tegen mijn slaap. Wat was er eigenlijk gebeurd? Hoe lang lag ik hier al? Waar lag ik precies? Van al het denken deed mijn hoofd nog meer pijn, ik moest gewoon gaan liggen. Wat deed dit zo’n pijn! Ik begreep er niets van. Het laatste wat ik herinnerde was dat ik in bad lag en dat ik mijn mam hoorde roepen. Maar wat gebeurde er toen? Ik werd gestoord in mijn gedachten door geklop op de bruine deur. Ik probeerde te lachen toen ik mijn zusjes gezichtje zag piepen. “Hey zus, gaat het beetje met je? God, ik was zo bezorgd! Mam heeft je in de badkamer gevonden, ze wist niet goed wat ze moest doen! Echt waar zus, ze stond te huilen terwijl ze met de telefoon in haar hand stond.” Mijn zusje vertelde en vertelde zonder ademhalen. Toen ze uitgeraasd was keek ze om en zag me lachen. Met een verbaasd gezicht keek ze me aan. Blijkbaar had ik iets verkeerds gezegd ofzo… Ze gaapte me aan alsof ik een aap was met een groene pet op. Ik begreep er echt niets van en vroeg haar wat er scheelde. Als een bezetene begon ze te praten, “waarom doe jij zo gelukkig? Je hebt wel je date met Bill gemist? Je enige kans om met hem weg te gaan!! Wat scheelt er met jou zus?” “Oh neen, mijn date met Bill! Shit, verdomme het is niet waar hé!?” Met mijn hand sloeg ik tegen mijn hoofd waardoor de pijn terug door heel mijn lichaam sneed. Nu moest ik toch wel eventjes gaan liggen, zowel door de pijn als door het verdriet! Hoe was dit nu toch mogelijk? Verdomme! Die jongen had waarschijnlijk al berichten gezonden waar ik bleef! “Zus, heb jij mijn GSM ergens? Dan kan ik sms’en naar Bill dat ik niet meer kom.” Terug keek ze naar me alsof ik een alien was. “Weet jij wel hoeveel dagen jij hier al ligt? Je hebt hier een week in coma gelegen meid!” “WAAAAAAAAT? Meen je dat nu?” Ik kon me net beheersen om niet terug met mijn hand tegen mijn hoofd te slaan! Ok, nu kon ik het wel helemaal vergeten met Bill. Dat dit nu weer met mij moest gebeuren! Ik kon mezelf wel schieten nu. Wat moest die nu niet van me denken? Een traan rolde langs mijn wang naar beneden. Ik had niet eens de kracht om hem weg te vegen. Opnieuw klopte er iemand op de deur. Ik keek weg van de deur, ik wou niet weten wie het was. Ik was zo ongelukkig, alles was om zeep! Ik hoorde mijn zusje een raar geluidje maken en keek om. Aan de deur stond een jongen. Zijn haar stond aan alle kanten recht, zijn ogen zwart. Om zijn nek hing een grote ketting met een tand aan. Om zijn vingers sierden ringen, en zijn nagels waren pikzwart. Opnieuw rolde er een traan over mijn wang, maar deze keer niet van verdriet. Ik keek in Bill zijn bruine ogen en dommelde weg. Toen ik mijn ogen opende zat hij naast me, zijn gezicht verraadde dat hij doodsongerust was. Met een krakende stem vroeg ik in mijn beste Duits hoe hij wist dat ik hier lag. Pas nu besefte ik dat hij dat niet kon weten. Glimlachend keek hij naar mijn zusje, die heel poeslief naar mij keek. “Jah zus, ik vond je gsm op de grond in de badkamer en zag dat Bill al tientallen berichtjes had gestuurd. Ik kon dit toch niet zo laten, ofwel soms? Ik heb dan snel naar hem gebeld, gelukkig wist hij nog wie ik was.” Bill keek me met vragende ogen aan want die verstond natuurlijk geen woord Nederlands. Ik nam zijn hand vast en bekende dat ik heel blij was dat ik hem nog eens zag. Het betekende zoveel voor me dat hij hier was, in dit kleine kamertje, speciaal voor mij. Hij vertelde me dat hij zo geschrokken was van het berichtje dat hij meteen al zijn plannen had laten vallen en naar hier was gekomen. Maar die dag lag ik nog in coma dus hij kon hier niets doen. Hij had toen wel een bloemetje meegebracht, en hij wees naar het kleine kastje tegen het raam. Daar stond inderdaad een vaas met rozen, al waren ze nu bijna verwelkt, ik vond ze prachtig. Ik kon er niets aan doen, maar ik begon spontaan te blozen. Bill had het gezien, grinnikte, en grapte dat hij niet elke dag nieuwe zou meebrengen. Ik werd bijna gek toen er opnieuw geklopt werd op de deur. Nu kwam een jonge verpleegster binnen, met lang geblondeerd haar en verschrikkelijk lelijke tanden. “Sorry dat ik jullie stoor, maar de patiënt moet nu rusten”. Ik rolde met mijn ogen en vocht tegen de pijn. Mijn concentratie voor Bill had mij weer een fikse hoofdpijn bezorgd. Met een kus op mijn wang, en een knipoog vertrok Bill uit de kamer. Plots opende hij de deur opnieuw, en lachte “zie je morgen!”.

13. Ontslagen?

De volgende dag werd ik wakker met een akelig gevoel. De slechte droom die ik had zinderde nog door me heen. Ik herinnerde me nog dat ik in een verlaten bos liep tussen allerlei misvormde bomen. Het was ijskoud en mistig. Ik kon geen steek zien behalve de schemeringen van het maanlicht. Ik was bang en wandelde wat sneller, toen ik van alle kanten geritsel hoorde. Ik begon te huilen en zakte door mijn knieën. Zo werd ik ook meegesleurd naar een grot. Daar hadden ze me vastgebonden en zag ik voor het eerst wie me ontvoerd had. Rare wezens, met rode ogen en scherpe snijtanden kwamen dichter bij. In elk van hun poten hadden ze een bijl vast. Één voor één kwam naar me toe en samen hielden ze hun bijl omhoog, klaar om ze te laten zakken… Pff wat was ik blij dat ik de afloop niet gedroomd had. Ik keek op en staarde naar het uurwerk dat boven me hing. 8.00, dat betekende dat ze meteen met mijn ontbijt zouden komen. Ik had gelijk, 3 minuten later werd er op de deur geklopt en kwam het meisje binnen met een plateau met daarop 2 sandwiches, een sneetje kaas, wat confituur, een banaan en een potje yoghurt. Omdat het al veel beter ging met mijn hoofdpijn probeerde ik wat televisie te kijken. Natuurlijk was er nog niet veel interessants dus ik zapte over naar Nickelodeon waar Spongbob Squarepants een flauwe mop vertelde. Ah, wat vond ik dit een vervelende tekenfilm. Snel versprong ik naar TMF in de hoop om wat goede muziek te horen. Alweer geen geluk, en ik besloot om de televisie terug uit te doen. Ik keek rond me heen en zag de Joepie naast me liggen. Waarschijnlijk had mijn zusje die voor me meegebracht. De cover werd gesierd door Rihanna, maar dat interesseerde mij niet. Wat mij wel opviel was een aankondiging voor een interview met Tokio Hotel. Opgewonden bladerde ik naar pagina 15 waar Bill, Tom, Gustav en Georg mooi stonden te lachen. “open gesprek met Tokio Hotel” stond er bovenaan in grote letters. Ik moest weeral lachen want bij elke vraag stond de naam Bill. Die jongen praatte echt veel te veel! Benieuwd naar de vragen en zeker de antwoorden begon ik te lezen. Alweer ging het over het aantal meisjes dat Tom al heeft gehad, over wat de jongens aantrekkelijk vonden aan een meisje en of ze al een vriendin hadden ondertussen. Bij de meeste vragen wist ik het antwoord al, het waren dan ook vragen die altijd gesteld werden. Maar er stond nog een vraag bij, wat de mooiste gebeurtenis was die de jongens de laatste tijd hadden meegemaakt. Tom vertelde uitgebreid over de TMF Awards, waarmee Georg en Gustav instemden. Hoe leuk ze het wel vonden om zoveel Belgische fans te zien, en om naar huis te gaan met maar liefst 4 awards!! Ik glimlachte terwijl ik terug dacht aan de TMF awards. Het was het super, samen met mijn zusje en een goede vriendin had ik er naartoe geweest om ook maar 1 glimp van Tokio Hotel op te vangen. Nu was het weeral een goed halfjaar geleden en had ik ondertussen een concert van hen bijgewoond. Omdat ik doorhad dat ik aan het afwijken was bekeek ik opnieuw de vraag en kwam aan het antwoord van Bill. Vreemd genoeg begon hij niet over de TMF awards, maar over hun concert. Hij vertelde dat hij daar iemand had ontmoet die in een korte tijd heel veel voor hem is gaan betekenen. De interviewer stelde meteen de vraag of hij daar wat meer uitleg wou over geven. Met een bescheiden antwoord gaf Bill aan dat hij er niet verder over wou vertellen, alleen dat het meisje wel zou weten dat het over haar ging. Ik sloeg de Joepie dicht en staarde uit het raam. Ging dit over mij? Het geklop op de deur verstoorde mijn gedachten. Mijn mam en zus kwamen binnen met een grote glimlach! “Janne, je mag terug mee naar huis! We hebben met de dokters gesproken en het ziet er naar uit dat je het wel zal overleven zonder hier te zijn”. Nog steeds onder de indruk van het interview knikte ik alleen maar. “Wat is er? Ben je niet blij dat je terug naar huis mag?” Snel corrigeerde ik mezelf en zei dat het super was. Terwijl ik me aankleedde pakten mijn mam en zus alles terug in. De roosjes die op het tafeltje bij het venster stonden nam ik zeker mee! “Ok, alles in orde? Zullen we?” Mam deed de bruine deur open en schrok zich een bult. Daar stond Bill met zijn hand klaar om te kloppen. Blijkbaar had hij ook geschrokken want hij zette snel een stap achteruit. Hij kwam ver uit boven mam dus hij zag vrij goed mijn gezicht. Ik lachte en zwaaide naar hem, en vertelde dat ik naar huis mocht. Zijn gezicht versomberde een beetje en ik vroeg hem wat er scheelde. Hij schudde met zijn hoofd en fluisterde dat het niets was. Ik nam zijn hoofd tussen mijn handen en keek diep in zijn ogen. Bill, alsjeblieft, vertel het me. Hij nam mijn handen weg van bij zijn hoofd en deed een poging om te lachen. Stilletjes begon hij te praten, alsof hij bang was dat iemand hem zou horen. Ik moest dichter bij hem staan om toch maar een woord te begrijpen van wat hij zei. “Wel, ik vond het best wel leuk om je te komen bezoeken, maar nu dat je naar huis mag kan ik dat niet meer doen…” Hij keek verlegen naar de grond terwijl hij zijn handen in zijn broekzakken stopte. Hij keek me aan en ik proestte het uit van het lachen! Hij keek me verbaasd aan en ging een stapje achteruit. “Maar Bill toch”, lachte ik, “dan kom je maar gewoon naar mijn huis als je me wilt bezoeken”! Met stralende oogjes keek hij me aan. “Meen je dat nu?” “Ja, natuurlijk! Kom nu gewoon mee, mijn mam en zus staan waarschijnlijk al te wachten”. Nogal nerveus liep hij achter me aan. “Komaan Bill, we moeten ons wat haasten”. “Maar, ik ken je ouders helemaal niet”. Hij bleef staan midden de gang zodat ik ook moest stoppen. Ik nam zijn hand en keek hem aan, “Bill het komt allemaal wel goed! Daar zorg ik wel voor. Trouwens het is nu niet dat we een koppel zijn hé.” Meteen begon hij te mompelen in zichzelf. Eventjes keek ik hem verbaasd aan maar lachte toen. “Kom op”, zei ik terwijl ik zijn hand terug vast nam, “we gaan naar huis! Ohja, nog iets Bill, dat interview in de Joepie, over dat meisje?” Voor de eerste keer vandaag glimlachte hij breed en knipoogde hij naar me. Dat was duidelijk...

14. Home Sweet Home

Eenmaal in de auto werd ik geplet tussen mijn zusje en Bill. Nu zal je mij zeker niet horen klagen, het kon wel erger geweest zijn! De hele rit werd er gepraat in het Nederlands en uiteraard ook in het Duits. Toen Bill zich wat meer op zijn gemak voelde ontspande hij zichzelf en liet zich in de zetel zakken. Zijn knie heel nonchalant tegen de mijne. Omdat hij zag dat ik geen reactie gaf erop nam hij mijn hand vast. Met pretlichtjes in zijn ogen zag hij hoe ik omkeek en hem vroeg wat er scheelde. “Niets”, zei hij, “ik ben gewoon de gelukkigste persoon op de aarde”. Diep binnenin mezelf zei ik net hetzelfde! “Alhoewel”, zei hij, “ik voel me toch wat moe!” En gespeelde moe legde hij zijn hoofd op mijn schouder. Het viel op dat hij zich niet meer opmaakte om me te komen bezoeken. Zijn haar lag gewoon plat en zijn ogen in zijn naturel. Zelfs zo was hij razend knap! Het voelde goed en ik zag Bill dagdromen. Ik zag mijn zusje grijnzen terwijl ze met haar hoofd in de richting van Bill wees. “Ja, ik weet het! Schattig hé?!” Ze knikte kort van ja en kneep lichtjes in mijn hand. De tijd vloog en ik merkte dat toen we al thuis aankwamen. Voorzichtjes maakte ik Bill wakker, hij schrok op en zocht mijn ogen. “We zijn er”, glimlachte ik. Hij stapte uit, rekte zich uit en legde zijn arm rond mijn schouder toen ik naast hem kwam te staan. Nogal gespannen liep hij mee. “Mooi huis”, zei hij om het ijs te breken. Ik lachte en fluisterde, “wacht tot dat je mijn muziek kamer ziet.” Met zijn tweetjes stonden we nog buiten en hij keerde zich met zijn gezicht naar mij toe. “Janne, je vindt het toch niet erg dat ik hier ben hé? En je ouders, wat zeggen die daarvan? Vinden zij dat niet raar dat ik hier ben?” Hij zweeg en ik zag dat hij er echt wel mee inzat. “Bill Bill Bill”, zei ik, en kwam een stapje dichter bij hem, “je bent zo lief en meegaand, maar ik verzeker je dat je hier echt wel welkom bent!” Ik kuste zijn wang en nam hem mee naar binnen. Ik keek om en lachte, “wel was dit nu zo moeilijk?” Hij grijnsde terug en kneep in mijn hand. Ik leidde hem wat rond in het huis, toonde hem de belangrijkste zaken en kwam toen samen met hem in de keuken. Daar vroeg mijn mam wat hij wilde drinken. Niet in het Duits, maar door grote gebaren te maken en door Cola, Water, Limonade te roepen. “Maaaaaam, hij is wel geen dom beest hé”, siste ik naar mijn moeder. “Ja sorry Janne, het spijt me.” Bill keek vragend in het rond en ik vroeg hem wat hij wou drinken. “Euh, Cola is goed hoor!” Ik repte me snel naar de kelder en zag hoe Bill me volgde. Ik nam 2 blikjes, een cola, en een cola light. “Kom maar mee Bill, dan toon ik je mijn muziekkamer!” Hij bedankte nog snel mijn mam door een simpele ‘dank u’ en versnelde dan zijn pas. Ik wachtte op hem bij de zwarte deur, waarop een rood bordje hing met daarop ‘Janne’s muziekkamer’. Ik opende de deur en ging binnen. Ik zag Bill staren en glunderen. Hij keek rond, zag al mijn posters aan de muur, waar hij zichzelf ook terug vond. Hij streelde over mijn knalzwarte piano en ging voor mijn micro staan. Hij begon onwennig een liedje te zingen en ik begon te smelten. Omdat ik hem niet wou storen liep ik op de tippen van mijn tenen naar mijn relax-zetel. Zo zat ik naar hem te staren, God, wat had die een prachtige stem! Met zijn ogen dicht en met een hand rond mijn micro zong hij het liedje ‘In Die Nacht’. Ik zat daar echt met de tranen in mijn ogen toen hij omkeek. Hij kwam meteen naar me toe en hurkte net voor me. “Alles ok”, vroeg hij. “Ja, zeker, ik bedoel, je bent echt wel super goed! Je stem past zo perfect bij het liedje. Het ontroert mij echt elke keer!” Zijn oogjes straalden van de positieve commentaar. Hij kwam naast me zitten en vertelde toen heel serieus dat niemand dat ooit tegen hem gezegd had. Toen hij mijn vragende ogen zag verduidelijkte hij dat de managers enzo wel altijd vertelden dat het goed was maar dat was ook hun routine. Het was de eerste keer dat hij dit hoorde van iemand die zelf met muziek bezig was, maar toch los stond van zijn manier van zingen. Ik begreep wel wat hij zei, maar liet hem toch maar verder vertellen want hij was zo schattig. Plots stopte hij en keek me grijnzend aan. “Wat??” “Wel, nu dat ik een liedje voor je gezongen heb verwacht ik dat je nu hetzelfde voor mij doet.” Hij dook snel weg toen hij een kussen in zijn richting zag komen. Maar zuchtte opgelucht toen hij me zag rechtstaan en naar mijn piano lopen. Omdat ik toch al wat nummers had keek ik eerst welk nummer ik zou gaan zingen. Het moest dan ook wat bij Bill passen. Na een minuutje zoeken wist ik perfect welk lied ik speciaal voor hem wou zingen. Ik begon piano spelen en na een halfminuutje begon ik dan ook te zingen. Het lied ‘In Your Arms’ vond ik het mooist en dat wou ik hem laten zien/horen. Met mijn ogen dicht en mijn handen op het klavier van mijn piano gaf ik het beste van mezelf. Bij de eindnoot opende ik mijn ogen en keek in de richting van mijn zetel waar Bill nog steeds zat. Ik zag nog net hoe hij een traantje wegpinkte in de hoop dat ik het niet zou zien. Ik grijnsde in mezelf en stond recht. Toen ik terug wou lopen naar Bill, klopte iemand op de deur. Met een opgewekte ‘JA’ opende mijn zusje de deur. “Janne, ga je mee naar de Marhaba? Iets gaan drinken?” Ik glimlachte breed en dacht terug aan ons vorig bezoek en aan de ober. “Ja hoor, ik ga zeker mee.” Speels vroeg ik of Bill hier wou blijven, dat mijn zusje en ik iets zouden gaan drinken. Ik keek om naar mijn zus en had Bill dus niet zien afkomen. Hij porde me in mijn zij zodat ik het uit proestte. Hij keek me gespeeld kwaad aan en zei dat ik het gewoon moest zeggen als hij ongewenst was. Ik nam zijn hand en leidde hem naar buiten. Daar zocht ik mijn auto en vond hem op de parking een paar meter verder. “Kom op meisjes”, riep ik luid en wist dat ik moest lopen anders zou Bill me zeker vasthebben. Na 5 minuutjes rijden waren we heel opgewekt aan een tafeltje gaan zitten. Eerst vertelde ik de situatie aan Bill, over de ober die zijn nummer aan mijn zusje had gegeven en hoe ze ermee had zitten flirten vorige keer. Bill kon net een glimlach onderdrukken toen mijn zusje hem gespeeld streng aankeek. Ik nam zoals gewoonte als eerste de kaart en ik gleed met mijn ogen over de dranken. “Wat wil je Bill?” Toen hij niet antwoordde keek ik over de kaart en zag hem staren. “Wat wil je Bill?” Hij zei opnieuw niets, maar wees met zijn hand naar mij. 5 minuten lang stond mijn hart stil en wist ik niet wat er gebeurde. Gelukkig redde mijn zusje me en grapte dat ik vroeg wat hij wou om te drinken! “Een cola”, zei hij en keek me opnieuw aan. Ik schuilde me weer achter mijn kaart, ik durfde niet meer op te kijken. “Janne, psssst, de ober komt eraan.” Alsof er niets gebeurd was, probeerde ik de kaart terug te leggen. Bewust negeerde ik Bill zijn blik, en vroeg een cola light lemon, een gewone cola en een fruitsap. De ober bleef onbewust wat langer staan aan ons tafeltje en staarde verliefd naar mijn zusje. “Ok, dat was alles”, deed ik lekker grof. Een verwijtende blik en een schop onder tafel had ik wel verdiend. “Sorry zus, maar ik zag de baas kijken en die leek niet echt heel gelukkig”. Al stuntelend kwam de jongen op ons af, geheel nerveus gaf hij me de cola light lemon en de cola. Hij nam de fruitsap in zijn hand en keek naar mijn zusje. “En een fruitsap voor het mooiste meisje op de aardbol”, stotterde hij. Ik proestte het uit en nam snel mijn cola light lemon. “Dank je”, zei mijn zusje en de blosjes op haar wangen verraadden dat ze super verlegen was. “En euh, wat is jouw naam”, stamelde hij verder. “Ik ben Sara”, grinnikte ze terwijl ze prutste met haar ring. “Sara, dat past echt wel bij je! Ik ben Jannes trouwens”. “Hé, dat komt bijna overeen met mijn zusjes naam”, gilde ze uit. “Janne en Jannes, nou jullie zouden beter een koppel worden”. Met een nee-gebaar maakte ik haar duidelijk dat ik geen interesse had en ze glimlachte. Met alle moed dat ze had vroeg ze Jannes of hij zin had om vanavond iets te gaan drinken. “Ja”, knikte hij heftig en liep snel weg want zijn baas keek terug! “Je hebt mijn nummer hé”, riep hij nog voordat hij uit het zicht verdween. “Zo zo Jannes hé”, zei ik tegen mijn zus. “Mooie naam voor een mooie jongen niet?” Zonder een woord te zeggen nam mijn zus haar fruitsap en nipte eraan. Ik bekeek mijn uurwerk en merkte dat we echt wel naar huis moesten. Voor het eerst praatte ik terug tegen Bill. “Wanneer moet jij eigenlijk weg? Ik neem aan dat je nog andere verplichtingen hebt?” Geschrokken van mijn reactie sprong hij recht en keek de andere kant op. “Bill? Ik weet gewoon dat je hier niet kan blijven.” Hij keek me gekwetst aan en zei dat hij meteen zou bellen naar de chauffeur. Ik had meteen spijt van mijn lomp gedrag en liep naar de auto. De sfeer was er te snijden. Eenmaal thuis bleef Bill buiten staan, nam zijn GSM en voerde een nummer in. Het duurde niet lang voordat iemand opnam. In het Duits vertelde hij dat hij klaar was, dat iemand hem mocht komen halen. Nog snel gaf hij het adres mee en haakte toen in. Hij draaide zich om en keek in mijn droevige ogen. Er rolde een traan langs mijn wang. “Het spijt me Bill, dat ik daarstraks zo lomp was. Het is alleen, ik raak wat aan je gewoon en het doet pijn om te weten dat dit niet kan blijven duren. Het raakt me dat ik je weer moet laten gaan.” Hij nam alles op, kwam wat dichter en gaf me een knuffel. “Janne, ik ga je ook missen hoor, ik zou hier ook veel liever blijven. Maar het is zoals je daarstraks zelf zei, ik heb ook nog andere verplichtingen. De band rekent op me, ik heb nu al zoveel gemist.” Ik begreep het, maar toch deed het pijn toen hij zich van me weg duwde. Zo stonden we daar recht tegenover elkaar, zwijgend totdat er een auto afkwam. “Nou, ik zie je nog wel Janne”, zei hij en liep naar de auto. “Wacht!”, riep ik zo hard ik kon! “Bill, daarstraks, toen je wees naar mij, wat betekende dat?” Hij draaide zich om, nam mijn gezicht tussen zijn handen en kuste me zachtjes op mijn lippen. Ik sloot mijn ogen en kuste hem terug. Mijn hart bonsde alsof ik 1000km had moeten lopen. Ik kreeg het zo ontzettend warm dat ik dacht dat ik zou gaan ontploffen. Hij maakte zich los uit zijn greep, streelde over mijn wang en gaf me nog een laatste kusje. Toen liep hij naar de wagen, opende een portier, keek nog even om en verdween toen om de hoek van de straat.

15. Het Briefje

Met een gebroken hart liep ik naar de blauwe poort van ons huis. Nog nooit had ik me zo verlaten gevoeld als nu. Al was Bill nog maar 5min weg, ik voelde nu al de leegte en het gemis. Al vechtend tegen de tranen ging ik in huis. Ik wist niet waar ik moest lopen en besloot maar op zoek te gaan naar mijn zus. Die vond ik in de zetel al kijkend naar TV. “Hey zus, je ziet zo verdrietig, gaat het?” Ik barste in tranen uit en knikte schokkend van neen. Zo snel ze kon probeerde Sara naar me toe te komen. Ze knuffelde me en vroeg me zachtjes wat er scheelde. Al snikkend vertelde ik over hoe Bill afscheid had genomen en hoe eenzaam ik me nu al voelde. Ik vroeg me dan ook af waarom hij me gekust had, want nu hij terug naar Duitsland was vertrokken, was de kans dat ik hem terug zag niet zo groot. Als een verslagen kind liet ik me in de zetel zakken. Ik had zelfs de kracht niet om mijn tranen te bedwingen. “Euhm zus”, zei Sara, “als je wilt dat ik bij je blijf vanavond zeg ik mijn date af hoor”. Nog steeds huilend knikte ik van neen, dit moest ze niet doen. Ik gunde het haar en stond erop dat ze wel met Jannes uitging. Aan haar gezicht te zien was ze blij met mijn reactie. Ze kwam naast me zitten en gaf me een kus op m’n wang. “Het komt wel allemaal goed zus, geloof me.” Zo bleven we een kwartier zitten tot we gestoord werden door een berichtje op mijn GSM. Ik had nergens zin in, dus ook niet om te kijken van wie het kwam. “Zus, je moet dit bericht echt wel bekijken, misschien is het wel van Bill, kom op”. Ze trok me recht en keek me in de ogen. “Dit lukt je wel zus, dit lukt je wel”. Ik knikte zomaar, zonder dat ik wist ofdat het waar was. “Als je me nodig hebt, ik ben in de badkamer”, zei ze. Ik slenterde naar de keuken en haalde een blikje cola light uit de koelkast. Ik trok een stoel van onder te tafel en plofte me er met heel mijn gewicht op. Met de grootste moeite kon ik mijn blikje openen en nam een slok. Ik zat daar meer dan een halfuur voor me uit te staren. Ik wist me geen raad meer. Wat was het toch stom van me om Bill terug te kussen. Zo heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik hem ook graag zag. Pas nu besefte ik dat ik helemaal niet gelukkig was dat Bill me had gekust. Pas nu wist ik wat ik allemaal ging missen. Bill zijn kussen, zijn schattige oogjes, zijn bezorgdheid. Godverdomme! Ik moest en zou hem terug zien, al was dat het laatste wat ik deed! Ik nam mijn blik cola light vast en liep naar mijn muziekkamer. Ik had teveel emoties die ik eruit moest schrijven. Het openen van de anders altijd zo’n normale deur deed me nu terug denken aan hoe Bill hier een paar uur geleden nog stond te zingen voor me. Met een traan die over mijn wang rolde sloot ik de deur. Ik deed mijn gordijnen dicht en ging bij mijn piano zitten. Door mijn tranen heen zag ik nauwelijks waar ik mijn handen moest plaatsen. Ik snikte mijn tranen weg en begon zomaar te spelen. Mijn stem trilde nog door de hevige emoties en het trok dus op niets. Shit, wat gebeurde er toch met mij? Met een loom gevoel sleepte ik me verder naar mijn relax zetel. Toen ik me erin wou gooien zag ik net op tijd een klein papiertje liggen. Met trillende hand nam ik het papiertje en vouwde het open. Een glimlach kwam op mijn sombere gezicht te voorschijn. In sierlijke letters stond geschreven: ‘Ich liebe Dich Janne, kiss Bill’. Opnieuw rolde er een traan langs mijn wang, waarom kon hij hier nu niet zijn? Dan zou ik rond zijn nek springen en hem overladen met kusjes. Waarom had ik het niet meteen gezegd tegen hem? Waarom had ik zo bot en gemeen tegen hem geweest? Ik keek om me heen en zocht naar iets waar ik het briefje kon instoppen. Na lang zoeken vond ik een klein fotokadertje die net groot genoeg was voor het briefje. Eenmaal dat het er mooi inzat, zette ik het recht voor me op mijn piano. Ik schrok toen ik opnieuw een berichtje kreeg. Ik nam mijn GSM uit mijn broekzak en keek op mijn display. 2 berichten ontvangen van Bill. Snel opende ik het eerste berichtje. Ik schrok opnieuw toen iemand hevig op de deur klopte. “Ja??” Sara opende de deur en zocht mijn ogen. “Euhm zus? Wat vindt je ervan.” Ik draaide me om en staarde mijn zusje aan. Haar haar was ongelooflijk mooi opgestoken, haar ogen zwart geschminkt. In haar oren staken grote oorringen. Haar lippen waren knalrood gekleurd. Een donkerrood topje met daaronder een kort zwart rokje en cowboylaarzen. Rond haar nek hing een ketting met een engeltje en rond haar middenvinger zat een grote ring. “Wauw, zus, je ziet er stralend uit!” “Vind je? Is het niet te?” Vroeg ze terwijl ze met haar vinger in haar opgestoken haar wreef. “Zou Jannes het mooi vinden??” Ik staarde haar nog steeds aan en knikte hevig van ja. Wat had Jannes toch maar een geluk met zo’n mooi en lief meisje! “Nou”, zei ze dan, “dan ga ik maar eens! Duim je voor me?” Ik stond op, nog steeds overrompeld door haar look, en knuffelde haar. “Het wordt waarschijnlijk heel tof! En morgen ben ik natuurlijk de eerste om de details te horen, ok?!” “Kei hard deal”, schaterde ze uit. “Doei zus, tot morgen!” En weg was ze. Ik was heel blij voor haar, ik gunde het haar, ze had een heel moeilijke relatie achter de rug en het werd tijd dat ze wat plezier maakte. Ondertussen had ik nog steeds de berichten niet gelezen. Ik keek terug op mijn GSM en knipte het eerste berichtje aan. ‘Janne, ik ben voortdurend aan je aan het denken, ik mis je nu al, liebe dich!’. Ooh die Bill was veel te lief! Snel las ik het tweede bericht: ‘Janne, wat is er? Waarom zend je niet terug? Ben je van gedacht veranderd? Ik wou alleen maar even zeggen dat ik dit oprecht met je meen, ik heb er heel lang over nagedacht en ik hou echt wel van je. Laat aub iets weten ok? Liefs Bill’. Ik herlas dit bericht wel 10 keer vooraleer ik terug zond. Natuurlijk was ik niet van gedacht veranderd. God, wat zou ik het domste meisje zijn van de planeet! Toch moest ik wel voor mezelf toegeven dat ik heel wat twijfels had daarstraks, omdat ik niet wist hoe Bill er over dacht. Toen ik het bericht herlas wist ik wel hoe hij over alles dacht. Voor het eerste sinds onze kus kon ik terug glimlachen.

16. Het Bos en de vijver

Ik schrok op toen ik opnieuw een berichtje kreeg. Deze keer wachtte ik niet om het te lezen. En met pretlichtjes in mijn ogen zag ik de naam ‘Bill’ verschijnen. Opgewonden opende ik het bericht: ‘hey Janne, ben blij iets van je te horen, zeker als het goed nieuws is! Kom je overmorgen naar hier? Heb een verrassing voor je! Kusje van je Bill’. Ik herlas het bericht nog eens en nog eens. Ik? Naar Duitsland? Voor een verrassing? Wat zou dat zijn? Snel sms’te ik terug om te vragen wanneer en hoe ik daar moest geraken, en of ik iets speciaals moest meebrengen. Giechelend liep ik naar de keuken waar mijn mam en pap rustig zaten te praten. “Maaaaaaaaam, ik mag naar Duitsland overmorgen!” “Wat?! Naar Duitsland? Met wie, hoe, waar?” Ik glimlachte zo breed en zo opgewonden dat mijn mam meteen terug ging zitten. “Ik heb net een berichtje gekregen van Bill, je weet wel, de jongen die hier geweest is?” “Euh, ja juist, euhm ja Janne, hoe geraak je daar?” “Wacht, ik krijg net een bericht, momentje mam”. Alsof mijn leven ervan afhing probeerde ik mijn gsm zo snel mogelijk te grijpen. “Euhm, Bill zegt dat er iemand om me komt zodat ik niet met mijn auto naar daar hoef”. Het feit dat iemand me kwam halen betekende dat ik mocht. “Yeeeeeeees”, ik knuffelde mijn mam en sms’te vlug terug: ‘hey Bill, het is goed, ik mag van mijn mam, kusje!’. Ik kon niet op van het geluk en danste rond in de living. Wacht totdat Sara dit hoorde, ik zag nu al haar gezicht voor me! Ik ging wel wachten tot morgen om het haar te vertellen want nu had ze waarschijnlijk andere dingen aan haar hoofd. Ik hoopte zo voor haar dat het iets werd met die Jannes! Ik keek op mijn horloge hoe laat het was en zag dat het tijd was voor een film op tv. Terwijl de film begon dwaalden mijn gedachten af naar overmorgen. Wat zou die verrassing nu zijn? In de hoop iets te ontfrutselen zond ik nog een bericht waarin ik mijn liefste ik liet zien. Een heel kwelend en melig berichtje werd verstuurd. Ontdeugend legde ik mijn gsm naast me zodat ik meteen zag wanneer hij terug zond. Niet lang daarna trilde mijn gsm en ik nam uit gewoonte blindelings mijn gsm en deed het klepje omhoog. ‘hihi, neen Janne, doe geen moeite, ik vertel het je niet! Je zult het wel overmorgen zien! Kan niet wachten tot dan, hou van je! Bill xx’. Ok, ik gaf het op, maar vond dit wel een leuk spelletje. De film was nu al een tijdje bezig en ik kon niet volgen omdat ik het begin gemist had. Nou, dan kruip ik eens lekker gezellig vroeg in mijn bed. Het duurde niet lang voor ik indommelde, het fragment waar Bill en ik stonden te kussen was op mijn netvlies gebrand. Met een glimlach op mijn gezicht viel ik in slaap. En zo werd ik ook wakker gemaakt door Sara. Met de grootste moeite opende ik mijn ogen, mijn god, hoe laat was het eigenlijk? Ik keek naar de rode letters van mijn wekker die me 9.15 aankondigden. “Shit, Sara, zo vroeg!” Maar dat mocht niet baten, ze nam een aanloop en sprong op mijn bed. Heel opgewekt begon ze me te kietelen en ze giechelde als een kind van 10. “Sara, hou op!” “Janne, je bent de eerste die de details moest horen dus hier ben ik!” Ze kwam naast me liggen en zo begon ze haar verhaal te doen. “Zus, het was gisteren super leuk! We hadden dus afgesproken aan de kerk recht tegenover de Marhaba! Toen ik daar aankwam stond hij daar al! Ik schrok toen ik hem zag, hij zag er echt totaal anders uit dan op het werk! Zijn haar lag schuin en er zat wax in zodat het mooi bleef liggen. Zijn groene ogen kwamen geheel tot zijn recht door een streepje zwart oogpotlood zonder dat het erg was. Hij had een strakke zwarte broek aan met een riem vol spikes. Onder zijn broek had ik oude allstars. Hij had een donker blauwe sweater aan en een arafatsjaal. Hij zag er echt wel super lekker uit zus!! En toen hij me zag aanlopen staarde hij voortdurend naar me. Ik dacht op een bepaald moment dat zijn mooie ogen uit zijn oogkassen gingen vallen. En toen ik hem een kus op zijn wang gaf werd ik bedwelmd door zijn lekkere parfum. We zijn dan naar een gezellig café geweest waar we op het gemakje iets hebben gedronken. Daar hebben we wat kunnen praten over koetjes en kalfjes. Zo ben ik te weten gekomen dat hij nog 2 jongere broers heeft, dat hij 19 is, hij is jarig op dezelfde dag als jij, de 10e mei, hij werkt in de Marhaba om geld te verdienen om zijn auto te betalen. En hij was bijzonder geïnteresseerd in mijn hobby fotografie. Echt waar zus, hij zat me gefascineerd aan te staren toen ik uitlegde wat fotografie voor me betekende enzo. Hij vond het super en stelde toen voor om naar zijn huisje te gaan om met de camera van zijn vader een fotoshoot te maken. Als 2 gekken liepen we over straat tot we bij hem thuis waren. Hij vroeg me om buiten te blijven staan omdat het echt een slagveld was binnen. Lang heb ik niet moeten wachten hoor, hij stormde naar buiten met de camera. Toen zijn we naar een bos geweest die achter hun huis lag, waar er een vijver lag, verschillende mooie plaatsjes waren om foto’s van te maken. Zo hebben we daar 2uur in dat bos rondgelopen en foto’s gemaakt van elkaar! En ik moet zeggen zus, Jannes is echt wel fotogeniek!!” Ik zag haar glunderen en lachte zelf ook mee. Het leek me echt wel super. “Daarna zijn we nog iets gaan drinken en toen was het bijna tijd om te vertrekken. Toen we opnieuw voor de kerk stonden, had hij plots mijn hand genomen en er een kusje op gegeven. Ik smolt echt helemaal, en met een te hevig bonzend hart zag ik hoe hij dichterbij kwam. Ik verstijfde toen hij me kuste! Maar het voelde zo goed dat ik hem volop terug gekust heb. Oh zusje, ik ben zo gelukkig!!” De hele tijd had ik liggen luisteren en meegenieten van de vreugde van mijn zus. Toen keek ze serieus naar me en vroeg hoe het me mij ging. Ik glimlachte en zei haar dat ik ook goed nieuws had. Ze richtte zich op en vroeg: “Bill?” “Jawel, Bill, hij heeft een verrassing voor me, er komt mij morgen iemand halen om me mee naar Duitsland te brengen! Ik ga dus morgen naar Duitsland, naar Bill!” Ik zag mijn zus staren en porde haar in d’r zij. Ze knuffelde me en fluisterde toen, “dan heb ik morgen alle tijd om hier alleen met Jannes te zijn!”

17. Harry Potter, en de orde van de Feniks

De rest van de dag liep ik rond als een kip zonder kop, ik wou zo hard dat het al morgen was. Dan zou ik naar Duitsland gebracht worden en zou ik terug bij Bill zijn. Wat wou ik hem toch zo graag kussen. Ik keek op mijn uurwerk en zag dat het bijna etenstijd was. Snel stak ik nog eventjes mijn laptop aan om mijn e-mails te controleren. Toen ik mijn msn-messenger opende flipte heel mijn laptop. Maar liefst 35 mensen hadden me toegevoegd! Ik keek in de lijst en zag nergens een naam staan die ik kende. Met een druk op ‘verwijderen’ was mijn probleem opgelost! Ik wou geen slijmballen die telkens als ik online kwam begonnen te kwijlen en zwemen. Ik was nog altijd dezelfde Janne als een half jaar geleden. Bij het openen van mijn hotmail zag ik een mailtje van Mark staan. De rest verwijderde ik allemaal, die stomme forward-mails, pf alsof ik die zou doorsturen?! Ik klikte de mail van Mark aan en las wat er vermeld stond. Volgende maand stond mijn agenda prop vol!! Ik had enkele voorprogramma’s, dan kleine optredentjes,… Nou dit leek me wel tof! Maar dat wilde wel zeggen dat ik een hele maand niet veel tijd zou hebben voor Bill. Nuja, hij zou het zelf ook druk hebben met de band, dus ik moest er maar aan wennen. Voor Bill deed ik alles, want hij was echt zo lief voor me. Goh, ik kon niet wachten tot morgen! Ik bedacht toen eigenlijk dat ik nog niet wist wanneer de chauffeur me ging komen ophalen. Ik nam mijn gsm en zond een bericht naar Bill. Ik verwachtte niet meteen een berichtje terug want waarschijnlijk was die nu samen met de band aan het oefenen. Ik sloot mijn laptop af en ging eventjes snuisteren wat mijn zusje aan het doen was. Ik klopte op haar kamerdeur en wachtte tot ze poeslief ‘ja’ riep. Ik ging binnen in haar donkere kamer waar ze achter haar bureau zat. “Hé, Janne, ik ben eventjes de foto’s aan het ontwikkelen van gisteravond. Er zitten echt wel hele toffe bij, kom eens kijken.” Zo bekeek ik enkele kiekjes van Jannes die als een echt fotomodel poseerde. Op de ene foto leunde hij nonchalant tegen een boom, op de andere zat hij in een denkpose voor zich uit te staren. Ik glimlachte breed toen ik mijn zus heel mysterieus zag kijken op een foto. Ze keek naar me om, en nam de foto uit mijn handen! “Aaah , die is echt wel tof vind ik”, zei ze met een grote glimlach. Ze selecteerde de foto’s en stopte abrupt, kreeg rode blosjes en ik nam snel de foto die ze vasthad. Daar stonden Jannes en mijn zus te kussen. “Hé, hoe?” Ze dacht heel goed na en kwam tot de conclusie dat Jannes die heel onopvallend moet hebben getrokken toen ze aan het kussen waren. Het was best wel een mooie foto vond ik zelf. Wat zagen die 2 er dolverliefd en dolgelukkig uit.” Zus”, zei ze, “als je in Duitsland bent, wil je dan genoeg berichtjes sturen? Ik wil weten wat er met mijn zusje gebeurd! En ik wil zeker weten wat de verrassing is. Het wordt heus wel super, dat weet ik gewoon. Maak er gewoon het beste van, en genieten zus, genieten!” Ik stapte op haar af en gaf haar een hele dikke knuffel, en fluisterde gemeend in haar oor: “bedankt zus, khou van je!” “JANNE, SARA, EEEEETEN!” Ik liet haar los en gaf haar nog een kus op haar voorhoofd voordat we samen naar de keuken liepen. Toen ik op mijn stoel zat gluurde ik op mijn gsm, nog steeds geen antwoord. “En, wat doe je nog vandaag?”, vroeg mijn mam aan ons allebei. “Ik ga vandaag maar eens nietsdoen”, zei Sara, “en vanavond komt Jannes langs.” “Jannes, wie is Jannes? Aaaah, Sara heeft een vriendje”, lachte mijn pap. Normaal gezien zei hij nooit veel maar als het over zo’n zaken ging was hij er als de eerste bij. “Ja pap, ik heb een vriendje, hij heet Jannes, is ongelooflijk knap en een uitstekend kusser. Als je nog iets moet weten kan je het hem vragen vanavond ok?!” Grijnzend keek mijn pap Sara aan en knipoogde. “En jij, Janne, wat doe je nog vandaag?” Euhm, ik dacht grondig na en zei toen dat ik waarschijnlijk nog wat muziek zou schrijven. Met het oog op volgende maand wou ik toch wel een nieuw nummer hebben, minstens. Met een glimlach op haar gezicht zette mam de potten op tafel, dan zijn we eens alle 4 thuis en kunnen we op het gemak de dag doorbrengen. Tijdens het middageten werd er gepraat over vanalles, over hoe Sara Jannes had leren kennen, hoe ik Bill had weten te strikken (want hij was wel de zanger van Tokio Hotel!), hoe raar het zou doen om alleen naar Duitsland te vertrekken. Zelfs al zou ik nu naar Bill vertrekken, toch ging het me pijn doen om dit hier voor enkele dagen achter te laten. Ik schrok op toen ik iets voelde trillen tegen mijn been. Ik haalde mijn gsm uit mijn broekzak en opende mijn klepje. De eerste keer dat ik de naam Bill zag staan had ik me bijna doodgeschrokken, nu gaf het me alleen prettige kriebels. Ik klikte het berichtje aan: ‘Dag liefje, morgen vroeg komt hij je halen om, jawel, 7.30! omdat het nogal een lange route is en omdat ik je hier zeker rond de middag wil zien. Neem wel genoeg kledij mee en zeker je lieve ik (maar dat zal geen probleem zijn), tot morgen Janne! Love you xx’. Wow, 7.30 was inderdaad wel heel vroeg. Dat wordt dus vroeg gaan slapen vanavond, dacht ik bij mezelf. Na het eten hielp ik zoals gewoonte alles in de vaatwasmachine te stoppen. Daarna liep ik meteen door naar mijn muziekkamer waar ik meteen aan het werk wou. Ik nam een blad papier en begon te schrijven, alles wat in me opkwam schreef ik eruit. Af en toe keek ik op en las het briefje dat Bill voor me had geschreven. Het werkte uitstekend als inspiratiebron! De teksten waren bijzonder vrolijk en ze hadden nogal een verliefde ondertoon. Het werd dan ook op een fleurig en opgewekt muziekje geplaatst. Hier en daar moest ik toch nog wat bijschaven, sommige stukjes moesten wat trager of net sneller. Maar de tekst en de melodie pasten perfect! De titel, ‘your eyes’ was als een kers op de taart! Pf, wat vloog de tijd voorbij, het was ondertussen al 17.00! Had ik hier 4 uur gezeten? Verbaasd over hoelang ik hier al zat stond ik recht. Toen ik helemaal recht stond voelde ik me nogal draaierig. Mijn lichaam kon me nu wel bevestigen dat ik inderdaad al 4 uur aan een stuk neerzat. Toen ik met de deurklink in mijn hand stond klopte er iemand op de deur. Ik deed heel goed gehumeurd open en zag mijn zusje verbaasd kijken. “Dag zus, moet je iets hebben om te drinken? Je zit hier al 4 uur, dus ik dacht, ik ga maar eens kijken hoe het ermee gaat.” Ik sloeg mijn arm rond haar schouder en nam haar mee tot in de keuken. “Het is heel lief van je Sara, wat heb ik het toch getroffen met je als jongere zusje!” Ik zag haar glunderen en vroeg haar ofdat ze het niet tof zou vinden om samen met mij tussen de jongens van Tokio Hotel te lopen! Ze knikte vol ongeloof en zei dat het zo ongelofelijk tof zou zijn!! Ik nam een cola light en een fruitsap uit de koelkast. “Zeg zus, heb je zin om naar de videotheek te gaan? Ik zou wel nog eens de 5de Harry Potter film zien”. “Ah, de orde van de Fenix bedoel je? Ja, die, kwil die nog wel eens zien! Ja, hoor, dat zie ik wel zitten, maar dan moeten we er wel meteen om.” Snel liepen we naar mijn auto en 10min later stonden we in de mega grote videotheek. We kenden het eigenlijk al uit ons hoofd en door de rijen vol video’s en dvd’s baanden we onze weg. “Daar staat hij”, riep Sara opgewekt. 5min later zaten we terug in de auto. Ik dacht terug aan de tijd dat we zaten te kwijlen op het gezicht van Daniel Radcliffe, wat was het toch een schatje. Blijkbaar dacht mijn zus net hetzelfde want ze grinnikte weer in zichzelf. Eenmaal terug thuis ploften we ons alle 2 in de zetel. Omdat mijn zus dus geen zin had om de dvd in te stoppen offerde ik me dus maar op. Terwijl ik de dvd klaar zette, haalde mijn zusje een zak chips uit de kast. Naast elkaar zaten we te kijken hoe de sierlijke letters: ‘Harry Potter, and the order of the Feniks’ op het scherm kwam. We hadden hem al samen bekeken en dan hadden we op bepaalde momenten in elkaars hand geknepen. We waren beide watjes als het op gebied van akeligheid kwam. Bijna 3uur lang waren we in de ban van magie, liefde en vriendschap! Oh wat hield ik toch van deze films! En wat waren die jonge acteurs toch goed. Ik genoot met volle teugen van de laatste uurtjes voordat ik naar Duitsland vertrok. Toen de film gedaan was bleven we zoals altijd nog 5minuten voor ons staren. Sara was de eerste die weer wakker werd en ze liet zich op me vallen. “Zus, ik ga je echt wel missen die paar dagen dat je in Duitsland zal zijn”. Ik knikte en ik wist dat haar ook zou missen. Ik beloofde dat ik zeker voldoende smsjes zou zenden en dat ik iedere avond zou bellen. Zo praatten we een heel eind over Duitsland, over Tokio Hotel en over Bill. Totdat het 21.30 was en de bel ging. Jannes stond buiten, met zijn kraag rechtop en met zwarte handschoenen aan. “Ben je klaar Sara?” Mijn zusje keek naar me om, knuffelde mij en zei: “ik zal je morgen waarschijnlijk niet meer zien hé. Maar ik zal mijn best doen om toch nog eens op te staan voordat je vertrekt! Doei zus!” Ik besloot dan maar mijn gerief klaar te maken voor morgen. Ik nam een paar van mijn lievelingsbroeken, topjes, truien, een sjaal en muts. Verder verzamelde ik mijn cowboylaarzen en mijn oude allstars. Ik maakte mijn toiletzak, nam mijn tandenborstel, tandpasta, een haarborstel, parfum, deo. Nog vlug mijn ondergoed en kousen en ik was klaar. Klaar om te vertrekken naar Duitsland, althans binnen een paar uur!

18. De rit naar Duitsland

Om 6.30 wekte mijn stomme wekker me. Oh god wat was dit vroeg, ik moest me bedwingen om niet terug in slaap te vallen. Het bleek me het best om meteen op te staan en een douche te nemen. Als een zombie sleepte ik mezelf voort richting badkamer. In de smalle gang ernaartoe schopte ik per ongeluk tegen de hoek van de kast waarop ik het uitkrijste. In de kamer van Sara, die net naast de gang sliep hoorde ik een licht aanknippen. Ik stond nog altijd als een gek op één been te springen en keek op toen ik Sara in haar deur zag staan. Haar haar was warrig, ze had wallen onder haar ogen en had blijkbaar nog niet veel geslapen. “Goedemorgen zus”, zei ik geforceerd terwijl ik op mijn tanden beet van de pijn. “Aan je oogjes te zien heb je nog niet veel geslapen”, lachte ik haar uit. “Nja”, zei ze, “het is nogal laat geworden vannacht. Jannes had films gaan halen in de videotheek en wou ze allemaal bekijken”. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd en liep verder naar de badkamer. “Kzie je straks nog wel hé?!” Het gegrom van mijn zus zag ik dan maar als een ja. Nog steeds was ik zo moe dat ik het water iets kouder regelde dan normaal. Ik rilde van de kou toen ik eronder kroop. Meteen was ik klaarwakker en maakte het water terug wat warmer. Aaaah, wat kon een douche toch deugd doen, zeker op dit uur van de dag. Ik haastte me en sprong na 10min terug uit de douche. Ik nam mijn grote handdoek en begon me meteen af te drogen. Normaal gezien, als ik voldoende tijd had, bleef ik zeker 45min in de badkamer. Dan zong ik onder de douche, zong ik voor de spiegel, en danste ik in het rond. Maar nu moest alles snel gaan, dus daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik maakte me op, met de gewoonlijke zwarte make-up, oogschaduw en oogpotlood. Ik repte me in mijn kleren: een zwarte heupbroek, een zwart T-shirt met zilveren gitaar-achtige print op, een zwarte sweater met rode tribal versieringen. Ik keek rond in de badkamer en zag dat ik mijn riem met studs vergeten was. Hoewel het een lang T-shirt was, zag je nog steeds een streepje van mijn lichaam. Nou, ik vond wel dat mijn lichaam mocht gezien zijn, dus ik had er geen probleem mee dat er iets te zien was. Wel walgde ik op meisjes die meer lieten zien dan nodig was. Bij mij viel het nog allemaal mee, misschien 2 centimeter verschil met mijn broek en T-shirt. Met mijn natte haar in een handdoek gedraaid liep ik terug naar mijn kamer, waar de zoektocht naar mijn riem begon. Vrijwel meteen had ik ze gevonden en stak ze door mijn broek. Ziezo, dat was ook al in orde. Ik keek om naar mijn wekker en zag dat het 10 voor 7 was. Ik zocht nog snel mijn accessoires: mijn oorringen, mijn ringen, armbanden, handschoenen,… Ook had ik een geschenkje gekocht voor Bill, ik kon toch niet met lege handen toekomen? Het was een mooi kettinkje geworden met een speciaal hangertje. Het had iets mee van een klauw. Hopelijk zag hij het graag, want ik dacht toch wel dat het iets voor hem zou zijn. Met nog een laatste kijk als alles in orde was liep ik naar de keuken. Wat zou ik eens eten? Eigenlijk had ik niet veel honger, ik was zo nerveus dat ik toch niet veel binnen zou krijgen. Ik nam de doos Honey Pops en de melk en zette die op tafel. Ik liep naar de kast waar alle tassen en glazen instonden, nam een grote tas en een lepel en liep terug naar de tafel. Daar zat ik helemaal alleen, dus een aangelegenheid om in te beelden wat er allemaal zou gebeuren. Ik werd in mijn gedachten gestoord door mijn mam die met een vermoeid hoofd de keuken binnen kwam. “Zie je het wat zitten?”, vroeg ze en liep meteen door om een koffie. Ze wachtte niet op mijn antwoord en liep terug naar haar kamer. Mijn mam had nogal de moeite om wakker te worden. Telkens kwam ze eerst om een koffie, om die in haar bed uit te drinken, om dan terug in huis te komen, klaarwakker. Zo kwam ze 5min later terug in de keuken. Aangekleed en klaarwakker. “Nog een halfuurtje en het is zover”, zei ze. Ik slikte mijn laatste honey pops door, en knikte van ja. “Ik heb je zus ook al horen lawaai maken, dus die zie je waarschijnlijk binnen een kwartier.” Nu ging alles zo snel, ik poetste mijn tanden, kamde mijn halfnatte haar, en maakte er een vlecht van. Nu pas zag ik waarom er zoveel mensen me met Pocahontas vergeleken. Ook zij had lang zwart haar en een bruiner kleurtje. Ik stak mijn tong uit naar mijn spiegelbeeld en liep opgewekt naar mijn kamer. Daar maakte ik nog een tas klaar met wat eten en drank, want het was toch wel 4uur rijden naar Duitsland. Tot mijn grote verbazing ging de bel al, het was nog maar 7.15! Ik deed de deur open en zag een jonge man staan. Ik schatte hem rond de 25, hij had blond haar dat in zijn nek krulde. Hij had een bril op en had enkele stoppeltjes op zijn kin. “Janne Vermeersch?” “Ja, dat ben ik”, en ik kon mijn glimlach niet bedwingen. De man ontspande zich en vertelde dat hij blij was dat hij het meteen gevonden had. Hij verklapte me ook dat Bill hem hard zou aanpakken moest ik niet tegen deze middag in Duitsland zijn. Hij vroeg me waar mijn gerief was zodat hij het al allemaal in de wagen kon steken. Terwijl hij alles in de auto stak liep ik nog snel naar mijn ouders en mijn zus die toch al wat wakker was. Ik gaf hen een dikke knuffel, en beloofde nogmaals dat ik voldoende zou sms’en en bellen. Toen ik de koffer hoorde dichtslaan gingen we met ons 4en naar de voordeur. “Nou, mam, pap, zus, dan zie ik jullie over een paar dagen terug.” Met een laatste knuffel nam ik afscheid en nam plaats in de zwarte wagen. Ik keek nogal onwennig om me heen en zag de blauwe ogen van de man in de achteruitkijkspiegel. “Als je nog wat wil slapen mag je dit gerust doen hoor, zei de man op een vriendelijke toon. Ik weet dat het nogal vroeg is, maar de wil van Bill Kaulitz is wet”. Ik glimlachte naar de man en legde me op de zetel, het was inderdaad nog heel vroeg. Het duurde dan ook niet lang voordat ik in een lichte slaap viel, door het weg en weer schudden van de wagen. Ik schrok op toen er abrupt geremd werd. Ik rolde van de zetel en lag half ondersteboven in het voetgedeelte. “Gaat het daar een beetje vanachter?”, riep de man bezorgd. “Jaja, het gaat”, zei ik terwijl ik mij recht probeerde te trekken. “Hoe laat is het eigenlijk?” “Euh, momentje hoor, kzal even zien. Nu is het 11.10, we zijn er eigenlijk bijna hoor.” Nu was ik helemaal wakker hoor, we waren er bijna! Eindelijk zag ik Bill terug, al was het nog maar 2 dagen geleden dat ik hem gezien had. Ik had me al voorgenomen om naar hem toe te lopen als ik hem zag staan, en hem te overdonderen met kusjes. “Nog een kwartiertje en we zijn er hoor”, zei hij nog. Ik frutselde aan mijn ringen, streek mijn haar uit mijn ogen, en zocht waar ik het kettinkje voor Bill had gestopt. Ik zou naar hem toelopen, hem een kus geven (waarschijnlijk wel meer dan 1) en dan zou ik hem het kettinkje aandoen, in de hoop dat hij het leuk zou vinden. Ik kon niet stilzitten en verplaatste me van het linker naar het rechter raam en omgekeerd. Omdat ik niet wist waar Bill zou staan moest ik toch alle 2 de kanten bekijken. Mijn hart begon sneller te kloppen toen de man zich aan de kant plaatste en een parking zocht. “We zijn er”, zei hij met een grote glimlach. Ik keek naar buiten en zag niemand. Met een somber gezicht stapte ik naar buiten. Ik draaide me rond mijn volledige as om alles te kunnen bekijken. Nog steeds niets… Ik liep naar de man en vroeg hem waar iedereen was. Aan zijn gezicht te zien verstond hij het blijkbaar ook niet. Ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder en een traan viel op de grond. “Hé, Janne, het komt wel goed hoor.” Ik trok mijn schouders op en keek hem triestig aan. Plots nam hij me bij mijn schouders en draaide me om. Door mijn tranen heen zag ik iemand op me afstormen. Ik had geen tijd om mijn tranen weg te vegen toen Bill me al vast gegrepen had en me doodknuffelde! “Ik ben zo blij dat je hier bent”, fluisterde hij in mijn oor. “Ik heb namelijk hele leuke dingen gepland voor vandaag…”

19. Verrassing!

Ik duwde Bill van me af en keek in zijn stralende oogjes. “Ook een goeie middag lieverd”, proestte ik het uit. Ik nam zijn gezicht tussen mijn koude handen en kuste hem volop op zijn mond. Hij rilde van de koude op zijn wangen maar hij liet me niet los. Hij legde zijn hand op mijn onderrug en trok me nog wat dichter tegen zich aan. “Wel, wel wel, wie we daar hebben!” Ik maakte me los en keek langs Bill opzij. Tom kwam met grote passen aangelopen, achtervolgd door Georg. “Het meisje van op het concert, niet waar?!” Met een verlegen knikje beantwoordde ik Tom zijn vraag. Daar stond hij naast zijn 10 min jongere broer en keek me grijnzend aan. “Waren we op het laatste niet meer goed genoeg voor je misschien, dat je zo moest weglopen?” Hij proestte het uit van het lachen en stopte meteen toen hij een ijzige blik ving van Bill. “Dit is nu niet het gepaste moment Tom”, siste hij zodat ik net kon horen wat hij zei. Om de spanning wat te doen dalen lachte ik naar Tom en zei dat het in orde was. Ik was nog steeds enthousiast over het concert, want toen is alles ontstaan. Zonder het concert zou ik hier vandaag niet staan bij Bill, Tom, en Georg. “Waar is Gustav”, vroeg ik, want ik had hem nog niet gezien. “Ah, die zit binnen, op de playstation te spelen”, grapte Georg! Hij tikte Tom op z’n schouder en lachte in zijn beste Engels: “it’s time to kick his ass!” De 2 liepen snel terug naar binnen en lieten de deur met een knal dichtvallen. “Je moet er echt niet op letten hoor”, begon Bill, “het zijn echt nog kleine jongens.” Met een geforceerd serieus gezicht kwam ik wat dichter bij Bill staan en fluisterde in zijn oor: “en jij niet misschien?” Als een kind dat geen snoepje mocht hebben trok Bill één van zijn schattigste pruillipjes en ging op de stoeprand zitten. “Ah kom op Bill, die had je toch kunnen zien aankomen! Wat had je dan anders van me verwacht?!” Hij sprong onverwachts op en nam me beet. “Nou, dan ben ik maar jouw kinderachtige vriend, maakt mij niets uit!” Hij liet me los en kuste me zachtjes. Ik kuste hem niet terug en liep snel naar de auto. Bill verstond er blijkbaar niets van want hij bleef verdwaasd staan. Ik kroop de auto in en zocht naar mijn geschenkje dat ik voor Bill had gekocht. “Hebbes”, dacht ik, toen ik het papieren zakje op de grond zag liggen. Ik stak het weg in mijn achterzak en liep ondeugend terug naar Bill. Hij stond nog steeds verbaasd te kijken en vroeg wat dit in godsnaam betekende. “Wel”, glunderde ik, “aangezien jij een hele dag gepland had voor mij, vond ik dat ik dan wel iets moest terug geven.” “Janne, wat ben jij nu aan het brabbelen? Je hoeft me heus niets terug te geven! Dit is iets wat ik voor je wou doen, dus laat het ok?” Met pretlichtjes in mijn ogen schudde ik van neen. Met een zucht draaide Bill zich om, zwaaide zijn armen in de lucht en riep: “vrouwen, altijd hetzelfde!” “Excuseer?!”, riep ik nogal aangedaan. In een zwiep draaide hij zich terug om en hield zijn handen voor zijn mond. “Oh neen, heb je dat gehoord?” Aan mijn gezicht kon hij wel duidelijk zien dat ik alles had begrepen. “Sorry Janne, begrijp het nu alsjeblieft niet verkeerd. Het was maar een uitdrukking, ik bedoelde het echt niet slecht. Ik vind het heel erg lief dat je iets meegebracht hebt, maar dat was echt niet nodig.” Nog steeds stond ik vol ongeloof in Bill zijn gezicht te staren. Een teleurgesteld gevoel kwam bij me op en ik liet het dan ook merken. “Sinds wanneer mag iemand geen geschenkje meer meebrengen voor degene van wie ze houdt? Is dat hier een wet in Duitsland misschien? Volgende keer breng ik echt niets meer mee, dan hou ik mijn geld wel voor mezelf.” Met zijn vlakke hand sloeg Bill tegen zijn hoofd, en ik hoorde hem in zichzelf vloeken. “Janne, alsjeblieft, ik bedoelde het echt niet slecht, please geloof me nu toch”. Hij kwam naar me toe en keek me aan met verleidelijke puppyoogjes. Aaaah, ik kon daar echt niet tegen! Toen hij vlak voor me stond was mijn boosheid al lang over. “Janne, ik vind het echt heel lief van je, en ik ben ervan overtuigd dat het mooi zal zijn!” Hij staarde meteen naar de grond en ik merkte dat hij zich nog steeds schuldig voelde. Ik haalde het zakje uit mijn achterzak en stopte het in zijn hand. Ik kwam nog wat dichterbij en fluisterde in zijn oor: “khoop dat je het graag ziet.” Met trillende handen frutselde hij aan het plakband, en opende het zakje. Zijn ogen blonken als fonkelende sterren aan een donkere hemel. “Oh Janne, het is echt prachtig!” Hij haalde het kettinkje uit het zakje en deed het meteen rond zijn nek. Ik gluurde hoe zijn tattoo zichtbaar werd wanneer hij zijn ketting aandeed. God, wat was het toch een mooie tattoo, zijn ster. Hij zag dat ik naar iets aan het staren was en knipperde eens met zijn vingers. “Naar wat ben je wel aan het staren?”, vroeg hij nogal ongemakkelijk. Ik richtte me op zodat ik recht in zijn ogen keek en vertelde dat ik zijn tattoo zo mooi vond. Hij legde zijn arm in mijn onderrug en nam me mee naar binnen. “Bedankt”, zei hij nog voordat hij de deur opendeed, en kuste me op mijn voorhoofd. Ik kwam binnen in een slecht verlichte gang, moest ik hier alleen lopen zou ik mijn weg nooit terug vinden. Ik hoorde hoe Bill blindelings naar de zijkant van de muur liep en het licht aanknipte. Ik trok mijn ogen open en keek heel verbaasd rond. Overal aan de muur hingen foto’s, posters, gouden platen, singles! Het was hier echt wel een paradijs voor elke Tokio Hotel fan! Bill liet me gerust de gang verkennen en bleef op een afstand geamuseerd kijken. Met mijn mond open liep ik door de gang. Dit was echt wel super! Ik liep terug naar Bill, sprong op hem en kuste hem. “Bedankt dat ik hier binnen mag, zei ik oprecht. Ik ben zoooo blij dat je me hier hebt gevraagd!” “Nou”, zei Bill, “wacht totdat je de rest ziet!” Hij liet me op de grond zakken, nam mijn hand en liep naar een deur op het einde van de gang. “Dit is onze leefruimte”, zei hij terwijl hij de deur opende. Overal waar ik keek zag ik wel iets: tv’s, stereo-installaties, comfortabele zetels, cd’s, spelletjes voor op de playstation, lege pizzadozen, blikjes cola,… Met veel ongeloof keek ik terug naar Bill, dit was echt wel gek!! “Hé, Gustav, kijk eens wie hier is”, riep Bill boven alles uit. Ik zag hoe de pet van Gustav zich omdraaide. Zijn oogjes piepten net boven de sofa uit en hij zwaaide hartelijk. “Welkom in ons paradijs”, lachte hij en draaide zich meteen weer om want Tom was hem aan het afmaken. Ik kon mijn ogen niet geloven, en schrok op toen Bill in mijn oor fluisterde dat hij mijn slaapplaats voor vannacht zou tonen. We liepen nog wat verder in de gang totdat Bill bleef staan bij een oude bruine deur. “Dit is mijn kamer, en dus ook jouw kamer”. Hij straalde van geluk en opende de deur. Ik liep naar binnen en keek als een bezetene om me heen. In het midden van de kamer stond een immens bed! Daar konden we zeker wel in met z’n tweetjes, dacht ik. Vlak voor het bed stond een grote kast met daarop een massa CD’s, awards die ze hadden gewonnen, knuffelberen die gegooid werden vanuit het publiek,… Helemaal in de hoek van de kamer stond een zetel met een tafeltje ernaast waar een boekje en een balpen oplag. Dat was waarschijnlijk het plaatsje waar Bill zijn teksten schreef, of tenminste ideeën opdeed. Ik smeet me op het bed en zag Bill nog steeds in het deurgat staan. “Wat is er?”, vroeg ik. “Kijk eens op mijn nachtkastje”, zei hij mysterieus. Ik draaide me om in het veel te grote bed en zocht het nachtkastje. Eenmaal ik het gevonden had giechelde ik het uit. Daar stond een fotokadertje met een foto in van Bill en ik. Ik zag meteen dat het een foto was van op het concert want we stonden naast elkaar aan de micro. Ah dit was echt wel super lief! Ik rolde me van het bed, liep op de tippen van mijn tenen naar Bill, sloeg mijn armen rond zijn nek en kuste hem zacht. “Jij bent echt wel veel te lief”, zei ik gemeend. “Ach”, zei hij, “voor iemand als jij wel ja… Je vindt het toch niet erg om bij mij te slapen hé?” “God neen!!” En ik dacht hoeveel meisjes hier niet in mijn plaats wilden staan. Ze moesten eens weten!! “Ok dan is het tijd voor je eerste verrassing”, grinnikte Bill en hij nam me terug mee naar de leefruimte. “Spannend hé”, grapte hij.

20.Achtergrondmuziek

Opnieuw opende hij de deur maar nu was alles geheel anders. De tv stond af, de jongens waren weg en het was heel stil. Overal stonden kaarsjes… Het gaf een oogverblindend spektakel. De zetels waren aan de kant geschoven en hadden plaats gemaakt voor een klein tafeltje dat laag tegen de grond stond. Rondom de tafel lagen grote kussens. Op het tafeltje stonden 2 grote kandelaars met lange donkerrode kaarsen in. In het midden van de tafel stond een vaas met een roosje in. Aan beide kanten van de tafel stond een bord, met bestek naast. Ik keek naar Bill en zag hem glunderen. “Wie, hoe?” Hij straalde en zei dat de jongens dit voor ons zouden klaarzetten in de tijd dat hij de kamer toonde. Het was echt prachtig!! Ik raakte zo ontroerd dat ik Bill naar me toe trok en zo een heel eind bleef staan. Hij verstoorde mijn genieten door zachtjes een kus op mijn haren te geven. “We zouden beter aan tafel kruipen, want ik denk dat de jongens ongeduldig worden!” Als een koppel met een hoge titel liepen we naar de tafel en lieten ons op de kussens zakken. Vrijwel meteen ging een deur open en ik zag dat die deur de weg naar de keuken was. Ik lachte mij te pletter toen Gustav in een net kostuum de leefruimte kwam binnen gewandeld. Rond zijn arm had hij een witte handdoek, en in zijn rechter hand had hij een fles bij zich. “Wenst mevrouw wat?”, vroeg hij op een gemaakte toon. Ik lag nog steeds krom van het lachen en maakte met veel moeite een ja-gebaar. Hij schonk wat witte wijn in mijn glas en liet me eerst proeven. Ik nipte van het glas en knikte goedkeurend. “Hmmm, lekker wijntje!” Als een echte gentleman schonk Gustav nu ook wat wijn in Bill zijn glas. “De hapjes komen er zo dadelijk aan”, zei hij en liep met grote passen naar de keuken. Nog steeds vol ongeloof zat ik naar Bill te staren. “Jullie kunnen toch niet koken??” Bill verslikte zich in zijn wijn en glimlachte. “Nee, wij kunnen niet koken, maar mijn mam wel”, lachte hij ondeugend. “Toen ze vernam welke plannen ik had, had ze zich meteen als helper voorgesteld. Want ze wist dat als wij moesten koken, het een regelrechte ramp zou zijn. Of dat het pizza zou zijn, en dat vond ze geen romantisch eten. Althans niet om daarvoor speciaal naar Duitsland af te komen.” In mijn diepste bad ik voor het verstand van zijn moeder. Opnieuw ging de deur van de keuken open en nu was het Tom die kwam opdienen. Zoals van hem verwacht had hij niets anders aangetrokken! Hij had dus nog steeds zijn oversized T-shirt aan en een veel te grote broek. Tot mijn opluchting zag ik dat het een gezond slaatje was met verschillende groentjes en verschillende soorten vis. Wat was ik blij dat het geen fast food was! Ik zag Bill naar het gezonde eten staren en kon mijn lach niet bedwingen. “Nou”, lachte ik, “dit zijn dus groenten Bill, zijn heel gezond en heb je waarschijnlijk nog nooit gezien!” Hij lachte en stak zijn tong uit. “Ik weet heel goed wat het is hoor Janne, dank je wel!” Ik proestte het uit en samen aten we gezellig ons voorgerecht op. Voor het eerst vandaag hadden we de tijd om eens rustig te praten. Hij vroeg me hoe het was thuis, wat mijn mam van hem vond, of ze het geen probleem vond dat ik nu in Duitsland zat. Ik vond het allemaal wel amusant dat hij zo geïnteresseerd was in mijn leven. Ik vertelde dus heel opgewekt dat alles goed ging thuis, dat mijn mam het aan de ene kant wel wat raar vond dat ik zomaar naar Duitsland vertrok, maar ze gunde het me wel. Verder had ze niet veel verteld wat ze over hem vond… Ik vertelde ook met volle teugen dat mijn zusje en Jannes samen waren! Geheel enthousiast flapte ik eruit wat ze op hun eerste date hadden gedaan. “Hé Janne, wacht eens een minuutje. Zeg je nu dat je zus zich bezighoudt met fotografie?” “Ja, inderdaad da’s waar! Ze is er echt wel keigoed in! Haar kamer heeft ze deels omgebouwd in een donkere ruimte waar ze haar foto’s afmaakt. Ze heeft dan ook een hele set fotocamera’s! En ik moet eerlijk toegeven dat haar foto’s echt wel super mooi zijn. Ze heeft talent, al zeg ik het zelf.” Ik was best wel trots op Sara, dat zij ook iets had waarin ze uitblonk. Bill schraapte zijn keel en keek toen bloedserieus. “Eigenlijk hebben wij nog iemand nodig binnen de crew die degelijke foto’s kan maken… Nu hebben we zo’n halvegare die niet eens overweg kan met zo’n camera, en het resultaat is dus echt niet wat we willen. Als je zus interesse zou hebben, zou ze hier meer dan welkom zijn!” Ik geloofde mijn oren niet, meende hij dat nu?? Hij zag mijn verbaasd gezicht en zei dat het echt geen grap was. Ik mocht vanavond de telefoon van hier gebruiken om te bellen naar mijn zus. Ik grinnikte en beeldde me al in hoe hysterisch ze aan de telefoon zou krijsen over hoe geweldig dit allemaal niet zou zijn! Ik durfde er mijn hoofd op verwedden dat ze meteen al zou vertrekken naar Duitsland. “Euh Bill, zullen de mensen van de crew dit dan niet raar vinden? Zouden ze niet denken dat dit vriendjespolitiek is omdat het mijn zus is, en omdat ik, denk ik toch, samen ben met jou?” Hij lachte en bevestigde dat we inderdaad wel samen waren! Het maakte hem helemaal niets uit wat de crew ervan zou vinden! Ze zouden alleszins allemaal tevreden zijn met iemand die de camera niet uit zijn handen liet vallen. Ik stond op, plofte me op de kussen waar Bill op zat, en legde mijn hoofd op zijn schouder. “Dit zou echt wel fantastisch zijn Bill, want Sara heeft echt wel talent! En het zou zoveel voor haar betekenen dat ze haar hobby zou kunnen combineren met haar grootste passie: Tokio Hotel.” Bill schaterde van het lachen en porde in mijn zij. “Ik zou het ook fantastisch vinden”, zei hij, “en dan zien jullie elkaar wat meer want ik ben niet van plan om je terug naar huis te sturen!” Op datzelfde moment was het aan Georg zijn beurt om alles af te ruimen en om met het hoofdgerecht te komen. Ik bleef naast Bill zitten en kuste hem zachtjes in zijn nek. Ik voelde hoe hij langzaam zijn hand op mijn dijbeen legde en zo bleef zitten. Ik keek hem recht aan en zag zijn bruine ogen fonkelen. “Ik ben echt wel blij dat je hier bent! Ik miste je weer al verschrikkelijk.” Ik legde mijn wijsvinger op zijn lippen en fluisterde dat ik hier nu wel was en dat we ervan zouden genieten. De deur opende en Georg kwam gewillig met 2 grote borden. “2 huisbereide lasagne’s”, riep hij uit volle borst. Ook Tom kwam vanuit de keuken en hij had zijn gitaar bij. Zowel Bill als ik keken hem verbaasd aan, blijkbaar hoorde dit niet tot het plan. Tom nam een stoel, smeet de riem van zijn gitaar rond zich en ging zitten. “Hmm”, zei hij, “voor mijn broer en Janne, speel ik vandaag wat achtergrondmuziek tijdens hun romantisch etentje.” Vol ongeloof zag ik hoe Tom begon te spelen. Dit was zoooo romantisch en ik keek naar Bill. Die was compleet uit zijn lood geslagen en keek ontroerd hoe zijn broer zich uitsloofde om zo goed mogelijk te spelen. Ik legde mijn hand nu ook op Bill zijn been en streelde zachtjes heen en weer. Dit was echt ongelofelijk! Hij kwam langzaamaan terug bij en straalde van geluk. Hij kuste mijn voorhoofd en stelde voor dat we maar aan ons heerlijke maaltijd begonnen. Zwijgend en genietend van elkaar, van de achtergrondmuziek en van het lekkere eten, zaten we daar op onze kussen. Stiekem gluurde ik hoe Bill het hangertje van mijn kettinkje vast nam. Hij bleef het vasthouden en sloot zijn ogen. Hij opende ze terug en keek me aan. Hij kwam dichter en fluisterde in mijn oor dat hij dit moment voor eeuwig in zijn hart had opgeslagen. Ik voelde hoe de blosjes op mijn wangen tevoorschijn kwamen. Toen we beide klaar waren met eten, stond Tom op, nam zijn gitaar bij de hand, boog diep en liep terug naar de keuken. We hoorden nog net hoe Tom riep dat we gedaan hadden met eten. Nog geen minuut later stond Gustav terug in de leefruimte. “Heeft het gesmaakt, mevrouw, mijnheer?” Ik bekeek Gustav indringend om hem in de lach te doen schieten maar hij gaf geen krimp. Ik gaf het op en antwoordde dat het heel lekker was. Met een serieuze ‘dank u wel’ nam hij de borden terug mee naar de keuken. Ah, die Gustav was veel te grappig. Na 5 minuten ging de deur terug open, deze keer kwamen ze alle 3 binnen, gingen op een rijtje staan, legden hun armen over elkaars schouders en bogen zo diep ze konden. Ik applaudisseerde als een gek en zag hoe Bill spontaan meedeed! “Dank u, bedankt, en tot weerziens”, riepen ze in koor en liepen terug de keuken in. “Hihi, dit was leuk”, grinnikte ik naar Bill. “Goed zo”, zei die “dan gaan we nu naar verrassing nummer 2.”

21. When Nichts Mehr Geht

Hij legde zijn arm in mijn middel en leidde me terug naar de uitgang van het gebouw. Daar stond een busje klaar en ik zag dat de jongens al aanwezig waren. Georgs gezicht piepte uit het zwarte busje en hij riep zo luid hij kon: “komen jullie nog of wat?” Hand in hand liepen we naar het busje waar we vlug plaats namen. Zo zat ik naast Bill en Gustav, die alweer met zijn hoofd tegen de ruit lag. “Wat gaan we eigenlijk gaan doen?”, vroeg ik in het algemeen. “Wel”, begon Tom, “aangezien wij grote sterren zijn, verwachten onze producers dat we wel wat werken.” “Ja, das waar”, vulde Georg aan, “dus we moeten nog wat nummers inoefenen voor vanavond!” “Vanavond?”, vroeg ik verbaasd aan Bill, “wat is er wel gepland voor vanavond?” Met zijn rechtervoet schopte Bill tegen Georg, en keek hem verwijtend aan. “Ja, daar gaat mijn 3de verrassing”, zuchtte hij. En omdat ik hem nog steeds verbaasd zat aan te staren was hij me wel een verklaring schuldig. “Ok, we hebben vanavond een klein optreden in een lokaal zaaltje hier wat verderop. Er is ons verteld geweest dat het niet te druk zou zijn, en dat we maar een paar nummers moeten brengen”. Hij legde zijn linkerarm op mijn dijbeen en leunde tegen me aan. “Zo kun je ook eens zien hoe het in zijn werk gaat backstage!” Ik wist toch al een beetje hoe het in mekaar zat, maar Tokio Hotel vergeleken met mij had toch wel zijn verschillen. Daar verliep alles waarschijnlijk 1000x hectischer dan wanneer ik een nummer bracht. Ik vond het eigenlijk wel spannend om zoiets mee te maken. En deze keer nam ik mezelf voor om niet midden hun optreden weg te lopen. Na zo’n 10 minuten rijden vertraagde de chauffeur van het busje en zocht een parkeerplaats. “Ok Janne, we zijn er!” De zijdeur schoof open en Tom sprong eruit, gevolgd door Georg, Bill, ik en Gustav. Ik staarde voor me uit en zag een klein wit gebouw, het zag er eigenlijk nogal oud uit. Aan beide kanten van het gebouw stonden bomen en struikjes, en waarschijnlijk was er een kleine tuin langs achteren. Ik voelde hoe iemand me meetrok en keek op in het gezicht van Tom. “Kom op, straks komen we nog te laat”, schaterde hij uit. Ik zag nog net hoe Bill omkeek en mijn ogen zocht. Hij bleef staan en wachtte me bij de deur op. “Bedankt broertje, maar ik neem het wel weer over vanaf nu!” Met een knipoog naar me ging Tom het gebouw binnen. Ik keek stralend in Bill zijn ogen en zag hoe hij onopvallend probeerde weg te kijken. Ik kon mezelf niet bedwingen en vroeg op een gespeeld toontje ofdat hij een beetje jaloers was. Verlegen keek hij op en knikte nogal moeilijk van neen en ja. Ik proestte het uit, en trok hem wat dichterbij. “Ten eerste”, begon ik, “is Tom maar half zo knap als jij! Ten tweede, je kunt me echt wel vertrouwen! Ten derde, denk jij nu echt dat ik ook maar 1 iets zie in je broer? Ten vierde, kom hier dat ik je een kus geef!” Ik trok hem zo dicht mogelijk, sloot mijn ogen en voelde hoe zijn lippen perfect op de mijne terecht kwamen. Met zijn ene hand nam hij mijn hand vast, het andere legde hij zachtjes rond mijn middel. Het werd een lange en oprechte kus, vol liefde en genegenheid. Ik vond het dan ook super spijtig dat er abrupt een einde aan kwam toen ik Tom verveeld hoorde roepen. “Verdorie!”, riep ik en ik merkte dat Bill net hetzelfde wou zeggen. Ik lachte om zijn gezicht en gaf hem nog snel een vluchtig kusje. Hij nam mijn hand en zo liepen we samen naar de ingang van het gebouw waar Tom nog steeds stond te wachten. Van zodra hij Bill zag aankomen tikte hij denkbeeldig op zijn horloge dat hij niet had. “Iedereen is hier al”, hoorde ik hem fluisteren, “we moeten ons wat haasten weetje, je hebt natuurlijk wel je handen vol aan zo’n mooi meisje maar je moet je nog wat kunnen concentreren op de rest hé!” Met een grom en een kort knikje maakte Bill hem duidelijk dat hij het wel begrepen had. Tom liep terug weg, maar nu volgden we hem wel. De woorden van Tom zinderden nog steeds na en ik vroeg me af of Bill zijn werk verwaarloosde voor mij. Net voor de deur waar Bill wou inlopen bleef ik staan. Hij stopte ook meteen en liep terug naar me toe. “Janne, wat is er?” Ik wist niet goed hoe ik dit moest aanpakken en keek naar de grond. Hij kwam nog een stapje dichter en richtte mijn gezicht terug op. Hij keek me bezorgd in m’n ogen en vroeg nogmaals wat er scheelde. Ik zuchtte en haalde diep adem, keek hem indringend aan en nam zijn hand vast. “Bill, vinden de anderen dat je je werk verwaarloost voor mij? Ik wil nu echt wel een eerlijk antwoord.” Hij schraapte zijn keel en keek nogal onwennig om hem heen. “Wel”, begon hij, “ze vinden het allemaal heel leuk voor me dat ik een vriendin heb die echt wel om me geeft, om de persoon dat ik in het echt ben”. Ik knikte kort en keek hem terug aan toen ik zag dat hij nog iets zou gaan vertellen. “Maar ze hebben me inderdaad al gewaarschuwd dat ik mijn werk daardoor niet mag uit het oog verliezen, wat ik niet van plan ben, maar ik voel me gewoon zo goed bij jou dat ik mijn werk eigenlijk niet zo hard mis.” Ik schudde hard van neen, nam zijn gezicht in mijn handen en dwong hem naar me te kijken. “Bill, nu moet je eens goed naar mij luisteren”, zei ik streng maar op een zachte manier. “Dit hier is je leven, je band, je broer, je vrienden, je muziek! Dit is wat het belangrijkste is voor je, dit is wat je gelukkig maakt! Ik ben echt vereerd dat je zo graag bij me bent, echt waar! Maar geef dit alles niet op voor mij! Kzou het zelfs niet willen omdat ik weet hoe graag je dit allemaal doet! Als je dit allemaal opgeeft voor mij, en het wordt toch niets tussen ons dan sta je hier… Zonder band, zonder vrienden,… Ik wil dit echt niet, ik zal dit echt niet toelaten!” Heel die tijd had Bill staan luisteren naar me, en had hij gezien hoe ik met mijn handen stond te zwaaien. Hij drukte me tegen de muur, streek mijn haar achter mijn oren en kuste me zachtjes. Ik hoorde hoe de deur openging en zag een glimp van de 3 jongens voor me staan. “Wel”, zei Gustav voor het ijs te breken, “we zijn allemaal blij dat dit probleempje opgehelderd is! Nu wij weten dat jij volledig achter de band staat en Bill niet van ons wil wegnemen, zijn we blij je in deze band op te nemen als officiële vriendin van onze slungelige zanger.” Ik zag hoe Tom grinnikte om het woord ‘slungelige’ en Georg knikte instemmend om wat Gustav net had gezegd. Bill keek nog steeds ontroerd naar me en ik zag hoe zijn lippen geluidloos ‘liebe dich’ vormden. “Nou, zijn we dan eindelijk klaar om binnen te gaan?” Met zijn vijven liepen we de kamer binnen zonder ook maar een woord te zeggen. Ik observeerde de kamer en zag 4 hoge krukken staan. De kruk aan de overkant van de kamer was bedoeld voor Bill want er stond een microfoon bij. De 2 krukken aan beide kanten waren voor Tom en Georg, de gitaren die ernaast stonden verklaarden waarom. En dat maakte dat de dichtste kruk voor Gustav was. Ik keek nogal onwennig rond en probeerde een stoel te vinden waar ik op kon zitten. Ik vond er eentje aan het raam, tussen de kruk van Georg en Bill. Ik liep er snel naartoe zodat ik niet voor de anderen hun voeten ging lopen. Ik zette mijn tas naast m’n stoel, deed mijn jasje uit die ik rond mijn stoel hing en keek hoe de jongens afspraken welke nummers ze zouden zingen. Toen ze blijkbaar akkoord waren wandelden ze op hun gemakken naar hun vertrouwde kruk. Ik zag hoe Bill bewust zijn weg naar de kruk afsneed door me eerst een kusje te komen geven. Ik straalde van geluk en knipoogde naar Bill, die daar zo sexy zat te wezen. Dit was echt een droom die zoveel meisjes hadden en ik voelde me zo vereerd dat ik degene was die hier vandaag op deze simpele stoel mocht zitten. Ik voelde hoe ik kippenvel kreeg toen ik de eerste akoestische noten herkende van het nummer ‘Nach Dir Kommt Nichts’. Ik neuriede het hele nummer mee en keek hoe Bill het nummer eindigde met de woorden ‘Ich Hasse Dich’. Hij draaide zich meteen op, knipoogde, en fluisterde dat hij mij nooit zou kunnen haten. Ik glimlachte zacht terug en merkte dat ik alweer ferm aan het blozen was. Opnieuw maakte mijn maag een salto toen het nummer ‘When Nichts Mehr Geht’ begon. Bill was echt wel een engel en ik staarde hem aan toen hij ‘denk nur an mich und du siehst den engel der neber dir fliegt’ zong. Ik raakte zo ontroerd dat er spontaan een traan over mijn wang rolde. Ik liet het zijn gang gaan en keek nog steeds naar Bill die daar het mooiste lied zong. Ik vond het dan ook jammer toen het nummer eindigde. “Ok”, zei Bill,” misschien nu een iets wat opgewekter liedje. Ik zie dat mijn liefje het moeilijk krijgt.” En meteen zag ik 4 paar ogen in mijn richting kijken. Ik keek beschaamd naar de grond en zuchtte opgelucht toen ik de begin noten van ‘Reden’ hoorde. Dit nummer was dan ook één van mijn favorieten, het gaf me steeds een gelukkig en opgewekt gevoel. Ik droomde weg op de tonen van het nummer en beeldde me in hoe het zou zijn om vannacht voor het eerst met Bill in bed te liggen. Ik hoopte maar dat hij geen verwachtingen had van me op het gebied van met elkaar slapen. Ik mocht hem dan nog zo graag zien, ik wachtte daar het liefst nog een eind mee. Ik schrok op toen Gustav hard met zijn drumsticks op elkaar sloeg. “Hallo sunshine, niet in slaap vallen hé! Ik weet dat Bill nogal een vervelende stem heeft maar zo erg is het nu ook weer niet”, grijnsde hij. Ik keek op en zag opnieuw iedereen naar me staren. Ditmaal keek ik niet naar de grond maar glimlachte en zei dat Bill totaaaaaal geen vervelende stem had, maar een stem om op weg te dromen. Ik gluurde verliefd naar de kruk waar Bill op zat en vond zijn stralende ogen. Opnieuw was het Tom die het moment verprutste. “Bill, we hebben nog 15minuten voordat we moeten vertrekken. Wil jij nog een specifiek nummer oefenen voor straks? Ik denk dat we 5 nummers moeten brengen, zal dat lukken voor je?” Hij knikte serieus en zei dat alles wel in orde kwam. “Dan moeten we nu nog afspreken welke nummers we vanavond brengen.” “Ok, dan stel ik voor de 3 nummers die we nu geoefend hebben, In die Nacht en ons nieuwe nummer 1000 Meere!” Er werd knikkend ingestemd, blijkbaar was iedereen akkoord met de excellente keuze van Bill. Ik zou compleet uit mijn dak gaan moest ik deze 5 nummers horen op een concert! Ik zou met tranen in mijn ogen alle nummers afbrullen en onophoudend op en neer springen. “Oké, ik denk dat we hier klaar zijn, maar ik heb wel dorst gekregen”, zei Georg met een superschattig gezichtje. “Goed, dan stel ik voor dat we nu al vertrekken naar het zaaltje en daar iets drinken”, grijsde Tom en keek iedereen aan om hun goedkeuring. “Ja, da’s goed”, zei Bill, “dan zijn we meteen al waar we moeten zijn!” Hij kwam naar me toe, trok me dicht bij hem en gaf me snel een kus. “Ben je er klaar voor?”, fluisterde hij in mijn oor. Hij richtte zich terug op en zag mijn glimlachend gezicht. “Oké, dan kunnen we vertrekken!”

22. Drumlessen

Met z’n vijven liepen we snel naar het busje dat al terug klaar stond. De rit zou zo’n halfuurtje duren dus ik nam de gelegenheid om eens een smsje te zenden naar mijn zus. Die zou haar waarschijnlijk al afvragen waarom het zolang duurde voordat ik iets liet weten. Ik vertelde in mijn bericht over de 2 afgelopen verrassingen, dat het zo super lief was en dat ik het hier echt naar mijn zinnen had. Ik vroeg verder hoe het thuis was en hoe alles verliep met Jannes. Ik stak mijn gsm terug weg en zag hoe Tom en Georg aan het discussiëren waren over een bepaald videospelletje. Gustav zat er maar naar te kijken zonder ook maar een woord er tussen in te brengen. Bill keek met verveelde ogen naar de 2 pubers die over een stom spelletje bezig waren. Het begon me meer en meer doordringen dat ik omringd was door de 4 jongens van Tokio Hotel, dat ik hier in Duitsland was, dat ik bij hen zou slapen EN dat ik de knapste jongen van heel de wereld voor me gewonnen had. Spontaan begon ik te glimlachen en legde mijn hoofd op Bill zijn schouder. Hij gaf me zachtjes een kusje en kneep in mijn hand. Het werd stil in het busje, de discussie was over en blijkbaar hadden die 2 eventjes niets meer tegen elkaar te zeggen. Ik genoot van de stilte en sloot mijn ogen, ik probeerde in te beelden hoe het vanavond op het optreden zou zijn. Bill had me verteld dat het maar een klein zaaltje was dus het zou waarschijnlijk gaan meevallen van de gillende fans. Ik vroeg me eigenlijk af ofdat de fans het al wisten van ons… “Bill?”, vroeg ik met een droge keel, “weten de fans het eigenlijk al dat je niet meer single bent?” Hij keek verbaasd naar me en schudde van neen. “Ik heb er totaal nog niet aan gedacht”, bekende hij me. “Maar dat komt misschien omdat ik je niet wil delen!” Toen zei hij serieus dat er in die tijd nog geen interviews waren afgenomen dus dat hij het nog niet kon aankondigen. Hij keek me aan en vroeg oprecht of ik het erg vond. Ik legde mijn hoofd terug op zijn schouder en zei zachtjes van neen. Het kon me eigenlijk ook niet zoveel schelen, zolang ik maar wist dat hij het wel degelijk met me meende. “We zijn er”!, riep de chauffeur, en meteen maakten de jongens zich klaar om uit te stappen. Tom sprong als eerste naar buiten gevolgd door de rest en als laatste was ik aan de beurt. Ik trok mijn ogen open toen ik het gebouw zag. “Klein?!”, schreeuwde ik uit, “noemen jullie dit klein?” Ik stond nog steeds met grote ogen naar het mega grote gebouw te staren en tikte met mijn wijsvinger tegen mijn slaap. “Jullie zijn echt goed gek als jullie dit als klein beschouwen!”, vervolgde ik. Ik kon het echt maar niet geloven en zakte bijna door de grond van verbazing. “Ah, kom op Janne, je hebt wel grotere gezien”, grapte Tom en hij legde zijn arm rond mijn middel. “Een meisje zoals jij, met zoveel talent zal zeker ook nog in zo’n zaaltjes spelen!” “Zaaltje?, jij bent echt geschift Tom!”, riep ik uit en zag hoe hij glunderend naar me keek. “Dit is absurd!”, riep ik tegen mezelf. “Kom maar mee”, zei hij en hij nam mijn hand. Ik keek om maar ik zag Bill nergens, en besloot dan maar met Tom mee te gaan. Hij opende de enorme deur – klein dus volgens de band – en liep door verschillende gangen. Blijkbaar hadden ze hier nog gespeeld want Tom kende dit echt uit zijn broekzak. Een wirwar van gangen en deuren en oefenruimtes zorgden ervoor dat ik eindeloos zou verdwalen moest ik hier in mijn eentje de uitgang zoeken. “Nou, we zijn er”, zei hij met een grote lach en wees op de deur waar een bordje met ‘Tokio Hotel’ hing. Hij opende de deur en glimlachte galant dat meisjes eerst binnen mochten. Gustav was ook al in de kamer, maar ik zag nergens Bill of Georg. Ik plofte me naast Gustav in de comfortabele zetel en had er meteen spijt van. Hij porde me meteen in m’n zij waardoor ik half op de zetel en half naast de zetel lag. Met mijn haar voor mijn ogen keek ik rond en zag Gustav weer poeslief recht zitten. Ik zag nog net een witte glimp voor mijn ogen voordat ik weer 2 handen in mijn zij voelde. Alweer gilde ik het uit en viel nu definitief op de grond. Met een smak gooide Tom zich ook in de grond en kietelde me nog steeds. Ik voelde hoe mijn topje omhoog kroop en merkte hoe Tom’s vingertoppen op mijn huid streelden. Een harde klap met de deur maakte alles stil. Ik richtte me op en keek in het woeste gezicht van Bill. Ik stond op, liep ernaartoe, en zei dat het niets is wat het leek. Hij knikte kort, vertelde dat ik mijn topje terug naar beneden moest trekken en vroeg of Gustav en ik eventjes de kamer konden verlaten. Ik zag nog net hoe Tom twijfelachtig naar Bill stond te kijken. Met een zware klik sloot de deur zich en eventjes later hoorde ik hoe Bill stond te roepen. Omdat de deur zo dik was kon ik maar nauwelijks begrijpen wat hij zei, of beter wat hij aan het roepen was. Ik gaf het op, liep naar de muur waar Gustav zat en liet me er ook tegen vallen. Samen staarden we naar de deur waarachter er een heel tafereel afspeelde. “Ik had Tom nog zo gewaarschuwd dat hij met z’n poten van je moest blijven”, zei hij. Ik keek hem verbaasd aan en hij merkte het. “Welja, Tom heeft nogal de gewoonte om elk meisje dat Bill graag heeft, ook graag te hebben. Hij plaagt ze dan eerst, om dan over te gaan op de verovering. En ik weet hoe graag hij dit doet.” Ik staarde Gustav met open mond aan. “Ja echt Janne, maar ik heb Bill nog nooit zo kwaad gezien, blijkbaar houdt hij echt wel van je, hij geeft je niet op!” Ik keek opnieuw naar de deur, en hoopte zo dat Tom geen gevoelens voor me kreeg. “Maar”, begon ik terug tegen Gustav, “ik wil Tom helemaal niet, ik heb Bill en dat is alles wat ik wil.” “Dat weet ik, en dat weet Bill ook heus, maar dat ligt nu eenmaal in Tom zijn aard!, maar geloof me hij zal het nu wel afleren.” Ik knikte instemmend naar Gustav en gaf hem een schouderklopje. “Het komt heus wel goed”, vertrouwde hij mij toe. Pas nu leerde ik de echte Gustav kennen, wanneer ik er alleen mee was. Hij is dan misschien wel de clown van de groep, je kunt er ook echt goed mee praten. Ons gesprek werd gestopt door Georg die al lopend afkwam. “Hé, waarom zitten jullie hier op de grond, terwijl we binnen zo’n zetel hebben?”, vroeg hij verbaasd. Hij opende de deur, stapte binnen en kwam meteen weer naar buiten. “Ahzo”, zei hij, “nu begrijp ik het.” Ik keek bezorgd naar Georg, en hij kwam naast me zitten. “Tom leeft nog hoor”, zei hij grinnikend. “Ik had hem nochtans gezegd dat hij je met rust zou laten, ik had het wel verwacht dat Bill het moe zou worden.” Ik keek beide aan, stond op, richtte me op hen en vroeg wat er in godsnaam aan de hand was. In koor riepen ze dat Bill al enkele keren tegen hen gezegd had dat Tom het niet in zijn hoofd moest krijgen om met je te flirten. Ik begon het allemaal een beetje te snappen. Ik liep naar de deur, klopte er eerst op, opende ze en ging naar binnen. Ik zag hoe Bill aan de andere kant van de kamer stond met zijn hoofd naar de muur gericht, Tom zat verslagen in de zetel. “Bill?”, vroeg ik, “mag ik je eventjes spreken?” Hij draaide zich om en kwam naar me toe. Ik was opgelucht dat hij er al niet meer zo kwaad uitzag. Hij stond voor me, staarde naar de grond en stak zijn handen in zijn broekzakken. Ik stak mijn armen door de holte tussen zijn armen en zijn lichaam en trok hem dichter bij me. “Bill, je hoeft heus niet kwaad te zijn op Tom… Ik trap niet in zijn geflirt, laat hem gewoon doen! Ik loop echt niet weg met Tom, geloof me nu toch. Je hebt echt geen redenen om bang te zijn mij te verliezen. Ik zou het domste meisje ter wereld zijn als ik jou liet vallen voor je broer.” Voor het eerst keek hij me recht in de ogen en glimlachte. Hij kuste me zachtjes en keerde zich terug naar Tom. “Heb je dat gehoord?”, vroeg hij nogal scherp, “ze wil je niet!” Tom knikte instemmend, stond op, kwam op me af en bleef op een meter van me staan. “Het spijt me Janne, Bill, ik zal er op letten, oké?” Ik lachte tevreden, gaf hem een knuffel en duwde mijn vuist zachtjes tegen zijn kaak. “Jij vindt nog wel iemand die voor jou geboren is”, grinnikte ik. Ik zag hoe Bill en Tom onwennig naar elkaar stonden te kijken. Ik rolde met mijn ogen, nam Tom vast en sleurde hem mee tot hij tegenover Bill stond. “Komaan”, riep ik, “laat het los. Jullie zijn broers, verdorie, geef elkaar een knuffel!” Ik zag hoe Bill en Tom naar elkaar glimlachten en hoe ze uiteindelijk toch een knuffel gaven. “Nu”, zei ik terwijl ik naar de deur liep, “kunnen we dan eindelijk een concert geven of wat?” Ik opende de deur, riep de andere jongens binnen, en plofte me terug in de zetel. Ik zat nog geen 5 minuten neer toen er iemand op de deur klopte. Georg, die het dichtst bij de deur stond, of liever hing, opende de deur. “Jullie hebben nog een halfuur”, riep iemand naar de band. Iedereen sprong op en in een rijtje liepen ze de kamer uit. Ik volgde hen op een afstand zodat ik zeker niet in de weg zou lopen. We kwamen aan in de backstage waar handdoeken lagen, stoelen stonden, tafels met waterflesjes, cola flesjes enzovoort. Ik liep naar het gordijn, en gluurde in de zaal. “Waaaaaaaat?”, riep ik uit, “zoveel volk!!” Ik richtte me gespeeld kwaad naar de band en zei dat ze me in het vervolg moesten vertellen dat er zoveel volk zou aanwezig zijn! Ik voelde mijn ‘boosheid’ weg ebben toen Bill naar me toe kwam. “Janne, ik beloof dat ik de volgende keer alles zal vertellen”, lachte hij. “Nou, goed dan”, en ik gaf hem een kus. “Nog 10 minuten!”, hoorde ik ergens vanuit een donkere hoek. Oké, nu werd alles stil en er hing een gespannen sfeer in de backstage. “Dus, jullie weten welke nummers we spelen en in welke volgorde?”, vroeg Bill nog een laatste keer. Er werd instemmend geknikt. Tom en Georg liepen samen al naar de toegang van het podium. Gustav zat nog wat op zichzelf te trommelen en Bill stond nog steeds naast mij. Hij ging net iets zeggen toen iemand riep: “jullie moeten nu op!!” “Hou die gedachte bij”, fluisterde ik, “en ga nu het podium op!” Ik glunderde en wenste hem succes, gaf hem nog snel een dikke kus en duwde hem richting podium. Het gegil en geschreeuw bereikte zijn hoogtepunt toen Bill eindelijk het podium kwam opgelopen. Ik gluurde opzij en zag hoe duizenden meisjes hun handen in de lucht staken, hoe ze spontaan begonnen te huilen. Ik dacht terug aan het concert waar ik ook tussen die massa stond en was vereerd dat ik me deze keer in de backstage bevond . Ik hoorde hoe de band het lied ‘Nach Dir Kommt Nichts’ inzette en duwde mijn handen voor mijn oren omdat het gegil niet om aan te horen was. Voor zover ik kon zien zong elke fan het liedje mee, met eventueel tranen in de ogen. Ik zag hoe Bill het publiek mee trok door met zijn linkerarm weg en weer te zwaaien. De hele zaal deed mee en in een mum van tijd woelde er een zee van handen door de lucht. Zelfs toen het liedje afgelopen was en ‘When Nichts Mehr Geht’ begon bleven alle handen in de lucht. Het was ongelofelijk om te zien. Ontroerd keek ik hoe de fans alles meededen wat Bill hen voordeed. Wat moet dat toch een weerzinwekkend gevoel geven. Het liedje ‘Reden’ zorgde voor een heel andere sfeer. Iedereen sprong op en neer en brulde het hele liedje mee. Er volgden nog 2 nummers ‘In Die Nacht’ en ‘1000 Meere’. Het applaus was niet om aan te horen, ik vluchtte zover mogelijk weg van het podium en duwde mijn handen zo hard ik kon tegen mijn oren. Ik zag hoe Georg, Gustav, Tom en Bill snel van het podium liepen en een grote groepsknuffel hielden. “Dit was geweldig!”, riep Georg. “De zaal deed helemaal mee toen jij die wave in gang stak Bill!” Ze tetterden nog wat na en gingen op een stoel zitten. “Hé Janne”, riep Gustav naar me, “kom eens!” Ik liep naar Gustav, hij nam mijn arm vast en leidde me naar het podium. Ik keek verdwaasd toen al het volk al weg was. “Dit”, zei hij terwijl hij wees, “is mijn drumstel.” “Dit hier, zijn mijn drumsticks”, zei hij terwijl hij zijn drumsticks in de lucht stak. “Nu geef ik die aan jou, zodat je zelf wat kunt spelen.” Ik zag hem lachen en probeerde te begrijpen ofdat hij het nu meende of niet. Blijkbaar wel want hij duwde me zowat op het stoeltje achter de drum. Hij gaf wat uitleg over het pedaaltje van de bas, over de cimbalen,… Ik keek onwennig om me heen en begon zowat op alles te slaan. “Nee nee nee!”, zwaaide Gustav, “je moet een ritme zoeken.” Ik begon mijn zoektocht naar een bepaald ritme en lachte verbaasd toen ik er eentje te pakken had. “Goed zo”, lachte Gustav en hij stak zijn vinger omhoog! “Je kan niet alleen zingen, piano spelen, maar je kan ook nog eens drummen.” Ik staf triomfantelijk de drumsticks in de lucht en eiste een applausje. Gustav stond als een gek op en neer te springen terwijl hij zo luid hij kon in zijn handen stond te klappen. “Hé, Janne, Gustav, komen jullie? We gaan terug naar onze studio!” Ik stapte met tegenzin van het stoeltje en gaf de drumsticks terug aan Gustav. Hij legde zijn arm rond mijn schouder en zo liepen we terug naar het busje. De andere zaten al lang in het busje toen wij erin kropen. Het was al laat, dus begreep ik wel dat we ervandoor moesten. Ik schrok op toen Bill in mijn oor fluisterde dat hij geweldig nieuws had. Hij had daarstraks met de crew gepraat en ze waren laaiend enthousiast over m’n zusje. “Ze vonden het super dat jij een zus hebt die zich bezighoudt met fotografie en ze zouden graag met haar kennis maken. Eigenlijk zou ze morgen al aan de slag kunnen…” Ik geloofde mijn oren niet en bleef verbaasd naar Bill staren. Toen het doorgedrongen was sprong ik op en neer – voor zover dat mogelijk was in het busje – en zwaaide mijn armen rond Bill zijn nek! “Dan moet ik nu naar haar bellen”, besloot ik. “Ik hoop maar dat ze opneemt”. Na de 5de rinkel hoorde ik een slaperige stem aan de overkant van de lijn. “Zus!”, schreeuwde ik zo luid ik kan, “maak je koffers! Je komt naar Duitsland!!”

23. Khou van je

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een hoge “iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii”, die op de kop toe kattenvals was. “Janne, ben je daar nog?”, hoorde ik mijn zusje fluisteren. Ik schaterde het uit van het lachen, waarmee ik dus aantoonde dat ik nog aan de telefoon hing. “Kmoet wel zeggen dat je geweldig bent met je verrassingen hoor zus”, bekende ze me. Haar stem klonk opgewonden en er was geen spoor meer van vermoeidheid. “Ik heb je zoveel te vertellen over Jannes, ik kan echt niet wachten tot ik er ben!” Ze stopte met praten en ik keek naar mijn gsm om te zien ofdat ze neergelegd had. “Zus? Hallo, ben je daar nog?” “Euh, jaja, euh Janne, wat moet ik allemaal meebrengen?”” Wel, je brengt kledij mee voor enkele dagen want je zult met mij terug naar huis vertrekken. En vergeet zeker je cameratoestellen niet hé!” Ik hoorde hoe de stem aan de overkant van de lijn fluisterde dat het goed was dat ik dat nog eens vermelde. Maar gezien het uur vergaf ik het haar snel. “En wanneer komen die mij halen Janne?” “Euh Bill zegt dat iemand rond 9uur morgen aan de deur zal staan.” “Ah ok, ik bel je nog wel eens, khoop nu alleen dat het mag van ons ma! Slaapzacht zus, en tot binnen enkele uurtjes!” “Slaapzacht Sara, kzie je graag.” En zo haakten we gelijktijdig in. Ik keek voldaan op en staarde in de ogen van Bill. “Dat ging vlot, althans voor hetgeen ik begrepen heb uit je lichaamstaal”, glimlachte hij. “Jaaaaa”, zuchtte ik opgelucht, “ze ziet het echt wel heel goed zitten! Ze kon niet wachten tot 9uur. Dit is nogal een verrassing hoor!” Bill grinnikte zachtjes en zei dat het nochtans zijn plan niet was. Ik was zo gelukkig dat ik te wakker was om in slaap te vallen. Ik zag hoe Tom zijn pet gebruikte als kussen en hij lag zachtjes te ronken in zijn zetel. Georg lag met zijn hoofd tegen het raam en maakte grappige geluidjes. Gustavs hoofd deinsde gevaarlijk voorover en steeds richtte hij zijn hoofd terug op terwijl hij sliep. Het was een veel te grappig tafereel en geamuseerd legde ik mijn benen over die van Bill. “Wat zijn ze toch schattig als ze slapen”, fluisterde ik geniepig. “Heb jij een fototoestel bij?” Hij knikte van neen en ik besloot dan maar om mijn spelletje te staken. Bill was ook moe en ik zag hoe hij ertegen vocht. Uiteindelijk vielen zijn ogen dicht en deze keer bleven ze ook dicht. Ik kuste hem zachtjes op zijn wang en legde mijn hoofd op z’n schouder. Het was zowat 2 uur rijden dus zou het best wel handig zijn moest ik ook wat slaap inhalen. Ik schrok op toen iemand me bij m’n schouders heen en weer schudde. “Janne, wakker worden, je mag zo terug in bed kruipen maar nu moet je wel het busje uit.” Met de grootste moeite opende ik mijn ogen en keek in het vermoeide gezicht van Georg. Na een groot kwartier stonden we allemaal terug voor het huisje waar ze sliepen. Half wakker, half slapend liepen we naar de deur. “Hé”, vroeg Tom schor, “wie heeft de sleutel?” Ik zag hoe hij zijn handen in zijn veel te grote broekzakken stak op zoek naar de sleutel van het gebouw. “Ik heb ze niet”, zei hij en keek geërgerd naar de anderen. “Zouden jullie ook eens niet zoeken? Of willen jullie hier nog een eind in de koude staan?” Het duurde een eindje voordat het bij de jongens doordrong maar toch begonnen ze hun eigen zoektocht naar de sleutel. Bill taste alles af en kwam tot de conclusie dat hij ze ook niet had. “Aha”, riep Georg, “gevonden!”. Trots liep hij naar de deur en stopte de sleutel in het sleutelgat, draaide het slot om en duwde de deur open. Bill en ik liepen als laatste het gebouw binnen en zuchtten toen iedereen al weg was. “Nou, slaapzacht dan maar”, riep hij voor heel de gang. Het leek wel een eeuwigheid voordat we aan de oude bruine deur kwamen. Bill opende de deur en liet me binnen. Ik zag hoe mijn koffer al in de kamer stond en glimlachte opgelucht dat ik hem niet meer moest gaan zoeken. Ik opende de flap van de koffer en zocht mijn slaapgerief. Een oude T-shirt van Metallica en een donkerblauw broekje. Ik legde het op bed en keek om me heen. Bill stond nog steeds tegen de deur en had alles bekeken. “Wat is er?”, vroeg ik. “Niets, als je wil kan je je omkleden in de badkamer, recht tegenover onze kamer”. “Ja oké das goed”. Ik liep nog steeds als een zombie door de kamer, nam mijn gerief en liep naar de deur. Daar werd ik verplicht om eerst een kusje te geven voordat ik werd doorgelaten. Toen ik er eindelijk in geslaagd had de deur te openen – Bill wou steeds meer kusjes – liep ik naar de badkamer. Blijkbaar had iemand hier opgeruimd want de verhalen rond hun ‘properheid’ waren algemeen gekend. Ik trok snel mijn kleren uit en trok mijn slaapgerief aan. Ik kamde mijn haar en maakte er een staart van, dit deed ik altijd als ik ging slapen. Ik waste mijn make-up af en liep terug naar de kamer. Ik klopte eerst, je weet immers nooit wat er te zien zou zijn, en opende de deur toen ik een ja hoorde. Ik zag hoe Bill in de zetel zat en nog steeds zijn kleren aanhad. Ik gooide mijn kleren op een stoel naast de deur en liep naar hem toe. “Alles goed”, vroeg ik hem. “Wel, ik heb zo zitten denken Janne, over vannacht”. “Euh ja?” Ik keek hem met vermoeide ogen aan en vroeg me af waar dit gesprek naar zou leiden. “Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik vind dat we nog moeten wachten…” “Wachten? Met wat? Slapen?” “Euh, Janne, je weet wel.”” Aaaah, oké, nu snap ik het.” God ik kon mezelf wel slaan op dat moment, natuurlijk, waarom had ik het niet door dat hij daarover bezig was. “Euh Bill, ik denk eigenlijk net hetzelfde hoor, ik wist niet dat jij er zo mee zat.” Hij keek me lief en onschuldig aan en kuste m’n voorhoofd. “Ik ben echt blij dat je er zo over denkt Janne, echt waar. Want ik vind die stap wel groot, het heeft veel gevolgen, je weet wel.” Ik glunderde en zei hem oprecht dat onze tijd nog wel kwam, alleen nu nog niet. Ik was in het verleden al veel te veel gekwetst geweest om er nu al mee te beginnen... Hij nam mijn gezicht tussen zijn handen en glimlachte. “Je bent al even mooi zonder make-up, je bent echt veel te mooi.” Ik bloosde en keek naar de grond. “En jij niet misschien?”, fluisterde ik. Hij schaterde het uit, sprong recht en trok me naar zich toe. “Nou, dan ben ik blij dat we elkaar mooi vinden. Bedankt”, zei hij gaf me lichtjes een por zodat ik hem los liet. Ik smeet me op het grote bed en zag hoe Bill zijn T-shirt uitdeed. Geamuseerd draaide ik me op m’n zij en staarde hem aan. Hij draaide zich om, keek in mijn pretoogjes en zei gespeeld verontwaardigd dat ik ergens anders moest kijken. Ik bleef kijken hoe hij zijn broek uitdeed en onwennig in zijn boxershort stond te kijken. Ik maakte een teken dat hij naast me moest komen liggen, wat hij ook meteen deed. Hij lag op zijn rug en keek naar het plafond. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en kietelde met mijn wijsvinger over zijn bovenlichaam. Hij proestte het uit en nam snel mijn hand vast. Ik richtte me op en leunde voorover. “Janne, moet je nu echt zo op me leunen, het doet echt pijn hoor”, kreunde hij. Ik kuste de plaatsen waar ik op had gesteund en zag dat hij glimlachte. Ik maakte me een weg met kusjes over zijn gehele bovenlichaam tot ik aan zijn lippen uitkwam. Ik kuste zijn lippen oprecht en gemeend en voelde hoe zijn hand mijn gezicht streelde. Met een verliefde blik kuste ik nog vluchtig zijn prachtige neus en liet me weer op zijn schouder vallen. Zo bleven we een hele tijd liggen. Uiteindelijk vond hij de kracht om het licht uit te doen. Eventjes bleef het muisstil. “Janne?” “Ja Bill?” “Khou van je…”

24. Zusje Komt

Ik klampte me aan Bill vast toen iemand aan het donsdeken trok. Een vlaag van koude trof me en ik rilde. Met een halfopen oog verkende ik de kamer en keek plots in Tom zijn oogjes. “Opstaan, stelletje slaapkoppen!” Hij sprong op het bed en kuste me een goeiemorgen. Ik nam hem in ontvangst en duwde hem terug het bed af. “Laat ons nog wat alleen Tom, het is nog vroeg.” Hij saluteerde geheel fout gespeeld en liep terug de kamer uit. Ik keek om naar de wekradio en stelde vast dat het 9.00 was, ik liet me terug op m’n kussen vallen en staarde het schattige gezicht van Bill aan. Die had blijkbaar niets gemerkt van Tom’s poging om ons wakker te maken. Hoewel hij nu zonder donsdeken op het bed lag scheen hij er niets van te merken. Ik nam het donsdeken terug en legde het terug op ons. Bill schrok een beetje op toen ik hem toestopte en hem een kusje gaf. Hij trok één oog open, zag me kijken, glimlachte en sloot daarna terug zijn oog. “Hoe laat is het”, vroeg hij zachtjes en nog steeds met beide ogen dicht. “9.00, goeiemorgen liefje!”” Zijn de anderen al wakker?”, vroeg hij met een schorre stem terwijl hij zich op zijn rug verlegde. “Euh Tom is hier al geweest om ons wakker te maken”, zei ik, “maar van de andere weet ik niet.” Hij richtte zijn ogen op het plafond en bleef er een eind naar staren. “Nou”, ging hij verder, “als Tom al wakker is dan zullen Georg en Gustav al lang gedoucht hebben”. Ik kwam wat dichter en knuffelde Bill zo hard ik kon. “Ook een goeiemorgen”, schaterde hij uit. “Lekker geslapen?”” Ja hoor”, zuchtte ik, “maar da’s natuurlijk niet moeilijk als je ziet wie ik voor gezelschap heb.” Bill lachte lief en legde zijn rechterarm rond me heen. “Ik moet zeggen”, begon hij, “nu jij hier in bed lag dat ik toch wat moeite had om in slaap te geraken.” Ik richtte me op en keek hem verbaasd aan. “Nou, ik had steeds de drang om je te kussen en je te knuffelen”, lachte hij. “Oh, Bill, zeg dat dan, dan kruip ik vanavond wel bij Tom in bed”, plaagde ik hem. Ik dook ineen toen hij me met zijn rechterhand lichtjes in mijn zij kneep en slaakte een kreet uit toen ik het niet van hem kon halen. “Oké oké, het is maar een grapje Bill”, zei ik terwijl ik een poging deed om m’n haar uit m’n ogen te halen. Met een nors gezicht keek hij me aan en zei dat hij het totaal niet grappig vond. Ik maakte het goed door hem te overladen met kusjes en knuffels en lieve woordjes. Ik hoorde nog net voordat ik in de aanval ging om Bill dood te kietelen dat er iemand hard op de deur klopte. Ik viel voorover van de schrik en kwam op Bill terecht. De deur ging open en ik hoorde hoe Tom zuchtte. “Euh, als de tortelduifjes klaar zijn, zouden we hen vragen te douchen zodat we kunnen ontbijten”. Ik hoorde hoe de deur terug dicht ging en keek in Bill zijn ogen die nog steeds onder me lag. Zijn handen verstrengelden zich om m’n rug en ik zag hoe hij dichter kwam met z’n hoofd om me te kussen. Zijn lippen raakten de mijne en ik voelde hoe zijn tongpiercing over mijn tong streelde. Hij nam me nu volledig in zijn greep, duwde me van hem af, rolde me op m’n rug en leunde nu zelf over mij. Zijn linkerhand streelde mijn been en zijn rechter mijn wang. Ik voelde hoe zijn linkerhand omhoog ging tot hij mijn huid van m’n heup aanraakte. Ik schrok op toen hij mijn gevoelige plek gevonden had en ik proestte het uit. “Bill, niet doen, ik kan er niet tegen”, schreeuwde ik uit. Ik zag hoe hij zijn breedste glimlach boven haalde en hij bleef me kietelen. Ik spartelde weg en weer in het grote bed en ik voelde hoe de tranen in mijn ogen stonden. Het gekietel stopte toen er opnieuw op de deur werd geklopt. Opnieuw kwam Tom binnen met een grote emmer water, hij stapte naar ons toe en grinnikte toen hij de volledige emmer over ons heen kieperde. Bill sprong op van de kou en de schrik en liep kwaad naar Tom. “Wat bezielt jou toch?”, vroeg hij scherp, “heb je er zo’n probleem mee dat wij hier nog blijven liggen? Vertel me nou niet dat je voor één keer op ons wacht om te ontbijten, want dat doe je nooit.” Tom keek schaapachtig naar Bill en wist dat hij gelijk had. “Oké, sorry, maar jullie maken hier fun en ik zit alleen in de leefruimte, voor mij is het ook niet leuk.” Ik zag hoe Bill zijn geduld verloor en zuchtte opgelucht dat Tom het ook merkte. Met grote passen liep hij terug naar buiten en deed voorzichtig de deur dicht. Met een diepe zucht nam Bill zijn droge kleren, liep naar de deur, keek om en zei dat hij dan maar ging douchen. Ik lachte naar hem en fluisterde dat ik dat ook maar eens moest doen. Eventjes dacht ik in Bill zijn ogen te zien dat hij in gedachten had om samen te douchen. “Wat is er?”, vroeg ik nerveus. “Niets, niets, helemaal niets”, zei hij, “tot straks dan maar”. Ik zag hoe Bill de kamer uitliep, vloekend in zichzelf, en ik stapte uit het natte bed. Die kreeg Tom terug, daar kon hij zeker van zijn. Ik deed snel m’n natte kleren uit en hield enkel mijn BH en onderbroek aan. Ik liep naar mijn koffer en haalde er droge en warme kledij uit. Ze vlogen op het bed terwijl ik mijn haar losdeed en het los schudde. Ik stopte mijn MP3 in mijn oren en liep in mijn ondergoed door de kamer. Ik begon mee te zingen met de nummers en dacht aan mijn zusje die nu onderweg was naar hier. God, wat zal ze hier haar ogen opentrekken. Eindelijk zou ze kennis maken met de band, wat echt haar passie was, en zou ze hen op de koop toe ook nog mogen fotograferen. Ik was in gedachten verzonken toen ik plots de deur hoorde. Ik haalde mijn oortjes uit en keek in het verbaasde gezicht van Bill. Hij lachte onwennig en staarde naar me. “Euh, is dit één van je gewoontes?”, lachte hij, “want ik wil er gerust wel aan gewend raken.” Ondeugdend liep ik op hem af en ik zag hoe hij zijn blik afwendde naar de grond. “Hé Bill, begin er maar aan te wennen hoor”, zei ik zonder schaamtegevoel. Ik kuste hem zachtjes, nam mijn kleren en liep de kamer uit. Ik wist dat ik Bill verward achter liet en glimlachte toen ik de deur dichttrok. De badkamer was nog steeds netjes, ik had zo’n vermoeden dat Bill dat uitdrukkelijk had gevraagd aan de jongens. Ik gooide mijn kleren op de stoel naast de lavabo, trok mijn ondergoed uit en kroop onder het warme water. Al de koude stroomde uit mijn lichaam en ik genoot van het gespat. Omdat Tom al enkele keren had geroepen waste ik me vlug, ik wou namelijk geen ruzie stoken. Ik draaide de kraan dicht, stapte de douche uit en zocht naar een droge handdoek. In een mum van tijd was ik afgedroogd en schoot ik in mijn kleren. Vandaag werd het een legerbroek met een lage taille, een zwart T-shirt met rode letters en een zwarte trui. Ik trok snel m’n zwarte puma’s aan, kamde m’n zwarte haar en keek tevreden in de spiegel. Ik nam mijn nat ondergoed en sloot de badkamerdeur achter me. Ik liep nog snel eventjes naar de kamer van Bill om mijn ondergoed weg te leggen, keek rond en toen ik Bill niet meer zag besloot ik maar naar de leefruimte te gaan. Ik kwam binnen, riep voor iedereen een goeiemorgen en plofte me naast Bill neer op een stoel. Georg kwam vanuit de keuken, zag me zitten en gaf me een kus op de wang. “Goeiemorgen Janne, goed geslapen?” Ik knikte opgewekt van ja, en zag aan zijn gezicht dat hij vandaag uiterst goed geluimd was. Hij nam een croissant en plofte in de stoel voor me. “Tom heeft niet goed geslapen”, fluisterde hij terwijl hij in de lach schoot. “Hij is al wakker van 7.30, en kon er niet tegen dat zelfs Gustav nog sliep.” Ik zag hoe Gustav, die naast Georg zat, een gezicht trok van ‘en als ik nog sliep moet het wel erg zijn met Tom’. Ik schaterde het uit en legde het abrupt stil toen Tom de kamer in kwam. “Goeiemorgen Tom”, zei ik zo neutraal mogelijk en ik zag hoe Georg op zijn vinger beet om niet opnieuw in de lach te schieten. “Goed geslapen?”, deed Bill er nog een schepje bovenop en ik merkte dat Georg het niet meer kon houden. Hij proestte het uit, sloeg op tafel, keek om, zag het gezicht van Tom en lachtte nu nog luider. “Ja, oké, het is al goed”, zei Tom geërgerd. Georg veegde de tranen weg die over zijn gezicht rolden en keek opnieuw naar Tom. “Kom hier, je zou beter wat eten.” Met ons 4en zagen we hoe Tom naar de tafel slenterde en zich op de stoel aan de kop van de tafel gooide. Ik keek Tom met medelijden aan en voelde hoe Bill zijn hand op m’n dijbeen legde. Ik stak een lepel cornflakes in mijn mond en glimlachte naar Bill, mijn Bill, de gek die van me hield. “Je zus komt vandaag, heb ik gehoord”, zei Gustav. J”a, da’s waar, ze is al onderweg”, gilde ik uit en keek hem met pretlichtjes in mijn ogen aan. “Nou, als ze even tof is als jou zit het wel goed denk ik.” Hij knipoogde naar me en nam nog een beet van z’n croissant. “Euh jongens”, vroeg ik plots, “wanneer hebben jullie eigenlijk weer een tour?” Ze keken alle 4 verbaasd naar me omdat ze die vraag niet hadden zien aankomen. “Ik geloof dat we volgende week terug beginnen”, zei Georg, “maar ik weet het niet zeker.” “Momenteel kunnen we het nog eventjes kalm aan doen, maar daar komt gauw terug verandering in. God, ik haat de drukte van een tour”, vertrouwde hij me toe. “Nouja, je kunt natuurlijk niet alles willen hé.”” En hoelang duurt de toer dan?”, vroeg ik nieuwsgierig. “Ik geloof dat we 3 dagen in Nederland zijn, 3 in België, 5 in Frankrijk en 6 in Duitsland. Dus een grote 3 weken met de vervoerdagen erbij als ik goed kan rekenen.” “Pff 3 weken, man da’s lang,” zuchtte ik. Ik keek op toen Bill kuchtte. “Euh Janne, je denkt toch niet dat ik je alleen thuis laat zeker? Jij gaat verdorie mee met ons…” Ik sprong recht van euforie maar ging al even snel terug zitten. “Ik kan niet mee”, zei ik met een somber gezicht, “ik heb ook optredens in die periode.” Ik zag hoe de gezichten van de 4 jongens versomberden en zich terug richtten op hun eten. “Maar”, zei ik enthousiast, “als jullie in België zijn, komen jullie gewoon naar een optreden van mij en ik naar één van jullie.” Met pretlichtjes in m’n ogen zag ik hoe de gezichten terug opklaarden en hoe enthousiast ze waren. “Ja, dat doen we zeker”, riepen ze in koor. Bill kneep in m’n hand en ik zag hem glunderen. Ik schrok op toen 3 stoelen zich naar achter verschoven en 3 jongens recht sprongen, zich in de zetel gooiden en de playstation aanlegden. “Klaar Tom?, jammer voor je dat je niet uitgeslapen bent, wat wij zullen je mores leren”, riepen Georg en Gustav door elkaar. Ik keek de jongens aan en lachte luider dan verwacht. Dan kon nu de wachttijd op mijn zusje officieel beginnen.

25. Tranen in overvloed

Ik stond recht, keek naar de jongens die uitbundig aan het gamen waren en besloot dan maar de tafel af te ruimen. Voor het eerst kwam ik binnen in de keuken, daar hadden ze niet opgeruimd met gevolg dat het er een stort leek. Overal lagen lege blikjes, lege pizzadozen, kartonnen borden,… Ik keek met veel ongeloof rond en begon alle vuiligheid van de grond op te rapen om alles in de vuilbak te gooien. Na een kwartiertje zag de keuken er toch al wat meer uit wat het moest zijn. Ik keerde terug naar de leefruimte, zag nog steeds Georg, Gustav en Tom gek doen en ik zocht Bill. Blijkbaar was hij er vanonder door gemuist want ik zag hem nergens meer. De stakker dacht waarschijnlijk dat hij zou moeten meehelpen met het opruimen dat hij hem zo snel mogelijk gesmeerd had. Ik begon mijn zoektocht naar Bill, startend bij zijn kamer. Ik klopte op de deur en deed ze open, keek snel rond en sloot de deur opnieuw toen Bill er niet was. Ik liep naar de badkamerdeur, klopte, deed ook die deur open en zag hoe de badkamer nog steeds hetzelfde was als toen ik het verlaten had. Ik liep naar de volgende deur, wist totaal niet wat erachter zat en klopte opnieuw. Ik piepte met mijn hoofd tussen de deur en de muur naar binnen en zag het bed van Georg. Ook hier was hij niet… Ik zuchtte diep bij de gedachte dat ik het hele gebouw zou moeten aflopen om Bill te vinden. Ik stapte vlug door naar de kamer van Tom, op hoop van zegen. Ik klopte nog maar eens op de deur, deed ze open en zag Bill zitten op het bed van Tom. De kamer had veel gelijkenissen met die van Bill, alleen stond er geen groot bed maar 2 aparte enkele bedden. Bill zat op het verste bed, met zijn rug naar mij en met zijn gezicht naar het raam. Ik schrok toen ik bij hem kwam en zag hoe tranen over zijn wangen rolden. Ik ging naast hem zitten, legde mijn rechterarm rond zijn middel en vroeg hem wat er scheelde. Hij stond op en liep tot tegen de muur, liet zijn hoofd tegen de kille muur vallen en begon harder te snikken. Ik kon het niet aanzien hoe de persoon die ik doodgraag zag, stond te lijden en liep er naartoe. Ik sloeg mijn beide armen rond hem, hield hem stevig vast en liet mijn hoofd rusten op zijn rug. “Bill”, vroeg ik met een zachte stem, “wat is er lieverd?” Hij bleef met zijn gezicht naar de muur gericht, trok zijn schouders op en zuchtte diep. Ik gaf hem een kus op zijn rug, liep terug naar de deur, en keerde me nog eens om. “Als je het wilt vertellen, je weet me wel te vinden”, zei ik en deed de deur achter me dicht. Ik hoorde nog net hoe Bill met zijn hand tegen de muur sloeg maar ik besloot hem wat alleen te laten. Als hij erover wou praten, goed, maar ik zou hem niet dwingen. Ik liep terug naar de leefruimte, bleef staan met de deurklink in mijn hand, liet ze terug los en verdween in de kamer van Bill. De wekradio verklapte me dat het 11uur was, nog anderhalf uur voordat m’n zusje hier aankwam. Ik nam m’n MP3 en installeerde me in de comfortabele zetel. Met mijn ogen dicht genoot ik van de muziek, ik liet elke emotie los en zweefde als het ware door de kamer. Hoewel ik het hier erg naar mijn zin had, voelde ik de kriebels om terug te gaan zingen. Ik betrapte me erop dat ik ernaar verlangde en het verbeterde er niet op toen ik Bill steeds hoorde zingen met de band. Het heimwee naar mijn eigen muziek kamer, mijn eigen piano groeide met de minuut. Ik dacht na hoe goed het zou doen om opnieuw mijn liedjes te zingen, mijn emoties, mijn bloed, zweet en tranen. Ik schrok op toen een hand me op de schouder tikte. Ik opende mijn ogen en keek recht in die van Bill. Ze stonden nog steeds vochtig en rood maar hij huilde niet meer. Ik zag hoe zijn lippen de woorden: “Janne mag ik je eens spreken”, vormden en deed meteen mijn oortjes uit. Ik zette me recht in de zetel en voelde Bill tegen me aan ploffen. Hij keek me met een triest gezicht aan en deed de grootste moeite om toch wat te glimlachen. “Sorry van daarstraks”, zei hij, en ik zag hoe hard hij het meende. Ik leunde naar hem toe, kuste hem zachtjes en zei dat ik hem niet zou dwingen om iets te zeggen. Het was nog steeds zijn eigen keus en dat respecteerde ik dan ook. “Janne, doe niet zo lief tegen me, asjeblieft, het doet me zo’n pijn.” Ik keek hem oprecht verbaasd aan, deze had ik in de verste verte niet zien aankomen. “Wat… euh, wat bedoel je nu Bill?” Met een nerveus en angstig gezicht keek ik in zijn bruine ogen. “Het is echt niet gemakkelijk voor me, ik zit met de band, m’n vrienden en dan heb ik jou. Je bent zo lief voor me, je bent gewoon alles, je bent perfect! Wanneer ik je een uur niet zie mis ik je, wanneer je weg bent voel ik me eenzaam. Je maakt me gewoon gelukkig Janne.” Ik glimlachte en knikte dat dit toch goed was. Hij knikte echter van niet. Ik sprong recht, verbeet de tranen in mijn ogen en liep de kamer uit. Ik moest hier gewoon weg, ik rende en rende door de gang naar buiten en hoorde hoe Bill om me riep. Ik sloeg de deur achter mij dicht en bleef lopen. Tranen stroomden over mijn wangen en het kon me niet schelen dat de mensen me maar raar aanstaarden. Ik bleef recht voor me uit hollen, viel bijna over een bloembak en staarde voor me uit. Dit kon gewoon niet waar zijn, niet na hetgeen ik vroeger had meegemaakt. Ik voelde hoe iemand mijn hand vast greep en me tegenhield. Ik wou niet omkijken, ik moest en zou voor me kijken. Ik gunde het hem niet en probeerde mijn hand los te krijgen. “Bill, laat me los, verdomme!”, begon ik te schreeuwen. “Bill? Sinds wanneer ben ik Bill?”, hoorde ik een stem zeggen. Ik draaide me abrupt om en keek in het hijgende gezicht van Tom. “Sorry”, zei ik snel, “kdacht dat je je broer was.” Ik keek in het bezorgde, nog steeds nahijgende, gezicht van Tom. “Je kan best nog snel lopen voor een meisje”, verklapte hij me. Ik grinnikte flauwtjes en keek terug weg. “Ik hoorde hoe Bill om je riep in de gang en ben maar kijkje gaan nemen”, zei hij zonder dat ik het vroeg. “Ik zag hoe Bill in de grond zakte en me vroeg om je terug te brengen”, vervolgde hij. “Ik wist eerst niet wat te doen, ik wou Bill helpen om terug rechtop te komen maar hij schreeuwde alleen ‘haal Janne terug Tom, haal Janne terug!’. Ik ben dan maar beginnen lopen, gelukkig had jij enkele keren een hindernis waardoor ik je kon inhalen”. “Nou”, zei ik met een beverige stem, “dan is al je moeite voor niets geweest, ik ga niet terug mee.” “Ach, kom op nou”, zei hij terwijl hij me vast greep, “wat Bill ook heeft gezegd, hij bedoelde het waarschijnlijk niet slecht. Da’s nu eenmaal Bill, wanneer hij een meisje graag ziet zegt hij ongelofelijk domme dingen. En voor zover ik weet heeft hij nog nooit zoveel over een meisje tegen me verteld als over jou. Hij houdt echt wel van je Janne, misschien wel een beetje te veel. En da’s waarschijnlijk wat hij wou zeggen, hij bedoelde het echt niet slecht. Kom nou gewoon terug mee, ik denk dat Bill ongeduldig op je zit te wachten. Je moest echt zijn gezicht zien toen ik hem vond. Hij zag er zo gebroken uit en kwetsbaar. Hij heeft je echt nodig en heeft echt wel geluk dat hij je geeft, al zeg ik het zelf.” Hij gaf me een knipoog en ik voelde me al een beetje beter. “Ach, daar is de mooiste glimlach van de wereld terug”, lachte hij en porde me zachtjes. Hij kwam ondeugend dicht bij me en fluisterde zo zachtjes dat ik hem niet verstond. “Wat?”, vroeg ik terwijl ik met een verbaasd gezicht de ogen van Tom zocht. “Wel, ik dacht zo, moest jij niet samen met Bill zijn, zou ik dan misschien een kans bij je maken?” Ik keek hem speels aan, en proestte het uit. “Neen, geen denken aan”, schaterde ik uit. Arm in arm liepen we terug naar het gebouw waar ik Bill al van ver buiten zag staan. Ik zuchtte diep, slikte mijn negatieve gevoelens weg en voelde hoe Tom me een duwtje in de rug gaf. Bill kwam aanlopen, stopte nauwelijks toen hij enkele meters van me verwijderd was en trok me zo hard mogelijk tegen zich aan. “Janne, asjeblieft, doe dit nooit meer”, hoorde ik zijn trillerige stem zeggen. Hij nam mijn hoofd vast en drukte het tegen zijn borst. Hij kuste me meerdere malen op m’n haar en op m’n voorhoofd. Hij tilde mijn hoofd omhoog zodat onze ogen elkaar vonden. Hij keek me oprecht bezorgd en tegelijkertijd verliefd aan. “Janne, vergeef het me, het was zo stom om het te zeggen, ik vond mijn juiste woorden niet, kbesefte pas wat ik had gedaan toen je al wegliep. Het spijt me zo!” Ik sloeg m’n armen om hem heen en liet mijn zware hoofd op zijn schouder rusten. “Het spijt me ook”, zei ik zachtjes. “Ik mocht niet zo weggelopen hebben, ik moest geluisterd hebben waarom je dat vond.” Ik voelde hoe zijn hand mijn wang streelde en hoe hij met zijn vingers mijn kin oprichtte. “Laten we vanaf nu alles tegen elkaar zeggen en naar elkaar luisteren totdat we uitgesproke zijn, oké?!” Ik knikte en glimlachte in zijn vermoeide gezicht. Het leek alsof hij op 10 minuten 5 jaar ouder was geworden. “Het komt wel goed”, zei ik gemeend. Ik kuste hem en was opgelucht toen hij mijn kus beantwoordde. Zo bleven we een heel eind buiten staan. Toen hoorde ik een auto stoppen, een portier klapte open en sloeg meteen weer dicht. “JANNEEEEE!!”, hoorde ik een herkende stem roepen. Ik keek op, liet Bill los en zag hoe mijn zusje al flippend op me af kwam stormen.

26. De fotoshoot

Ik maakte me snel los uit Bill zijn greep en liep op mijn zus af. Ze straalde van geluk en merkte amper dat haar rugzak over de grond sleepte. Ze zag er weer geweldig uit, haar haar was nonchalant in een dotje, haar ogen fel gemaquilleerd, ze had haar knalrode T-shirt aan van Good Charlotte en een zwarte jeans. Ze stond nu net een meter van me en ze begon halsoverkop te tieren. “Janne, Janne Janne, moet eens kijken”, zei ze, terwijl ze wat haar van haar linker oor weghield. Ik zag hoe een ringeltje door haar oorschelp sierde. Met glunderende en vragende ogen stond ze voor me. “En, wat vind je ervan?” Ik staarde haar nog steeds aan met veel ongeloof want ik herinnerde me dat Sara ooit gezegd had dat ze ook nooit een piercing zou laten steken. Ik herinnerde me hoe ze met mee meekwam als ik een piercing liet steken, dan hield ze steeds mijn hand vast. “Djeezes, Sara, deze had ik echt niet zien aankomen, maar het is wel mooi.” Ik zag nog net hoe haar armen in de lucht schoten, merkte dat ze me meetrokken en ik viel tegen haar aan. “Ik ben ook blij je te zien”, fluisterde ze. Ik lachte stilletjes en merkte hoe ze me plots losliet. Ik draaide me naar haar om en zag hoe ze voor haar staarde. Ik keek in dezelfde richting als zij, zag de 4 jongens al grijnzend staan, nam mijn zusjes hand en trok haar mee. “Sara, dit zijn dus de jongens van Tokio Hotel.” Een harde por in mijn zij en een luide ‘duh!’ kwamen mijn kant op. “Wel, je bent hier op stage, bij wijze van spreken. Je kunt hier een paar dagen mee met de crew om foto’s te nemen van de band en na die paar dagen zullen ze je evalueren”, zei ik op een zagerige toon. “Oké, dat lijkt me prima”, gierde ze uit, compleet mijn zagerige toontje negerend. Zonder mij aan te kijken liep ze naar Bill, gaf hem een hand en liep het rijtje af. Als laatste kwam ze aan bij Gustav, die lachte breed en riep naar me: ‘Ey, Janne, ze is al even gek als jij, dit wordt toppie!’ We giechelden het samen uit en ik merkte opgelucht dat de jongens haar accepteerden. Ik zag hoe Gustav haar bij de arm nam en meesleurde naar binnen. “Jij houdt toch toevallig niet van spelletjes zeker?”, hoorde ik hem zeggen. “Jawel, da’s zo tof!”, schreeuwde Sara. Ik zag nog net hoe Gustav haar porde toen de deur terug dicht viel na Tom en Georg. Voor het eerst stond ik terug alleen met Bill en ik stapte naar hem toe. “Euh, Bill, nog eens sorry voor daarstraks. Ik wist niet wat me bezielde, nou ja, misschien toch wel…”; Ik zag hoe Bill me met zijn lieve ogen aankeek, geduldig wachtend tot ik verder wou vertellen. “Het is namelijk zo”, zei ik met een beverige stem, “dat ik in het verleden nogal wat verdriet en pijn heb gehad, zeker in een relatie.” Hij knikte begrijpelijk, net als na het concert en liet me verder uitpraten. “Ik ben zo eens een heel eind met iemand samen geweest, en ik dacht dat het echt wel klikte. Op een bepaald moment had hij net dezelfde dingen gezegd als jij daarstraks. Dat hij me doodgraag zag, dat ik hem gelukkig maakte, dat ik perfect was. En toen had ik ook gelachen en gezegd dat het toch een goede zaak was. Maar uiteindelijk had hij ook van neen geknikt, was weggelopen met de woorden ‘sorry Janne’ en is nooit meer terug gekomen. Ik heb me maanden slecht gevoeld, had nergens zin in, eten deed ik niet, ik was echt diep weg gezonken. En dit kwam terug bij me op toen jij begon te vertellen. Het spijt me dat ik niet volledig geluisterd heb, maar ik dacht zo hard dat het opnieuw hetzelfde scenario zou zijn. Ik weet dat ik niet terug mag kijken naar het verleden, en dat niemand hetzelfde is, maar ik kon het gewoon niet helpen. Ik zie jou zo graag, veel liever dan die jongen, en ik kon het niet vatten toen jij ook van neen schudde.” Ik sloeg mijn ogen neer, slikte mijn opkomende tranen weg en voelde hoe Bill nader kwam. Het deed zo goed om zijn armen rond me heen te voelen, zijn warme wangen op de mijne en zijn rustgevende ademhaling te horen. Hij nam mijn hoofd tussen zijn handen, keek me recht in de ogen en kuste me uiteindelijk. “Wees maar gerust Janne, mij zal je dit zeker niet zien doen”, zei hij oprecht. Ik glimlachte zachtjes en trok hem weer tegen me aan. “Ik vind het heel moedig van je, dat je me verteld hebt waarom je die reactie hebt gegeven”, fluisterde hij, “nu kan ik daar ook rekening mee houden.” Hij gaf me nog net een snelle kus toen de deur terug open sloeg. “Zijn de tortelduifjes klaar om mee te gaan?”, riep Georg luid, “Wij hebben vandaag een fotoshoot, remember?” Ik zag hoe Sara naar ons staarde en ik zwaaide veel te kinderachtig naar haar. Ze liep naar ons toe en knuffelde me. “Zie je het een beetje zitten?”, vroeg ik nieuwsgierig. Ze straalde toen ze hevig van ja knikte. “Oké, dames, willen jullie instappen”, zei Tom tegen ons 3. “Dames? Dames?”, riep Bill verontwaardigd, “sinds wanneer ben ik een dame?” “Och, excuseer, ik had u niet erkend”, spotte Tom. Met een ijzige blik in zijn ogen stapte Bill in het busje, gevolgd door mij en Sara. Daarna kwamen Gustav, Georg en als laatste Tom. Waarschijnlijk was die bang voor een uitvlieger van zijn broer. De chauffeur besloot dat iedereen neerzat, behalve Tom die problemen had met zijn broek, en startte het busje. Ik voelde hoe Sara mijn rechterhand nam en haar vingers met de mijne verstrengelde. “Het is echt wel spannend en super gelijkertijd”, zei ze met een nerveuze stem. Ik giechelde, omdat ik net hetzelfde gevoel had de eerste dag dat ik hier aankwam. “Het went wel snel hoor”, zei Bill, “we zijn nu eenmaal aardige jongens die de beste bedoelingen met je voorhebben.” “Hahaha, ja en Janne kan het weten hé”, zei Tom spottend. Ik zag hoe Tom terug voor hem keek toen hij alweer een ijzige blik van Bill kreeg toegeworpen. De rit verliep vlotjes, Gustav en Sara leken in een interressant gesprek te zitten, Georg en Tom grapten over de meisjes, en Bill en ik luisterden als 2 oudjes naar de anderen. “Ze ziet er echt wel gelukkig uit hé”, zei Bill terwijl hij met zijn hoofd een knikje gaf in de richting van Sara. “Ja, ik ben blij dat ze zo goed overweg kan met de jongens, en zeker met Gustav.” Sara straalde, ze lachte met Gustav’s grapjes en legde speels haar hand op zijn bovenarm. “Oké mensen, uitstappen, we zijn er!”, klonk het door het busje. Tom, die steeds naast de schuifdeur zat opende ze, sprong eruit en werd al snel gevolgd door de rest. “We hebben echt niet veel tijd nu, we moeten snel het gebouw binnen want ze zijn al een beetje te laat”, zei Georg. Met grote passen liepen we met ons 6en richting ingang. Sara liep naast me, hield mijn hand vast en kneep er voortdurend in. Ik gluurde opzij en zag toch wel enige nervositeit van haar gezicht druppen. De 4 jongens liepen een kamer binnen, ik hield Sara tegen en glimlachte. “Je gaat het echt wel goed doen, ik geloof in je!”, zei ik om haar wat op te beuren. “Bedankt”, zei ze gemeend en gaf me nog snel een knuffel voordat ze ook de kamer inliep. Ik deed als laatste de deur dicht en liep naar een stoel in het hoekje van de kamer. Terwijl Sara geïnformeerd werd over alles rond de fotoshoot, deed ik mijn ronde in de kamer. Er stond een grote rode sofa in het midden van de kamer, de muur was zwart geverfd met daarop in rode letters Tokio Hotel. Verder was er niet veel te zien, en ik vroeg me af of ze niet meer attributen nodig hadden. “Oké”, riep iemand van de crew, “dit is Sara, ze is hier op proef en zal vandaag de fotoshoot leiden. Het is dan ook de bedoeling van vandaag om enkele foto’s van de band te nemen op de sofa, tegen de muur en buiten. Is dat duidelijk?” Er werd instemmend geknikt en voordat ik het goed en wel besefte flitste een camera. De jongens werden eerst in de sofa gefotografeerd. Ik zag hoe Bill en Tom naast elkaar zaten, Georg en Gustav aan het uiteinde. Sara ging er echt voor en als een professional deed ze aanwijzingen over hoe de band moest gaan zitten. Ik was zo trots op haar, ze deed het uitstekend en zag dat de crew hetzelfde dacht. De jongens stonden op en liepen naar de muur, Sara volgde hen met de camera en meteen flitste het opnieuw in de kamer. Ik genoot van mijn zusjes succes en liep opgewekt naar haar toe toen de fotoshoot ten einde was. “Zus, je was echt geweldig!”, gilde ik uit. Als 2 gekken begonnen we op en neer te springen. De jongens kwamen erbij staan en gaven allen positieve feedback op m’n zus. “Het was geweldig”, riep Gustav uit, “je bent formidabel goed! Het is de eerste fotoshoot waarin ik echt heb genoten.” Hij gaf mijn zus een knipoog en knuffelde haar. Ik zag hoe Sara de reacties opnam en ze straalde van geluk. “Euh Sara, kom je even?”, riep iemand vanuit de kamer. Ik stak mijn duimen naar haar op toen ze de kamer inwandelde. De deur sloot en ik keek vol hoop naar de jongens. “Was ze echt goed?” “Ja! Echt waar, ik heb echt het gevoel dat ze ons zo goed mogelijk op de foto wil, ze wil de echte ‘ik’ van ons laten zien”, zei Tom goedkeurend. “Ze vertelde ons exact wat we moesten doen, en het resultaat is super!”, vulde Georg aan. Met tranen in mijn ogen van blijdschap zag ik hoe de deur terug opende. “Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, ze vonden het goed”, stormde Sara naar buiten. Ik gilde het uit, nam haar in mijn armen en knuffelde haar dood. “Dus, dat wil zeggen dat jij hier ook enkele dagen blijft?!”, vroeg Gustav en ik zag hoe zijn ogen glunderden van plezier.

27. Champagne en pizza

4 paar glunderende ogen keken in die van m’n zusje en ik, en beide vroegen we ons af wat ze van plan waren. De armen van Bill en Georg grepen mij vast, die van Tom en Gustav die van mijn zusje. Ik maakte me los uit de greep, draaide me om en zuchtte diep. “Wil er mij iemand uitleggen wat jullie in godsnaam aan het doen zijn?”, zei ik nieuwsgierig. Snel werd ik terug meegetrokken met de woorden: “dat zul je dan wel zien.” Ik keek verbaasd naar mijn zus die haar schouders optrok en met een vragend gezicht rondkeek. Ze sleepten ons verder tot aan het busje, waar we gedwongen werden in te stappen. Nog steeds verbaasd namen we plaats naast elkaar, Bill kwam naast me zitten en wanneer iedereen neer zat, startte het busje. “Waar naartoe heren?”, vroeg de chauffeur geamuseerd. Ik zag hoe Tom stond te fluisteren in het oor van de chauffeur en ging trots als een pauw terug gaan zitten. Hij knipoogde naar mijn zusje, draaide zich om en zag dus duidelijk niet dat ze met haar ogen draaide. Ik zag haar kijken en draaide me naar haar om. “Hij moet niet denken dat ik dit ga pikken hoor, ik heb iets met Jannes”, siste ze onverstaanbaar voor de jongens. Ik knikte opgelucht en streelde zachtjes over haar wang. “Hoe gaat het eigenlijk met Jannes?”, vroeg ik geïnteresseerd. “Goed, goed, alles in orde”, zei ze stralend. “Hij heeft me gisteren nog getrakteerd op een etentje, zelf gekookt weliswaar. Hij vond het jammer dat ik enkele dagen weg zou zijn dus hij vond het wel gepast om nog samen te genieten van de laatste uurtjes. Hij kookt echt super lekker, ik heb mijn buikje rondgegeten!” Ze giechelde terwijl ze vertelde en ik zag hoe gelukkig ze was. “Nam hij het wat goed op dat je vertrok om Tokio Hotel te fotograferen?”, vroeg ik. “Ja hoor, hij snapte het wel, hij weet natuurlijk ook dat fotografie heel veel voor me betekent. Hij vond het goed dat ik mijn specialiteit deelde met een groep die ik graag hoor! Hij is echt veel te lief, hij begrijpt alles en is blij voor mij.” Ik knuffelde haar en vertelde haar hoe blij ik niet was dat ze hier nu naast me zat. “Hoe gaat het nog tussen jullie 2?”, vroeg ze terwijl ze met haar wijsvinger in de richting van Bill en ik wees. Ik glimlachte, trok zachtjes mijn schouders op en prutste aan mijn ring. “Het gaat wel, we hadden daarstraks een kleine ‘ruzie’, maar nu gaat het wel, denk ik, hoop ik.” Ik zag het bezorgde gezicht van m’n zus en kon het niet laten om te lachen. “Waar ging het wel over, als ik het mag weten,” vroeg ze enigszins nieuwsgierig maar ook bezorgd. “Over David”, fluisterde ik, terwijl de tranen terug opkwamen. “Oh neen, dat meen je niet?”, zei ze alsof het grote geheim verklapt was. Ze sloeg haar handen voor haar mond en keek me nu overbezorgd aan. “Hoe is hij dit wel te weten gekomen?” Ik vertelde de situatie over hoe Bill me verteld had wat hij allemaal voor me voelde. Sara schrok lichtjes op toen ik vertelde hoe Bill ook van neen had geschud, waarop ik het meteen op een lopen had gezet. “Ik begrijp het”, zei ze gemeend en ze nam mijn hand. “Ik ben blij dat het goed afgelopen is tussen jullie!” Ik zuchtte gelukkig en nam Bill zijn hand. Hij had de hele tijd proberen op te vangen waar het gesprek over ging, maar had het hopeloos opgegeven toen hij geen woord begreep. Ik streelde met mijn duim over z’n handpalm en zag in de hoeken van mijn ogen dat hij glimlachte. “We zijn er!”, galmde het door het busje. Iedereen schoot meteen uit zijn slaperige roes en Tom sprong het busje uit. De anderen volgden en als laatsten stapten Sara en ik uit. Onze ogen prikten toen we terug gewend moesten raken aan de felle zon die nu volop aan het schijnen was. Veel tijd hadden we niet om de omgeving te observeren want alweer namen de jongens ons stevig vast. Na zo’n 10 minuten wandelen kwamen we aan op de bestemming. Ik zag nog net hoe Gustav zijn handen voor de ogen van m’n zusje hield toen het voor de mijne ook zwart werd. “Niet schrikken Janne”, hoorde ik de vertrouwde stem van Bill zeggen. Hij kuste me zachtjes in mijn nek en ik voelde de warmte van zijn lichaam op m’n rug. Ik wou dat we zo een eeuwigheid konden blijven staan maar ik moest die wens wegslikken toen Bill me vooruit duwde. “Pas op van het verhoogje”, hoorde ik Gustav tegen m’n zusje zeggen. Georg en Tom gierden het uit van het lachen, blijkbaar hadden ze iets doms gedaan maar ik wist niet wat. “Georg en Tom hebben net beide in de zij gepord van Sara en ze lag bijna in de grond van het schrikken”, fluisterde Bill in mijn oor. Ik was hem zo dankbaar dat hij me informeerde. “Nu Janne, hetzelfde geldt nu voor jou, pas op van het verhoogje.” Ik maakte een hoge stap omdat ik niet wist hoe hoog het was en zuchtte opgelucht toen ik op een stoel zat. Nog steeds hield Bill zijn handen voor mijn ogen en het begon me serieus op de zenuwen te werken. Ik hoorde hoe één van de jongens stond te fluisteren en vroeg me echt af wat hier in godsnaam gebeurde. “Oké, haal je handen maar weg,” zei Tom. Alsof ik overdreven veel hoofdpijn had knipperde ik wel 100 keer met mijn ogen voordat ik iets kon zien. Ik nam alles in me op en concludeerde dat we in een soort van restaurant zaten. Ik voelde een voet die me raakte onder tafel, draaide me om en keek in de bruin groene ogen van Sara. “Waar zijn wij ergens?”, fluisterde ze naar me. Met een knikje en mijn schouders die ik optrok liet ik haar weten dat ik geen flauw benul had. Het leek een gezellig restaurant, er hingen kaarsen aan de muren en overal hingen prachtige foto’s. ik keek opzij en merkte hoe Bill me met glunderende oogjes aanstaarde. Ik glimlachte terug en zag hoe een ober op ons afkwam met een emmer met daarin een fles champagne. Hij was super vriendelijk tegen de jongens – zou je ook niet als iemand de duurste champagne van de lijst vroeg? – en verdween meteen terug naar de bar. Tom stond op, nam de fles en schonk wat in de 6 glazen. “Op Sara, onze super getalenteerde fotografe, die ons tenminste mooi op de foto krijgt zonder haar camera te laten vallen!” “Op Sara!!”, klonk het in koor terwijl de glazen tegen elkaar klinkten. “Hé, Gustav, schuif eens op zodat ik naast Sara kan zitten”, siste Tom luid genoeg zodat iedereen het kon horen. Gustav negeerde wat Tom zei en ging lekker nog wat dichter bij Sara zitten. “Gustav!, schuif nou toch op”, riep Tom nu wat luider. “Oh sorry, meneer, maar ik denk niet dat Sara daar de behoefte aan heeft, nietwaar Sara?”, zei Gustav zo neutraal mogelijk. Ik zag hoe mijn zusje bloosde om al de aandacht en hoe ze ‘danke schön’ fluisterde naar Gustav toen Tom verslagen ging zitten. Georg had het hele spectakel gevolgd en rolde bijna van zijn stoel door de slappe lach. “Tom, Tom, Tom, hou je geflirt toch voor jezelf en luister eerst eens naar wat Sara allemaal vertelt”, gierde hij het uit. “Als je ook maar een beetje geïnteresseerd zou zijn in de persoon van Sara zou je al lang weten dat ze een vriend heeft, maar neen jij kijkt natuurlijk alleen maar naar haar uiterlijk”, zei hij nu een heel pak serieuzer. “Niet dat je niet mag gezien zijn hoor Sara”, corrigeerde hij zich snel. Sara staarde me aan en we giechelden het samen uit. Tom zuchtte opgelucht toen de ober terug kwam met voor elk een grote pizza. Sara en ik wisten even goed dat de jongens haast verliefd waren op pizza’s en genoten van de 4 paar glunderende ogen. “Nou, smakelijk iedereen”, zei ik terwijl ik mijn bestek nam. Ik schaterde het uit toen ik rondkeek en de jongens zag aanvallen. Die hadden blijkbaar nog nooit van mes en vork gehoord want die namen elk een groot stuk pizza in hun handen. Ik liet mijn bestek dan ook maar voor wat het was en nam ook een stuk vast. Er werd gepraat over koeien en kalfjes, over de plannen voor volgende week (over de tour dan) en over overmorgen, wanneer Sara en ik terug zouden vertrekken. Het werd al snel donker toen ons geklets het toppunt bereikte. Gustav, Georg en Sara zaten in een discussie verwikkeld, Tom zat nog steeds mokkend naar Sara te staren en Bill en ik praatten over onze plannen tijdens de tour. Zo wilden we beiden afspreken in de periode dat Tokio Hotel optrad in België, en misschien zou ik ook eens naar Nederland kunnen rijden. Daar moesten we wel nog eens onze agenda’s voor samen leggen. Ik merkte hoe laat het al was toen de meeste mensen al lang waren vertrokken. “Euh jongens, kdenk dat we maar eens moesten vertrekken…” De jongens keken snel rond en kwamen tot de conclusie dat we de laatste gasten waren. Bill nam zijn GSM, tikte een nummer in en zei tegen de chauffeur dat we binnen de 10 minuten op de plaats zouden staan. Eenmaal in het busje werd er uitvoerig gesproken over de plaats waar Sara zou slapen. Tom was de enige met 2 bedden op zijn kamer dus ging Sara voorlopig daar slapen. Maar hij moest wel beloven niets te proberen. Hij stak 2 vingers in de lucht en zweerde bij hoog en laag met zijn poten van Sara te blijven. Maar of hij die belofte zou houden?

28. Vroegtijdig afscheid?

Het stilvallen van het busje gaf ons aan dat we terug bij het gebouw waren. Met ons zessen sprongen we eruit alsof we nog nooit iets anders gedaan hadden. Gustav nam mijn zus bij de arm, leidde haar naar de deur waar ze dan ook verdwenen. Ik begon langzaamaan te beseffen dat morgen de laatste dag was in Duitsland en nam Bill nog steviger vast. Met een diepe zucht zette ik het komende afscheid van me af en ik liep mee naar binnen. Daar zag ik mijn zusje die al puffend met haar koffer naar de deur van Toms kamer liep. Ze trok de deur open, plofte haar ertegen om ze volledig open te krijgen en sleurde de koffer gewoon de kamer in. Ze besloot het verste bed te nemen, aan de kant van het raam. Bill zijn stem riep luid in de gang en kondigde aan dat we nog een film hadden om te bekijken. Ik bekeek in de verte hoe iedereen zich uit zijn kamer repte, tegen elkaar grapte en de leefruimte binnen huppelde. Niemand leek zich te bekommeren om het meisje dat in de hoek van de gang zat. Ik dacht na hoe ik dit kon volhouden als ik terug in België was, hoe zou het lopen met Bill nu ik hem weer heel wat minder zou zien? Hoe ging het aflopen met de carrière van Sara, zou zij hier wel kunnen zijn en ik niet? Zou zij wel de hele tijd bij de groep kunnen zijn terwijl ik thuis zit? Ik slikte mijn opkomende tranen weg toen Sara in mijn richting stormde. “Wel Janne, hoe zit het, kom je nog naar de film kijken?”, vroeg ze nogal bruut. Toen ze mij zag zitten, met de tranen in mijn ogen, hield ze abrupt op met preken. “Ey zusje, wat scheelt er?”, was het enige dat ze kon uitbrengen. Ik hield mijn handen voor mijn ogen, rolde me in een bolletje en trok mijn schouders op. Hoe kon zij nu zo happy zijn, terwijl we na morgen terug weg moesten? Kon zij dit zomaar achter laten? Sara was altijd de sterkste van ons 2 geweest, ze had het grootste deel van de tijd haar emoties onder controle en dat bewonderde ik. Ze kon zo goed relativeren dat ik er gek van werd. Maar onder haar beheersende masker dat ze tegenwoordig ophad school er een klein meisje dat wou schreeuwen van de daken dat ze nu te gaste was bij Tokio Hotel. “Janne?, kom op, de jongens wachten op ons”, zei ze met haar vertrouwde stem. Ik droogde mijn tranen, sloeg met mijn handen op mijn dijen en liet me rechtop trekken door de persoon die het meest voor me betekende. “Dank je zus”, fluisterde ik met een beverige stem. We liepen naar de deur waarachter de jongens zich bevonden, nog steeds lachend om Toms flater in het restaurant. “Ik weet dat je dit zult missen zus”, zei ze nog net toen ze de leefruimte binnenwandelde. Ik deed als laatste de deur dicht terwijl ik de vragende blik van Bill negeerde. Ik wou hem nog niet meer ongerust maken en nam plaats tussen mijn zus en Georg. Ik zag in mijn ooghoeken hoe Bill bezorgd naar me keek en zich afvroeg waarom ik niet naast hem kwam zitten. De kamer werd donker, Gustav had de lichten uitgedaan, en na een halve minuut kondigde de tv de titel aan van de film. Het werd een komische film, waar ik godzijdank opgewekt door werd. Georg, die naast me zat, gierde het uit van het plezier en mijn zus gaf steeds kreetjes toen Gustav haar probeerde te porren. Ik focuste me op de beelden die voor mijn ogen flitsten en trachtte zo weinig mogelijk aan Bill en het afscheid te denken. Ik schrok op toen ik iets aan mijn voeten voelde bewegen, keek weg van het beeld en zag hoe Bill zich bij mijn voeten had geplaatst. Hij legde zijn hoofd op mijn knieën en bleef zo zitten om de film te bekijken. Ik streelde zijn haar terwijl ik de gevoelens van gemis inslikte. Het koste me zoveel moeite dat zelfs Georg het doorhad dat ik niet kon lachen met de film. Hij tikte zachtjes op mijn schouder en vroeg al lippend wat er scheelde. Ik schudde met mijn hoofd, glimlachte zachtjes en deed teken dat ik wat moe was. Ik zuchtte opgelucht in mezelf toen hij terug naar de film keek zonder mij te vragen wat er echt scheelde. De film leek wel een eeuwigheid te duren en ik was in slaap gesukkeld voordat hij ten einde was. Ik werd wakker door het geschud en merkte op dat mijn hoofd op de schouder van Georg lag. “Oké lieverd”, hoorde ik de stem van Bill in de verte, “misschien moeten we maar eens gaan slapen.” Ik werd licht toen iemand me in zijn armen had genomen om me naar de slaapkamer te brengen. De zachte dekens en de warmte in de kamer zorgden ervoor dat ik meteen weer in slaap viel. Ik merkte het zelfs niet dat Bill 5 minuten later ook de kamer binnenkwam, meteen zijn kleren uitdeed en in bed kroop. Hij kroop tegen me aan en viel ook als een blok in slaap. *** “AAAAAAAAAAAAAH TOM VERDOMME!” Ik schrok op en zag dat Bill hetzelfde deed. “Djeezes wat is dit?”, vroeg ik meer aan mezelf dan aan de jongen die naast me lag. Met mijn voeten stootte ik het dekbed van me af, ik zocht de schakelaar van het licht en liep meteen naar de deur. De stem van mijn zus sneed nog steeds door me heen terwijl ik me haastte naar de kamer van Tom. Ik gooide de deur open en zag hoe mijn zus tegen de muur zat met tranen in haar ogen. Mijn ogen gleden van mijn zus naar Tom die als een gesnapte dief stond te kijken. Ik holde naar mijn zus, gooide me naast haar op de grond, sloeg mijn armen rond haar nek en vroeg haar wat er gebeurd was. Ze wees met trillende hand naar Tom toen ze opnieuw in snikken uitbarste. Ik stond op, liep naar Tom, keek hem ijzig aan en sloeg hem zo hard ik kon in zijn gezicht. “Hoe kon je?”, schreeuwde ik uit. “Verdomme Tom, je had het me zo belooft, je bent echt een laaggevallen rotzak!!” Ik zag hoe de vorm van mijn hand in zijn wang stond, keerde mijn rug naar hem toe en liep terug naar mijn zus. “Kom mee Sara, jij slaapt bij mij. Ik laat je heus niet slapen bij een seksueel gefrustreerde zak”. Ze snikte nog steeds, stond beverig op haar benen en steunde op mijn schouders. Ik leidde haar de kamer uit en keek Tom met een ongeloofwaardige en walgende blik aan terwijl ik de deur met een klap dicht trok. Georg, Gustav en Bill stonden allemaal perplex toen ik ze compleet negeerde en Sara meenam naar de kamer waar Bill en ik sliepen. Ik stopte Sara in bed, kuste haar slaap en ging terug de gang in. Daar stonden de jongens nog steeds, geen van hen wist wat te zeggen. “Sara blijft bij me slapen vannacht, en morgen vertrekken we zo vroeg mogelijk, ik wil het gezicht van Tom nooit meer zien!”, zei ik op een toon die geen tegenspraak dulde. Ik keerde nu ook mijn rug naar de jongens en nam de deurklink in mijn handen, opende de deur en hoorde hoe de jongens zuchtten. “Janne, alsjeblief, laat me met Tom praten, oké?”, hoorde ik de wanhopige stem van Bill. Ik wist dat ik de jongens strafte door weg te gaan, want ze konden er nu ook eenmaal niets aan doen. Ik knikte naar Bill, liep naar hem toe, gaf hem nog een vluchtige kus en ging terug de kamer binnen. Het zacht snikken van mijn zus verraadde dat ze nog steeds niet sliep, ik liet me op het bed zakken, kroop dicht bij haar, legde mijn arm over haar middel en vroeg haar wat er nu net gebeurd was. Ze kwam nog dichter bij me liggen, sloeg haar armen nu om me heen en fluisterde dat ik haar nooit meer alleen mocht laten. Ik schudde haar zachtjes heen en weer terwijl ik het haar beloofde. Ze liet haar hoofd op mijn schouder rusten en haalde diep adem. “ Het begon allemaal onschuldig, na de film heb ik samen met Georg, die je in zijn armen had genomen om je naar bed te brengen, naar jullie kamer geweest. Jij bent meteen in slaap gevallen, je hebt zelfs niet gemerkt dat ik je een kus heb gegeven. Daarna ben ik naar de kamer van Tom gegaan, hij was nog iets aan het doen in de leefruimte dus dacht ik dat dit het goede moment was om mijn pyjama aan te trekken. Ik kroop in bed met mijn gezicht naar het raam zodat ik niet zag hoe hij zich omkleedde. Hij had me nog vriendelijk slaapzacht gewenst en toen deed hij het licht uit. Ik heb eigenlijk wel meteen in slaap gevallen hoor maar werd wakker toen ik het koud kreeg. Nog steeds slaperig voelde ik hoe Tom in het bed kroop waar ik in lag en ik voelde mij echt niet op m’n gemak! Hij kwam zo dicht tegen me liggen dat ik elk vezeltje van hem op mijn lichaam voelde. Hij kuste me in mijn nek en ik had zo’n schrik dat ik gewoon bleef liggen. Oh Janne, ik voel me zo vuil”. Ze barstte opnieuw uit in tranen en ik trok haar zo hard ik kon naar me toe. “Ik doe hem dood, verdomme, hij had zo beloofd met zijn poten van je te blijven, ik doe hem verdomme dood!”, riep ik terwijl al mijn woede uit mijn lijf vloog. De adrenaline woelde in mijn aderen en mijn hartslag verklapte dat ik hem doodsloeg als ik die kans ertoe kreeg. “Janne, beloof me dat dit je relatie met Bill niet verandert”, zei ze alsof zij de schuld was van alles. Ik knikte zachtjes met mijn hoofd, niet wetend of ik dit ooit kon vergeten. Als ik bij Bill was, was Tom er altijd. Dit kon gewoon niet, ik kan hem niet meer bekijken als de broer van Bill. De rotzak, godverdomme! Het werd stil in de kamer en ik hoorde hoe Sara eindelijk in slaap viel. Ik staarde met open ogen naar het plafond, ik was te kwaad om nu ook maar één oog dicht te doen. Ik maakte me los uit de greep van Sara, liep op de tippen van mijn tenen naar de deur en keek nog eens achter me toen ik de deur terug sloot. Mijn hartslag sloeg tilt toen ik de kamer van Tom opensmeet. Ik sprong op zijn bed, trok zijn dekbed van hem af en sloeg zo hard ik kon. “Godverdomme, jij vuile smeerlap, je bent niets waard, stuk onbenul!”, schreeuwde ik alsof mijn leven ervan afhing. Ik zat volledig op hem om hem zo hard mogelijk te kunnen slaan. Het kon me niet schelen dat hij pijn had want het was maar een fractie van wat mijn zusje net had meegemaakt. Ik voelde hoe een hand zich rond mijn pols klemde en me van Tom aftrok. Tom stribbelde niet tegen toen ik hem eindelijk loste. Ik hijgde van de woede en de hevigheid in mijn slaan. Ik liet me tegen de muur vallen, het kon me niet schelen dat ik mijn hoofd in 2 voelde kraken. Met tranen in mijn ogen zag ik hoe Bill naar me toe kwam, en hoe Tom zich oprichtte in z’n bed. “Janne, alsjeblieft, ga slapen”, zei de stem van Bill. Ik sloeg met mijn handen op de grond, keek met een walgende blik naar Bill, naar Tom en sprong recht. “Dus jij vindt dit normaal?”, siste ik naar Bill. Ik keek ongeloofwaardig naar Bill toen die niet meteen antwoord gaf. Uiteindelijk kwam hij naar me toe, nam me bij m’n schouders en fluisterde “neen Janne, ik vind het niet normaal, maar denk je niet dat Tom het nu alweer door heeft? Ik heb hem zonet een preek gegeven waarvan alle priesters jaloers zouden zijn. En ik denk na al de slagen die hij van jou heeft gehad dat hij het niet snel opnieuw zal doen. Ga nou alsjeblief slapen zodat je morgen wat fris bent." Ik keek nog steeds vol walging naar Tom toen ik de deur van de kamer opende. “Het spijt me Janne”, was het laatste dat ik hoorde. Ik liep terug naar de kamer en zuchtte opgelucht toen ik merkte dat Sara nog steeds sliep. Ik liet me opnieuw in het grote bed vallen en nam het donsdeken stevig vast. Opnieuw staarde ik naar het plafond terwijl de woorden ‘het spijt me Janne’ constant door me heen fluisterden.

29. Gustavs idee

Met een bonzend hoofd opende ik mijn ogen, het felle licht doorboorde de gordijnen. Ik keek om me heen, concludeerde dat Sara niet meer naast me lag en wipte zo snel ik kon uit het bed. Waar was ze?, spookte het constant door mijn hoofd. Door alle haast had ik niet door dat ik in mijn slaapkledij rondliep. Ik klopte op elke deur en werd benauwder toen ik geen enkele responsie kreeg. Ik klopte als laatste op de deur van Gustavs kamer, waarachter een doffe ja klonk en ik opende nieuwsgierig de deur. Ik zag hoe Gustav naast het bed zat in een grote zetel, starend naar het meisje dat in zijn bed lag te slapen. Ik vroeg me af hoe Sara hier terecht was gekomen. “Ze is hier nog maar net hoor Janne”, klonk Gustavs stem door de kamer. “ Je sliep nog toen ze plots wakker werd met een hol gevoel en ze is naar mijn kamer gekomen, gelukkig was ik al wakker”. Ik knikte alleen maar, slenterde naar een hoek van het bed en keek in het dromerige gezicht van m’n jongere zusje. Het gaf me zo’n schuldgevoel dat zij haar eerste nacht hier zo moest beleven en herinneren. Gustav stond op, kwam achter me staan en sloeg zijn armen rond me. “Ik weet dat het je kapot vreet vanbinnen Janne, laat het gerust los, niemand zal het je kwalijk nemen.” Ik dacht terug hoe ik Tom had geslagen en hoe kwaad ik was op Bill die me had tegengehouden toen het teveel werd. Het vertrouwen dat ik had in Tom was zo verwoest, vernield en gebroken. Hoe kon ik hier nog langer in hetzelfde gebouw zijn met de persoon die mijn zus zoveel pijn had gedaan? Tranen rolden over mijn wangen als kleine kindjes die de vrijdag namiddag naar huis mochten. Ze vielen op de grond terwijl ik nog steeds naar het gezicht van Sara keek. Ik liet mijn beeld los, draaide me om en keek in de vertrouwde ogen van Gustav. “ Bedankt Gustav, het betekent heel veel voor me, en ik denk dat mijn zusje geen betere persoon had kunnen uitkiezen om voor haar te zorgen.” Er verschenen rimpeltjes rond zijn ogen terwijl hij heel gemeend glimlachte, lief en vertederd. Hij kwam een stapje dichter, schraapte zijn keel en keek me vriendelijk aan, zoals altijd. “Janne, begon hij, ik ben er altijd voor je, voor jou en je zus. Je bent fantastisch, je bent bezorgd, je bent lief en je houdt enorm veel van je zus. Ik weet hoeveel pijn het doet als je je zus ziet lijden, geloof je ik heb ook een zus. Ik begrijp je helemaal.” Hij gaf me een kus op de wang, streelde over mijn haar en knipoogde. “Bill mag zich gelukkig prijzen met een meisje zoals jij.” Ik voelde een blos op mijn wangen tevoorschijn komen en bedacht dat ik echt bot tegen Bill had gedaan vannacht. “ Ga maar naar hem toe Janne, ik zorg wel voor Sara”, zei Gustav en ik keek hem bewonderend aan. Ik draaide me nog één keer om, glimlachte naar Gustav en deed toen heel voorzichtig de deur dicht. Het was koud op de gang en ik rilde een beetje toen ik naar de kamerdeur van Tom liep. Herinneringen aan vannacht sneden dwars door me alsof iemand me met messen bekogelde. Kippevel en een hele reeks koude rillingen kregen hun hoogtepunt toen ik klopte op de deur waarachter ik een paar uur geleden immens veel klappen had uitgedeeld. Het bleef stil aan de andere kant van de deur, ik deed ze zo stil mogelijk open, zag hoe Tom half slapend, half wakker lag te woelen in zijn bed en hoe Bill doodstil lag te slapen. Hij had het bed waarin Sara had geslapen ingenomen en zijn gezicht kwam nauwelijks boven het dekbed. Langzaam liet ik me tegen het bed zakken zodat ik op de grond zat en met mijn gezicht net boven alles uitkwam om in het gezicht van Bill te kunnen kijken. Hij had wallen onder zijn ogen en trok gezichten terwijl hij sliep. Ik bleef hem aanstaren, dacht hoe het zou zijn zonder hem en kwam tot de vaststelling dat ik me niet kon inbeelden dat hij er niet meer zou zijn. Ik hield zoveel van de jongen die net voor mijn gezicht lag te slapen. Ik streelde zachtjes zijn haar uit z’n gezicht, wreef met mijn vingers over zijn prachtig gevormde lippen en hield mezelf in bedwang hem niet te kussen. Hij was zo lief voor me, hij deed zo hard zijn best dat ik hem niet kon laten zitten door wat er onlangs gebeurd was. Hij had er ook niet om gevraagd en ik besefte al snel dat ik hem slecht behandeld had. Ik schrok op toen ik gekreun in het bed vlak achter me hoorde en draaide me razend snel om. Ik staarde in de vermoeide ogen van Tom en zag hoe snel hij zijn blik terug afwendde. “Oh God, fluisterde hij, euh dag Janne”. “Hey”, zei ik met heel veel moeite en een schorre stem. Tom richtte zich op, stapte uit het bed en kwam naast me zitten. Hij legde een hand op mijn onderarm en ik huiverde. “Luister Janne, ik ga me hier echt niet uit praten, ik weet dat ik een enorm grote fout heb gemaakt, maar ik wil alleen dat je naar me luistert nu. Ik heb echt spijt van wat ik heb gedaan, en ik weet dat Sara een vriend heeft en ja ik vind ze leuk. Het was zo fout van me om haar relatie te negeren. Ik wist niet wat me bezielde, ik kon me gewoon niet beheersen. Ja, ik heb in haar bed gekropen en ja ik heb haar gekust maar Janne, alsjeblieft er is niets meer gebeurd. En dat wou ik ook niet, ik wou alleen wat warmte en affectie en god ik weet dat het zielig overkomt nu ik er over nadenk.” Hij sloeg zijn andere hand tegen zijn hoofd en voor het eerst zag ik dat er tranen in zijn ogen stonden. Ik slikte door het tafereel, rilde van zowel onbegrip als medelijden toen ik één traan over zijn wang zag rollen. “Het spijt me zo, ik heb al je klappen verdiend.” Hij richtte zijn blik op de grond en zag hoe mijn hand de zijne vastnam. “Tom, het spijt me dat dit allemaal gebeurd is. Ik was gewoon zo kwaad en aangedaan van de hele situatie dat ik niet gevraagd heb wat er juist gebeurd is. Het spijt mij ook, maar ik heb geen spijt van mijn reacties. Ik ben zo zwaar teleurgesteld in je, je had het me beloofd Tom!” Hij knikte toen hij het hoorde en liet me verder praten. “ Ik schrok me dood toen ik Sara hoorde gillen, Tom je weet niet hoe het is als iemand die je doodgraag ziet, zo hoort gillen. Ik hou van haar, en ik zou doodgaan zonder haar. Ik heb nu al zo’n pijn, ik kan het gewoon niet aan.” Er rolde nog een traan over een wang, maar deze keer was het niet op die van Tom. “Ik vraag je niet om me te vergeven of om dit te vergeten, maar ik vraag je wel om hier te blijven vandaag. Bill zou eraan kapot gaan, hij heeft de hele nacht met me gepraat en me gezegd dat ik mijn uiterste best moest doen om je hier te houden. Ik geloof dat hij nog maar een paar uurtjes slaapt en ik ben er zeker van dat hij super blij zou zijn moest hij jou zien als hij wakker werd.” Ik zag hoe oprecht en eerlijk Tom met mij was. “Oké, zei ik, op één voorwaarde!” “Euh, ja zeg maar.” Ik glimlachte zo gemeend mogelijk, misschien leek het nog wat nors, en zei: “Als jij het ontbijt klaar maakt voor ons.” Tom sprong recht, trok me overeind en sloeg zijn armen rond me. “Bedankt Janne, ik zorg ervoor dat jullie een ontbijt krijgen dat jullie nog nooit gehad hebben. Ik begin er meteen aan!”, zei hij opgewekt en hij liep met grote huppelpassen naar de deur. “Echt bedankt Janne!”, zei hij toen hij hem nog eens omdraaide om dan de deur dicht te trekken. Nog steeds overrompeld door Toms gedrag plofte ik me onbewust op het bed waar Bill in lag. “Huh?!”, kreunde een vermoeide maar vertrouwde stem. “Ow shit, het is niets Bill, slaap maar verder”, fluisterde ik terwijl ik vloekte in mezelf. Het had geen nut dat ik het had gezegd want Bill zat al half recht. “Janne? Wat doe jij hier?, vroeg hij met kleine oogjes, waar is Tom?” “Ssssst Bill, het is goed, Tom is ontbijt aan het maken voor ons.” “Waaaat? Tom is ontbijt aan het maken voor ons? Wat heb jij met hem gedaan?”, vroeg hij met een ondeugend gezicht. Ik lachte en kroop dicht tegen Bill aan. “Kheb je gemist vannacht”, vertrouwde ik hem toe. “Echt?” “Ja, en het spijt me zo dat ik ongelofelijk pissed tegen je gedaan heb! Ik had het recht niet, jij kon er ook niets aan doen.” “Janne, zei hij met een zucht terwijl hij een arm over me heen sloeg, het zit goed, alles is oké, je hoeft je niet te verontschuldigen.” Ik kroop op hem, zuchtte diep en keek hem met verliefde ogen aan. “Dus je ziet me nog altijd even graag?”, vroeg ik met een onschuldig stemmetje. Zijn glimlach verklapte het antwoord en hij nam mijn hoofd vast, trok het naar zich toe en kuste me volop op de mond. Zijn vingers woelden door mijn haar en ik voelde mijn hartslag bonzen tot in mijn kleine teen. Hij kuste me zachtjes terwijl hij mijn mond opende met zijn tong, zijn tongpiercing streelde zachtjes mijn tong. Hij haalde zijn handen uit mijn haar en verstrengelde die nu achter mijn rug zonder zich te lossen in onze kus. Hij trok me zo dicht mogelijk tegen zich aan. Ik opende mijn ogen, keek in de zijne, die nog altijd even mooi waren als anders en bloosde. “Khou echt wel van je Bill”, zei ik met een verliefde zucht. Zijn prachtige lippen vormden de mooiste glimlach van de wereld en ik voelde me het gelukkigste meisje op aarde. Ik wou me net naast hem leggen toen er geklopt werd op de deur. Het hoofd van Gustav kwam tevoorschijn toen hij het ontbijt aankondigde. Ik liet Bill los, stapte uit het bed en keek vertederd hoe Bill zich eerst nog eens uitrekte. “Kom op liefje, er wacht ons een super grote verrassing”, zei ik en ik merkte hoe de twijfelende toon merkwaardig sterk op de voorgrond kwam. Bill begreep me toen hij zei: “Ja ik weet het, Tom heeft nog nooit voor het ontbijt gezorgd!” Een zachte hand nam die van mij en ik voelde hoe zijn vingers zich met de mijne verstrengelden. We liepen samen naar de leefruimte waar Tom zich stond uit te sloven. De tafel stond werkelijk vol: er stonden mandjes met croissants, met boterkoeken, chocoladekoeken, allerlei broodjes, cornflakes van alle soorten, er stond vers fruitsap, chocolademelk,… Ik keek met verwonderde ogen naar al het lekkers en zag hoe Gustav en Georg stonden te kwijlen. Sara zat nogal stil in de zetel totdat ze me opmerkte, ze kwam naar me toe en knuffelde me. Ze zag er best wel nog goed uit vandaag, ze had geen wallen, ze zag er eigenlijk nogal uitgeslapen uit. “Hoe gaat het zus”, vroeg ik met een ongeruste toon in mijn stem. “Goed, het gaat wel, kheb al met Tom gepraat en het gaat wel. Ik doe mijn best om het te vergeten want achteraf bekeken was het nog niet zo erg.” Ik lachte opgelucht en uitgelaten. Het deed me goed om te zien dat Sara hoe allemaal kon relativeren, het bleef me een wonder hoe ze het deed of kon tenminste. De sfeer was niet anders dan normaal wat ik totaal niet erg vond. Iedereen wist wat er was gebeurd, maar erover blijven tobben kon ook niet. We moesten gewoon verder en het zo snel mogelijk vergeten. Toen we voltallig waren ploften we elk op een stoel rond de tafel. “Wauw Tom, het ziet er fantastisch uit, gierde Georg, je mag dit gerust elke dag doen.” Georg had net het ijs gebroken en daar was iedereen blij om. Het gesprek werd luchtig en alledaags, goed genoeg om de morgen mee te vullen. Iedereen werd stil toen de GSM van Gustav afging. “Excuse me, lady's and gentlemen, zei hij plechtig, deze moet ik opnemen.” Zonder nog iets te zeggen verdween hij in de keuken. Niemand wist waar het over ging want iedereen vroeg aan iemand wie het was. Er heerste een nieuwsgierige sfeer aan de tafel in die tijd dat Gustav weg was. Tom had het idee dat Gustav een meisje had, Georg grapte dan dat het waarschijnlijk zijn mama was die hem opbelde. Ik nam het tafereel op en was zo opgelucht dat alles zijn normale gang ging. Met 5 paar ogen staarden we Gustav aan die opnieuw aan tafel kwam zitten. “Wel, vroeg Sara, wie was het?” Ik zag hoe de ogen van Gustav glunderden toen hij zei: “Wat denken jullie van een dagje pretpark voor ons alleen?”

30. Het Pretpark

Er werd niet lang over gepiekerd toen iedereen in een euforische bui recht sprong. Ik liep naar Gustav, sprong recht op hem en knuffelde hem plat. “Dit is speciaal voor jou Janne en voor Sara.”, fluisterde hij zodat ik de enigste was die hem verstond. Ik kuste zijn zachte wang, gleed terug van hem af en kwam met een lompe plof terug op de grond terecht. “Ik stel voor dat we maar eens vertrekken, het busje staat al op ons te wachten!”, riep Gustav voor heel het gebouw. Met z’n zessen liepen we door de al vertrouwde gang naar buiten waar het busje inderdaad al op ons stond te wachten. Ik prees mezelf gelukkig dat ik vandaag een gemakkelijke jeans aanhad met een simpele T-shirt, en gelukkig was het geen witte! M’n witte adidassen staken fel af tegen de zwarte jeans en ik vond het geheel nogal grappig. Ik vond het een super idee van Gustav, het was een manier om onze laatste dag al lachend door te brengen. Ik stapte na mijn zus in het busje waar we ons vertrouwde plaatsje innamen. Bill kwam naast me zitten, nog steeds met kleine oogjes en ik betrapte hem terwijl hij fel aan het geeuwen was. “Wat heeft iedereen hier eigenlijk met vroege uren?”, murmelde hij meer in zichzelf dan tegen iemand specifiek. Hij schrok op toen Tom de schuifdeur met een klap dichttrok en beukte met zijn hoofd tegen zijn neksteun. Ik voelde me schuldig dat ik hem wakker had gemaakt en stelde voor dat hij me als kussen kon gebruiken. Zijn hoofd ruste nu op m’n schouder en merkte hoe de geur van zijn haar mijn neus kietelde. Ik gaf hem een kus op z’n haar en besloot ook nog wat te rusten. Het was een verschrikkelijke nacht geweest en ik mocht wel toegeven dat ik veel te weinig had geslapen. De rit zou zo’n anderhalf uur duren dus ik had tijd genoeg om eventjes in te dutten. Het zachte haar van Bill, het geschud van het busje en de opmerkelijke kalmte in het busje waren allemaal pluspunten om meteen in een lichte slaap te sukkelen. Ik zweefde als het ware tussen intens slapen en dagdromen, maar voelde me geweldig. Alsof ik op wolkjes liep en hier en daar het stralende gezicht van Bill zag, verscheen er een glimlach op m’n gezicht. Opnieuw en opnieuw keek ik in de vertrouwde bruine ogen van de jongen waar ik oprecht verliefd op was. Mijn hart sloeg een regelmatig ritme toen ik in een diepere slaap zakte. Wat op het eerste gezicht aparte deeltjes leken maakten uiteindelijk een geheel, ik zag hoe Tom in het bed kroop van mijn zusje maar nu niet stopte bij het kussen. Ik zag, hoewel ik het niet wou, hoe Tom haar in zijn macht had, hoe hij haar kleren van haar lichaam trok en hoe bezitterig hij deed. Ik schrok op, voelde me meteen klaar wakker en had zo’n flauw vermoeden dat ik geschreeuwd had. 4 paar bezorgde ogen keken mijn richting uit en vroegen me wat er scheelde. Ik lachte hun bezorgheid weg met de woorden “slechte droom”. Ik zuchtte opgelucht toen het busje aanstelten maakte om zich ergens te gaan parkeren. “Ik geloof dat we er zijn mensjes”, zei Tom met een opgelaten stem. Hij keek me aan, glimlachte onwennig maar dankbaar. De schuifdeur gleed open en hij verdween uit mijn zicht. Ik stapte als voorlaatste uit en keek met open mond naar het pretpark. Vanmorgen had ik gedacht dat Gustav een grapje maakte over het ‘alleen voor ons’ zijn, maar kennelijk had hij de waarheid verteld. Er was geen kat te zien behalve mensen met een oranje trui aan, blijkbaar de mensen die instonden voor de opkuis. Gustav stapte naar de mensen toe, gaf allen een hand en fluisterde hen iets toe. Ik zag hoe een man in kostuum knikte, hoe diezelfde man naar het hek liep en het opende. “Het park is voor jullie, jongelui, ga uw gang!”. Als kippen die elke minuut hun ei moesten leggen liepen we het park binnen. Ik nam alles in me op en keek verdwaasd rond. Alles was zo immens groot en kleurrijk. Recht voor me stond een prachtige carrousel, en ik grinnikte bij de gedachte dat Tom, Georg en Gustav daar dadelijk zouden opzitten. Links van me stond een groot kraam met popcorn, chips, snoep, allerlei frisdrank,… Aan m’n rechterkant liep het pad naar een reuzengroot doolhof, ik huiverde, ik hield er namelijk niet van. Er trok iemand aan mijn hand en ongewild vloog ik opnieuw de andere kant op. Ik keek in de ogen van Georg en hoopte zo hard dat hij me niet mee zou nemen op de carrousel. Te laat, weliswaar want meteen zat ik op het grootste paard van de hele attractie. Hij speelde een geheel foute act van ‘Romeo en Julia’ terwijl hij knielde voor het paard waar ik op zat. Ik gierde van het lachen en voelde hoe mijn grip op het paard loste, ik kon me nog net terug recht trekken voordat ik terug in de slappe lach viel. Met tranen in de ogen liepen we beiden de carrousel af. Dit was veel te hilarisch om uit te drukken in woorden, Gustav en Sara zaten op stoeltjes die hoog in de lucht cirkeltjes draaiden, Tom had een grote hamer in zijn hand waarmee hij zo hard hij kon een staafje in de lucht liet schieten en Bill had het naar zijn zin toen hij met een geweer krijtjes probeerde kapot te schieten. Bij elke schot dat hij loste, moest hij een stapje achteruit zetten. Hij kwam triomfantelijk naar me toe, in zijn ene hand had hij een beertje vast, in zijn andere hand een grote beker cola. Hij zag er oprecht gelukkig uit en ik was blij dat ik hem zo zag lachen. Arm in arm liepen we met z’n zessen het park door. We maakten een stop bij een immens groot piratenschip, iedereen stapte aan boord en kreeg de kriebels toen hij gevaarlijk hoog in de lucht hees. Ik zag hoe Tom zijn ogen dichtkneep toen de boot naar beneden viel en Georg schaterde het uit. “Wat scheelt er Tom, beetje hoogtevrees?” Met de grootste moeite in de wereld schraapte Tom zijn keel. “Euh een heel klein beetje maar.” Sara zat naast mij en keek me glunderend aan. “Op 3?”, vroeg ze me. Ik knikte hevig toen ik de kriebels opnieuw voelde opstijgen. “1, 2, 3” schreeuwden we en we gilden het uit toen de boot opnieuw naar beneden schoot. Tom strompelde de boot uit bij het einde van de rit. “Nou, dit was geweldig!, schreeuwde Gustav en hij klopte hard op de schouder van Tom, vond je ook niet?” Nog steeds overweldigend door het heen en weer gezwier, knikte Tom slecht vaagjes. Ik zag hoe Georg en Gustav om zich keken, in elkaars ogen keken en het toen op een lopen zetten. “ Wie het eerst is bij de Boomerang wordt de hele dag door getrakteerd”, schaterden ze uit. Ik zette het meteen op een lopen en haalde snel de jongens in. “Jullie dachten toch niet dat ik me zomaar zou laten doen door een stelletje pubers hé”, lachte ik toen ik naast hen liep. Ik liep voorbij Gustav, die net na Georg liep. Ik tikte Georg op de schouders, stak mijn tong en wist dat hij zich inhield. Hij liet me lopen en zag hoe ik triomfeerde toen ik als eerste bij de Boomerang kwam. “We have a winner”, lachte Gustav en hij tilde me omhoog. Ik zag hoe Bill, Tom en Sara op hun dode gemakken kwamen aangewandeld. “Nou, dan zijn jullie vandaag de slaafjes van Janne”, zei Georg opgewekt omdat hij het niet was. We schaterden het allemaal uit, duwden en trokken aan elkaar terwijl we plaats namen in een karretje. Bill kwam naast mij zitten, Sara zat naast Gustav, en Tom plofte zich bij Georg. Ik keek in het angstige gezicht van Bill, nam zijn hand en trooste hem zonder woorden. Ik wist dat hij wat schrik had voor zo’n zaken maar ik was er ook zeker van dat hij dat niet aan de anderen wou tonen. Stel je voor dat hij als enige stond te wachten terwijl iedereen op de Boomerang zat. Ik kneep in zijn vingers toen de attractie in gang schoot. Mijn maag maakte een salto toen we ruisloos in de lucht hingen, wachtend op het startschot. De zwaarte kracht en de snelheid van de Boomerang suisden door mijn hoofd en ik schudde heen en weer in het karretje. Bill kneep zo hard hij kon in mijn vingers om ze net niet te verbrijzelen. Ik keek zo goed mogelijk opzij en zag hoe hij zijn ogen dichtkneep. Ik gilde het uit en hoorde vanuit het wagentje achter ons de stem van Sara die meebrulde. Met een korte remfase stond de sliert wagentjes stil en schoot de bescherming omhoog. Ik gierde het uit toen ik zag hoe Georgs haar rechtstond van de wind en moest me snel achter Bill verbergen of hij had me in zijn greep. Ik sloeg mijn armen rond Bill zijn middel, trok hem lekker dicht tegen me en legde mijn hand op zijn borst. Ik voelde hoe hij hart sloeg en kuste hem zachtjes op zijn schouderblad. Hij draaide zich om, keek me in de ogen en glimlachte. “Is dit een beetje wat je nodig had liefje?”, vroeg hij half lachend, half gemeend. Ik knifte heftig en barste in een lachen uit. Ik amuseerde me kostelijk en wou dat dit nog eeuwig kon verder gaan. Zijn hand streelde over mijn wang, mijn lippen en uiteindelijk trok me naar zich toe. Hij kuste mijn lippen zo zachtjes dat het leek alsof slecht een klein briesje zich over mijn lippen had gewoeld. Ik nam zijn gezicht tussen mijn handen en kuste hem terug. Deze keer was het niet vluchtig en zacht, maar vol passie. “Wel, wel, wel, hoorde ik achter ons, Bill, zo kom je er echt niet van af” Hij draaide zich om en keek in het lachende gezicht van Georg. “Je bent haar slaafje, je moet haar bedienen met alles dat ze nodig heeft!” “Wel, zei Bill met twinkelende oogjes, dat ben ik toch aan het doen?” Hij kuste me opnieuw, deze keer werd het een lange kus. Mijn lippen losten de zijne toen iemand hard aan mijn arm trok. “Kom op Janne, er is nog vanalles te doen”, schreeuwde Tom. Het was onze eerste aanraking sinds vanmorgen maar het voelde niet verkeerd aan. Blijkbaar had ik het hem vergeten en vergeven en hij leek er niet triestig om. “Kom op, we hebben nog allerlei water-attracties.” We maakten onze eerste stop bij een super grote Splash. Ik prees mezelf gelukkig toen ik dacht aan mijn keuze vanmorgen van kledij. Ik had getwijfeld tussen een witte T-shirt en een rode, en was zo opgelucht dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik deed mijn schoenen uit, haalde mijn GSM uit m’n zakken, controleerde of er nog iets in mijn zakken zat en gooide mijn trui als laatste op mijn gerief. Ik plofte me naast Gustav en Sara in het bootje, zodat Georg, Tom en Bill vooraan moesten zitten. Het steile stuk omhoog gaf ons allemaal de kriebels maar die sloegen over in regelrechte paniek toen we zagen hoe hoog we wel niet zaten. Langzaam maar zeker naderden we de steile weg naar beneden en zenuwen gierden de pannen uit. Met een spannende blik keek ik hoe het bootje nu gevaarlijk naar voor helde en hoe we in topsnelheid naar beneden zoefden. 5 seconden later spatte het water langs onze oren en we stapten kletsnat het bootje uit. Onze kleren plakten zo aan ons lichaam dat ze bijna een tweede huid waren. Ik maakte een diepe zucht toen ik zag hoe Tom naar mijn borsten staarden die nu geheel tot zijn recht kwamen. Hij kreeg een duw van zijn broer waardoor het staren abrupt stopte. Gustav maakte rare bewegingen met zijn handen door het haar van Sara waardoor ze nu op een oermens leek. Haar haar stond alle kanten op en ik zag hoe gelukkig ze was. Ik deed mijn sokken uit, wrong het water eruit en kroop terug in mijn droge, warme schoenen. Omdat ik wist dat ik het kou zou hebben trok ik nu ook mijn T-shirt uit, wist wat de gevolgen ervan waren – gestaar door iedereen nu – en trok snel mijn trui aan. Koude handen klemden zich aan mijn warme huid en ik voelde hoe Bill zich rond me heen strengelde. “Hmm, het is lekker warm hier”, fluisterde hij met een ondeugende toon. “Ja hallo”, proestte ik het uit van de schrik en duwde zijn handen weg vanonder mijn trui. De koude zinderde nog na en ik voelde hoe elk haartje zich oprichtte. “Wie wil er iets om te drinken?”, vroeg de vragende stem van Gustav terwijl hij bekers met frisdrank in de lucht stak. “De belangrijkste mensen eerst”, zei Tom spottend. Hij liep over een smal bruggetje over water en zette zich schrap om een beker te aanvaarden. “Pff belangrijke personen eerst”, siste Bill en ik zag hoe hij plotseling pretlichtjes kreeg. Ik keek hoe Bill zo stil mogelijk naar Tom sloop, hoe hij onverwachts voor Tom zijn gezicht sprong en hem een duw gaf. We hoorden een enorme gil, daarna een doffe plons. Het petje van Tom kwam plotseling boven water, gevolgd door Tom zelf. Ik zag hoe Bill zich in de grond gooide van het lachen, en de tranen stonden me zelf in de ogen. We gierden het uit toen Tom proestend uit het water kroop, een ijzige blik naar Bill wierp en met puppy oogjes naar me keek. Druppels drupten van zijn dreadlocks op de grond, zijn T-shirt was nu echt doorweekt en zijn broek woog zo zwaar dat hij de grootste moeite had om hem aan te houden. We lachten nog steeds even hard en ik bedacht wat een geweldige dag dit was…

31. De uitgang

Tom slenterde langs iedereen voorbij en plofte hem op een bankje ietsje verder van ons. Het was overduidelijk dat hij nog steeds pruilde om wat er gebeurd was. Ik liet mijn blik op Tom los en zag hoe een lachende Bill terug overeind kroop. Hij had nog steeds de tranen in z’n ogen en voelde met zijn handen aan zijn rode wangen. “Het lijkt alsof ik geen gevoel meer heb erin”, zei hij tegen me. Ik keek verder rond me en zag hoe Sara, Gustav en Georg ook nog steeds met de tranen in hun ogen zaten. Georg had zich na het voorval meteen op de grond gegooid en lag daar nu nog steeds, al starend naar de zon die reflecteerde in zijn vochtige ogen. Sara’s hoofd rustte nu op de schouder van Gustav, beide waren loom van het lachen. Ik liep met een opgewekt gevoel naar Bill, sprong recht op hem en hield me goed vast. Mijn armen waren rond zijn nek geslagen, mijn benen rond zijn middel. Hij legde triomfantelijk zijn armen rond mijn middel en keek me plezierig aan. “Zie je wel dat ik geen watje ben!”, riep hij fier alsof hij zich nog voor me moest bewijzen. Ik loste mijn greep, streelde met mijn wijsvinger over zijn lippen en legde hem het zwijgen op door hem volop te kussen. Hij draaide rond zijn as terwijl zijn lippen op de mijne geperst bleven. Het werd hol in mijn hoofd, alles draaide nu rond. Kleuren flitsten rond me heen zonder een echte vorm te hebben. Het enige waar ik nu aandacht voor had was de jongen die me zo hard vasthad en me niet wou lossen. Zijn tongpiercing streelde mijn tong en ik voelde hoe Bill me nog steviger tegen zich trok. Ik kuste nog eerst zijn topje van z’n neus voordat ik mijn hoofd op zijn schouder liet rusten. Het was allemaal zo mooi geweest. Ik liet me terug van hem af glijden zonder mijn blik van hem af te wenden. Zijn ogen straalden trouw en verliefdheid uit. Ze waren nu nog mooier dan anders en ik zag mezelf terug in de weerspiegeling. Ik realiseerde plots dat we niet alleen waren toen Georg een diepe zucht slaakte. “Doen wij nog iets of hoe zit het?”, klonk het speels maar toch iets geërgerd. Ik kuste Bill nog een laatste keer voordat ik me omdraaide en met een lach op mijn gezicht naar Georg liep. “Jazeker schat dat wij nog iets doen vandaag, wat dacht je van dit daar?”, zei ik terwijl ik wees naar een gevaarlijk hoge attractie. “Weet jij wel wat dat is?”, vroeg hij verbaasd naar me. “Oh, waarschijnlijk een toestel waarin je omhoog geschoten wordt en dan terug naar beneden valt, dan halfverwege stil komt te staan en dan terug omhoog schiet?”, zei ik met een spottende toon. Ik vertikte het om te doen alsof ik een dom kind was. Ik keek net naast de schouder van Georg en zag Tom benauwd op z’n nagels bijten. “Moet ik daar echt op?”, hoorde ik zijn bevende stem zeggen. Ik liep naar hem toe, gooide een arm om zijn schouder en trok hem tegen me aan. “Tom, jij hoeft helemaal niets, we weten allemaal dat je hoogtevrees hebt, dus niemand neemt het je kwalijk, oké?” Hij knikte dankbaar en drukte gemeend een kus op m’n wang. “Bedankt Janne, voor alles, echt waar”, fluisterde hij terwijl hij zich terug van me af keerde. Ik kneep speels in zijn wang, liep terug en sprong op de rug van Gustav. “En jij, ben jij te bang om met me mee te gaan?, gierde ik het uit in zijn oor die jammer genoeg voor hem heel dicht bij mijn mond was. Hij schreeuwde het uit van de “oorpijn”, wierp me van zich af en keek gespeeld kwaad naar me. “Ik wou echt wel met je mee gaan Janne, maar met dit oor moet ik nu echt wel naar de dokter. Misschien wordt ik wel doof langs deze kant! Heb je daar al eens aan gedacht? Welke drummer kan nu doof worden van een meisjesstem terwijl hij elke dag zit te trommelen? Dit kan gewoon niet, daar gaat mijn reputatie…” Ik bekeek het gemaakt kwade gezicht van Gustav waarop we net op hetzelfde moment in de lach schoten. Hij kwam naar me toe, trok me tegen zich aan en streek door m’n haar. “Zullen we dan maar?”, vroeg Sara en met z’n zessen vertrokken we richting ‘gevaarlijke attractie’. We bleven staan aan de voet van het immens grote spel dat hoog boven ons uittoornde. Tom slikte en zei toen met een piepklein stemmetje: “Euh jongens, het ziet er nog hoger en gevaarlijker uit dan daarstraks! Zijn jullie zeker dat jullie hierop willen?”. Ik knikte kort maar heftig, trok Sara mee en zag hoe Georg, Gustav en Bill twijfelachtig volgden. Tom bleef verdwaasd alleen achter en ik voelde een greintje medelijden met hem. Terwijl hij daar zo alleen stond had ik zo’n gevoel dat er veel meer achter het macho-masker schuil hield dan ik dacht. De kracht van Sara’s arm trok me terug mee zodat Tom uit mijn zicht verdween. Een sliert van balken weerhield ons om meteen op de attractie te kruipen. Als echte macho’s sprongen Georg, Gustav en Bill over de balken en lachten Sara en ik uit toen we iets later dan hen aankwamen. Ik porde Bill recht in zijn buik en keek smerig naar de jongens. Ik lachte toen ik zag hoe hun gezichten versomberden en sloop stiekem als eerste in een stoel. De jongens voelden zich verraadden en ploften zich in een stoel. Sara zat naast me aan de linkerkant, Bill aan de rechterkant. Ik hield hun hand vast, zag hoe de bescherming omlaag kwam, het drukte op mijn borst toen ik om lucht hapte. Ik kon nauwelijk opzij kijken omdat het zo hard spande en keek dan maar recht voor me. Het wachten op het startschot bleef maar uitgesteld en de zenuwen en kriebels rezen in grote mate. Ik voelde hoe Bill en Sara in mijn handen knepen toen we uiteindelijk in de lucht schoten. De wind gierde door mijn kleren en ik wist dat mijn haar aan alle kanten opwapperde. Ik genoot van het uitzicht toen we helemaal boven een stop hadden. Ik keek rond me heen, had een overzicht van het gehele park en voelde de kriebels in mijn buik toen we terug naar beneden gleden. Na nog een aantal keren op en neer geschoten te worden keerde het toestel veilig terug naar de grond. De beveiliging kwam los en ik kon voor het eerst terug geheel ademhalen. Ik sprong uit mijn stoel, trok Sara recht, glimlachte om haar halfwitte gezicht en drukte een kus op haar haren. Ik besefte nog maar eens hoe gelukkig ik was dat uitgerekend zij hier naast me stond. Ze keek me vragend in de ogen toen ze doorhad dat ik aan het dagdromen was en porde me zachtjes in m’n zij. “Volgens mij is Bill niet echt goed!”, zei ze terwijl ze met haar hoofd in de richting achter me knikte. Ik draaide me meteen om, keek in het witte gezicht van Bill en zag hoe druppeltjes zijn gezicht bedekten. “Bill, liefje, gaat het?”, vroeg ik terwijl ik hem ondersteunde. “Ja, ja het gaat, waarschijnlijk net iets teveel snoep gegeten voordat ik hierop kroop”, zei hij met een flauwe grijns. Ik lachte, nam de mouw van m’n trui en streek voorzichtjes over zijn voorhoofd om zijn zweetdruppels weg te vegen. Hij keek me dankbaar aan en zijn gezicht kleurde opnieuw wat meer. “Laten we maar terug naar Tom gaan,” stelde Georg voor. Zwijgzaam liepen alle vijf naar Tom die nog steeds op het bankje zat voor de attractie. Hij grijnsde toen hij het gezicht van Bill zag en stond op om hem te plagen. Ik schudde snel van neen toen ik de glinstertjes in z’n ogen zag en merkte hoe Tom terug onopvallend ging zitten. “Denk je ook niet dat we nu iets rustigers moeten gaan doen?”, vroeg hij in de plaats en ik bedankte hem door lichtjes naar hem te glimlachen. “Heb je dan een suggestie?’, vroeg Sara nieuwsgierig terwijl ze zich op Gustav’s schoot liet vallen. “Wel eigenlijk heb ik inderdaad een voorstel, zei hij op een indrukwekkende manier, ik heb daarstraks het plannetje bekeken en heb iets gevonden.” We gingen nu allemaal rond hem staan en keken naar het puntje dat hij aanwees met zijn wijsvinger. “Het is een boottochtje zonder al te veel gevaren en bochten. Ze garanderen ons dat je quasi niet nat zult zijn na de tocht. Wat denken jullie?” Er werd goedkeurend geknikt, zeker door Bill, en samen liepen we naar de andere kant van het park waar de attractie zich bevond. Mijn arm lag rond het middel van Bill terwijl we al lachend door het park slenterden. Georg maakte een korte stop om een grote zak popcorn te “stelen” en stak die trots de lucht in, alsof hij dacht dat er ergens een alarm zou afgaan. Hij scheurde de zak open en trakteerde iedereen die er zin in had. Ik nam een grote hand popcorn voor me, ik hield er namelijk van. Al smullend merkten we dat we bij onze attractie gearriveerd waren. Grote felrode ronde boten lagen stil in het water te tobben. Er waren 4 onderdelen, met steeds plaatsen voor 2 personen, dus eigenlijk hadden we meer dan plaats genoeg. Sara zat naast Gustav, Georg en Tom namen elk één onderdeel voor zich zodat Bill en ik samen zaten. We voelden een schok toen de band waarop de boot stond in gang schoot, een plons in het water verklapte ons dat we aan onze tocht begonnen. Ik voelde hoe de vingers van Bill mijn schouder streelden en legde mijn hoofd op zijn arm die op de boot lag. Ik sloot mijn ogen en genoot van de laatste uren dat ik in Duitsland was. Ik wist nu al dat het afscheid zwaar zou zijn, ik zou huilen alsof ik een klein kind was en ik zou zeker smeken ofdat ik hier niet kon blijven. Het antwoord wist ik al: ik had zelf verplichtingen en de band moest op tour vertrekken. Alles wat we in die paar dagen hadden opgebouwd zou terug gaan wankelen. Alles wat ik met Bill had beleefd zou ik nu opnieuw moeten missen. Ik opende terug mijn ogen en voelde hoe een traan zich in mijn ooghoek verstopte. Ik liet hem de vrije loop, hij rolde over mijn wang en viel op mijn hand. Ik slikte mijn tranen weg toen Bill mijn hand vastnam en mijn traan weg kuste. Ik keek hem recht in de ogen aan en zag hoe bezorgd hij was. Ook hij wist dat onze laatste uren verstreken, ook hij wist wat hij zou missen en ik zag dat hij het ook moeilijk had. Het was opmerkelijk stil in het bootje, waarschijnlijk besefte iedereen dat het vertrek van morgen steeds dichterbij kwam. Tom hield zijn blik strak op het water gericht zodat hij zijn emoties niet hoefde te tonen. Gustav streek met zijn hand door het haar van mijn zusje terwijl hij voor zich keek. Het leek nu allemaal goed door te dringen dat er naast plezier nog andere verplichtingen waren. Het was totaal onverwacht toen de boot terug op de band terecht kwam, allen stonden perplex omdat we niets van de tocht gemerkt hadden. We stapten uit, nog steeds in gedachten verzonken. Gustav keek op zijn uurwerk en sloeg toen tegen zijn hoofd. “Het is al 17.00, we moeten hier weg!”, schreeuwde hij. Iedereen ontwaakte uit zijn roes en liep nu door elkaar. “Tom, geef eens je plannetje, zodat we de kortste weg naar de uitgang vinden.”, zei Gustav met een nogal bevelende toon. Tom aarzelde even, keek toen in de ogen van Gustav en haalde meteen zijn plan uit zijn grote zakken. Het duurde niet lang voordat Gustav de uitgang had gevonden en ons allemaal mee trok. Als een kudde schapen volgden we Gustav en de teleurstelling droop van ons gezicht toen we de uitgang zagen. Ik keek nog eventjes achterom toen we net door het hekken van het pretpark had gelopen en keek nog een laatste keer naar het prachtige pretpark waar we zoveel fun hadden gemaakt. Ik stapte als laatste het busje in, liet me vallen tussen Sara en Bill en voelde nog net Bill zijn hand op mijn dijbeen toen er een traan uit mijn ooghoek rolde…

32. Het Afscheid

Er liep een koude rilling over mijn rug toen de schuifdeur met een klap dichtviel. Het einde kwam nu wel heel goed in zicht. Het zou voorlopig de laatste keer zijn dat ik in dit busje zat en ik merkte hoe ik het al als vertrouwd beschouwde. Het afscheid zou er ook niet op vergemakkelijken nu de band tussen Tom en mij terug hersteld was, en eigenlijk sterker was dan voordien. Met pijn in m’n hart zag ik hoe zijn hoofd tegen het raam lag en hoe de dreadlocks aan alle kanten van het hoofdsteun een plaatsje hadden. Ik sloot mijn ogen en zag opnieuw het dankbare gezicht van Tom, de manier waarop ik louter vriendschappelijk mijn arm om hem sloeg en hem kuste op zijn wang. Alles had goed gevoeld, alsof er niets was gebeurd. Nog steeds met m’n ogen gesloten dacht ik terug aan alle momenten die ik met Bill beleefd had, ons romantisch etentje, hun concert, het samen slapen, en het oneindig veel gekus en geknuffel. Ik had hem zo schattig gevonden toen hij Tom in het water had geduwd, gewoon de lach op zijn gezicht zorgde ervoor dat ik volledig warm werd vanbinnen. Hij was zo lief en bezorgd en toch ondeugend dat ik soms de grootste moeite had om van hem af te blijven. Meer en meer voelde ik me goed bij hem, voelde ik met op m’n gemak en durfde ik mezelf bloot te geven. Ik moest zelfs toegeven aan mezelf dat het wel opluchtte toen ik kon vertellen over David en nog maar eens merkte ik toen dat Bill echt wel naar me luisterde. Het leek alsof het gisteren was dat ik met tranen in mijn ogen vertelde over mijn vriendin, toen hij me was gevolgd na het concert. Onze eerste kus flitste terug op mijn netvlies en met een snijdende kracht door mijn hart opende ik mijn ogen opnieuw. Iedereen zat er wat verslagen bij, niemand zei ook maar een woord, in de schrik om de laatste uren die we hadden in te zetten. Er beginnen over spreken was als het startschot voor het aftellen, dus zweeg iedereen bij die gedachte. Ik glimlachte toen de chauffeur het sfeertje had opgemerkt en de radio aanstak. Het busje kwam opnieuw tot leven, iedereen rechtte zijn hoofd en draaide zich om zodat we met elkaar konden praten. Bill zijn hand lag nog steeds op mijn dijbeen en ik zag hoe hij er eventjes in kneep. Ik staarde in zijn vermoeide, maar mooie ogen en las hoe hij tegen het afscheid opzag. Ik probeerde een glimlach tevoor te schijnen, wat me maar half lukte zodat ik er toch nog somber uitzag. Ik kroop dicht tegen hem aan, alsof ik bang was dat hij ieder moment kon verdwijnen en drukte een kus in zijn nek. Hij beantwoordde de kus door zachtjes door mijn haar te strelen en er dan uiteindelijk een kus op te geven. Ik voelde me nu net zo veilig en geliefd dat ik wenste dat de tijd nu stil kon gezet worden. De teleurstelling droop van m’n gezicht toen het busje tot stilstand kwam en de zijdeur openvloog. Terwijl ik beet op m’n lip om niet in tranen uit te barsten zag ik hoe Tom, Georg, Gustav en Sara het busje uitsprongen. Ik bleef tegen Bill liggen, in de hoop dat hij nog eventjes bleef zitten en glimlachte toen dat het geval was. Ik sloeg mijn beide armen om zijn hals, streelde zachtjes door zijn haar en kuste het topje van zijn neus. Zijn ogen blonken, zowel door liefde als door opkomende tranen. Ik keek hem aan, bleef in zijn ogen staren en zag hoe één enkele traan zijn ooghoek verliet. Ik wou net met mijn hand de traan wegvegen toen hij mijn beide handen tegenhield. “Laat het maar los, laat mijn traan maar rollen, ik verstop het niet Janne, ik wil dat je hem ziet.” Ik voelde mijn tranen opkomen en keek naar de grond, ik wou niet dat Bill me nu zag huilen. Niet nu, niet nu ik bijna moest vertrekken. Hij tilde mijn kin omhoog met zijn vrije hand en dwong me in zijn ogen te kijken. “Janne, asjeblieft, kijk me aan en zeg me of toon me hoe je je nu voelt.” Met een waas van tranen voor mijn ogen richtte ik ze in die van Bill. Net als hij liet ik ze nu hun vrije loop, en voelde een warme drup op m’n broek. “Ik wil gewoon niet weg Bill, zeg me dat ik niet hoef te gaan!” Ik keek smekend in het droevige gezicht van mijn beroemde vriend en zag hoe hij diep zuchtte. “Dat kan ik niet Janne, en je weet dat ik dat wel wou. Iedereen wil dat je hier blijft, iedereen wil dat Sara hier blijft, we willen dat allemaal, maar het gaat nu eenmaal niet. Overmorgen start onze tour voor een hele maand. Je weet dat ik zoveel mogelijk bij je zal zijn tijdens de tour maar je beseft toch dat ik het recht niet heb om je hier te houden?!” Hij had gelijk, ik knikte en merkte dat de laatste traan van mijn neus drupte. “Dus je wilt ‘ons’ nog?”, vroeg ik hem. “Ja tuurlijk, Janne, komaan je hebt de laatste dagen toch gemerkt dat ik constant bij je wil zijn? Ik hou echt van je, en kben niet van plan om je zomaar te laten gaan! Anders pikt Tom je nog af.” Ik glimlachte vaagjes en trok Bill tegen me aan. “Khou ook van je!”, fluisterde ik toen zijn oor dicht bij mijn mond was. Als antwoord trok hij me nog wat dichter tegen me aan en kuste mijn sleutelbeen. “Janne? Bill?”, hoorde ik de vragende stem van Tom, “Komen jullie nog?” Ik kroop met tegenzin van Bill zijn schoot, nam mijn tas en liep het busje uit. Ik wachte op Bill, die een arm rond mijn middel sloeg, om naar binnen te gaan. Het was al laat, iedereen was doodop. Georg lag verslagen in de zetel, zijn armen en benen wijd open. Gustav zat ongeduldig te wachten op Sara die haar nog snel ging douchen voordat ze wou gaan slapen. We hadden onderling afgesproken dat Sara en Gustav samen in de kamer van Tom zouden slapen vannacht, zodat ik mijn laatste nacht in Duitsland met Bill kon beleven. “Drinken jullie nog iets?”, vroeg Tom in het algemeen. Een vermoeide Gustav knikte van neen, staarde naar de deur en hoopte vurig dat Sara niet veel tijd nodig had in de badkamer. Georg lag nog steeds in een diepe slaap in de zetel, dus het waren maar Tom, Bill en ik die nog iets zouden drinken. Tom liep behendig en uiterst wakker de keuken binnen en kwam meteen terug met 3 glazen en een grote fles Cola. Hij schonk galant de glazen vol en plofte zich daarna op een stoel. “Dit hebben we wel verdiend hé na zo’n dag?”, lachte hij meer dan dat hij vroeg. We dronken ons glas in stilte uit, keken hoe Georg half wakker, half slapend naar zijn kamer strompelde en zagen hoe Gustavs gezicht opklaarde toen Sara terug de leefruimte in kwam. “Hoef jij ook wat Sara?”, vroeg Tom toen hij wees naar de colafles. “Nee, bedankt, ik geloof dat ik maar ga slapen.”, fluisterde de stem van mijn zus. Gustav sprong op, leidde Sara terug naar buiten en ik hoorde hoe een deur zich toetrok enkele minuten later. Daar zaten we dan met ons 3en, uitgeput maar voldaan. Tom stelde voor om nog een film te bekijken maar Bill paste door uitgebreid te beginnen geeuwen. “Oké, broertje, ik begrijp de hint, ik kijk dan wel alleen naar de film.”, grijnsde Tom om Bill zijn gezicht. Bill knikte kort, schoof zijn stoel achteruit en stond met veel moeite recht. Ik stond ook op, sloeg mijn arm rond zijn middel en keek nog een laatste keer naar Tom. “Slaapzacht Tom”, fluisterde ik meer dan ik wou en gaf hem nog snel een zoen. Bill stond al te wachten in het deurgat dus liep ik meteen terug. Zijn ogen waren dof, zijn haar lag plat en hij deed al geen moeite meer om te lachen. Ik kuste hem zachtjes op zijn lippen en zag hoe zijn ogen dichtvielen van de slaap. “Bill, wakker blijven, ik zie het niet zitten om je tot aan je bed te dragen hoor!” Hij gromde toen hij zijn ogen terug opendeed en glimlachte toen hij mijn gezicht zag. Samen liepen we naar de kamer, gooiden we de deur open en ploften op extact hetzelfde moment in het bed. Met een loom gevoel stond ik terug recht, ontkleedde me en trok mijn slaapkledij aan. Bill lag nog steeds op zijn bed, en vond blijkbaar de moed niet om zijn kleren uit te doen. Ik stapte naar de andere kant van het bed, trok zijn schoenen uit, plaatste die netjes naast het bed. Met trillende vingers prutste ik aan de riem van zijn broek om die op een deftige manier te kunnen uittrekken. Het koste me grote moeite om niet te kijken hoe zijn boxer tevoorschijn kwam en grote letters ‘Bill’ erop sierden. Ik trok hem aan zijn armen, wetende dat hij zich gewoon liet doen, zodat ik zijn T-shirt bij zijn broek kon leggen. Er liep een zweetdruppeltje langs mijn slaap, het was lastig om iemand te ontkleden als die niet wou meewerken. Ik kroop nu aan mijn kant van het bed, gleed met mijn hand over zijn bovenlichaam en tekende zijn tattoo over met mijn vinger. Ik kuste die zachtjes en ik merkte hoe Bill zich ineen trok. Ik kuste me een weg tot halfverwege zijn bovenlichaam, streelde zijn navel en hoorde hoe hij zijn lach moest inhouden. Ik zette mijn nagels in zijn borst, voelde hoe ik achterover gesmeten werd en een Bill op me kreeg. “Dus gaan we het spelletje zo spelen hé?!”, grijnsde het gezicht van Bill. Ik sloeg mijn armen rond zijn hals, keek in zijn vragende ogen en kuste hem volop op de mond. Hij kuste me terug, maakte zich dan los in mijn greep en kwam naast me zitten. “Janne, khou echt van je. En ik wil de laatste nacht samen – althans voorlopig – echt wel met jou delen. Maar dan alleen als jij het wilt.” Ik raakte ontroerd door zijn eerlijkheid, zijn openheid en knikte van ja. Er verscheen een lieve glimlach op zijn gezicht toen hij zich terug voorover boog. Zijn handen namen mijn gezicht vast, streelden zachtjes mijn wangen en ik voelde hoe hij zijn lippen perfect op die van mij liet vallen. Hij nam mijn handen, trok die boven mijn hoofd en verstrengelde zijn vingers met de mijne. Hij stopte opnieuw en keek me aan met een verlegen blik. “Janne?” “Ja Bill,” vroeg ik schor. “Ik ben hier echt niet goed in, ik weet nauwelijks wat ik moet doen, ik wil je echt niet teleurstellen.” Ik kwam rechtop te zitten, nam zijn gezicht tussen mijn handen en keek hem met een verliefde blik aan. “Bill, jij kan me niet teleurstellen, dat weet ik gewoon.” Zijn ogen keken dwars door de mijne. ‘Ja maar, wat met die situatie rond David? Ben je niet bang dat ik hetzelfde met jou zou doen? Wil je dit echt?” Ik stond versteld van de manier waarop hij aan alles dacht, ik wou dit nu echt nog meer. Bill hield van me, hij respecteerde mijn mening en wilde wachten totdat ik er klaar voor was. “Liefje”, begon ik aarzelend, “David is niets vergeleken met jou, jij houdt van me, jij bent bereid om te wachten, jij luistert naar me! No way dat ik je met David ga vergelijken. Ik wil jou, alleen maar jou! Khou echt wel van je Bill, vergeet dat niet.” Hij kwam dichter met zijn gezicht, kuste me en opende mijn mond met het topje van zijn tong. Deze keer stopte hij niet. Zijn tongpiercing streelde mijn tong, zijn handen verkenden mijn lichaam. Ik rilde toen hij voorzichtjes de ronding van mijn borsten aanraakte. Mijn handen gleeden over zijn rug, en ik kuste hem teder in zijn nek, daarna zijn sleutelbeen. Hij stopte even, keek in mijn ogen en trok me dan rechtop. Hij trok aan mijn T-shirt zodat die over mijn hoofd kroop, en toen naast het bed in de grond viel. Zijn ogen flitsten als een gek heen en weer toen hij mijn lichaam in zich opnam. Hij keek vertederd en liet zich voorzichtjes op mij vallen. Elke vezel van zijn lichaam kwam nu op het mijne terecht en ik schrok toen Bill een huivering maakte. Zijn linkerhand streelde mijn dijbeen en klom geleidelijk aan omhoog. De warmte van zijn hand leek in mijn huid te branden toen hij eventjes wachtte. Zijn vinger gleed over de rand van mijn short en raakte onbewust mijn onderbuik. Het was allemaal zo spannend, en nieuw dat ik nauwelijks mijn ogen durfde te openen. “Janne, je weet het echt zeker hé?” Ik knikte en voelde hoe mijn shortje langs mijn benen gleed. Beiden lagen we zo dicht mogelijk bij elkaar, enkel nog met een onderbroek aan. Zijn hand raakte de haartjes van mijn huid, het leekt alsof zijn hand op enkele millimeters van mijn lichaam zweefde. Met zijn beide handen in mijn nek kuste hij me opnieuw. Onze hartslagen klopten op hetzelfde, snelle ritme, beiden verlangend naar het moment. Ik huiverde toen hij zich een weg kuste naar mijn navel, mijn haartjes stonden nu overal recht en ik had kippevel. Uiteindelijk trokken we beide ons ondergoed uit, keken met een vragende blik naar de andere en glimlachten toen onze ogen elkaar vonden. Bill kwam nu geheel op me liggen, ik sloeg mijn benen om hem heen en voelde hoe hij zachtjes op en neer begon te bewegen. *** Mijn lome hoofd lag op zijn borst te leunen toen ik wakker werd door de schijnende zon. Zijn arm lag rond mijn middel, precies op de plaats waar Bill hem het laatst had gelegd. Ik glimlachte toen ik Bill naakt naast me zag liggen en ik begon spontaan terug te denken aan enkele uurtjes geleden. Het was ongelofelijk geweest, Bill was zo lief en teder. Ik kuste zachtjes zijn rood gekleurde lippen en liet mijn hoofd terug zakken. Ik staarde naar buiten en besefte dat ik vandaag afscheid moest nemen. De gedachte eraan sneed nu veel minder hard door me heen als gisteren. De verzachtende omstandigheden van vannacht waren als een geneesmiddel. En zeker doordat Bill me fluisterend had verteld dat hij nu vurig op me zou wachten, elke seconde, elke minuut van de dag. Wat er vannacht gebeurd was bond ons nu als het ware, en ik had er geen enkel probleem mee. Ik hield van Bill, ik wou dit, en was blij dat het ook gebeurd was. Mijn angst om seks met iemand te hebben waarvan ik hield, stopte hier. Mijn slechte herinneringen aan David werden gewist op het moment dat Bill en ik elkaar deelden. Het gevoel was ongelofelijk en nauwelijks te beschrijven. Ik staarde naar het gelukzalige gezicht van Bill, die nog steeds een grijns op zijn gezicht had, al sliep hij nu wel. Ik streelde zijn tattoo, die zijn lichaam sierde en keek toen in de piepkleine oogjes van een net wakkere Bill. Zijn hand gleed langs mijn rug omhoog, bleef liggen in mijn hals en trok me naar zich toe. Ik lag nu half op hem, nog steeds naakt, en kuste hem vol liefde. Onze ogen straalden, glinsterden in het zonlicht. Hij verstrengelde zijn vingers achter mijn rug en keek vol ongeloof naar mijn borsten. Toen gooide hij zijn hoofd terug op zijn kussen en staarde met een stralend gezicht naar het plafond. “Is dit echt gebeurd, of was het zo’n fantastische droom?”, fluisterde hij in volle verwachting van een positief antwoord. “Het is gebeurd, liefje, en het was als een droom”, zei ik terwijl mijn vinger zijn navel streelde. Zijn hand streek mijn haar uit mijn ogen, stak het achter mijn oor en vormde dan de omtrek van mijn lippen. “Je had gelijk Janne, het is het wachten waard. En ik ben ontzettend blij dat ik het met jou mag delen.” Ik keek langs zijn schouder terwijl ik glimlachte, die versomberde toen ik het uur zag. “Ik denk dat ik me maar eens klaar maak, over een uurtje vertrek ik”, zei ik met een overslaande stem. Ik schoot in mijn kleren en keek verrast op toen Bill mijn voorbeeld volgde. “Je denkt toch niet dat ik je alleen laat ontbijten hé?” Ik liep naar hem toe, sprong op hem, sloeg mijn armen rond zijn hals en kuste hem. Beide, met onze ogen dicht, helemaal op elkaar geplakt, genoten van het moment. Ik opende mijn ogen, liet me zakken en nam zijn hand. Tom kwam net op hetzelfde moment uit de kamer van Gustav en stak zijn hand in de lucht. “Goed geslapen?”, riep hij. Zowel Bill als ik knikten zo hevig dat Tom meteen pretlichtjes in z’n ogen kreeg. “Oja, en hebben jullie daar een speciale reden voor?”, vroeg die nu ondeugend. “Oh, niet specifiek hoor broertje”, zei Bill terwijl hij zijn schouders ophaalde. Ik sloeg mijn arm rond zijn middel, kuste zijn borst doorheen zijn T-shirt en zag hoe Tom glunderde. “Jaja, en ik ben nog maagd!”, schaterde hij uit. We volgden hem naar de leefruimte, waar Sara, Gustav en Georg al waren. Ik kuste hen allemaal een goeiemorgen – goeiemiddag bijna – en plofte me daarna op een stoel. Ik had honger en zag vol genoegen dat er veel lekkers op tafel stond. We aten in stilte, niemand van de jongens wist wat te zeggen, want over 50 minuten zou hier een auto klaar staan om de 2 meisjes terug mee te nemen naar huis. We wisten allemaal dat het een zwaar en emotioneel afscheid zou zijn, maar we hielden ons vast aan de data die we afgesproken hadden. Na het ontbijt liep ik terug naar de kamer, ik moest nog mijn koffer klaarmaken. Ik zocht mijn spullen in de badkamer, moest zoeken naar mijn make-up tussen al die van Bill, vond ze na een 10-tal minuten en vergaarde van al mijn kleren samen. Op plooien deed ik niet, alles was gebruikt geweest dus het was de moeite niet. Het geluid van de rits van de koffer sneed door me heen toen ik besefte dat ik klaar was om te vertrekken. Ik keek nog snel eens rond me heen om te kijken of ik niets vergeten was en sleurde dan de koffer achter me aan. Ik gooide hem in de gang, zag dat Sara ook net klaar was en liep toen naar haar toe. We sloegen onze beide armen om elkaar, beiden waren we aan het snikken. We hadden nog een goed kwartier, en besloten dat laatste kwartier nog te vertoeven met de jongens. We liepen met z’n zessen naar buiten, gelukkig was het warm, en bleven daar nog wat kletsen. Ik hield Bill zo goed mogelijk vast, ik wou hem niet lossen. De jongens vertelden hoe leuk ze het hadden gevonden dat ik er was, en hoe de verschijning van Sara nog meer leven in de band had geblazen. Hoe enthousiast ze waren over haar try out als fotografe, hoe tof ze het vonden dat Sara geaccepteerd werd, en dat ze na enkele afspraken hier waarschijnlijk aan de slag kon. Ik keek trots naar mijn zus, die alles opnam en luidkeels lachte. Toen begonnen de jongens met mij, over hoe lief ik wel was, dat ze me allemaal zagen als een zus en goede vriendin – behalve voor Bill dan meer dan dat – over hoe het leuk was om op te staan in de morgen omdat ze dan begroet werden met een kus. Over hoe ik het zonnetje in huis was op de meeste momenten van de dag, maar ook over hoe ze het konden apprecieren dat ik mijn gevoelens aan hen kon tonen. Het werd me allemaal een beetje te veel en ik begon te snikken. Alle 4 de jongens, plus mijn zusje vormden nu een cirkel rond me, die dichter en dichter kwam zodat het uiteindelijk een grote groepsknuffel werd. Zo bleven we staan totdat we een toeter hoorden van een auto achter ons. Met pijn in het hart zag ik hoe de auto die ons naar huis zou brengen om de hoek verscheen. Ik school mijn gezicht in de trui van Bill en klemde mij zo hard ik kon tegen hem aan. Georg nam onze koffers, trok die mee en gooide ze behendig in de koffer. Hij stapte naar mijn zusje, knuffelde haar en kuste haar op haar voorhoofd. Hij loste haar toen Tom aanstelten maakte. Ik zag hoe Sara en Tom elkaar aankeken, er kwam een lichte glimlach op hun gezicht en uiteindelijk werd het een vriendschappelijke knuffel. Gustav kuchte eventjes, sloeg toen zijn armen open en trok Sara zo dicht hij kon tegen zich aan. Hij hield haar langer vast dan de andere jongens en streelde haar soepel door het haar. “Je hebt mijn nummer hé lieffie, als er iets is, sms me of bel me of mail me, oké?” Sara knikte heel emotioneel en zocht om een zakkendoek. Ook nu liet Bill me los en liep naar Sara, gaf haar een kus op d’r wang en knuffelde haar kort maar krachtig. De 3 jongens staarden nu naar me, en kwamen elk om beurt een knuffel geven. Tom bedankte me nog maar eens en ik voelde hoe een traan over mijn wang rolde. “We moeten nu echt wel gaan hoor”, hoorde ik een stem vlak achter me. Ik schudde van neen, ik kon het niet. Ik werd naar de auto geduwd door Bill, gevolgd door de rest. Sara trok de portier open en gleed soepel naar binnen. “Bill, asjeblieft, zeg dat ik niet mee hoef te gaan”, schreeuwde ik bijna terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Hij keek me nog steeds droevig aan, zijn ogen hadden een gloed van verdriet maar om zijn mond hing een troostende glimlach. Hij kuste me voor de laatste keer, stopte iets in mijn hand, duwde me in de auto en gooide toen de deur dicht. Ik opende het doosje, keek met glanzende ogen naar een prachtige ring met een rode steen en staarde toen achter me uit. 4 jongens stonden daar nu alleen buiten, zwaaiend naar de auto die nu de hoek omreed…

33. De Foto

In de ogen van Bill: Een snijdende pijn kermde door mijn hart toen ik de auto om de hoek zag weg rijden. De jongens waren één voor één naar binnen gegaan maar ik wou zien of ze nu effectief verdwenen was. Ik wist hoeveel ik haar zou missen, en hoe zij zich voelde. Gisternacht had ons gebonden en eventjes dacht ik dat dit ons eeuwige moment was. Ze had zo lief naar me geglimlacht totdat ze het uurwerk had gezien. Ze sloeg meteen de knop om en werd weer de Janne die alles plande. Hoewel ik wist dat ze tegen het afscheid opzag, werd ik toch iets teleurgesteld door haar abrupte stopzetting van ons moment. Ik had haar net verteld dat dit het wachten waard was, dat ik blij was dat ik het met haar gedeeld had, wat ook zo was. Haar glimlach bereikte me net niet en toen kroop ze al het bed uit. Het was voor haar al even moeilijk als voor mij. Ik keek onwennig weg van de baan en werd verrast door gedachten. De eerste keer dat ik haar zag was op het concert, ze had verbaasd staan kijken naar de man die haar aankondigde. Ze had toen al zo’n krachtige werking op me dat ik het zeker niet erg vond dat hier nu een meisje naast me zou staan zingen. De man, Mark geloof ik, had ons geïnformeerd, had vol lof over zijn nieuwste talent gepraat en had stralend onze handen geschud toen we akkoord gingen. Haar ogen schoten heen en weer toen ze het podium opgetrokken werd door Georg, en ik grijnsde in mezelf. Ik zag haar terug weglopen en iets in mij rende toen zo snel mogelijk naar haar om haar terug met me mee te nemen. Ik was benieuwd en keek verdwaasd naar haar toen ik haar stem hoorde. Ik stak mijn duim op en glimlachte, ik wist niet wat ik anders moest doen. Het koste me alle concentratie om me te focussen op mijn teksten en niet op het meisje dat naast me stond. Het gebeurde in een flits en ik zag haar met tranen in de ogen wegrennen. Ik knikte naar de jongens, deed teken dat ik moest gaan kijken wat er scheelde en holde haar toen achterna. Ze had open met me gepraat en ik besefte dat ze zoveel had meegemaakt, veel meer dan hetgeen ze me vertelde. Haar zus, die zo hard op haar leek kwam ook aangelopen en verstoorde als het ware onze kennismaking. Ik gaf haar abrupt mijn nummer, het kon me niet schelen dat ik het niet mocht, ik moest en zou nog van haar horen. Een week later lag ik met een fikse verkoudheid in bed, grinnikte toen ik vermoedde dat Janne net hetzelfde had en na enkele sms’en te hebben verstuurd spraken we een datum af om elkaar nog eens terug te zien. Ik had het uitgeschreeuwd van geluk, tot ongenoegen van de jongens. Ik herinnerde me hoe hard ik had geschrokken toen ik het smsje kreeg van haar zus, ik had alles laten vallen en was meteen naar het ziekenhuis gereden. Ze lag nog in coma, ik kon er nauwelijks iets doen. Haar gezicht was bleek, ze had kringen rond haar ogen en er hing een grote plakker tegen haar slaap. Maar zelfs toen straalde ze schoonheid uit. Ik had roosjes meegebracht en zette die in een vaas op het tafeltje voor het raam. Ze was enkele dagen later wakker, ik reed met haar mee naar huis, ik hoorde haar nu een eigen nummer zingen en ik besefte dat ik langzaam aan warme gevoelens voor haar begon te krijgen. Ze huilde zachtjes toen ik ‘in die nacht’ zong en ik straalde van geluk. Onze eerste kus staat voor eeuwig in me gebrand. Ik schrok op van een vrachtwagen die immens luid toeterde en keek hem kwaad aan. Het duurde niet lang voordat mijn gedachten terug de bovenhand namen.Ik dacht terug aan de momenten die we hadden beleefd in deze paar dagen dat ze hier was. Haar stralende ogen bij het zien van mijn romantisch plan bleken gebrand te zijn op mijn netvlies. Steeds als ik mijn ogen opende zag ik haar, haar bruingroene ogen die steeds glimlachten, zelfs al had ze een slecht moment. Haar zwarte golvende haar dat haar steeds achterna holde toen ze speels door de gang huppelde. Haar kleine rechte neus die perfect in het midden van haar mooie gezicht stond. Haar zachte lippen, die geen lippenstift nodig hadden omdat ze van nature al zo mooi rood waren. Ze was zo mooi, en toen ik haar lichaam vannacht verkende betekende ze de uiterste perfectie voor me. Ze heeft een geboorteplek net onder haar sleutelbeen, rechts eronder. Haar lichaam was strak en mooi gevormd en had een bruine tint. Ik had het zo grappig gevonden dat we identiek dezelfde piercing hebben, zij het niet dat de hare in haar rechteroorschelp zit en de mijne in mijn wenkbrauw. We delen hetzelfde ringeltje met bolletje in het midden. Ze had zo haar ogen uitgekeken toen mijn tattoos zichtbaar werden. En ik voelde nog steeds de nazindering van haar vingers die mijn ster overtekenen. Haar handen waren veel kleiner dan de mijne, haar vingers smal maar ze straalden toch iets artistieks uit. ze had lange nagels, die ze gisternacht onverwachts in mijn borst had gepland. Ze had nauwelijks ringen aan, wat me wel verbaasde omdat ze wel de vingers ervoor had. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ik terug dacht aan die keer dat ik alleen was gaan shoppen, de dag dat ze hier zou aankomen. Ik had de jongens een foefje wijsgemaakt zodat ik niet gestoord werd. Iets verderop in de straat was een juwelier bij wie ik af en toe wel iets kocht. Ik was van plan om iets voor haar te kopen dus sloop ik het gebouw uit, met een pet op, een sjaal en een veel te grote jas. Telkens als ik bij de juwelier aankwam en hij wist wie ik was, sloot hij de winkel zodat ik ongestoord kon rondkijken. Mijn blik had meteen gevallen op een ring met een ovalen rode steen. Hij werd versierd door kleine krulletjes en leek wel op iets keltisch. Hij was in het zilver en ik vond het prachtig voor haar. Toen ik terug in het gebouw kwam heb ik die meteen verstopt voor de anderen, en zeker voor Janne omdat ze hier zou slapen. Mijn gedachten hielden eventjes een pauze en ik keek om me heen. Het leven ging gewoon verder en besefte dat ik hier alleen buiten stond, wat waarschijnlijk wel raar moest lijken. Ik draaide me om, nog eenmaal keek ik om de hoek en trok toen de deur van het gebouw open. De luide stem van Gustav klonk door de gang en ik wist meteen dat ze alweer spelletjes aan het spelen waren. Ik koos bewust om eventjes niet naar binnen te gaan en liep verder naar mijn kamer. Ik zou toch weer genoeg op hun gezicht moeten kijken als de tour begon. De deur stond nog wat open en ik zuchtte bij de gedachte dat Janne hier een uur geleden nog had geweest. Ik kroop op mijn bed, legde mij op de plaats waar Janne had geslapen en hoopte dat haar warmte nog aanwezig was. Alsof ik het niet kon geloven dat ze weg was keek ik om me heen toen mijn blik op een punt bleef hangen. Op de plaats waar mijn kadertje stond met een foto van ons in (van bij het concert) stond nu ook een andere foto. Ik kroop zo snel ik kon naar de overkant van het bed en greep de foto vast. Haar mooie, stralende gezicht drong zo diep mogelijk tot me door en ik zag hoe haar lippen perfect op die van mij pasten. Ons haar was nat en op de achtergrond zag ik een attractie. De foto was in het zwart wit genomen en ik stond versteld van de liefde die ervan af droop. Blijkbaar was dit een dankbaarheids geschenk van haar zus. Janne had gelijk, haar zus had echt wel talent! Ik klemde de foto tussen mijn handen en mijn borst en viel terug op het grote bed. Al snel werd ik terug meegezogen door herinneringen aan vannacht. Haar handen streelden me zachtjes en ik voelde hoe ze mijn tattoo overtekende. Ze wist dat het mijn tere plek was maar toch hield ze ervan om me ermee te plagen. Ik hield met moeite mijn ogen dicht toen ze halfverwege mijn lichaam stopte. Haar wijsvinger kietelde mijn navel en ik wist niet hoe ik me moest gedragen. Ik verlangde zo naar haar, en dan niet alleen haar kussen. Ik probeerde ergens anders aan te denken toen ze me streelde maar kon me niet meer bedwingen toen haar nagels in mijn borst knepen. Ik lag nu op haar en keek in haar bruingroene ogen, ze straalden zoveel liefde uit en ik vertrouwde haar volledig. Ik voelde me zo op m’n gemak en keek haar met vragende ogen aan. Dacht zij wat ik aan het denken was? We hadden er toch over gesproken dat we nog wat zouden wachten? Ik moest het haar eerst vragen, ik wou haar niet kwetsen door halsoverkop aan seks te denken. Haar ogen straalden toen ik het haar vroeg en ik kreeg het warm van binnen. Zou dit nu echt het moment zijn? Ze zag er zo mooi en onschuldig uit toen ze mijn gezicht zag naderen. Mijn handen trilden, ik wist nauwelijks wat te doen en werd gesteund toen ze me vertelde dat ik niets fout kon doen. Het gaf me zelfvertrouwen om de klik te maken, ik moest die David uit mijn hoofd zetten, net als zij had gedaan. Ik huiverde en moest een kreun inhouden toen mijn vinger toppen de rondingen van haar borsten aanraakten. Alles tintelde, het leek alsof ik zweef en ik werd gelukkig wakker gekust door haar. Elk vezeltje van mijn lichaam kwam op het hare terecht toen ik met alle moed van de wereld haar tshirt had uitgetrokken. Haar lichaam was zo mooi gebouwd dat ik eventjes verzonk. Ik voelde me steeds warmer en warmer en het bereikte zijn hoogtepunt toen ik haar shortje op de grond gooide. Het voelde allemaal zo goed dat ik nauwelijks besefte dat ik nu immens zenuwachtig moest zijn. Haar armen namen me in een greep terwijl ze me kuste. Haar lippen waren zo zacht dat ik ze niet kon loslaten. Haar handen gleden langzaam omlaag, bleven liggen op mijn boxer en ik huiverde toen ze die naar beneden trok. Ik voelde me gespannen en ontspannen op hetzelfde moment en gleed toen zelf met mijn vingers naar haar slipje. Ik lag nu volledig op haar, voelde het ze haar benen rond me heen sloeg en hoe ik voorzichtjes deel uit maakte van het meisje dat nu stralend in mijn gezicht keek. Ik opende mijn ogen, wist dat er nu opnieuw een gelukzalige glimlach rond mijn mond hing en keek nog maar eens naar de foto. Wat zou ik haar gaan missen… We hadden afgesproken dat ze naar een concert zou komen in Nederland, de concerts in België ook zou meevolgen en tot volle blijdschap had ze ontdekt dat ze de dagen dat wij in Duitsland speelden vrijaf had. Ik verlangde nu opnieuw al naar haar vriendelijke gezichtje, kuste haar op de foto en stak die toen terug in het kadertje. Ik liep naar de deur, sloot die achter me en liet mijn hoofd er tegen rusten terwijl ik glimlachte. Het geluid in de gang was nog steeds hetzelfde, Gustav’s vloeken klonken en weerkaatsten tegen de muren en ik leidde daaruit af dat hij het spelletje verloren had. Ik liep zo nonchalant mogelijk de leefruimte binnen waar ik de jongens inderdaad voor de TV aantrof. “Ah Bill, ben je daar nu eindelijk?”, vroeg Georg op een toontje van sarcasme. Ik knikte alleen maar stijfjes, nog steeds met Janne in mijn gedachten. “Heeft ze al een berichtje gezonden?”, klonk het nu vanuit Tom zijn kant. Ik wist hoe Tom het me gunde, maar dat hij er moeilijk mee kon omgaan. Ook hij had gezien hoe mooi Janne was, en hoe hij werd afgewezen doordat ze voor mij koos. Hij had zoveel op mijn kamer gezeten, vertellend hoe gefrustreerd hij soms niet was dat hij geen vaste vriendin had. Hij hield van zijn leventje zoals het nu was, door met verschillende meisjes het bed in duiken, maar toch wrong het ergens toen hij merkte dat zijn broer gelukkig was met een vaste vriendin. “Euh, neen, niet dat ik weet.”, zei ik twijfelachtig. Ik greep snel mijn GSM en glimlachte breed toen ik een envelopje zag staan. “Of misschien toch wel!”, schaterde ik het uit. Ik zag hoe mijn vrienden nog steeds gefocust waren op het tv-scherm, het kon hen blijkbaar allemaal niet echt schelen. Ik knipte het berichtje aan, zag hoe de naam Janne tevoorschijn kwam, en was verrast toen mijn hartslag een slag oversloeg. “Hey liefje, zo erg bedankt voor de ring, hij is echt prachtig, past perfect! Ik begrijp niet hoe jij wist dat die zo perfect zou zijn. Mis je nu al enorm en ben nog maar 10 minuten van je weg. Hou enorm veel van je! Liefs Janne x” Ik herlas het bericht opnieuw en opnieuw en slaakte een gelukzalige kreet. “Oké, het was dus een bericht van Janne”, zei Gustav met een immens grote grijns op z’n gezicht. “Oh, jullie zijn allemaal jaloers!”, verweet ik hem, al wist ik dat het niet waar was. Ik staarde met een glimlach op m’n gezicht naar het idiote spelletje dat de jongens aan het spelen waren. Mijn ogen stonden op automatische piloot toen ik opnieuw in gedachten wegzonk. Ik zag uit mijn ooghoeken hoe ze zat te huilen tijdens een oefensessie. Haar oprechtheid en haar liefde voor muziek kon je aflezen uit haar ogen. Ze keek me aan en ik voelde me warm vanbinnen. Ik hoorde hoe een deur openging en hoe haar stem me vroeg of ze me eventjes kon spreken. Ik had net een fikse discussie gehad met Tom omdat die naar mijn genoegen teveel met haar aan het flirten was. Ze was zo eerlijk toen ze zei dat ik niet boos mocht zijn op Tom, dat ze er niet intrapte en dat deze ruzie het allemaal niet waard was. Ze rolde met haar ogen toen Tom en ik elkaar onwennig aankeken en ik kon een grijns niet bedwingen toen ze ons dwong elkaar te knuffelen. Haar overtuigende preek over hoe ik mijn band niet mocht opgeven voor haar, gonsde opnieuw door mijn hoofd. De jongens hadden me gewaarschuwd dat ik de band steeds meer aan de kant liet liggen voor haar. Ze waren dan ook super enthousiast toen ze van haar hoorden hoe zij erover dacht. Op dat moment werd ze ten volle geaccepteerd door de jongens. Ik zag hoe ze haar zus knuffelde en besefte hoeveel ze van haar hield. Ze wist welke band ik had met Tom en dat maakte onze relatie alleen maar makkelijker. Ze eiste haar aandacht niet op, ze gunde haar zus alle geluk van de wereld en was super blij toen de try out een succes was. Haar ogen straalden zoveel liefde uit als die naar Sara keken en ik raakte steeds ontroerd dat iemand zoveel gevoelens kon hebben. Ze maakte echt mijn leven compleet, alles wat ik nodig had vond ik bij haar, ik kon mezelf zijn, ik kon eindelijk terug lachen, ik kon met haar praten als ik het moeilijk had en ik hield van haar, ik wou haar constant kussen en miste haar toen ik haar niet zag. Voor mij was het overduidelijk: ik was zo ongelofelijk verliefd op haar… Ik opende mijn ogen opnieuw, keek met een somber gezicht voor me uit en voelde hoe de tranen opkwamen. Voor het eerst dacht ik aan vannacht, hoe ik nu opnieuw alleen in het bed zou liggen, geheel verloren zonder haar.

34. Slechte Droom?

Ik lag stil in mijn bed, mijn ogen waren op het plafond gericht, mijn gedachten stonden stil. De rit naar huis had ongelofelijk traag verlopen. Sara lag half in slaap, half niet, maar ik liet haar toch maar met rust. Ik had de hele route naar buiten gestaard zonder ook maar iets te zien. Het beeld van Bill die me uitzwaaide flitste steeds voor m’n ogen. Ik had gegromd toen ons huis opdook en had zonder een woord te zeggen mijn muziekkamer ingelopen. Voor het eerst in heel mijn leven had ik de kamerdeur ook op slot gedaan. Ik wou niet gestoord worden, ik voelde me al slecht genoeg om nog maar een woord te moeten vertellen over hoe leuk het was en hoe erg ik het vond dat het voorbij was. Ik had me meteen in mijn zetel geploft, mijn mp3 aangestoken en zo heb ik uren blijven zitten. Ik had me een bult geschrokken toen ik mijn gsm voelde afgaan, had de telefoon opgenomen en had de stem van Bill gehoord. Omdat de tour begon moesten ze vanavond al de bus in om naar Nederland te rijden. Zijn vermoeide stem had me diep geraakt, het gaf me weliswaar een goed gevoel dat hij belde, maar aan de andere kant kwam het gemis terug. Hij had het moeilijk, door het feit dat hij zich nu terug alleen voelde, dat hij alleen moest slapen in die kleine bedden in de bus. Hij had honderduit verteld dat hij vandaag nog niets had gedaan, behalve in de zetel zitten nadenken. En eventjes had ik gedacht dat ik hem hoorde huilen. Hij sluitte af met lieve woorden, het drong tot hem door dat hij weg moest… Met een prop in m’n keel had ik een klik gehoord, Bill had neergelegd. Ik durfde wedden dat ik daar nog enkele minuten heb staan staren naar mijn gsm totdat ik besefte dat het gesprek wel degelijk afgelopen was. Ik had zonder eten naar mijn kamer gelopen, had net mijn zus kunnen ontwijken en lag nu nog steeds met wijde ogen open in m’n bed. Ik hoorde hoe iemand door de gang liep, eventjes bleef staan voor mijn deur maar dan toch opnieuw weg ging. Ik probeerde mijn ogen te sluiten, ze wat te laten rusten en werd gefrustreerd toen het niet lukte. Het licht in de gang werd uitgeknipt, als teken dat nu ook mijn ouders hun bed hadden opgezocht. Het zou een lange nacht worden zonder Bill. Ik wriemelde als iemand die koorts had, hijgde toen ik een hoestbui kreeg en keek toen kwaad naar mijn wekker. Het was 23.00, ik was al 5 uur thuis en nog steeds had ik het gevoel dat dit niet mijn echte thuis was. Mijn vingers gleden over de ring die ik gekregen had van Bill, die nu nooit meer van mijn ringvinger zou verwijderd worden. Met tranen in m’n ogen had ik nerveus het pakje opengemaakt, en had met een open mond de ring bewonderd. Sara had ook een kreet van verbaasdheid gelaten en die ring meteen uit mijn handen genomen. Ze had hem bestudeerd en haar ogen hadden immens geblonken. Nog steeds sprakeloos had ze mijn hand vastgenomen en de ring op mijn wijsvinger gestoken. Ze had haar fotocamera genomen, legde mijn hand in een mooie pose en had die toen mooi op beeld gezet. Ik grijnsde toen ik terug dacht aan het gezicht van Bill toen ik hem mijn geschenkje had gegeven. Hij had zo ongelofelijk lief gelachen. Maar nooit had ik kunnen verwachten dat hij het geheim kon houden dat hij ook iets voor mij had. “De sloeber”, zei ik hardop toen ik nog steeds met een glimlach op mijn gezicht naar het plafond staarde. Terwijl het gezicht van Bill voor mijn ogen verscheen zakten mijn ogen langzaam maar zeker dicht. “Het werd tijd dat ik maar eens in slaap zou vallen”, zei ik nog net toen ik meteen indommelde. Alles was wazig rond me, felle lichten in alle kleurtjes flitsten heen en weer. Ik werd geduwd en armen trokken langs alle kanten aan me. Duizenden meisjes stonden op en neer te springen en kwamen ver boven mij uit. Het leek alsof ik maar een meter groot was en overal moest opletten om niet verpletterd te worden. Een stem die vertrouwd voorkwam liet me terug groeien. Voor het eerst die avond zag ik vormen, zag ik meisjes en zag ik Tom, Georg en Gustav op een podium. Groene lichtflitsten kaatsten af op mijn gezicht. Mijn ogen zochten alleen maar die van mijn vriend. Waar was hij? Het leek net alsof de 3 jongens alleen waren, zonder zanger, maar waar kwam die stem dan vandaan? Ik liet me rond mijn as draaien, nog steeds zoekend naar het mooie vertrouwde gezicht van Bill. Ik baande me een weg door het puberale publiek, begreep het niet toen het zo gemakkelijk ging en liep zelfs dwars door de hekkens heen. Ik bekeek mijn handen en lichaam, draaide me toen om en zag dat niemand naar me omkeek. Daarnet had iedereen nog aan me getrokken, nu liep ik door hekkens. Ik fronste mijn voorhoofd, keek toen terug naar het stralende gezicht van Tom die nu knipoogde. Het was allemaal zo raar, alsof ik op het ene moment een geest was, en op het andere moment gewoon Janne. Ik sprong behendig op het podium, het publiek leek er niets van te merken, en wandelde naar de backstage. Het geroffel van Gustav trilde door mijn oren en bleef hangen in mijn hoofd. Ook hij had naar me gelachen, eens gewuifd zonder zijn concentratie te verliezen en keek nu terug naar het publiek. Ik liep van hen weg, richting donkere gang en deed toen een heel eind later een deur open. Overal herkende ik mensen van de crew, maar niemand keek naar me. Ik slenterde verder, nog steeds zoekend naar Bill. Ik stopte mijn zoektocht, keek nog eens om me heen. Alles ging me in flitsen voorbij, iedereen liep rond me heen, soms zelfs door me. Ze praatten zo snel dat ik er geen woord van kon verstaan. Sommige hadden waterflesjes bij die in een hoge toren op hun armen lagen, wankelend en twijfelend of ze nu zouden vallen of niet. Anderen liepen met gitaren rond. Het was een wirwar van gedaantes en stemmen maar ik kon er geen eenheid van maken. Ik zweefde door de ruimte, liet mijn vingers langs de muur glijden en stopte bij een deur met daarop een bordje waar in grote letters TOKIO HOTEL opstond. Ik klopte maar het geluid vervaagde meteen zodat niemand het kon horen. Ik keek verbaasd om me heen, hoorde hoe mensen aan het lachen waren zonder dat ik hun gezicht kon zien. Ik opende de deur, merkte dat ik in hun relaxkamer was en liep toen zonder denken naar binnen. De inkom was leeg maar om de hoek zag ik een begin van een grote zetel. Ik sluipte als het ware naar binnen, keek rond me heen en versteef toen. Ik had Bill gevonden, maar niet op de manier waarop ik dat wou. Hij lag languit in de zetel, kussend met een ander. Ik kuchte, barste in tranen uit toen ik zag dat hij me niet hoorde en liep naar hen toe. Ik greep de arm van het meisje, schreeuwde het uit toen ik haar niet kon vasthouden en keek toe hoe Bill genoot van een kus. Met een smak kwam ik op de grond terecht waar ik bleef huilen… Ik schrok wakker, voelde hoe druppeltjes op m’n voorhoofd dansten en merkte dat mijn dekbed half op de grond lag. Mijn hartslag ging wild tekeer en ik besefte nu eindelijk dat het slechts een droom was. Mijn ogen waren vochtig, ik droogde ze, stond op en liep naar mijn deur. Ik haalde een waterflesje, nam die terug mee naar mijn kamer waar ik me op mijn bed plofte. Mijn hand lag op mijn borstbeen en ik voelde hoe mijn hartslag langzaam aan terug normaal werd. Ik nam een slok water die mijn verdriet terug wegspoelde en keek toen hoe laat het was. Grote rode letters staken af in het donker en vertelden me dat het 4.35 was. Ik zuchtte bij de gedachte dat ik terug in slaap moest zien te geraken, anders zou ik morgen een wrak zijn. Ik wikkelde me opnieuw in mijn dekbed, kneep mijn ogen dicht en fluisterde in mezelf dat ik niet weer dezelfde droom mocht hebben. *** Met een fikse hoofdpijn kwam ik wakker. Ik bekeek me wat beter in de spiegel en zag dat ik lijkbleek was, mijn ogen waren heel klein en ik baalde toen ik zag dat ik wallen had. “Stomme droom”, mompelde ik tegen mezelf, en opende toen mijn gordijnen. Het was miezerig weer buiten, het waaide en het spetterde een beetje. Ik trok wat warme kleren aan en liep toen naar de living. Het was er aangenaam stil, zelfs al waren mijn ouders al wakker. “Goeiemorgen mam, pap”, gromde ik toen ik naar de koelkast liep. Ik nam de melk, zocht naar de cornflakes en strompelde toen naar de tafel waar mijn ouders me bezorgd aankeken. “Gaat het niet?”, vroeg mijn mam overbezorgd. Ik knikte vaagjes van neen en dacht terug aan de droom. “Je mist hem hé?”, deed mijn pa er nog een schepje bovenop. “Ja, ik mis hem pap, en neen mam het gaat niet.” Ik keilde mijn lepel in de tas zonder een beet ervan te hebben genomen. Ik had geen honger, ik had nergens zin in en zeker niet in een preek van m’n ouders. Mijn pap borg zijn krant op, zette zijn bril juist op zijn neus en schraapte toen zijn keel. “Euh Janne, je moeder en ik hebben gisteravond gepraat, hebben aan de telefoon gehangen met Mark en zijn tot een beslissing gekomen.” Ik keek op, vroeg me af wat ze nu in godsnaam achter mijn rug aan het doen waren en grijnsde toen mijn vader eindelijk eens mijn aandacht wist te vangen. Ik schuifde onwennig op mijn stoel, merkte hoe mijn mam me met pretlichtjes in haar ogen aankeek, en staarde toen in het gelukzalige gezicht van m’n vader. Zijn haar begon nu echt wel grijs te worden maar zijn ogen straalden nog altijd iets heel levendigs en jong uit. “Zullen we het haar vertellen?”, vroeg hij met een grijns aan mijn moeder. “Aargh pap, kom op, zeg het dan toch!” Ik kreeg het alweer op m’n heupen van zijn spelletje en rolde toen eens met mijn ogen. “Wat als ik je nu eens vertelde dat je super goed nieuws zal te horen krijgen?” Hij vertikte het nog steeds om me te vertellen wat het was, hij zag er blijkbaar nog altijd de grap van in. Hij keek in het gefrustreerde gezicht van zijn oudste dochter, lachte luid en keek toen opnieuw naar zijn vrouw. “Pap alsjeblieft, zeg het mij dan toch, ik ga hier geen uren meer blijven zitten hoor als je zo’n spelletje met me speelt!” Ik keek nu boos in mijn vaders gezicht, zag hoe zijn glimlach een beetje vervaagde en mijn hartslag sloeg een slag over toen hij eindelijk aanstelten maakte om te gaan vertellen. “Zoals gezegd geweest, hebben we gisteren een heel lang gesprek gehad met Mark. Ik heb hem verteld hoe jij meteen in je kamer was verdwenen en hoe Sara me vertelde dat je de hele tijd had gehuild in de auto. Ze heeft me uitgelegd hoe de situatie in elkaar zat, hoe jij en euh…” Hij zocht zijn woorden en begon toen opnieuw. “… Bill van elkaar houden en hoe graag jullie bij elkaar zijn, zonder dat zijn werk in het gedrang komt.” Ik knikte alleen maar, voorlopig was alles wat hij vertelde nog herkenbaar. “Mark had ook al dat gevoel, wist dat hij je langzaam aan kwijt aan het raken was. Hij had het er moeilijk mee dat je meer met je gedachten bij Bill zou zijn dan op je optredens en kwam toen met een voorstel op de proppen.” Ik keek nu echt wel nieuwsgierig en nerveus naar mijn pa die heel serieus aan het praten was. “Hij vindt dat je de tour met de jongens moet meevolgen!” Ik gilde het uit, sprong van mijn stoel en sloeg mijn armen rond de brede schouders van mijn pa. “Wacht, wacht Janne, het is nog niet over hoor.” Ik ging terug zitten, had een brede glimlach op mijn gezicht en keek toen terug in de ogen van mijn pa. “Hij heeft gebeld met de manager van Tokio Hotel om het te bespreken. Die vertelden ook dat Bill er totaal niet bij was, ze moesten alles 100 keer tegen hem zeggen.” Ik glimlachte om het vertederende tafereel en zag het zo voor mijn ogen. “Nu, die managers vinden het oké dat je de tour meedoet, ze houden het als een verrassing voor de jongens en verwachten van jou dat je ook zwijgt erover. Dus geen smsje naar Bill om het goede nieuws te vertellen!” Hij keek me gespeeld streng aan en grijnsde om mijn gelukkige gezicht. “Maar hoe moet het dan met mijn optredens die voor mij gepland zijn?”, vroeg ik nu met een bezorgde stem. “Het doet er nu niet toe Janne, het waren kleintjes en ze hebben snel invallers gevonden. Trouwens je moet je hart volgen. Geef nu zelf toe, je ging je gedachten er toch niet kunnen bijhouden. Het belangrijkste is nu dat jij je carrière niet opgeeft, maar tijdens de tour er wat aan werkt. Mark heeft mensen gecontacteerd in Duitsland en die waren laaiend enthousiast van je. Dus als je wat stabiliteit gevonden hebt in je relatie met die jongen en je muziekcarrière, kun je misschien daar aan de slag. Dat wil wel zeggen dat wij je bitter weinig gaan zien, maar als jij gelukkig bent dan zijn wij dat ook.” Hij legde zijn arm op die van mijn moeder en beiden keken me nu aan. Ik had tranen in m’n ogen van ontroering en voelde me zo geweldig. Dit was echt een droom voor me, mijn muziekcarrière kunnen combineren met de jongen van wie ik hield. 2 stoelen schoven zich naar achter en ik voelde hoe de armen van mijn ouders om me heen sloegen. Ik nam ze stevig vast, zag hoe een traan op mijn pap’s arm terecht kwam en snikte kort. “Bedankt mam, pap. Dit betekent zoveel voor me! Ik weet echt niet wat te zeggen of te doen.” De sterke armen van mijn vader trokken me recht en ik keek voor de zoveelste keer vandaag in zijn stralende ogen. “Wat jij nu kunt doen is je koffers maken voor een hele maand lang want er komt meteen iemand je oppikken!” Ik lachte breed, gaf die 2 superouders nog een knuffel en huppelde toen naar m’n kamer. Ik nam de grootste koffer die ik had, opende mijn kast en trok al mijn kleren eruit. Jeansbroeken, kleedjes, rokken, truis, t-shirts, topjes, kousen, ondergoed, schoenen,… vlogen in het rond. Met grote passen liep ik naar de badkamer waar ik grote handdoeken verzamelde, samen met m’n tandpoetsgerei, een kam, zakkendoeken, deo,… De grote berg met spullen balanceerden net niet op het puntje van vallen en ik zuchtte opgelucht toen mijn rits net dicht kon. Ik bedacht nog snel dat ik afscheid moest nemen van mijn zus, liep toen nog maar eens door het huis, gooide de deur van haar kamer open en barstte uit in een slappe lach. “Huh”, kreunde mijn iets jongere zusje. “Janne? Wat doe jij hier nu zo vroeg en zo opgewekt?” Ik trok haar dekbed van haar af, sprong bijna op haar en liet me dan tegen haar lichaam vallen. “Ik ga mee op tour met Tokio Hotel!! Mam en pap hebben alles geregeld met Mark, die heeft zijn connecties gebruikt en nu staan we zover.” Mijn zusje rechte zich op, keek in mijn ogen alsof ze zeker wou zien of ik geen drugs had genomen en knuffelde me toen ze doorhad dat ik het meende. “Dan zie je Bill meteen terug!”, gierde ze het uit. Mijn hart stopte eventjes met slaan, en sloeg dan in snel tempo verder. “Janne, ik moet je eerlijk zeggen dat jullie 2 goddelijk zijn samen.” Ik knuffelde haar nu bijna plat, kuste haar voorhoofd en keek toen in haar oprecht gelukkige ogen. “Ik ben echt blij voor jou Janne.” Ik sloeg mijn ogen neer en knikte vaagjes. “Maar dat wil wel zeggen dat ik je een hele maand niet zal zien.” Ze grinnikte, keek me mysterieus aan en ik fronste mijn wenkbrauwen. “Dat denk jij Janne, ik heb namelijk mijn eerste jobje voor hen, ik sta in voor de foto’s op de concerts hier in België!” Ik schreeuwde het uit, kneep in haar handen en trok haar tegen me aan. “Wauw Sara, da’s echt goed nieuws!! Hoelang weet je dit al?” “Wel van gisteravond, ik wou het je vertellen toen ik het had gehoord maar bedacht dat je wel tijd alleen nodig had.” Mijn gezicht straalde, ik voelde me zo trots op m’n zusje. “Wel, dan zie ik je toch snel terug!”. We schoten beide in de lach, kietelden elkaar zodat we bijna uit het bed vielen en lieten ons toen tegen elkaar zakken. Haar vingers streelden mijn schouder en ik had mijn arm rond haar middel geslagen. “Alles komt op zijn pootjes terecht, je zult het wel zien”, fluisterde de zachte stem van Sara. Ik kuste haar wang, richtte me toen op en schrok toen de stem van mijn pap door heel het huis brulde. “Janneeeeeeeee, het is tijd! Ze zijn hier!!!” Ik liep snel naar de deur, draaide me om, zag dat Sara meteen achter me stond om me uit te wuiven. Hand in hand liepen we naar de voordeur. Ik herkende de man die me kwam halen, hij had me 5 dagen geleden ook ‘ontvoerd’. “Hey Janne, fijn je terug te zien”, zei hij met een grote grijns op zijn gezicht. “Blijkbaar krijgen de jongens niet genoeg van je, of tenminste toch één van de vier.” Hij nam mijn koffer, gooide die soepel in de wagen en opende een portier. Ik kreeg een déjà vu, zag net hetzelfde als een paar dagen geleden maar ik liep nu met een dankbaar gezicht naar mijn pap. Hij opende zijn armen, knuffelde me en glimlachte breed. Ik knuffelde nu ook mijn mam, en als laatste mijn zusje. “Doe het goed daar!! En de groetjes aan Bill” Het portier sloeg dicht, ik keek uit het raam en zag hoe 3 mensen die de wereld voor me betekenden naar me zwaaiden. De muziek in de wagen werd luider gezet en ik zag het gezicht van de chauffeur in de achteruitkijkspiegel. “Dan begint nu onze trip naar Nederland waar de jongens nu ongeveer moeten toekomen!” Hij grijnsde en ik voelde hoe een glimlach op mijn gezicht getoverd werd.

35. Mijn Verrassing

Ik staarde het raam uit toen het refrein van ‘U and Ur Hand’ van Pink door mijn schedel klonk. Het was zo’n grappig nummer dat ik me altijd beetje bitchy vond als ik het mee zong. Het afwijzen van een jongen die het flirten niet kon laten was altijd een super toffe bezigheid. Het landschap aan de andere kant van het raam moest nu ruim plaats maken voor drukke straten, grote huizen, en tonnen wagens. Wat haatte ik die grootsteden als de pest, uitgezonderd om te gaan shoppen weliswaar. Het zonnetje scheen flauwtjes maar voor mij was dat meer dan voldoende. Ik was op weg naar Nederland, waar de super schattigste band van het moment ging optreden, en het toeval wou dat de meest sexy jongen, de zanger dus, mijn vriend was. Ik dacht na over de reacties van de jongens als ze mijn gezicht zouden zien. Zouden ze massaal op me af komen lopen? Zouden ze mij niet eens merken omdat ze zo nerveus zijn voor de show van morgen? Vannacht verbleven ze in een hotel, ergens dicht bij de hal waar ze zouden optreden. Zelf wist ik niet waar ze sliepen, Bill had het me nooit verteld. Misschien wou hij het als verrassing houden, of misschien dacht hij dat ik mijn mond voorbij zou spreken en dat ze gebombardeerd zouden worden door honderden fans. Ik grinnikte toen ik dacht dat er zowiezo meiden zouden komen aangelopen als ze bij hun hotel arriveerden. Een beeld van miljoenen meisjes die in tranen uitbarsten verscheen voor mijn ogen, als ze zouden vernemen dat Bill niet langer single was. Hun getier om aandacht, hun diepe decolletés zouden voor niets geweest zijn. Ik lachte om de gedachte dat Tom nu misschien nog meer vrouwelijke aanbidsters zou hebben die met hem in het bed willen duiken, om misschien ook maar één blik te kunnen opvangen van Bill. Ik voelde me goed, voelde me sterk en was ervan overtuigd dat ik Bill voor eeuwig zou liefhebben. Ik zou hem aan niemand afstaan, en ergens wist ik wel dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Voorlopig ging alles zo gesmeerd dat ik er zelfs niet aan dacht dat het nu fout zou lopen tussen ons. Zijn schattige berichtjes, zijn lieve woorden, zijn oprechte knuffels en zijn goddelijke kussen hadden me helemaal in de ban. Ik hield van hem om de jongen die hij was, en hij is zo anders in the real life dan op het podium. Hij kon ook eens lekker grof zijn, schoot soms uit tegen de jongens maar hield er dan ook van om het weer goed te maken. Zoals elke andere jongen dus, behalve dat de helft van de wereldbevolking alle moeite zou doen om ook maar eventjes bij hem in de buurt te zijn. Steeds weer vroeg ik me af waarom nou net ik degene was die er voor hem uitsprong. Ik was ook maar een simpel meisje, die naar hun concerts ging, die net als anderen mee stond te brullen met de nummers. Ik besefte wel dat ik niet zo puberaal was, ik stond niet constant te gillen en barste ook nooit in tranen uit. Het ging me vooral om de muziek, en het is natuurlijk een pluspunt als de zanger nog eens razend knap is. Ik prees mezelf gelukkig dat ik de kans gekregen had de jongens beter te leren kennen, zowel op het podium als naast. Het eerste moment was het zwaarst, de stress, de adrenaline om op het podium te staan met Tokio Hotel… Maar toen Georg mijn hand had genomen om me te helpen kwam alles op zijn pootjes terecht, het gaf me kracht om mezelf te uiten, weliswaar in de nummers van hen. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht door al die mooie herinneringen. “Gaat het daar wat van achter?”, vroeg de stem van Tobias. “Ja hoor”, riep ik snel. Alles ging perfect, de sfeer in de wagen was goed, en het feit dat ik op weg was om mijn vriend terug te zien hielp ook al een heel stuk. Ik nam mijn gsm, grijnsde vals en knipte toen het menu aan. Mijn vingers gleden over de toetsen en typten een berichtje. “Hey liefje, hoe gaat het daar? Ben je er al? Ik mis je echt enorm! Ik wou dat je hier was, dat ik je kon knuffelen en zeggen hoeveel ik van je hou! Liefs Janne xx”. “Hihi wat ben ik toch slecht”, mompelde ik al grijnsend. Ik zou dit berichtje versturen om het nog meer als een verrassing te laten overkomen als hij me dan toch uiteindelijk zou zien. Ik keek op mijn uurwerk, een uur was al verstreken. “Nog een groot uurtje en we zijn waar we moeten zijn”, klonk de stem van mijn chauffeur nu nog eens. Ik nam wat tijdschriften die ik snel had meegenomen en begon er in te bladeren. In elk tijdschrift stond er wel iets over Tokio Hotel. Half geïntresseerd, half niet las ik het artikel. Het ging altijd over hetzelfde, maar misschien kwam dat doordat ik al zoveel meer wist over hen. Sommige artikels vroegen zich af waarom Bill zo verdrietig op foto’s stond, sommigen twijfelden dan of hij nu eigenlijk homo was of niet. Ik grijnsde. “Ze zouden het eens moeten weten”, zuchte ik met een overdreven happy glimlach op mijn gezicht. Onze eerste nacht samen, en dan niet het slapen, had ons echt goed gedaan. We voelden ons nu echt wel goed bij elkaar, weten nu waar we staan en ik denk dat we ons beiden geheel opengesteld hebben voor elkaar. We hadden het wel nodig, want soms reageerde ik fout op iets wat Bill zei. Door onze band nu kan het alleen maar beter worden. Alles wat ik in mijn verleden heb beleefd is nu ook een deel van hem, en alle problemen die hij had zijn nu ook de mijne. Zijn vervlogen jeugd, de scheiding van zijn ouders, de band met zijn tweelingsbroer, waren vaak pijnlijke gesprekken maar ze hielpen ons wel. Bill maakte mij sterk, en omgekeerd ook. Doordat ik ook zo’n sterke band heb met mijn zus weet ik bijvoorbeeld hoe moeilijk het soms voor hem is om tussen 2 mensen te kiezen. En ik besefte dat hij uiteindelijk voor zijn broer zou kiezen moest het er ooit van komen. En dat wou ik ook, want zelf zou ik ook voor mijn zus kiezen. Ze betekent de wereld voor me, ze is een enorm grote steunpilaar waar ik dag in dag uit kan op steunen. Ze houdt van me zoals ik ben, ze is altijd super blij, is enthousiast over alles wat ik doe en gunt mij enkel het allerbeste van de wereld. Ik herinnerde me hoe blij ik was als klein kind dat ik er een zusje bij kreeg. Ik was amper 2 jaar, maar ik kon toch nog beelden van toen opfrissen. Het klinkt allemaal zo bizar, alsof dat kan, maar het is wel effectief zo. Toen ze wat ouder was, had ik er zoveel mee gespeeld, en had toen al gemerkt hoe hard ze naar me opkeek. Ik was voor haar een echte grote zus, waarmee ze kon komen praten over alles. Onze momenten samen in bed waren goddelijk voor mij, ze sprong dan steeds opgewekt op het bed, tierde het uit in mijn oren zodat ik wel wakker moest worden en vertelde toen met blinkende ogen wat ze had meegemaakt. Één keer had ze al huilend naar me gekomen, een verschrikkelijke gebeurtenis die nu steeds nog door haar hoofd spookt. Ik was vrijwel de enigste die ervan wist, en ik voelde me vereerd dat ze mij als vertrouwenspersoon nam. Haar hart werd gebroken, 2 jaar geleden en sindsdien is het al wel wat genezen maar de littekens bloeden nog zo af en toe. Dan betrap ik haar erop dat ze zachtjes zit te huilen, of diep in zichzelf verzonken is. Dan loop ik naar haar toe, sla mijn armen rond haar schouders en schud haar zachtjes heen en weer. Op die momenten zeggen we geen woord, omdat we beiden weten waarover het gaat. Ik glimlachte toen ik dacht hoe Jannes in haar leven was gewandeld, en hoe gelukkig ze ervan werd. Eerst had ze getwijfeld, kwam bij mij te rade en besloot toen uiteindelijk om het er maar op te wagen. Sindsdien is ze terug de opgewekte Sara die ik altijd al heb gekend, ze is terug gelukkig en sterk en niemand kan haar raken. Eventjes was ik doodsbang toen het voorval met Tom gebeurd was, maar blijkbaar kon ze het allemaal zo goed relativeren. Ze had eerst heel hard geschrokken, haar herinneringen flitsten voor haar ogen en ze dacht dat Tom net hetzelfde zou doen. Ze had beginnen gillen nog voordat Tom iets kon doen en daar was ik haar dankbaar voor. Al had Tom mij gezworen dat hij niets meer wou doen, ik dacht toen alleen maar aan het verdriet van mijn zus. Ik had haar ongelofelijk bewonderd toen ze met Tom had gesproken over het hele incident en straalde van trots omdat ze het opzij had gezet. Ze was de meest sterke persoon die ik me maar kon inbeelden en ik hield echt van haar. Zonder haar zou ik hier nu niet gezeten hebben, zonder haar zou ik geen muzikale carrière hebben en zou ik de persoon niet zijn zoals ik nu ben. Ook zij heeft ervoor gezorgd dat mijn littekens minder en minder pijn deden, zij had me er terug door geholpen en niemand anders. Ze was er altijd voor mij, en wist dat zij altijd op de eerste plaats kwam zelfs nu ik terug een relatie had, en die vriend een beroemdheid was. Zij wist dat als ze mij zou bellen tijdens de tour met slecht nieuws dat ik meteen de auto inkruip om terug naar huis te rijden. Mijn meeste belkrediet ging naar haar uit, als ik haar eventjes niet zag moest ik weten hoe het met haar ging. Onze telefoongesprekken waren eindeloos lang en soms lagen we samen in een deuk als we onze rekening te zien kregen. Ik had de beste zus in de wereld, en ik besefte het maar al te goed. Ik keek terug uit het raam, voelde hoe mijn gsm 3 maal trilde en gooide toen mijn klepje open. Ik grinnikte toen ik de naam Bill op het display zag en knipte snel het berichtje aan. “Hey Janne, met mij gaat het wel, iets teveel met mijn gedachten bij jou. De crew moet alles meerdere keren tegen me zeggen en krijgen er stilaan genoeg van. Ik wou ook dat ik bij je was, het gaat zo traag zonder je. Ik hunker naar de dagen dat ik je zal zien, maar jammer genoeg is dat nog enkele dagen wachten. Hoe gaat het daar? Bill xx”. Ik lachte luidop, zag hoe Tobias zijn ogen in de spiegel verschenen en hoe die nu ook vriendelijk lachen. “Vermoedt Bill iets?” Ik lachte nu nog luider, sloeg met mijn handen op mijn dijbeen en knikte toen van neen. “Nee, integendeel! Ik heb daarnet een smsje gestuurd om hem te vragen hoe het daar is, dat ik hem mis en dat ik wou dat hij hier was.” Nu klonken er 2 lachen door de wagen. “Da’s een goeie Janne, hij zal zich echt dood schrikken als jij daar zo meteen komt aangelopen! We zijn er zo, nog 5 minuutjes denk ik, maar ik moet wel nog een parkingplaatsje zoeken dan.” Ik staarde terug naar buiten, keek hoe de mensen, die zich geen bewust waren van de wagen, langs de winkels liepen en af en toe bleven staan om door het raam te kijken. Mijn hart sloeg een slag over toen een hotel opdook en ik zag een hele grote bus staan. Met open mond en grote ogen nam ik de bus op. “God, die is groot!”, gilde ik het uit. “Nu Janne, we zijn er. Eventjes plaats zoeken om te parkeren. Zie je die man daar in het zwarte pak? Die weet van onze aankomst en gaat jou begeleiden naar de kamers van de jongens. Goed?” Ik knikte alleen maar, ik was zo onder de indruk van dit alles dat ik nu totaal geen woord kon uitbrengen. Na enkele rondjes op de parking te rijden vond Tobias eindelijk een plekje waar hij de wagen tot stilstand bracht. “Ziezo, zei hij terwijl hij mijn koffer uithaalde, het geluk kan terug voor je beginnen.” Ik gaf hem een knuffel, kuste hem op zijn wang en bedankte hem voor alles. Samen liepen we naar de man, die enthousiast ons hand schudde en toen de koffer over nam. “Volg mij maar”, zei hij toen hij zich omdraaide en de glazen deur open hield. Ik zwaaide nog een laatste keer naar Tobias toen de lift dichtgleed. De zenuwen gierden de pannen uit, mijn handen begonnen fel te zweten en mijn hart raasde nu als een gek in mijn lichaam. Een hoog geluidje kondigde aan dat we op onze bestemming aangekomen waren en ik kreeg het nu echt wel warm. “Kom maar”, zei de man op een fluisterende toon. Ik volgde hem op de voet, alsof ik bang was dat ik hem zou kwijtraken. Hij bleef plots staan bij een kamer met een bordje waarop het nummer 7 stond. “Blijf jij nog eventjes hier? Ik kijk eerst ofdat de jongens hier zijn.” Ik knikte, flipte als een gek binnenin maar liet het niet merken. Hij klopte op de deur terwijl hij me wat aan de kant schoof zodat niemand mij kon zien. Er kwam geen reactie. De deur was niet op slot en de man ging binnen, trok mijn koffer met zich mee en deed de deur dicht. Ik stond ongeduldig te wachten op de gang, schrok lichtjes op toen de deur terug open ging en keek hoopvol in het gezicht van de man. Ik schatte hem 40, hij had iets mee van mijn vader maar ik wist niet precies wat. Hij had donkere ogen, zijn haar was nog steeds donker, er hing een sterke sfeer rond hem maar hij leek echt wel vriendelijk. “Ze zijn hier niet, misschien zijn ze in de poolbar. Kom maar mee”. We stapten opnieuw de lift in, hij drukte op de nul en de deuren sloten meteen. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat ze zich weer openden. Hij nam me bij mijn arm, leidde me doorheen het hotel, knikte naar de vrouw achter de receptie en schrok eventjes toen zijn gsm afging. “Ja?”, vroeg hij kort terwijl hij wat verder van mij ging staan. Ik stond nog steeds te trillen op mijn benen, ik verlangde zo naar het moment dat ik Bill terug tegen me aan kon trekken en hem kon kussen. Ik keek vol ongeduld rond in het hotel, en draaide me abrupt om toen ik gegil hoorde. Een tiental meisjes stond voor het hotel, ze hadden bijna allemaal een t-shirt aan van Tokio Hotel en overal hingen borden in de lucht. Ik grijnsde, dacht aan straks als ik Bill voor me had. De locatie waar de band verbleef was niet langer een geheim en ik hoopte vurig dat het gesprek niet lang meer zou duren. “Oké, sorry voor dit hoor, maar zoals je ziet, is het hotel niet langer ‘Fan-vrij’…”, zei hij met een zure toon in zijn stem. Hij draaide met zijn ogen, mompelde iets wat ik verstond als “je moet het ook maar zien zitten” en nam me toen terug bij de arm. “Normaal gezien moeten ze hier ergens zijn hoor”, zei hij toen een grote deur zichtbaar werd. Er hing een groot bord met ‘POOLBAR’ aan de deur. Ik huiverde toen ik geluid hoorde van erachter. Ik trilde van kop tot teen, liep snel mee met de man en ontplofte bijna toen hij eventjes wachte voor de deur. “Zullen we dan maar?” Een hevig knikkend hoofd van mij was een goed antwoord. Hij liep naar binnen, ik hoorde de vette lach van Georg en mijn hart stond eventjes stil toen Bill iets zei. De deur ging terug dicht, ik moest hier eventjes wachten. Ik hoorde hoe de stem van de man de jongens deed zwijgen. Ik legde mijn oor nu geheel tegen de deur en luisterde het gesprek af. “Er staat hier een hysterische fan, die beweert dat ze jullie persoonlijk kent, maar ik geloof er niets van. Het staat vol van de meisjes voor het hotel, dus ik kan ze niet op haar woord geloven. Ze ziet eruit als elk andere fan, ze gilt heel de tijd en ik denk dat ik ze maar terug naar buiten laat gaan.” Er viel een stilte die gebroken werd door Tom. “Is ze mooi?”, schaterde hij uit, “Misschien kan ik haar wel mijn hotelkamer laten zien.” Ik proeste het uit, wist hoe het gezicht van Tom er nu zou uitzien en luisterde toen aandachtig verder. “Och Tom, het is toch ook altijd hetzelfde met jou, zou je niet beter eens een meisje zoeken om een langere relatie mee te hebben?”, de stem van Bill klonk zowel gefrustreerd als moe en ik moest me inhouden om de deur niet open te trekken en op hem af te lopen. “Dus ze zegt dat ze ons persoonlijk kent?”, galmde de stem van Gustav door de gang. “Ja, maar ik zeg het je, ik weet niet of ik haar kan geloven.” Ik lachte door de uitstekend gespeelde rol van de man. “Ik ken echt wel niemand van onze fans die ons persoonlijk kent, behalve Janne en Sa…” Het werd enorm stil in de ruimte. Er schoven enkele stoelen naar achter en ik hoorde hoe voetstappen dichter kwamen. Ik beet op mijn lip en zag hoe de deur open werd gesmeten. Ik keek in het stralende gezicht van Tom, hij nam me vast en knuffelde me alsof hij me zo gemist had. “Janne, wat doe jij hier nou?” Hij fronste zijn wenkbrauwen maar straalde zo dat hij me meteen weer knuffelde. Ik gierde het uit van het lachen, zijn gelukkige gezicht maakte me zelf warm. Ik werd meteen opgehoffen door de sterke armen van Georg, die er nu ook bij was komen staan. Hij zwierde me in het rond en kennelijk had hij er ook zijn plezier in want hij lachte luid met me mee. Hij liet me terug op de grond zakken, keek me met zijn typische gezicht aan en trok me toen dichter tegen hem aan om me te kunnen knuffelen. “Goddank dat je hier bent Janne, Bill werkte nu al op onze zenuwen.”, fluisterde hij zachtjes maar speels. Gustav trok Georg nu met brute kracht naar achter en liet zijn armen om me heen vallen. “Dat werd wel tijd hé, lange tijd niet meer gezien”, schaterde hij het uit. Hij liet me ook los en zette nu een stapje opzij, ik keek recht in de bruine vertrouwde ogen die ik onlangs nog had zien huilen. Bill stond aan de grond genageld, zijn gezicht was emotieloos en ik zag hoe Tom onbegrijpend naar het gezicht van zijn broer keek. “Hey liefje, niet blij om me te zien?”, lachte ik om zijn gezicht. Ik keek nog steeds in zijn ogen en merkte hoe er langzaam aan een stralende glimlach tevoorschijn kwam…

36. Mijn liefde voor Georg

Zijn ogen begonnen te blinken en te glunderen en ik zag hoe zijn mondhoeken zich spontaan oprichten. Hij stond nog steeds stijf aan de grond, kreeg al wat meer kleur en leek toen volledig te ontdooien. Zijn armen trokken me naar zich toe, hij verstrengelde zijn vingers achter mijn rug en we stonden nu neus aan neus. Zijn prachtige neus streelde de mijne, rond zijn mond hing nu een ongeloofwaardige grijns en mijn hart bonsde in mijn keel toen zijn gezicht nog dichter kwam. Het leek al een eeuwigheid geleden dat we gekust hadden en ik glimlachte terwijl hij zijn lippen op die van mij drukte. Ik sloeg nu op mijn beurt m’n armen rond zijn nek en kuste hem vurig terug. We waren zo druk bezig met ons tweetjes dat we nauwelijks merkten dat de andere jongens er nog bijstonden. “Hé Bill, hou ze een beetje heel, straks verpletter je haar nog.”, kwam het van uit Georg zijn kant. Iemand floot op zijn vingers en ik had zo’n flauw vermoeden dat het mister macho was. “Huur een kamer jongens!”. Hij lachte om zijn eigen grap, besefte dat we al in een hotel waren en duwde toen naar een grijnsende Gustav. “Wat een geluk dat Janne hier is, stel je voor dat Bill een hele maand op zijn kin moest kloppen. Hij was nu al ondraagelijk!” Onze kus werd gestopt doordat ik zo fel in de slappe lach schoot, ik kon mij niet meer bedwingen, laat staan mijn lippen mooi in vorm houden. Het koste me alle moeite van de wereld om mijn blik af te wenden van de jongens, die nu ook allemaal in de grond lagen van het lachen. Bill stond met een half geamuseerd, half geïrriteerd gezicht te kijken. Hij nam snel mijn hand en kuste die vluchtig. “Oooooooh, Bill, zo lief”, de schaterlach van Tom galmde door de ruimte en kaatste af tegen de muren. De 2 middelvingers van Bill schoten de lucht in en meteen daarna schoten we nu allemaal in de lach. “Wat is dit toch een toffe bende”, dacht ik bij mezelf. De jongens droogden hun ogen, trokken me mee naar hun tafeltje waar ik de plaats kreeg tussen Bill en Georg. Er stond frisdrank op het tafeltje en zakjes chips in alle smaken waren opengescheurd, en niet op een elegante manier. “Vertel nu eens hoe het komt dat je hier bent.”, zei Gustav, en ik merkte dat hij het naar zijn zin had nu ik terug was. “Het is toch voor enkele dagen hoop ik?”, deed Tom er een schepje bovenop. Ik glunderde om de geïnterresseerde gezichten van de 4 jongens en schraapte toen mijn keel. “Wel, eigenlijk is het voor iets meer dan enkele dagen”, begon ik. Ik werd meteen in mijn uitleg onderbroken door Bill. “Ja? Voor hoelang? Weet je het zeker? Wat zegt Mark daarvan?” Ik legde hem het zwijgen op door met mijn vinger zijn mond te strelen. “Dus, geheel van het begin. De terugrit van Duitsland naar mijn huisje was verschrikkelijk, ik kon niets anders doen dan huilen. Ik had zo’n prachtige dagen achter de rug en had al heimwee toen ik nog maar 5 minuten vertrokken was. Eenmaal thuis heb ik me opgesloten op mijn kamer, ik wou niemand zien behalve jullie.” Ik werd terug gestopt in mijn praten, deze keer door Georg. Hij legde zijn arm om mijn schouder en zei toen met een piepklein stemmetje: “Ooooh ze miste ons toen al.” Ik lachte eens, alsof ik betrapt werd op stelen en keek toen terug voor me uit. “Ik werd vanmorgen wakker, had enorme hoofdpijn omdat ik een slechte droom had. Mijn ouders waren al wakker en waren beide ongerust. Ze vertelden hoe ze met Mark aan de telefoon hadden gepraat, over de situatie nu Bill en ik samen zijn, over de tour van jullie en over mijn optredens. Mijn pap…” Ik werd nog maar eens onderbroken en zuchte om het ongemakken. “Janne, vertel me nou alles, komaan, ik zit hier te zweten”, het gezicht van Bill sprak boekdelen en ik voelde me wel prettig nu ik wist dat ik hem in m’n macht had. “Jah oké Bill, om het kort te zeggen: Mark vond het best dat ik de tour met jullie meevolgde en…” Bill sprong recht, greep me bij mijn polsen en zwierde me in het rond. Toen ik terug veilig met mijn voeten op de grond stond had ik nauwelijks de tijd om te ademen, toen Bill meteen zijn lippen op die van mij verzegelde. De andere jongens waren nu ook recht gesprongen en huppelden langs ons heen. Bill liet me eindelijk los, zijn ogen blonken van opwinding en zijn handen trilden. “Dus jij bent hier nu voor een hele maand? Het is geen grapje?” Ik schudde van neen, keek toen in 4 stralende gezichten en ging toen verder met mijn verhaal. “Maar, ik moet wel wat werken aan mijn nummers, Mark heeft connecties in Duitsland, die zouden hen over mij ontfermen in de tijd dat ik bij jullie ben!” Opnieuw gilden de jongens als echte meisjes, één voor één wierp zich op me om me te overwelmen met kussen en knuffels. “Wacht, jongens, da’s nog niet eens het allerbeste nieuws!”, ik had er zo’n plezier in en zag hoe de jongens nerveus naar me staarden. Ik bedacht nog hoe ik hen in spanning wou laten maar ik smelte toen de jongens me smekend aankeken. “Als ik stabiliteit gevonden heb tussen mijn carrière en jullie, dan voornamelijk Bill, kan ik in Duitsland aan de slag. Dus dan ben ik super veel bij jullie, dan woon ik als het ware bij jullie, dag in dag uit.” Ik was nog maar net uitgesproken toen ik opnieuw heen en weer getrokken werd, overal kreeg ik kussen van iemand zonder ik wist wie het was. Ze lieten me eindelijk los, stonden nu alle 4 op een rijtje en ik kon belange niet zeggen wie er nu het gelukkigste uitzag. Mijn maatjes Georg, Tom en Gustav grijnsden al om alle onze avonturen die we zouden beleven en Bill straalde een verliefde blik uit waardoor ik bijna bezweek. “Wat denk je Janne, partijtje poolen om het te vieren?”, de typische blik van Georg zorgde ervoor dat ik instemde. We waren met 5, dat was een klein probleempje maar het werd snel opgelost doordat Bill en ik elke beurt eens zouden omwisselen. Het getik van de ballen, het gepruts met de stokken en het gejoel van de jongens bracht me in een heel aangename sfeer. Ik keek toe hoe Tom fier zijn stok in de lucht stak toen hij gescoord had en ik proestte het uit toen hij wegdook voor die van Georg. We waren allemaal zo tevreden dat we nauwelijks ons best deden om te winnen. Al wat nu belangrijk was, was het feit dat ik hier bij hen stond en dat ik bij hen zou blijven gedurende de hele tour. Ik betrapte Bill op het onophoudelijk staren, hij sloeg zijn ogen verlegen neer toen ik hem vragend aankeek en ik zag hoe zijn wangen lichtjes kleurden. Ik sloop naar hem toe, nam zijn kin in mijn hand, duwde die omhoog en kuste zachtjes zijn nek. Mijn lippen zweefden nu naar de geboorteplek net onder zijn lippen en ik voelde hoe hij in mijn hand kneep. Zijn ogen waren gesloten en kennelijk was hij aan het genieten van elke aanraking. Ik zoende nu speels zijn wang, ging toen over naar zijn ogen, zijn voorhoofd en eindigde met een vluchtig kusje op zijn neus. Ik draaide me om en voelde hoe hij aan mijn arm trok, me stevig tegen zich aan hield en me toen passioneel op mijn mond kuste. Eventjes had ik gedacht om me uit zijn greep te wringen, maar ik werd overmeesterd door zijn lippen dat ik nu aan het zweven was. Ik zat nog steeds tussen zijn lichaam en zijn armen geklemd en voelde de warmte die hij uitstraalde. Hij loste nu met één arm, streelde met zijn wijsvinger mijn wang en legde toen zijn hele hand op mijn achterhoofd. Hij opende voorzichtjes mijn mond met zijn tong en even later streelde ik met mijn topje van mijn tong zijn piercing. Ik had die piercing op het eerste moment wel raar gevonden, nu moest ik wel toegeven dat het best wel lekker was. Ik gleed met mijn handen onder zijn T-shirt en lachte toen hij eventjes een rilling kreeg. Zijn huid stond nu vol met kleine bubbeltjes en zijn miniscule haartjes stonden nu rechtop. Mijn vingertoppen streelden speels zijn rug en toen ik helemaal boven kwam zette ik zachtjes mijn nagels in zijn vel. Hij kreunde zachtjes en ik huiverde toen hij op mijn lip beet. Ik liet mijn handen terug zakken en liet ze rusten op de boord van zijn jeans. Ik kietelde zijn onderbuik en merkte hoe zijn grip op me losser werd. Ik wist me te bevrijden en lachte om zijn verlangende gezicht. Hij keek me ontdeugend aan, klaar om revanche te nemen. Ik liep snel weg, verstopte me achter de gespierde rug van Georg en sloeg toen mijn armen rond die zijn middel. Ik schrok in mezelf toen ik zo dicht op Georg geplakt was, en besefte toen dat zijn lichaam echt wel afgetraind was. Zijn buikspieren waren ongelofelijk hard en ik porde in zijn zij om te merken of ik droomde of niet. “Wil jij mij misschien jaloers maken? Ben ik niet gespierd genoeg voor je?” Ik keek in het vragende gezicht van Bill, drukte me nog dichter tegen Georg aan en zei toen met een gespeelde stem: “Jij bent altijd tweede keus geweest Bill, ik had altijd al meer gevoelens voor Georg dan voor jou, en nu dat hij eindelijk die gevoelens beantwoordt is er jammer genoeg geen plaats meer voor jou in mijn hart.” Ik giechelde als een klein kind toen Georg zich had omgedraaid en me nu volledig aan het afkietelen was. “Hoezo, gevoelens, waarom heb je mij dit nog niet eerder verteld? Dan zou Bill nooit aan je lippen zijn gekomen, dan was je al een heel eind van mij!” Georg, Tom en Gustav rolden over de grond van het lachen. De anderen hadden geamuseerd staan kijken naar het toneelstukje en hadden vol medelijden naast Bill gaan staan, hadden elk een arm om hem heen geslagen en hadden hem getroost met de woorden: “Och Bill, ze was toch niets voor jou!”. Ik plofte me nu terug op de stoel, mijn buik was gespannen van al het lachen. Bill zat al mokkend in de zetel, en staarde voor zich uit. De andere jongens kwamen bij mij zitten en grinnikten terwijl ze met hun hoofd in de richting van Bill knikten. Ik haalde mijn schouders op, liep toen op de toppen van mijn tenen naar de zetel toe en sprong op zijn schoot. Ik legde zacht mijn armen om zijn hals, streek met mijn wang over de zijne en likte toen speels over zijn lippen. Mijn gezicht weerkaatste in zijn bruine ogen en ik zag hoe die zich nu sloten om opnieuw te kunnen genieten van een kus. Het werd een lange, oprechte tongzoen. Ik opende mijn ogen terug, keek stralend in de zijne en legde toen mijn hoofd op zijn schouder. “Ik ben ongelofelijk blij dat ik hier ben.” Zijn hand streelde mijn bovenarm en bleef toen op mijn schouder liggen. “Wil je mij in het vervolg niet meer zo laten schrikken?”, vroeg hij al fluisterend. Ik stond op, stelde me in een uitdagende pose en zei toen: “Waarom zou ik? Dan is alle fun eraf! En geef toe liefje, je had dit niet verwacht.” Hij sprong ook recht, kuste me nog vluchtig, nam toen mijn hand en samen liepen we terug naar het tafeltje waar de jongens uitvoerig aan het praten waren. “Is er hier nog plaats voor een jaloerse bok en zijn vriendin?”, grapte ik en krijste toen Bill zijn wijsvinger in mijn zij duwde. We namen allen iets om te drinken, we hadden dorst gekregen na die zware inspanning en met z’n vijven zakten we nu door op onze stoel. Er werd wat gepraat over het optreden van morgen, het zou om 18.30 beginnen en er zou ongeveer zo’n 3000 man aanwezig zijn. Toen ik vroeg wat hun plannen waren voor morgen hadden ze allemaal gegrijnsd en toen luidruchtig “Slapen” geroepen. Ik wist dat Gustav de enige was die geen langslaper was en vroeg me af wat hij zou doen in zijn vrije tijd. Veel tijd had ik niet om na te denken toen de man die me hierheen had gebracht, terug in de deuropening stond. “Etenstijd”, riep hij uit volle borst en hij zag hoe de 4 jongens recht sprongen. Mijn arm had zijn vertrouwde plekje ingenomen, om het middel van Bill en zo liepen we de poolbar uit, richting restaurant. Het was er enorm groot, overal hingen grote lusters en de grond was bezaait met duur tapijt. De jongens liepen snel vooruit, blijkbaar hadden ze grote honger. Ik keek mijn ogen uit toen we er arriveerden, alles was mooi wit, er stonden overal ronde tafels. Het buffet was grandioos, je kon er echt alles vinden, van een simpel ei tot een stoofpotje. 4 paar glunderende ogen vlogen over het eten en meteen werden 4 grote borden gevuld met al wat lekker was. Ik koos voor de macaroni, die er heerlijk uitzag. Zo zaten we met ons vijven aan een tafel, al praten en lachen. Het werd snel laat, en we werden er op gewezen dat we zo vlug mogelijk het restaurant moesten verlaten want de kuisdienst was al ter plekke. We besloten dan maar allemaal naar de kamer van Tom te gaan, die natuurlijk weer de grootste van allemaal had. Bill had kamer nummer 7, Georg nummer 8, Gustav 9 en Tom 6. Het was werkelijk een enorme kamer, er stonden een paar sofa’s, stoelen, er was zelfs een bar! We ploften ons allemaal in de comfortabele zetel en lieten ons hoofd rusten op het neksteun. Er viel een stilte, maar die was niet onaangenaam. “Wie had dit gedacht?”, verbrak Tom die stilte en keek toen met glunderende ogen naar me. “Nou, ik in geen geval niet hoor”, lachte ik terug. “Het was voor mij al een even grote verrassing als voor jullie, behalve dat ik het vanmorgen al wist maar het niet mocht verklappen.” Er werd weer volop gepraat over koetjes en kalfjes, hier en daar werd er gegeeuwd en we schrokken allemaal toen het we uur bekeken. Het was al 3.00 zonder dat we het beseften. “Kom, allemaal mijn kamer uit zodat ik wat kan slapen, ja?!” Tom grijnsde op zijn typische manier toen hij iedereen buiten werkte, riep toen nog naar iedereen een “slaapwel” en verdween toen de deur dichtsloeg. Georg liep nu ook zijn kamer binnen, zwaaide nog eens en verdween toen ook. Gustav had zelfs de moed niet om nog een woord te zeggen en de deur sloeg meteen dicht. Bill opende de deur van kamer 7, grinnikte toen hij mijn koffer zag staan en besefte toen eindelijk dat dit echt waar was, het was geen grapje dat ik had verteld. Ik liep na hem de kamer binnen, liet me vallen op het grote bed en liet mijn ogen dichtvallen. Ik kon nu makkelijk meteen in slaap sukkelen. Ik gilde het uit toen Bill zijn handen onder mijn t-shirt kropen. “Bill! Jij durft nogal! Op zo’n moment!” Hij lachte verlegen, liet zijn handen terug zakken en nam toen plaats in naast me. Hij lag op zijn zij, keek nog steeds naar mijn gezicht en hoewel mijn ogen dicht waren voelde ik zijn blik. “Janne?”, fluisterde hij toen hij wat dichter kwam liggen. Hij legde zijn arm op mijn buik en kuste mijn nek. “Ja Bill?” Hij schraapte zijn keel en zei toen half hees: “Beloof je me dat je nooit meer weggaat?” Ik opende mijn ogen, keek in de zijne die nu haast aan het smeken waren, liet toen mijn hoofd terug vallen op mijn kussen terwijl ik mijn arm rond hem sloeg. Ik bleef kijken naar het plafond en zei dan uiteindelijk: “Ik beloof het.”

37. Een warme douche

Ik werd wakker door het fel gebonk aan de andere kant van de deur. “JANNE, BILL, opstaaaaaaaaaan!” Ik murmelde halfdronken en hoopte dat het gewoon mijn verbeelding was. Ik draaide me nog eens om, keek in het slapende gezicht van Bill en probeerde toen terug in slaap te geraken. “Janne, ik weet dat ik je wakker heb gemaakt! Sta op, en probeer Bill uit zijn bed te krijgen!” De stem van Gustav bleef nog even nazinderen toen hij uiteindelijk met grote passen door de gang wegliep. Ik wreef in mijn slaperige ogen, rilde toen ik het dekbed van me af schopte en liep toen naar het raam. De zon scheen en ik trok de gordijnen nu helemaal open. Een zonnestraal kwam op het gezicht van Bill terecht en ik glimlachte toen zijn oogjes langzaam aan openden. “Hmm?!”, was voorlopig het enige dat hij kon uitbrengen. Zijn zwarte lokken vielen nu voor zijn ogen, hij draaide zich nog eens om en kroop diep onder het deken. Ik plofte me op het bed, kuste zachtjes zijn nek en fluisterde toen dat we moesten opstaan. “Straks”, zei de stem van Bill schor. Het was altijd grappig om zien hoe goed geluimd Bill was s’morgens, of zeg maar s’middags. Ik bekeek de wekker die naast het bed stond en schrok dat het al 15.20 was. “Nogal normaal dat Gustav ons wakker maakt”, zei ik verbaasd. Ik liep naar het einde van het bed, greep met beide handen het dekbed vast en trok er toen zo hard mogelijk aan. Ik glimlachte toen Bill zijn best deed om hem eraan vast te houden maar hij trok zich in een bolletje toen hij de strijd verloren had. “Kom op schat, tijd om op te staan.” Ik opende mijn koffer, nam ondergoed en een nieuwe jeans, nog snel viste ik mijn toiletzak eruit en liet alles vallen op het bed. “Bill, liefje?”, zei ik terwijl ik hem zachtjes een duwtje gaf. “Ik ga mij douchen, ga je mee?” Zijn ogen sprongen open, hij liet zich meteen uit het bed zakken, en nam toen meteen zijn kleren. Met een verbaasd gezicht bleef ik hem nastaren, het was de eerste keer dat ik Bill zo energiek zag rondspringen, zo vroeg in de morgen (middag). Hij straalde, had de deurklink al in zijn hand en zei toen: “Wel, hoe zit het, gaan we nog douchen of wat?” Hij grijnsde toen hij mijn gespleten oogjes zag. “Dus, begon ik, je wilt alleen maar opstaan om met mij te gaan douchen?” Hij lachte nog steeds, keek voor zich uit en knikte toen heftig van ja. “Het is niet iets dat je elke dag doet hé”, schaterde hij het uit. Ik kneep hem in z’n wang, nam toen mijn gerief en samen liepen we naar de badkamer. Het was er frisjes, ik kreeg kippevel en ik zuchtte opgelucht toen ik een verwarming zag staan. Het duurde niet lang voordat het zalig warm was in de badkamer. Ik trok mijn shortje uit, legde het bij mijn andere zaken en zag hoe Bill zat te staren. “Liefje, zonder je kleren uit te trekken gaat het niet lukken hé”. Alsof hij betrapt was, sloeg hij zijn ogen naar beneden. Ik grijnsde toen ik het water wat liet lopen, zodat we straks meteen warm water hadden. Ik trok nu ook mijn topje uit, zodat ik nu enkel met een slipje aan in de badkamer stond. De handen van Bill leken te branden in mijn huid toen hij zich tegen mijn rug klemde. “Je bent zo mooi”, fluisterde hij in m’n oor. Ik draaide me om, ging nu zo dicht mogelijk tegen hem staan en liet mijn hoofd op zijn schouder vallen. “Jij ook, maar nu ga je onder het water”, gierde ik het uit toen ik zijn boxer onverwachts naar beneden trok. Hij stond geschokt te kijken naar het grijnsende gezicht van zijn vriendin, maar glimlachte toen zij zelf haar slipje uittrok. Samen kropen we in de cabine, het water was net warm genoeg. Ons haar lag meteen plat op ons hoofd, en druppeltjes dwarrelden langs onze lippen. Zijn zachte hand, die nu op mijn onderrug lag, trok me naar zich toe. Zijn lippen werden op de mijne geperst. Hij glimlachte zachtjes terwijl hij mijn mond opende met zijn tong. Ik liet hem begaan, het was zalig om zo wakker te worden. Hij liet me eindelijk los, nam de shampoo en wreef met zijn handen door mijn haar. Hij deed het allemaal zo voorzichtjes om te voorkomen dat ik geen schuim in mijn ogen zou krijgen. Toen hij klaar was, draaide ik me om, nam nu op mijn beurt de fles en waste zijn haar. “We lijken wel een getrouwd koppel”, zei hij met een grote grijns op z’n gezicht. Het water spoelde nu alles uit ons haar. In de verte hoorden we opnieuw gebonk op de deur, we keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen maakten we dat we snel de douche uit waren. Bill nam de grootste handdoek, sloeg die rond ons beide en geheel op elkaar gedrukt stonden we nu in de badkamer. “Dat was leuk, moeten we eens meer doen als we er de tijd voor hebben”, zei hij speels. Ik porde hem recht in zijn navel waardoor hij achteruit schoot en ik nu helemaal naakt in het midden van de kamer stond. Ik zocht naar een handdoek, besefte dat ze allemaal bij Bill lagen en smeekte toen door opvallend lief naar hem te lachen. “Dat komt ervan”, zei hij gespeeld kwaad. Ik liep op hem af, het kon me niet schelen dat hij voortdurend staarde, sloeg mijn armen rond zijn middel en zei toen: “Toe Bill, liefje, mag ik er terug bij? K’zal het nooit meer doen.” Ik nam onopvallend een handdoek van op de stoel waar hij net voorstond, grijnsde toen hij me terug binnen liet en porde toen opnieuw. “Janne!”, zijn stem galmde door de kamer. Ik stak triomfantelijk de handdoek omhoog, keek in zijn verbaasde gezicht toen hij besefte dat ik hem misleid had. Hij draaide zich gespeeld kwaad om en droogde zich in alle stilte af. Ik deed net hetzelfde, en ik voelde me weer goed toen ik in mijn warme kleren zat. Ik bekeek mezelf in de spiegel toen de bruine ogen van Bill de mijne wisten te vangen. Hij keek me overdreven zielig aan. Met een golf van ‘medelijden’ keerde ik me naar hem toe, sloeg mijn armen rond zijn nek en kuste hem volop op de mond. Hij lachte, keek met een gelukzalige glimlach voor zich uit en zei toen: “Ok, het is je vergeven.” Samen liepen we de badkamer uit, gooiden ons ondergoed in de koffer en trokken toen de deur van de kamer dicht. Het was stil op de gang, waarschijnlijk was iedereen al in het restaurant. Hand in hand huppelden we naar de lift die ons naar het gelijkvloers bracht. Hij liet mijn hand los toen hij merkte dat er opnieuw tientallen fans aan de inkom aan het gillen waren. Ik keek hem verbaasd aan, vroeg met mijn ogen wat het betekende en staarde toen star voor me uit toen hij niets wou lossen. Eenmaal in het restaurant nam hij me even apart, en keek me toen met puppyoogjes aan. “Ze weten het nog niet, ik heb het nog aan niemand verteld van ons. Het zou jammer zijn moesten ze het zo te weten komen, vind je ook niet?” Ik knikte alleen maar, een beetje teleurgesteld dat de fans nog steeds niets wisten. Ik liet hem alleen achter, plofte me op de stoel naast Tom en groette iedereen dan met een ‘goeiemiddag’. Tom en Georg zaten er ook maar als zombies bij, terwijl Gustav de opgewektheid zelve was. “Sorry dat ik je zo moest wekken hoor Janne, maar binnen een halfuurtje moeten we vertrekken voor de soundcheck enzo.” Ik begreep het allemaal, glimlachte lief terug naar Gustav en liep naar het eten toen Bill net bij de tafel aankwam. Hij keek me onbegrijpend aan, en bleef me nastaren toen ik mijn keuze maakte van eten. Ik had geen grote honger meer, nam enkel een paar sneetjes brood en wat kaas. Ik schrok op toen iemand achter me stond. “Wat is er?”, vroeg de fluisterende stem van Bill. Ik draaide me abrupt om, zag hoe hij een stapje achteruit zette en hoe hij me met vragende ogen aankeek. “Waarom wil je onze relatie stilhouden? Ik had altijd gedacht dat als je iemand had gevonden, dat je het niet kon verzwijgen? Betekent dit dan dat ik maar enkel iemand ben waarmee je je tijd wil vertoeven, zonder iets meer?” Hij knikte heel de tijd van neen, nam toen mijn bord uit mijn hand, zette die op de dichts bijzijnde tafel en bleef recht voor me staan. “Janne, begon hij, ik hou oprecht van je.” “Ik heb alleen nog geen tijd gehad om het aan de fans te vertellen, en trouwens, ik wil eerst zeker zijn van ons voor i…” “Ach, je bent het dus nog niet zeker?” Hij zuchtte diep, beet nerveus op zijn onderlip en ging toen verder. “Ondertussen weet ik het wel zeker, alsjeblieft geef mij gewoon de tijd om het op het gepaste moment te vertellen.” “Oké, het is jouw beslissing, die respecteer ik.”, zei ik zo vriendelijk mogelijk. Hij kwam nu dichter naar me toe, streek een lok uit mijn ogen en fluisterde: “Ik zweer het je dat ze het zullen weten hoe gelukkig jij me maakt.” Ik glimlachte, kuste hem zachtjes op z’n lippen en keerde toen terug naar de tafel waar de jongens zaten. ‘Je zult vlug moeten eten hoor, binnen een kwartier komen ze ons ophalen”, zei Georg met een vermoeide stem. Het moest inderdaad allemaal snel gaan toen mensen van de crew ons kwamen verwittigen. Met z’n vijven liepen we snel naar de kamers, zochten naar kledingstukken, en met een zware koffer achter ons aan, sleepten we ons terug naar de lift. Daar werden we geholpen door de crew en na 5 minuten van gegil en gekrijs zaten we allen in de bus. Ik werd rongeleid door Gustav, die me alles wat ik nodig had toonde in de bus: mijn bed, vlak boven dat van Bill, het toilet, de keuken, de relaxzetels, de tv,… Ik volgde hem met een open mond. Deze bus was ongelofelijk, ze hadden echt alles! Ik slingerde heen en weer toen de chauffeur een manouvre uitvoerde en kwam in de armen van Gustav terecht. “Wel bedankt”, zei ik opgewekt en ik gaf hem een kus op z’n wang. “Ik geloof dat we er zijn.” Met een verbaasde grijns op mijn gezicht keek ik hem aan. “Nu al?” Hij knikte, “Het hotel was echt niet ver van de hal”. Hij liep met grote passen terug naar de jongens, ik volgde hem alsof ik zou verdwalen moest ik hem uit het oog verliezen. We waren inderdaad al op de plaats waar we moesten zijn, duizenden meisjes gilden alsof hun leven ervan afhing toen ze de bus hadden opgemerkt. Sommigen liepen zelfs een stuk mee, maar het grotendeel bleef op de plek waar ze stonden. Er werd geduwd om zo ver mogelijk vanvoor te geraken, om de beste plekjes te krijgen als het concert zou beginnen. We stapten uit, liepen meteen door naar de ingang voor de artiesten en werden tegengehouden door iemand van de security. “Wie is dat?” zei hij streng terwijl hij wees naar me. “Dat is mijn vriendin”, antwoordde Bill bits terug. “En als zij hier niet welkom is, dan spelen we niet!”, deden de jongens er nog hun schepje bovenop. “Oké, oké, het is al goed, loop maar door”, gromde de man. Ik stak mijn tong uit, en holde snel de jongens achterna toen hij me met een boos gezicht aankeek. “Eerst de soundcheck jongens, daarna relaxen”, schreeuwde een man van de crew door heel de gang. Ik volgde de jongens, keek hoe ze door de gang slenterden en hoe we uiteindelijk in de zaal aankwamen. De zaal was vrij groot, al had ik toch nog grotere gezien. De jongens liepen meteen naar het podium om hun instrumenten te testen, en Bill om zijn stem wat op te warmen. Ik snuisterde wat rond, ik kon hier nu toch niet veel doen. Een koude rilling liep langs mijn rug toen de beginnoten van ‘Spring Nicht’ door de zaal galmden. Overal waar ik keek waren mensen aan het werk, die soms opkeken als ik passeerde en toen eens vriendelijk lachten. Ik beeldde me in dat ik hier als enigste fan zou staan, en grijnsde toen ik bedacht dat ze mij dan wel zouden merken. Over een groot uurtje zou het hier propvol staan en ik glunderde trots dat ik deze keer niet als hen moest staan drummen, maar dat ik alles kon volgen vanuit de backstage. Ik merkte dat de jongens ophielden en keek in hun opgewekte gezichten. “Alles goed, soundcheck was perfect”, zei Tom met blinkende oogjes. “We hebben inderdaad al slechtere gehad”, lachte Georg. De arm van Bill vond zijn vertrouwde plekje rond mijn middel toen we samen naar de relaxkamer liepen. Mijn ogen rolden waarschijnlijk net niet uit mijn oogkassen toen ik de kamer in me opnam. Alles was zo immens groot, er stond een zetel tegen de muur, er stonden overal comfortabele stoelen, een tv, er lagen zelfs videospelletjes. Ik schrok op toen iemand net achter mij zei: “Oh yeah, we hebben ook al slechtere gehad dan dit.” De vier jongens schaterden het uit en ik besefte dat ik ongelofelijk veel gemist had van hun vorige tours. Maar ik zou er het beste van maken, dat had ik mezelf beloofd. 2 handen trokken me naar beneden en ik merkte dat ik tussen de 2 broers zat. “Zien jullie het een beetje zitten?”, vroeg ik in het algemeen. Het was allemaal nieuw voor me en ik wist nauwelijks wat ik moest zeggen, en ik wist nog minder wat ze allemaal deden in de tijd dat de fans de zaal binnen mochten. “Ja hoor, valt wel mee. Maar ik geloof dat ik straks helemaal nerveus zal rondlopen.”, zei Tom met een al trillende stem. Ik sloeg mijn armen rond hun schouder, trok ze een beetje naar me toe en zei dan: “Het lukt wel, ik ben er nu hé”. We schoten alle drie in de lach, maar die vervaagde toen iemand de deur kwam binnengewandeld. “Nog een halfuur, vanaf nu.” De jongens schoten in de lucht, keken nerveus om zich heen en maakten rare geluidjes. Overal zag ik draden, oortjes, gitaren,… Ik voelde me in m’n nopjes, het zou zodra gaan gebeuren, het eerste optreden tijdens de tour. Bill stond in cirkeltjes te draaien terwijl hij zijn stem nog wat opwarmde. Tom en Georg zaten beide in de zetel, speelden luchtgitaar en keken nerveus naar het horloge. Gustav zat relaxed op een stoel, hij hield zijn drumstokken tegen zich aan, zijn vingers waren al ingetaped en hij had een grote koptelefoon op. Het was allemaal veel te grappig, de stoere jongens op het podium, Tom en Georg, waren nu allebei zodanig nerveus dat ze geen enkel woord meer verstaanbaar konden uitspreken. Ze gilden het uit toen de man kwam aankondigen dat het tijd was. Niemand zei een woord terwijl we allemaal naar de backstage liepen. Het gegil werd langzaamaan feller, wat betekende dat we er bijna waren. De jongens stonden gespannen naast elkaar, wachtend totdat de lichten uitgingen. Ik liep nog snel naar Bill, kuste hem succes, en knuffelde toen de anderen. Het gegil barste uit toen de lichten nu vervaagden en wanneer Tom, Georg en Gustav het podium kwamen opgelopen. Ik hield mijn handen voor mijn oren, het was niet te schatten hoeveel lawaai die meisjes konden maken. De intro van “Ready, Set, Go’ zette in, Bill keek me nog een laatste keer aan, knipoogde, liep toen het podium op en het gegil bereikte nu zijn hoogtepunt…

38. Het telefoongesprek

“Het was echt geweldig, het publiek was grandioos, ze deden echt alles wat ik hen voordeed!” Ik schrok op toen de jongens terug aan kwamen draven. Het publiek krijste hun longen uit hun lichaam. Ik zag hoe Gustav terug het podium opliep waardoor de zaal nu haast op ontploffen stond. Ik wist dat dit zijn moment was om het publiek te entertainen. Duizenden handen schoten nu de lucht in terwijl ze de wave die Gustav had ingezet, zo goed mogelijk nadeden. Overal stonden meisjes te huilen, andere brulden zo hard naar Gustav ondanks het feit dat hij hen toch niet kon horen. Met een oorverdovend applaus kwam hij nu ook terug naar de backstage. “Goeie start, vind je niet?”, vroeg hij aan de jongens. Die zaten verslagen maar opgewekt op de tafel en knikten als teken van hun instemming. Ik hield me bewust wat op de achtergrond, dit was namelijk hun eerste concert geweest van de zovele die nog zouden volgen, en ik dacht dat ze dat eventjes met elkaar wilden bespreken. Ik liep naar buiten, knoopte mijn jas zo goed mogelijk dicht en besloot eens te bellen naar mijn zus. Met trillende handen viste ik mijn gsm uit mijn broekzak, en typte meteen Sara’s nummer in. De gsm ging over en ik wachtte ongeduldig op de vertrouwde stem van mijn zusje. “Hallo Janne?”, vroeg ze aan de andere kant van de lijn. “Hey zus, hoe gaat het daar?”, vroeg ik nu op mijn beurt. “Alles goed hoor, een beetje stil en eenzaam zonder jou, maar ik geloof dat we eraan moeten wennen.” Ik wist hoe moeilijk mijn zus het had nu het ongeveer vast stond dat ik een lange tijd weg zou zijn van thuis, en dat ik misschien mijn carrière zou uitbouwen in Duitsland. “Hoe gaat het met Jannes?” Er klonk nu een diepe zucht aan de andere kant. “Sara?”, ik was doodsongerust. “Het gaat wel, ik heb hem het nieuws verteld over Tokio Hotel, dat ik de foto’s mag nemen op hun concerts hier in België.” Ze stopte haar verhaal en zuchte nog eens. “Hij vindt het allemaal wel goed, maar hij vroeg me dan ook hoe het met ons zou gaan, moest ik de kans krijgen om fulltime te gaan werken met hen. Hij stelde me bijna een keuze te maken tussen mijn passie en hem.” Ik liep cirkeltjes in het donker, bedacht dat dit nu net niet hetgene was dat Jannes moest vertellen. “Wat heb je hem uiteindelijk gezegd?”, ik was zowel nieuwsgierig als bang voor haar antwoord. “Nog niets, voorlopig moet ik nog geen keuze maken, ze zijn maar 3 dagen in België tijdens deze tour, en eerlijk gezegd weet ik niet wat ik zou moeten kiezen moest het serieus beginnen te worden. Het is echt wel een kans die ik niet wil laten verloren gaan, maar Jannes maakt me ook zo gelukkig en ik hou van hem.” Ik voelde hoe mijn zus nu al kapot ging aan de keuze die ze waarschijnlijk ooit zou moeten maken. “Ik weet niet goed wat te zeggen zus, ik hoop alleen maar dat Jannes het wat kan relativeren. Het is nu nog niet nodig om aan zoiets te denken, we zijn nog belange niet zover.” Ik hoorde alleen een zucht die steeds dieper werd. “Hoe gaat het met mam en pap?”, schakelde ik snel over op een ander onderwerp. “Ze missen je verschrikkelijk, ik betrap pap er soms op mij Janne te noemen in plaats van mijn naam. Ze weten dat je het getroffen hebt, en dat dit echt wel je ding is, maar het is gewoon moeilijk als ouders om je oudste dochter te moeten loslaten. En ze weten heel goed dat ze dat uiteindelijk bij mij ook moeten doen. Dat is wat hen het meest pijn doet, ze gunnen het je echt Janne, wij gunnen het je allemaal, het doet alleen verdomd veel pijn om je te moeten missen, om je ’s morgens niet te zien, om niet met je te kunnen praten als ik dat wil.” Ik luisterde geheel aandachtig, de gevoelens die door het gesprek met Sara opgewekt werden, zijn onbeschrijfbaar. Ze was zo open met me aan het praten, gewoon aan de telefoon. Wat hield ik van haar, gewoon alles aan haar was wat ik nodig had. En ik miste haar ontzettend hard, zelfs nu ik met de jongens op toer was, ik betrapte me er steeds op dat ik op bepaalde momenten in gedachten verzonk en meteen kwamen herinneringen van Sara en mij naar boven. “Janne, ben je daar nog? Hoe gaat het eigenlijk met jou? En met de jongens?”, de warme stem van Sara had me net wakker geschud. “Hier gaat alles zijn gangetje, ze hebben net hun eerste concert achter de rug. Naar het schijnt heeft alles goed verlopen, ze zeggen dat het een uitstekend publiek was. Ze zijn het nu samen aan het bespreken en ik dacht dat ik hen best wat alleen liet. Dus dat wil zeggen dat ik hier in kou sta om met jou te kunnen bellen. De jongens zijn lief, zoals altijd, maar er is wel een gespannen sfeer, maar dat komt waarschijnlijk door de last van de tour.” Ze lachte eventjes en zei toen met een serieuze, vaste stem: “Maar hoe gaat het nu met jou?” Ik slikte even, besefte dat ze meteen aanvoelde dat ik de vraag aan het ontwijken was en zuchtte toen ook eens diep. “Daarstraks een onenigheid gehad met Bill, de fans weten het nog steeds niet van ons, en ik begin zowat te twijfelen aan zijn bedoelingen. Hij is heel lief voor me, dat hoor je me niet zeggen, maar hij blijft het precies uitstellen, alsof hij beschaamd is voor me.” Ik wachtte eventjes, luisterde of ik reactie kreeg en ging verder toen dat niet het geval was. “Verder mis ik jullie ook, er gaat geen uur voorbij dat ik niet aan jullie denk. Daardoor ben ik fel aan het nadenken over mijn toekomst, als ik het nu al zo moeilijk heb om een paar weken van huis te zijn, wat zal het dan zijn als ik in Duitsland ga wonen? Ik weet momenteel echt niet wat ik ervan moet denken.” Het gesprek viel stil en ik hoorde de ademhaling van mijn zus. “Ik begrijp je wel”, zei ze tenslotte. “Dus je twijfelt aan Bill en aan je carrière?” Ik murmelde iets van “Ja zoiets.” Een lach aan de andere kant van de lijn zorgde ervoor dat ik mijn wenkbrauwen fronste. “Het komt allemaal wel goed Janne, je zult heel wat bijleren op deze tour. En ik geloof dat je op het einde ervan de antwoorden zult vinden op je vragen. Geloof me, het komt allemaal goed.” Ik glimlachte idioot naar mijn gsm, realiseerde me dat ze het toch niet kon zien, maar ik kon het toch niet laten. “Euh Sara?”, vroeg ik. “Ja?” “Wat je ook beslist, welke keuze je ook maakt, ik weet zeker dat het de juiste is.” Het werd weer wat stil en Sara maakte er een einde aan door “Ik weet het” te fluisteren. We wisten beiden dat ons afscheid aan de telefoon naderde, en om onszelf niet meer pijn te doen dan nodig was, haakten we met de woorden “Dag zus, tot de volgende” in. Ik staarde nog steeds naar mijn gsm, alsof ze hier naast me had gestaan. Ik richte me op, keek naar de prachtige sterrenhemel en rilde toen er een koud briesje door mijn haren woelde. “Hey liefje, hier ben je, we hebben je overal gezocht.”, de stem van Bill drong tot me door toen hij vlak naast me stond. Ik reageerde nauwelijks, mijn gedachten waren nog altijd bij het telefoon gesprek. Ik had ingezien dat ik totaal niet wist wat ik wou, alles had een droom geleken maar nu kwam de ommezijde van het medaillon ook tevoorschijn: ik moest mijn familie opgeven, degene die alles voor mij betekenden, degene die mij altijd steunden. Het voelde alsof ik hen zou verraden door niet meer naar huis terug te keren. Ik wist hoe het voelde om achter gelaten te worden door iemand van wie je hield, en ik schudde mijn hoofd toen het gezicht van David voor mijn ogen flitste. “Janne, gaat het met je?” De warme hand van Bill lag nu rond m’n schouder zonder dat ik het gevoeld had. Ik werd meegezogen in een soort trance, ondanks mijn pogingen om me ervan te verweren. Het lachende gezicht van David toen hij mijn topje van mijn lichaam had gescheurd… Zijn bezitterige handen die in mijn vel knepen… De pijn die ik voelde toen hij zijn tanden in mijn nek perste... Zijn gemene lach toen ik in huilen uitbarste en hem smeekte mij met rust te laten... Zijn vlakke hand die mijn wang rood lieten kleuren door zo hard hij kon te slaan... De tranen die over mijn wang rolden maar geen nut hadden… Het gevoel van ontzettend gebruikt te zijn toen mijn slipje op de grond werd gegooit zonder dat ik het wou… Zijn op elkaar geklemde tanden toen hij voelde dat ik me aan het verzetten was… Zijn stralende ogen toen hij me liet stikken… De knal van de deur die nu voor eeuwig door mijn lichaam bleef zinderen… Het kraken van mijn hart toen hij voor altijd uit mijn zicht verdween. “David hou ermee op!”, schreeuwde ik het uit. Mijn wangen waren nat van de tranen die erover hadden gerold. Ik draaide rond mijn as, keek in de lucht en schreeuwde zo hard en zo luid ik kon. Ik viel op de grond toen ik totaal geen kracht meer had. Ik had mijn woede, mijn verdriet, mijn angst er gewoon uitgeroepen, en ik haatte het idee dat die nooit geheel weg zouden zijn. “Janne, lieverd?” Ik keek in de bezorgde ogen van Bill, die me probeerde recht te krijgen. “Gustav! Georg! Kom eens even helpen!”, galmde zijn stem. Meteen schoten ze te hulp, grepen me vast onder mijn oksels en trokken me rechtop. Op mijn voorhoofd stonden nu duizenden druppeltjes, ik voelde me suf en had zo’n flauw vermoeden dat ik meteen weer ineen kon zakken. “Hou ze goed vast, ze is erg zwak.”, de stem van Bill klonk vastberaden maar overbezorgd. Hij week geen seconde van mijn zij. “Ze moet echt naar de bus, zodat we haar in bed kunnen stoppen. Ze heeft rust nodig.”, hoorde ik Gustav vaagjes zeggen. Het leek voor mij alsof de jongens op een afstand van me stonden. Alles leek wazig, ik kon geen vaste vormen herkennen. Het werd allemaal donker voor mijn ogen en ik hoorde enkel een gil. Ik lag in de armen van Georg, hij had me opgevangen toen ik in elkaar was gezakt. De gil die ik hoorde had uit de mond van Bill gekomen toen hij me had zien vallen. Zo voorzichtig mogelijk probeerde Georg me in m’n bed te krijgen. Ik werd meteen toegestopt door Bill en zijn hand streelde zachtjes mijn gezicht. “Moeten we de dokter bellen?”, hoorde ik ergens heel in de verte zeggen. “Volgens mij is er iets gebeurd, misschien wel in haar verleden en werd ze er daarstraks mee geconfronteerd.” Tom keek oprecht bezorgd hoe het meisje dat zoveel voor hem was gaan betekenen in het bed lag. Ze was bleek, haar haren lagen in striemen op haar bezweette gezicht en ze had een angstige trek rond haar mond. “Wat heeft zij toch in godsnaam meegemaakt in het verleden?”, vroeg hij zo zachtjes mogelijk. Iedereen staarde nu naar Bill, in de veronderstelling dat hij wist waar het over ging, tenslotte was hij degene waarmee Janne een relatie had en hij was erbij toen ze vandaag ingestort had. “Het enige dat ik weet is dat ze vroeger een vriend heeft gehad, ene David.” Hij stopte, draaide zich toen om en keek naar het gezicht van zijn vriendin. Hij had het verschrikkelijk gevonden toen hij zag hoe de persoon waarvan hij oprecht hield, had geschreeuwd. De woorden ‘David, hou ermee op’ bleken nog steeds door zijn hoofd te trillen. Hij wist dat er iets moest gebeurd zijn, ze had hem toevertrouwd dat hij haar had laten zitten, maar wat er nog allemaal door haar hoofd spookte wist hij niet. Er liep een traan over zijn wang toen hij besefte dat Janne altijd een stuk met zich zou meedragen dat ze nooit zou kunnen verwerken. Hij keek de jongens één voor één aan, ook zij waren er niet gerust in. Ze klopten hem bemoedigend op de schouder en troosten hem met de woorden: “Het komt wel goed, misschien heeft ze gewoon een slechte dag.” Hij lachte met de grootste moeite, staarde toen terug in het gezicht van Janne en besefte dat het meer was dan dat. Die David had iets met haar gedaan, en hij wou weten wat. Hij wou er met haar over praten, hij wou deel uitmaken van haar gehele verleden, hij moest alles weten, tot het pijnlijkste detail. Hij schrok op toen de jongens recht stonden, en hem het voorstel deden om me wat te laten rusten. Hij trok zijn schouders op, zei dat hij nog eventjes alleen wou zijn en dat hij dan meteen zou komen. Hij keek achterom totdat de jongens verdwenen waren, nam toen mijn hand en kuste die zachtjes. De bus werd gestart, wat betekende dat we terug naar het hotel zouden vertrekken. Het gezicht van zijn vriendin deed iets raars met hem, hij voelde hoe de woede in hem opborrelde. “Wat heeft hij toch met je gedaan? En waarom?”. Hij hoopte op een reactie maar keek teleurgesteld naar de grond toen niets gebeurde. Hij stond op, keek nog een laatste keer om en liep toen naar de jongens die nu tv aan het bekijken waren. “Hoe gaat het ermee? Nog steeds geen spoor van leven?” Hij beantwoordde hun vraag door triestig van neen te knikken, en liet hem zakken op een stoel. Hij deed alsof hij het programma bekeek, maar in feite zat hij met zijn gedachten helemaal ergens anders. Hij probeerde zo goed mogelijk te memoriseren wat Janne hem had verteld over David, die keer dat ze was weggelopen. Zijn hoofd bonsde van de inspanning toen hij het zich opnieuw herinnerde. “Euh, Bill, nog eens sorry voor daarstraks. Ik wist niet wat me bezielde, nou ja, misschien toch wel… Het is namelijk zo, dat ik in het verleden nogal wat verdriet en pijn heb gehad, zeker in een relatie. Ik ben zo eens een heel eind met iemand samen geweest, en ik dacht dat het echt wel klikte. Op een bepaald moment had hij net dezelfde dingen gezegd als jij daarstraks. Dat hij me doodgraag zag, dat ik hem gelukkig maakte, dat ik perfect was. En toen had ik ook gelachen en gezegd dat het toch een goede zaak was. Maar uiteindelijk had hij ook van neen geknikt, was weggelopen met de woorden ‘sorry Janne’ en is nooit meer terug gekomen. Ik heb me maanden slecht gevoeld, had nergens zin in, eten deed ik niet, ik was echt diep weg gezonken. En dit kwam terug bij me op toen jij begon te vertellen. Het spijt me dat ik niet volledig geluisterd heb, maar ik dacht zo hard dat het opnieuw hetzelfde scenario zou zijn. Ik weet dat ik niet terug mag kijken naar het verleden, en dat niemand hetzelfde is, maar ik kon het gewoon niet helpen. Ik zie jou zo graag, veel liever dan die jongen, en ik kon het niet vatten toen jij ook van neen schudde.” Haar woorden sneden dwars door hem heen en er blonk een traan in zijn linker ooghoek. Tom, Georg en Gustav sprongen recht, keken Bill verbaasd aan. “We zijn er hoor Bill, had je het niet door?” Hij staarde nog steeds voor hem uit, kwam langzaam tot het besef dat ze wel effectief bij het hotel waren aangekomen. “Ik draag Janne wel”, zei Georg terwijl hij naar de bedden liep. “Wees voorzichtig, wil je?”, riep de stem van Bill hem toe. Ik merkte nauwelijks dat ik werd opgeheven, laat staan dat ik iets voelde van de koude buiten. Mensen van de crew die al in het hotel waren vroegen door elkaar wat er gebeurd was. Alle vier trokken ze hun schouders op, liepen zonder nog een woord te zeggen naar de lift, en haasten zich zo snel mogelijk naar de kamer van Bill. Hij gooide de deur open, smeet het ondergoed van deze morgen van het bed en keek toe hoe Georg haar lichaam voorzichtjes op het bed legde. Zo bleven ze een heel eind staan, ze waren allemaal aangedaan door hetgeen gebeurd was. Ze zagen Janne als het ware als hun zusje, als iemand waar ze ongelofelijk veel plezier mee konden maken. Met pijn in hun hart hadden ze nu gezien hoe kwetsbaar ze was, hoe ze leed onder haar verleden en hoe goed ze het voor hen wou verbergen. Het raakte hen dat ze het alleen wou oplossen, en ergens hadden ze gehoopt dat Bill zou weten wat er nu precies aan de hand was. ze wilden haar helpen, haar steunen, ze wilden haar terug doen stralen. Ze sloegen alle drie hun ogen neer en beseften dat Bill nu waarschijnlijk eventjes alleen wou zijn. “Euh ja, dan gaan we maar even.”, zei Tom uit respect voor de privacy van zijn broer. Met z’n drieën slopen ze zo stil mogelijk naar de deur, gaven Bill een schouderklopje en lieten toen zacht de deur in het slot vallen. Bill kwam naast me zitten, gehurkt zodat zijn gezicht goed het mijne kon zien. Hij kuste zacht mijn voorhoofd en zag hoe de ogen van het meisje openden. Ze waren dof, zonder enig sprankeltje van leven of hoop. “Janne?”, vroeg hij met een hese stem. Met alle moeite van de wereld draaide ik me op m’n rug. “Janne, wat is er gebeurd? Alsjeblieft, vertel het me.”, hij klonk zo kwetsbaar en droevig en bezorgd. Ik staarde met pijn in de ogen naar het plafond, ademde toen diep in en zei terwijl een traan over mijn wang rolde: “Nu niet Bill, nu niet.”

39. Shoppen

Door de ogen van Bill: ik woelde in het grote bed, ik kon mijn slaap totaal niet vatten. Haar zachte ademhaling zou me meteen moeten meezuigen in een vaste slaap, maar het besef dat er zoveel meer achter zat hield me wakker. Ik staarde nu opzij, keek in haar beangstige gezicht. Hoewel ze sliep droop het van haar gezicht dat ze haar gevoelens niet kon wegsteken. Er moest echt iets gebeurd zijn, en ik zou het te weten komen, al zou ik daarvoor dagen moeten wakker blijven. Ik moet gewoon weten wat er in haar hoofd speelt, ik wil haar verleden opnemen, ik wil weten wat die klootzak met haar heeft gedaan! Ik draaide me nog maar eens in het bed, ik moest nu gewoon in slaap vallen want morgenavond hadden we opnieuw een optreden. Voor de eerste keer vandaag kwam er een glimlach op m’n gezicht toen ik terug dacht aan het afgelopen concert. Het was fantastisch geweest, we hadden geen enkele fout gemaakt en het publiek was ongelofelijk. Overal hadden meisjes borden omhoog gestoken zonder dat ik ze kon lezen. Eventjes had ik de neiging om het eruit te flappen dat ik een relatie had met het meisje van m’n dromen, maar ik hield mezelf net op tijd tegen. Het was gewoon nog niet het goede moment, en nu met die situatie rond David was dit wel het laatste van mijn zorgen. Ik vloekte in mezelf, omdat ik haar niet wakker wou maken, en hoopte dat ik nu eindelijk eens slaap zou vatten. *** Een wolkje lucht ontsnapte uit mijn mond, het was ongelofelijk koud en mijn handen hadden een blauwe kleur. Mijn zilveren armband sneed door mijn vel doordat hij bijna bevroren was. De warme muts die ik had aangetrokken hielp maar een klein beetje tegen de bijtende koude. Het was donker en kil toen ik sluipend door het bos liep. Overal kraakten er takjes onder mijn voeten en ik voelde me niet helemaal in mijn nopjes. De schrik dat er iemand van achter een boom kon springen steeg met de minuut. Mijn ademhaling versnelde en zo ook mijn wandelpas. Ik wist niet wat me naar hier had geleid, maar ik moest en zou het bos in. Alsof iets onzichtsbaar aan mijn arm trok zodat ik die ging volgen. Ik keek met gesperde ogen in het rond, hier en daar zag ik een vogel door de bomen vliegen en ik huiverde toen ik iets achter me hoorde ritselen. In een reflex draaide ik me om, zag nog net hoe een rat in de struiken verdween, en zuchtte toen opgelucht. Wat haatte ik het bos, vol met die vieze insecten. Ik had er al altijd een hekel aan gehad en daarom begreep ik echt niet waarom ik hier nu liep, hier in het kille bos vol met beesten. Ik haalde mijn schouders op, wou me net omdraaien om terug weg te wandelen toen ik een stem hoorde in de verte. Nieuwsgierig naar wat er daar aan het gebeuren was, sprak ik mezelf moed in om toch maar eens te gaan kijken. Misschien was er wel iemand in nood, dan moest ik wel gaan helpen. Ik luisterde aandachtig waar de stem vandaan kwam. Ondertussen had die stem al angstig geklonken, en ik had spontaan kippenvel gekregen. Het leek alsof de stem dwars door me heen had gesneden, en dat ik nu nog steeds mijn wonden oplikte. Mijn hart begon op sneltrein tempo te kloppen naarmate ik dichter en dichter kwam. Ik hield mijn ogen nu helemaal open, ik wou elk detail in me opnemen. Ik hoorde hoe mijn ademhaling sneller en sneller op elkaar volgde en voelde hoe mijn handen begonnen te trillen. Deze keer was het niet door de koude, maar door de echo van het geschreeuw die nu door heel het bos galmde. Ik rilde van kop tot teen toen ik bedacht dat ik nu echt wel in de buurt moest zijn. Ik schrok me bijna dood toen een grote tak onder mijn voeten kraakte, en zag hoe een schim achter zich om keek. Ik verstopte me snel achter een boom, in de hoop dat niemand me gezien had. Met geknepen ogen probeerde ik zo scherp mogelijk te zien welk tafereel er afspeelde op zo’n 10 meter van me. Er stond een mannelijke figuur voorover gebogen, en ik dacht dat ik nog een andere figuur zag maar die leek nogal onderdanig. Er woelde een raar gevoel in mijn lichaam toen ik zag hoe de mannelijke figuur de andere sloeg. “Hey! Stop daarmee”, hoorde ik mezelf zeggen. De mannelijke figuur keek om, zag m’n gezicht en liep toen snel weg zodat ik zijn gezicht niet kon zien. Ik liep met een angstig gevoel naar de persoon die nu in de grond lag. Het was een vrouwelijke postuur, dat zag ik meteen. Ze huilde en verschool haar gezicht door haar armen over haar hoofd te slaan. “Hé, gaat het met je?”, vroeg ik bezorgd. Ze bleef snikken en ik wist niet goed wat te doen. Voorzichtjes reikte ik met mijn hand naar haar toe, ze schrok op toen ik haar aanraakte en er rolde een traan over mijn wang toen ik recht in het gezicht van Janne keek. *** Het was uitzonderlijk stil aan de ontbijttafel. Gustav, Georg en Tom zaten met z’n drieën te fluisteren en keken om beurt onopvallend in de richting van Janne. Ze had vandaag nog geen woord gezegd en ik was doodsongerust. Ik wist niet goed hoe ik op haar gedrag moest reageren. Voelde ze zich niet meer goed bij ons? Hield ze niet meer van me? Zat ze met haar gedachten bij die David? Zou ze de tour nu nog meevolgen? Ging ze mij verlaten door wat er gisteren was gebeurd? Zou ze het gevoel hebben dat ik haar wilde pushen om het me te vertellen? Ik staarde naar de grote luster die enkele meters boven ons hing en hoopte dat mijn gedachten zouden ophouden. Het verleden van Janne was een mysterie waarvan ik slechts een klein deeltje van wist. Ik hield op met staren, zuchtte diep en keek toen opnieuw naar haar. Opvallend was dat ze vandaag een zonnebril ophad, vermoedelijk omdat we haar vermoeide ogen niet zouden zien of misschien omdat ze niet wou dat we haar in de ogen zouden kijken. Haar haar lag warrig over haar schouders, er leek precies geen glans in te zitten. Ze had een baggy broek aan en een zwarte sweater met kap. Haar handen had ze in haar zakken gestoken en zo zat ze nu voor haar uit te staren. Ze speelde onbewust met haar onderlip, en ik merkte dat er nog steeds een angstige trek rond haar mond hing. Blijkbaar was ze er haar van bewust dat er gisteren iets ergs gebeurd was, en ze durfde er waarschijnlijk niet over te spreken. Misschien was ze beschaamd, of wou ze ons niet opschepen met problemen omdat we al genoeg kopzorgen hadden. Al die zorgen rond de optredens smolten als ijs voor de felle zon toen ik bedacht aan haar problemen. Ik hield zo ongelofelijk veel van haar, en met pijn in het hart had ik gezien hoe ze ineen was gestort. Vastberaden staarde ik nu voor me uit, ik moest en zou weten wat er was gebeurd! ***
Door de ogen van Janne: Ik besloot om deze namiddag alleen te gaan shoppen, ik wou wat afleiding. Ik was het moe dat de jongens me steeds met een overbezorgde blik aankeken, laat staan hun gefluister. Blijkbaar hadden zij het vermoeden dat ik niets zou horen van wat ze vertelden, maar dan hadden ze fout gedacht. Ik vond het overdreven lief van hen, dat ze zo met me begaan waren, maar we waren op het punt gekomen dat het nu eens moest gedaan zijn. Ja, er was iets gebeurd, ik kreeg een herinnering van David die me had overmeesterd, maar waarom maakten zij daar nu zo’n drama van? Bill had de hele morgen nog niets anders gedaan dan me bezorgd aangestaard. Ik had hem bewust genegeerd, omdat ik wist dat als ik hem zou aankijken, hij me meteen zou uitvragen over mijn verleden. En dat wou ik niet, het was een deel van mij, alleen van mij. Sommige dingen zijn nu eenmaal niet om aan anderen hun neus te hangen, en jammer genoeg voor hen was dit nu net zoiets. Ik kon hen toch maar moeilijk vertellen hoe David me vroeger doodleuk had verkracht om me dan meteen te dumpen? Wat zouden ze niet van me denken? En dan nog, ik wou hun medelijden helemaal niet. Het enige wat ik wil is dat zij hun goed voelen, dat zij kunnen genieten van hun toer, en dat ik hen daarbij kan helpen. Wat zijn ze nu met een meisje die constant met haar verleden overhoop ligt? Ik was ervan overtuigd dat ik in alle talen zou zwijgen over wat er vroeger was gebeurd… Ik schrok op van het getik op mijn schouder, draaide me om en keek door mijn zonnebril in de ogen van Georg. “Wat zijn je plannen voor deze middag?”, vroeg hij geïnteresseerd. “Oh, ik denk dat ik maar wat ga shoppen, we zijn hier toch niet zover van de winkelstraat.” Hij knikte eventjes, zette toen een stapje opzij maar draaide zich abrup terug om. “Heb je gezelschap nodig?” Er kwam een lach op mijn gezicht te voorschijn, maar knikte toen voorzichtig van neen. “Ik heb eventjes tijd voor mezelf nodig, als je begrijpt wat ik bedoel?!” Ik hoopte dat hij zich niet aangevallen zou voelen doordat ik zijn voorstel had afgewezen. “Ja hoor, begrijp ik helemaal! Nou veel plezier dan meid”, zei hij terwijl hij een kus op mijn wang drukte. “En oh ja, zet die zonnebril af schat, we kunnen je mooie oogjes niet meer zien.” Hij liep met grote passen weg, keek nog even achterom en glimlachte breed toen hij zag hoe ik de zonnebril afzette. *** Het was druk in de winkelstraat, overal zag ik hoe moeders gretig hun boodschappen aan het doen waren. Het gezeul met immens veel zakken, het heen en weer gespurt van de ene naar de andere winkel, het gefoeter op slenterende mensen,… Ik glimlachte om de drukte, ik had er nooit echt tegen gekunnen maar de expressie op de gezichten van de mensen was gewoon veel te hilarisch. Ik verstopte mijn gezicht in mijn kap van m’n sweater en zette mijn zonnebril terug op m’n neus. Hoewel niemand wist wie ik was, wou ik mezelf wat verschuilen voor de wereld. Het voelde alsof je in mijn ogen kon zien wat er met mij gebeurd was, zeker nu de jongens gedeeltelijk op de hoogte waren. Ik wist zeker dat Bill de jongens had verteld over David, en ik was blij dat hij niet het hele verhaal kende. Ik stapte flink door, keek amper naar de winkels, ik was niet echt op zoek naar iets. Ik wou gewoon eens alleen zijn, zonder de gehele tumult. Bill had geschrokken toen ik hem had verteld dat ik weg zou gaan vandaag, zonder iemand mee. Zijn ogen hadden verklapt hoe ongerust en ontgoocheld hij was, omdat ik niet wou dat hij meeging. Het was voor mij gewoon noodzakelijk dat ik eventjes alleen en gerust kon zijn. Ik hield halt bij een winkeltje toen mijn oog op een opvallend sieraad was gevallen. Iemand duwde in mijn rug, een boos gezicht van een meisje van ongeveer 15 keek me aan en ik grinnikte toen ik haar t-shirt van Tokio Hotel in de mot kreeg. Ze stak haar kin omhoog en liep met grote passen weg. Ik stak mijn schouders op, tikte met mijn wijsvinger tegen mijn slaap en richtte me toen naar het uitstalraam. Het was een prachtig sieraad: het zilveren kettinkje blonk als felle sterren aan de hemel, het hangertje was nog mooier. Het was eenvoudig en net dat straalde schoonheid uit. Een donkerrode druppel hing vast aan een zilveren scharniertje. Het schitterde in het zonlicht waardoor het een roodoranje gloed afgaf. Met de deurklink in mijn hand stapte ik het winkeltje binnen. Ze hadden ongelofelijk mooie dingen en ik wist zeker dat Sara en ik hier geregeld zouden komen moest het niet zover van onze deur zijn. 10 min later stapte ik met een glimlach op mijn gezicht het winkeltje uit, een bedrag kwijt, een geweldig kado voor m’n zus rijker. Die glimlach vervaagde toen ik merkte hoe laat het al was, tijd om terug naar het hotel te vertrekken want binnen enkele uurtjes zouden we weer allemaal in de backstage staan. Het was de laatste dag in Nederland, vannacht zouden we na het concert meteen doorrijden naar België. Ik zou dus morgen mijn zus opnieuw zien, en ik kon haast niet wachten om haar gezicht te bewonderen als ze mijn geschenkje zou openen. Ik wist absoluut zeker dat ze het prachtig zal vinden en dat ze in stilte een traan zou laten. We misten elkaar als hel en het zou er niet op gaan verbeteren als de dagen in België zullen verstreken zijn. Dan zal het een hele tijd zonder haar te doen zijn, de dagen in Frankrijk en Duitsland. Ik sloeg mezelf tegen m’n kaak, vermande me en liep toen weg van de drukte. Het hotel was op zo’n 20 minuten van de stad en ik hoopte dat het lange minuten zouden zijn. Ik had totaal geen zin in bezorgde praat, of gefluister achter mijn rug. Dan had ik het nog liever dat ze recht in mijn gezicht vertelden wat ze ervan vonden. Met mijn mp3 in de oren slenterde ik de straten uit, het was nog steeds ontzettend druk en ik schrok op toen een wagen vlak voor me remde. Blijkbaar had die nog nooit van een zebrapad gehoord. Hij zwaaide verwoed met zijn armen achter het stuur, tikte met zijn vingers tegen zijn hoofd en schreeuwde “kijk toch uit je doppen!” Hij schrok op toen hij een middelvinger als antwoord kreeg. Met laaiende banden verdween hij uit m’n zicht. Ik zuchtte toen het hotel opdook in de verte en mijn maag maakte een salto bij de gedachte dat ik zodra terug werd geconfronteerd met de jongens. Tientallen meisjes stonden op en neer te springen en overal hoorde ik de namen van de jongens vallen. Opvallend was hoeveel de naam “Bill” of “Tom” voorkwam. Ik rolde met mijn ogen, trok de glazen deur open, draaide me toen om en zei toen tegen enkele meisjes: “Ze zijn nog altijd met 4 hoor!” Jaloerse blikken, gemixt met boze fronzen vlogen mijn richting uit en ik kon een lach niet inhouden toen iemand riep: “Ja en jij kent ze natuurlijk hé.” “Ja, dat is inderdaad zo!”, zei een stem vastberaden achter me. Ik draaide me om en keek in het grijnzende gezicht van Tom. “Hey Janne, hoe gaat ie?”, zei hij terwijl een zoen op mijn wang werd gedrukt. De verbaasde gezichten van de meisjes waren goud waard en ik grijnsde nu eens naar hen. “Zie je wel!”, zei ik terwijl ik met een gefronste wenkbrauw een arm om Tom sloeg. “En beter nog”, vervolgde hij zijn toespraak, “Ze is niet voor niets het liefje van Bill!” Ik sloeg hem op zijn borst, kneep mijn ogen dicht en siste toen: “Waarom vertel je dit nu?” Hij trok zijn schouders op, lachte op zijn typische manier en nam mijn hand. “Als hij het goeie nieuws niet vertelt, dan doe ik het wel.” De verbaasde gezichten vervaagden nu en ik merkte hoe er langzaam aan een verslagen gevoel bij hen optrad. “Heeft Bill een vriendin?”, vroeg een meisje half in het Duits, net goed genoeg om haar te kunnen verstaan. “Jawel, en ze staat recht voor jullie”, zei een andere stem nu. Een hand warmde nu een plaatsje in mijn zij en ik sloot mijn ogen bij de woorden van Bill. “En ik hou van haar, wat er ook gebeurd is of wat er nog zal gebeuren, dat beloof ik haar.” Er rolde een traan over mijn wang toen een zachte kus op mijn haren werd gedrukt. “Bedankt”, fluisterde ik zodat enkel Tom en Bill het hoorden. De arm van Bill dwong me nu te draaien, zijn donkerbruine ogen zochten de mijne en er stond een neutrale glimlach op zijn gezicht. Er was iets anders aan hem, maar ik wist niet meteen wat. Hij straalde enerzijds, maar aan de andere kant kon ik van zijn gezicht aflezen dat hij met iets zat. Het was alsof hij me anders bekeek, op een manier dat hij ontzettend veel medelijden met me had. “Ik wil niet dat je dit vertelt om de reden van gisteren. Ik zou het veel toffer vinden dat je dit nieuws aankondigt om eindelijk je gevoelens te tonen. Ik hoef absoluut geen medelijden, en ik zou me er totaal niet prettig bijvoelen als je dit vertelt om me op te beuren.” Zijn hand streelde nu zachtjes mijn wang, zijn ogen blonken en verzachten meteen. “Janne, ik hou van je! En dat mogen ze nu gerust weten.” Bij enkele meisjes rolden er tranen over hun wangen, andere keken verdacht boos naar me terwijl ze fluisterden en ik dacht dat iets hoorde van “wat heeft zij meer dan wij?”. De armen van Tom en Bill trokken me met zich mee, de meisjes verdwenen toen een deur voor me dichtviel. “Hé Janne, hoe gaat het?” “Hoe was het in stad?”, de stemmen van Gustav en Georg galmden door elkaar. Opgelucht ging ik bij hen in de zeteltjes zitten, ze hadden zich voorgenomen om niet te praten over het voorval van gisteren. Ik vertelde hen over de drukte, over het sieraad dat ik gekocht had voor Sara en de wagen die me bijna had omver gereden. Hun gezichten vertrokken bij het horen van dat laatste, maar een luide lach klonk door heel de ruimte toen ze vernamen wat ik als antwoord had gegeven. “Go Janne”, gierde Georg toen hij een wave inzette. Ik sprong op zijn schoot, kuste hem zacht op zijn wang en sloeg toen mijn armen om zijn schouders. Hij was ontzettend lief voor me, wou me constant oppeppen en dat lukte hem verbazend heel goed. Hij vermoedde waarschijnlijk dat ik hem op deze manier wou bedanken voor alles en fluisterde toen heel stilletjes: “Voor jou alles meisje, vergeet dat niet.” Ik streek met mijn hand door zijn sluike haar en lachte toen hij overdreven hysterisch werd omdat het niet meer in zijn plooi lag. Hij gooide me zowat op de grond om met 2 handen zijn haar terug mooi te leggen. “Wat ben jij een seutje zeg.”, lachte ik terwijl ik me wegkrabbelde om niet afgekieteld te worden. “Mensjes! We moeten er vandoor!!”, een zware stem onderbrak ons samenzijn. Het viel op hoe traag de jongens overeind kwamen, blijkbaar hadden ze hier veel liever blijven zitten. De zoektocht naar verloren kledingsstukken verliep nog trager dan anders en ik grinnikte toen Tom eindelijk een sok terug gevonden had. Gepakt en gezakt stapten we de bus op, deze keer duurde het wat langer voordat we bij de zaal aankwamen. Alles verliep vlotjes, de soundcheck was redelijk en de mensen van de crew waren ook tevreden. Het was vandaag een kleiner optreden dan gisteren, dus het zou wat minder stresserend zijn. Daar kwam nu wel het feit bij dat enkele meisjes het wisten van Bill en mij, en we vermoeden dat het nieuws zich als een vuurtje zal verspreiden. Vanavond zou Bill het dan ook aan de rest van de fans bekend maken, dat had hij zelf voorgesteld en iedereen had het goedgekeurd. Hij beet op zijn lip toen hij bedacht dat het bijna zover was, nam toen een sigaret en stak die aan. Hij rookte zowat nooit, behalve als hij heel nerveus was. Ik liep naar hem toe, sloeg mijn armen rond zijn middel en drukte me tegen hem aan. “Het komt allemaal wel goed.”, zei hij terwijl hij al starend door mijn haar streek. “Alles komt goed.” Ik drukte een kus op zijn wang, liet hem los toen iemand op de deur klopte. Een halfuurtje later stonden we allemaal in de backstage, klaar om het fameuze gegil tegemoet te gaan. Gustav, Georg en Tom vertrokken waardoor het gegil inderdaad hoog boven ons uitsteeg. Ik keek in het nerveuze gezicht van Bill, kneep lichtjes in zijn hand en zei toen: “Wat je ook beslist vanavond, of je het nu vertelt of niet, weet dat ik ontzettend veel van je hou.” Hij lachte lief, drukte een kus op mijn lippen en liep toen het podium op na nog eens te hebben geknipoogd.

40. Goed nieuws??

“Lieve fans”, hoorde ik de stem van Bill ietsje boven het gegil uitkomen. Hij had nauwelijks die 2 woorden gezegd of ieder meisje schreeuwde nu alles uit haar longen. Ik spurtte naar de rand van het podium zodat ik alles goed kon horen en zien. Bill stond nu helemaal vooraan, zijn hand op zijn heup en met de micro tegen zijn mond. Ik zag nog net hoe Gustav zijn hand vrolijk opstak toen Bill terug aanstelten maakte om iets te gaan vertellen. “Lieve fans, we zijn ontzettend blij dat we hier voor jullie mochten spelen vandaag.” Opnieuw steeg het getier, gegil en geschreeuw boven ons uit. Ik stak mijn wijsvingers in mijn oren omdat het bijna niet meer normaal was. Het was ongelofelijk dat 3000 meisjes zoveel lawaai konden maken. Verder zag ik niets, enkel duizenden handen in de lucht. Het duurde een hele tijd voordat het iets stiller werd en Bill nam meteen die kans. “Het was geweldig vandaag, jullie waren een ontzettend publiek en…” Opnieuw moest hij zijn speech onderbreken door het oorverdovend lawaai en applaus. De jongens grinnikten, keken het publiek in en deden toen teken dat ze eventjes stil moesten zijn. Er klonk een diepe zucht door de arena en iedereen hield zijn adem in om het nieuws dat Bill nu zou gaan vertellen. “Ik heb nog een belangrijk iets mee te delen voor jullie. Velen zullen geschokt zijn, anderen zullen boos op me zijn, of zich teleurgesteld voelen. Weet dat dit zeker niet mijn bedoeling is om jullie te kwetsen.” Overal sloegen meisjes hun handen voor hun ogen, anderen knuffelden hun buur, en nog andere keken gespannen naar het gezicht van hun grote idool. “Zoals sommige meisjes onder jullie al weten is het bekend dat ik zocht naar de ware.” De zaal werd nu rumoerig, meisjes barsten spontaan in tranen uit, andere keken verward rond zich heen. “Vandaag ben ik blij jullie te kunnen meedelen dat mijn zoektocht over is, ik ben al een tijdje samen met een pracht van een meisje en ik vond dat het tijd werd dat jullie dit weten. Nogmaals, dit wil niet zeggen dat ik jullie laat vallen. Jullie zijn nog altijd even lief voor me, ik deel nog altijd even graag mijn handtekening uit als anders. Ik hoop dat jullie het goed opnemen, want dat is zowel voor jullie als voor mij en m’n vriendin het beste.” Ik keek toe hoe Georg, Tom en Gustav nu naar voren liepen en naast Bill gingen staan. Tom nam nu de micro over en zei toen met een luide stem: “Jullie zouden heel blij moeten zijn voor Bill, Janne – Ja zo heet ze dus – is echt een super meid, ze maakt ons alle 4 gelukkig en we houden allemaal van haar.” Hij werd onderbroken doordat Georg nu zomaar de micro uit zijn handen trok. “Ja dat is inderdaad zo! Ze is lief, heeft ontzettend veel geduld met ons, ze kent ons al bijna even goed als wij, en daar komt nog eens bij dat ze zowat de plezantste persoon op aarde is.” Ik voelde hoe mijn wangen rood kleurden om al de lieve woorden van mijn schatjes. Tom had nu de micro opnieuw veroverd en grijnsde toen naar het publiek: “En meisjes, dat wil zeggen dat jullie nu veel meer kans maken bij Georg, Gustav en ik! Dus kom maar op schoonheden.” Met een daverend applaus en een brede glimlach op hun gezichten repten de jongens zich van het podium. Om beurt werd ik geknuffeld door glunderende gezichtjes, blijkbaar deed het hen ook deugd het te hebben verteld. Als laatste keek ik in de vertrouwde ogen van Bill, die net zijn hart en zijn gevoelens aan zowat 3000 mensen had getoond. Er stond een prachtige glimlach op zijn gezicht, zijn ogen blonken als nooit tevoren en hij had blosjes op zijn wangen. “Kom eens hier jij.”, zei ik met een gelukzalig gezicht. Hij aarzelde geen seconde, stormde op me af en sloeg meteen zijn armen rond m’n lichaam. Ik voelde de warmte toen hij ontzettend dicht tegen me stond, maar het maakte mij niets uit. Zwetend of niet, hij had het verteld, en hij had dat met zoveel gevoelens gedaan. Ik kuste zachtjes zijn lippen, legde mijn handen in zijn nek en voelde hoe zijn haar nat was van het zweten. Hij beantwoordde meteen mijn kus door me nu helemaal naar zich toe te trekken en zijn vingers om mijn middel te verstrengelen. Zo bleven we een heel eind staan, ik was blij dat we weer oprecht konden kussen, al die heisa rond David was als een domber op onze relatie. Ik schrok toen handen in mijn rug duwden, merkte hoe ik mijn evenwicht verloor en hoe Bill en ik nu het podium werden opgesleurd. Nog voor ik iets kon zien weerklonk de lach van Tom door heel de zaal, overmeesterde het publiek en zei nu: “Dit is dus Janne!”. Geheel uit mijn lood geslagen probeerde ik me uit de greep van Bill te krijgen. Ik trok mijn kleren recht, streek vlug door mijn haar en keek toen verdwaasd het publiek in. Overal zag ik huilende meisjes, sommigen waren zelfs zo hard aan het snikken dat ze hun buur stoorden. “Kom es hier meid.”, schreeuwde de speelse stem van Tom. Hij glimlachte breed toen ik onwennig naar hem toe liep. Hij nam mijn hand, stak die in de lucht en liet me nu een cirkel maken. Bill keek geamuseerd toe op een afstandje. “Zoals jullie kunnen zien, is Janne ontzettend mooi!” “Tom, stop daar nu mee.”, siste ik. “Oh komaan Janne, niet zo bescheiden, ze mogen toch wel weten wie hun idool heeft veroverd!”. Ik keek beschamend naar de grond, hij merkte het en stopte meteen. Hij legde voorzichtig een arm om mijn middel, deed toen een stap achteruit en zei toen: “Jullie waren een fantastisch publiek! Tot de volgende keer!” *** Er heerste een opgewekte sfeer in de bus, iedereen was uitgelaten over het optreden en vooral om de bekentenis van Bill. Iemand van de crew had het opgenomen met z’n camera en liet het nu aan iedereen zien. Ik smolt bij de verliefde blik die Bill uitstraalde terwijl hij aan het vertellen was. Hij klonk zo oprecht dat ik niet begreep hoe meisjes nu niet gelukkig voor hem konden zijn. Ik had natuurlijk wel makkelijk praten aangezien ik degene was die Bill van hen had afgesnoept, maar ik wist ergens wel dat ik daar echt geen drama zou van gemaakt hebben moest ik in dat publiek gestaan hebben. Het is nog altijd het belangrijkste dat de jongens hen goed voelden, en als er nu een meisje was die daarvoor kon zorgen, was dat toch super voor hen? Ja, ik had Bill knap gevonden – en nu nog steeds! – maar voor mij ging het vooral om de muziek voor ik de jongens persoonlijk leerde kennen. Ik wou niet de eerste de beste keer met iemand van hen het bed in duiken, god neen!! Vroeger, toen ik ook nog een echte puber was had het ook eens voorgevallen dat ik zomaar verliefd geworden was op een popster. Nu lachte ik een beetje om mijn gedrag van toen, hoe kun je nu in godsnaam verliefd worden op iemand die je totaal niet kent? Ik was ook niet verliefd op Bill toen ik hem pas leerde kennen, ik vond hem gewoon razend knap! Er verscheen een lach op mijn gezicht toen ik Tom en Georg zag vechten om de micro. Die jongens waren echt geweldig, en de reactie van Tom was zo hilarisch. Ik voelde hoe een hand mijn dij streelde toen ik mezelf in beeld zag verschijnen. Bill keek me met een stralend gezicht aan, zijn ogen blonken nog steeds even fel als tevoren. “Zo te zien ben je wel opgelucht hé liefje?”, zei ik zachtjes. Hij knikte, stak toen zijn schouders op en zei: “Ik weet niet waarom ik het niet eerder heb gezegd, maar ja, het belangrijkste is nu dat ze het weten. Je mag er zeker van zijn dat het morgen al in de roddelblaadjes zal staan.” Hij grijnsde, keek terug naar het scherm en ik bedacht dat ik het nieuws moest vertellen aan mijn zus voordat ze het te weten kwam door zo’n roddelblad. Ik griste mijn gsm uit mijn zakken, knipte behendig het menu ‘Berichten’ aan en typte blindelings een bericht. ‘hey zus, hoe gaat het daar? Ik voel me super, Bill heeft het aan de fans verteld!! Wou het persoonlijk aan je meedelen voordat je het moet te weten komen uit de Joepie. Kusje Janne xxx”. Ik voelde me zo gelukkig, mijn twijfels over de bedoelingen van Bill waren spoorloos verdwenen en ik vermoedde dat alles nu alleen maar kon beteren. Nu dat dit achter de rug was, moesten we ons niet meer verstoppen voor mogelijke fans, nu konden we eindelijk hand in hand de straat op zonder het gefluister en geroddel. Maar daar kwam nu wel bij dat ik bekend zou staan als ‘de vriendin van’. Het maakte mij echter niets uit, mijn ouders wisten beter, mijn goeie vrienden, en vooral Mark. Hij wist dat alles op zijn pootjes terecht kwam, mijn carrière was toch al wat gelanceerd, ze konden het niet meer steken op het feit dat ik nu officieel de vriendin was van Bill Kaulitz. Ze konden mij niet raken, ik was perfect gelukkig nu. Ik schrok op toen mijn gsm trilde in mijn broekzak. ‘Hey! Wauw het is echt wel super goed nieuws!! Ik ben echt blij voor jou, al had ik al wel zo’n vermoeden dat het niet lang meer zou duren voordat Bill zou plooien :-) zie je wel dat alles zichzelf uitwijst? Spreken wij morgen ergens af, beetje op voorhand zodat we wat kunnen bijpraten? Hvj Sara”. Ze had inderdaad gelijk, zoals altijd. Ik wist niet hoe ze het deed, volgens mij heeft ze een paranormale gave. Ik grijnsde toen ik haar smsje beantwoordde. ‘Ja inderdaad zus, je hebt weer maar eens gelijk! Euh voor morgen, kom jij tegen de middag naar ons hotel? Dan hebben we zeker enkele uurtjes om bij elkaar te zijn. Is dat goed voor je? Hovj xx’. Na nog enkele smsjes te hebben verstuurd stond vast dat we om 13.00 in het hotel zouden afspreken. We zouden samen iets eten om daarna in mijn hotelkamer te verdwijnen om de meest sappige roddels met elkaar te delen. En dan zou ze me om de hals springen bij het zien van mijn geschenkje voor haar. Ik zag het al allemaal voor me en kon haast niet wachten tot het zover was. Maar eerst moesten we nog een uur of 3 op de bus voordat we bij het hotel aankwamen. Ondertussen was er al een uurtje voorbij en de sfeer was zo gezellig dat het leek alsof de tijd voorbij vloog. Na een film te hebben bekeken waren we dan ook allemaal aangenaam verrast dat we bij onze bestemming waren aangekomen. Het personeel van het hotel was goed op de hoogte, ze stonden met enkelen aan de deur te wachten om ons dan meteen met onze bagage te helpen. “Jullie kunnen nog snel iets gaan eten, we hebben het restaurant speciaal opengehouden.” We bedankten snel de vriendelijke dame, spurtten door het hotel op zoek naar het restaurant. Ik had zo’n flauw vermoeden dat we wel eens spaghetti zouden kunnen eten, of frietjes, aangezien we in België waren. Dat werd bevestigd toen een zalige geur mijn neus kietelde. We hadden er een heel eind niet bij stil gestaan, maar nu we de geur van al dat eten roken beseften we dat we scheel van de honger waren. Het was dan ook niet uitzonderlijk dat onze borden heel goed gevuld werden. De spaghetti smaakte bijna zo lekker als die van mijn mam en ik smekte er op los. De jongens hadden ook hun manieren in Nederland gelaten want ze waren nu echt als bezetenen bezig met schrokken. “Hmmm, lekker”, murmelde Gustav terwijl een sliert in zijn mond verdween. Zijn wangen waren bezet met rode saus en ik moest me inhouden om niet in de slappe lach te geraken. Bill en Tom aten zonder gêne met hun handen en Georg boerde luid nadat hij met grote slokken zijn cola had uitgedronken. Met onze handen op onze gezwollen buik van het teveel eten op een korte duur, zaten we voor ons uit te kijken. “Dat was nog eens eten op speedtempo!”, hijgde Georg waardoor we nu allemaal in de lach schoten. “Lief van hun dat ze speciaal voor ons nog eten gemaakt hebben.”, zei Gustav, die nog steeds rode wangen had. “Ja wat had je verwacht? Je bent hier wel in België hé!”, schaterde ik het uit. En zo waren we vertrokken in een grappig gesprek dat waarschijnlijk net iets te lang duurde volgens de kuisdienst. In hun beste Engels probeerden ze ons duidelijk te maken dat we misschien beter eens zouden opkrassen. Ze schrokken dan ook toen ik antwoordde in het Nederlands. De jongens gierden van het lachen, zelfs al verstonden ze het niet, de gezichten van de mensen op zich waren al grappig genoeg. “Niet op letten”, fluisterde ik hen toe toen ze met vragende gezichten in mijn richting keken. “Eten maakt hen energiek.” Ze knikten eens flauwtjes, maakten duidelijk dat het nu echt wel tijd werd dat we vertrokken, en ik duwde de jongens van hun stoel terwijl ze nog steeds aan het lachen waren. “Nog een goeie avond”, zei ik tegen de dames toen ik de jongens eindelijk zover gekregen had om met me mee te gaan. “Wat doen we nog?”, vroeg Tom nu. Aan zijn ogen te zien had hij al een voorstel klaar en ik kreeg gelijk toen hij weer zijn mond opende. “Wat denken jullie van een spelletje op de playstation??” Er werd luidruchtig ingestemd door de jongens, en met z’n vijven liepen we als kleine kinderen door de gangen. Onze kamers waren op het bovenste verdiep, maar ze hadden zin om alles met de trap te doen, wat me echt wel verbaasde. Blijkbaar waren ze zo overdreven gelukkig dat ze er totaal niet aan dachten dat ze normaal gezien zelfs te lui waren om op het knopje van de lift te drukken. Eindelijk kwamen we bij onze kamers aan, we puften allemaal een beetje door de kleine inspanning. “Allemaal goed voor de conditie.”, zei Georg lachend terwijl hij zijn armspieren toonde. “Jouw conditie is niets meer waard als ik je straks hopeloos versla jongen!”, riep Tom nu terug. We lagen nu samen in een deuk en ik voelde hoe de arm van Bill over mijn rug gleed. “Kom op jongens, tijd om te zien wie de beste is!”. Tom gooide zijn kamerdeur open, plofte zich op het opgemaakte bed en zag hoe de jongens zijn voorbeeld volgden. Zorgvuldig installeerde hij de playstation aan de tv, en enkele minuten later zat ik te supporteren voor Georg. Hij was mijn lievelingetje geworden doorheen de dagen en ik zag hoe Tom gespeeld jaloers naar me keek. “Wat heeft hij meer dan ik? Eerst word ik verslagen door mijn broer, loopt hij met je weg. En nu laat je mij ook in de steek om voor die hobbit te supporteren. Mijn leven heeft totaal geen zin meer…” Hij keek me beteuterd aan, grijnsde toen hij het gefronste gezicht van Bill zag en richtte zich toen weer helemaal op zijn spel. Een zachte kus werd in mijn nek geplant en ik kreeg een koude rilling toen Bill lichtjes in mijn huid beet. Ik draaide mijn gezicht om, had nog net de tijd om hem in de ogen te kijken toen hij meteen zijn lippen op de mijne drukte. Zijn hand streelde de huid die zichtbaar was geworden doordat mijn t-shirt iets omhoog was gekropen. Hij opende nu met het topje van zijn tong mijn mond en eventjes later speelde ik met het bolletje van zijn piercing. “Hé Janne, je moet wel blijven supporteren! Straks verlies ik nog.”, de stem van Georg zorgde voor de abrupte stopzetting van onze kus. “Jaja sorry Georg”, zei ik gespeeld boos. Bill streelde nog steeds mijn heup en ik vloekte lichtjes op Georg om ons moment zo te verpesten. Het duurde uiteindelijk niet lang meer voordat Tom verloren had, kwaad opsprong en zijn spelconsole op het bed gooide. “Het is allemaal jouw schuld!”, riep hij terwijl hij wees naar me. Georg stond triomfantelijk in de lucht te springen en stak zijn tong uit naar een Tom die slecht tegen zijn verlies kon. Het werd hem allemaal te veel, keek boos naar ons allemaal en riep toen: “Mijn kamer uit! Allemaal!” Ik keek verbaasd in z’n gezicht, zag ergens een vonkje geniepigheid en lachte toen ik besefte dat hij komedie aan het spelen was. Gustav, Georg en Bill waren de kamer al uitgevlucht, zodat alleen Tom en ik alleen in de kamer waren. “Slechte verliezer ja?”, zei ik met een ondeugend gezicht. Hij grijnsde en zei toen: “Alleen als ik indruk wil maken”. Ik lachte, gaf hem een kus op z’n wang en liep toen ook de kamer uit. Bill stond te wachten voor de deur, aangezien ik nog niet wist welke kamer we hadden. Met grote passen liep ik naar hem toe, sprong op hem en begroef mijn gezicht in zijn schouderholte. Hij smeet me op het bed, gooide de deur dicht en sloot die toen met de sleutel. Ik keek hem vragend aan, hij deed dit anders bijna nooit. “Wat ben jij wel van plan?”, vroeg ik zo onschuldig mogelijk. Hij negeerde mijn vraag, trok zijn kleren uit, kwam naast me liggen in zijn boxer en kuste me in mijn nek. Zijn hand gleed onder mijn t-shirt en ik merkte hoe hij aan mijn BH prutste. Hij keek me ondeugdend aan, kuste mijn voorhoofd en zei toen al fluisterend: “Wij hebben toch iets te vieren vannacht?”

41. Gestaar en Gekwijl

Met een grote glimlach op mijn gezicht werd ik spontaan wakker. Het was 10.00 en ik wist meteen dat Bill nog geen enkele moeite zou doen om op te staan. Ik staarde naar zijn naakte lichaam, kietelde zachtjes zijn stertattoo en liet me toen soepel uit het bed zakken. Ik zou me maar gaan douchen om dan op het gemakje te gaan eten. Waarschijnlijk was Gustav ook al wakker, ik zou me dus in zijn gezelschap kunnen entertainen. Ik nam mijn lievelingsjeans, hij had namelijk een hele mooie tekening op mijn achterste, een topje en een gemakkelijke sweater. Mijn zwarte puma’s werden richting badkamer geschopt toen ik als laatste maal controleerde of ik alles bij had. Het duurde niet lang voordat ik onder het zalig warme water stond. Druppeltjes dwaalden naar beneden voordat ze eerst mijn gehele lichaam hadden afgetast. “You are my purpose, you’re everything. And how can I stand here with you, and not be moved by you. Would you tell me, how could it be better than this?” Ik zong zachtjes een zin uit het liedje van Lifehouse, de eerste keer dat ik het gehoord had, stonden mijn ogen meteen in tranen. Het raakte me zo hard omdat de situatie met Bill geheel hetzelfde was. Hij maakte me zo gelukkig, hij hield me rechtop, hij zorgde ervoor dat ik ademhaalde, hij was gewoon alles dat ik nodig had. “You’re all I want, you’re all I need, everything, everything. And how can I stand here with you and not be moved by you, would you tell me, how could it be, better than this.” Mijn haartjes stonden nu allemaal kaarsrecht toen ik nadacht wat ik allemaal aan het zingen was. Er kwam meteen een grijns op m’n gezicht toen ik bedacht dat ik Bill eens zou verrassen door dit nummer voor hem te zingen. Misschien was vanavond wel een goed moment, na de strubbeling door mijn vreselijke herinnering, zou hij helemaal overdonderd worden. Dan zou ik hem voor eens en altijd goed tonen wat hij allemaal voor me betekende. En voor mijn part mochten de andere jongens er ook bij zijn, dan zouden zij ook overtuigd worden van mijn bedoelingen en mijn liefde voor de zanger van de band en hun vriend. Ik stapte de douche uit, greep behendig een witte handdoek en draaide die soepel om me heen. Op de tippen van mijn tenen liep ik voorzichtig naar de spiegel. Ik zou me vandaag eens mooi opmaken want mijn zusje kwam en ik had al zo’n flauw vermoeden dat ik me enkele keren zou gaan terug vinden tussen haar foto’s. En heel misschien zou zij als eerste officiële foto’s hebben van het koppel. Ik gunde het haar, ze is niet voor niets mijn jonge zusje. Met mijn zwarte haar in mijn badhanddoek gedraaid greep ik mijn oogpotlood. Een simpel zwart lijntje op mijn onderste ooglid was altijd al een ritueel geweest. Zelfs om naar school te gaan vertikte ik het om dit achterwege te laten. Deze keer maakte ik ze wat zwarter dan normaal. Samen met mijn pikzwarte oogschaduw die ik combineerde met wat goudkleur, kwam ik tot een mooi geheel. Mijn mascara zorgde voor the final touch toen ik mijn gezichtje wat beter bekeek. Ik begon bij mijn hals om dan zo naar boven te gaan. In mijn hals sierde een geboorteplek, ik had er jaren een complex over gehad maar uiteindelijk begon ik het wel te accepteren. Mijn lippen waren mooi gevormd, vond ik van mezelf. Ze hadden een natuurlijk rode kleur, waardoor ik ze bijna nooit moest roden. Vaak gebruikte ik een simpele doorschijnende lipgloss om ze wat meer te accentureren. Ik stopte bij mijn neus, het ringeltje die aan de linkerkant zat begon wat af te steken en ik besloot hem vandaag te vervangen door een zilveren bolletje. Mijn bruingroene ogen kwamen sterk uit door de make-up die ik vandaag had aangebracht en mijn golvende zwarte haar maakte het plaatje compleet. In mijn oren stak ik nu lange zilveren hangertjes, die ik ooit gekregen heb van Sara, en mijn 2 zilveren ringetjes in mijn rechteroorschelp blonken me toe. Ik trok snel mijn kleren aan toen ik bedacht dat ik nu echt wel de edeltuit aan het spelen was. Ik bekeek het volledige geheel en schudde mijn hoofd toen ik niet tevreden was met mijn kledingskeuze. Met de make-up en sieraden paste wel iets deftigers. Ik liep stilletjes de kamer terug binnen, grabbelde in mijn veel te grote koffer en glimlachte toen ik eindelijk gevonden had wat ik wou. Ik holde terug de badkamer in, repte me uit mijn kleren, wierp een luchtkusje naar mijn jeans als verzoeningspoging omdat ik hem terug had uitgedaan en schoot toen in mijn zwarte kleedje dat ik gekocht had voor mijn verjaardag. Sara zou ontzettend enthousiast zijn moest ze mij zien in het kleedje dat zij voor me had gekozen en ik had zo’n flauw vermoeden dat het de jongens ging doen tiltslaan. Met een gemenig lachje sloot ik de badkamerdeur. Bill sliep zoals gedacht nog steeds, en ik was niet echt van plan om hem wakker te maken. Ik kuste hem zachtjes op zijn wang, nam mijn handtas en trok toen voorzichtig de deur achter me dicht. Met een druk op de knop opende de lift en bracht me naar het gelijksvloer waar ik meteen een super lekker ontbijt zou krijgen. Ergens hoopte ik Gustav ergens tegen te komen, zodat ik niet alleen moest eten. Ik grinnikte toen ik hem zag genieten van een vers kopje koffie. “Goeiemorgen Gusti”, zei ik terwijl een kus op zijn wang werd gedruk. Hij keek nog steeds naar de krant die voor hem lag, slurpte van zijn koffie en stikte er bijna in toen hij me eindelijk had bekeken. Hij nam snel een servet die net naast hem lag en dopte zijn gemorste koffie van zich af. “Janne? Wat ben jij van plan vandaag? Heb je iets te vieren?” Zijn ogen blonken zo bij het zien van een nu totaal andere Janne, en ik kon daaruit afleiden dat het best wel mooi was. “Vind je het mooi?”, vroeg ik hem op een plagerige manier. “Ja amaai nog niet?”, zei hij nog steeds geheel van de kaart. “Goed zo, bedankt voor je positieve commentaar Gusti”, lachte ik terwijl ik speels in zijn wang kneep. Hij was nog steeds zodanig van zijn melk toen ik merkte hoe hij zijn broodje in zijn koffie probeerde te doppen, maar tevergeefs elke keer ernaast zat. “Wacht totdat Bill je zo ziet, je zult geen seconde alleen gelaten worden.”, zei hij toen hij wat bij zijn positieven was gekomen. Ik grinnikte en zei toen zo serieus mogelijk: “Ik zal vandaag geen tijd voor hem hebben, hij zal het met jullie moeten doen.” Ik keek in het verbaasde gezicht van Gustav, zag plots dat hij doorhad waar het over ging en lachte toen hij uiteindelijk “Ahja Sara komt.” zei. “Maar waarom zo chique?”, vroeg hij nu. Met glunderende ogen keek ik opzij. “Mijn zus is een kei in onverwachte foto’s maken, dus deze keer ben ik haar een stap voor door mij geheel op te maken. Ze heeft zo’n ingenieuse ideeën om mij in de morgen te fotograferen, terwijl ik nog half aan het slapen ben. Je kunt je al gaan voorstellen welke beelden dat niet moet geven. Nee, vandaag ben ik haar eens een stapje voor.”, zei ik terwijl ik met blinkende ogen aan al onze marginale momenten terugdacht. “Blijkbaar zijn jullie wel 2 handen op één buik hé?”, vroeg hij geamuseerd. Ik knikte van ja, ik had me geen betere zus kunnen inbeelden. Met een krop in m’n keel keek ik in het droevige gezicht van Gustav. “Sorry, jij moet je zus ook immens missen. Het spijt me dat ik zo over haar vertel.” Ik kon me nu wel slaan, maar natuurlijk dacht ik weer maar eens te laat dat de jongens ook familie hadden. “Ja, euh, het is niets hoor Janne. Het doet goed om naar je verhalen en avonturen te luisteren, maar ik krijg er ook wel heimwee door. Natuurlijk was het een keuze die ik heb moeten maken, en ik ben ervan overtuigd dat het de juiste is, maar als ik je zo hoor vertellen mis ik toch wel de momenten met mijn familie hoor.” Ik begreep hem volledig, ik was er nu al het hart van in dat ik hen enkele weken moest achterlaten, stel je dan voor dat dit zoveel keer moest gebeuren. “Hé, zit er maar niet teveel mee in jij.”, zei hij terwijl hij me een duwtje gaf. Ik lachte zwakjes, nam de boterham die ik was gaan halen en stak nu een deeltje in mijn mond. Hij porde me nog eventjes, nam toen opnieuw zijn krant en begon nu een stuk te lezen. Gustav was echt een fantastisch persoon, je kon er mee praten en hij begreep wanneer je alleen wou zijn. Bovendien was hij de grappigste persoon die ik kende, hij had zo’n uitstekend gevoel voor humor en ik kon nauwelijks nog op mijn handen tellen hoeveel keer we al in de grond hadden gelegen door een grap van hem. Hij was totaal verschillend van de andere jongens en dat maakte hem wel heel interessant. Hij was in tegenstelling tot de anderen totaal geen langslaper, we zagen hem bijna nooit. Hij was altijd relaxed, of hij wou ons althans die indruk geven. Als ze een optreden gaven was hij de enigste die niet stond te stressen, maar doodleuk wat ligt te slapen. Soms gebeurde het dat wij 2 samen muziek beluisterden, hij was al een even grote freak van Metallica als ik. Samen lagen we dan mee te brullen op hun meest indrukwekkende nummers die we allebei helemaal vanbuiten konden. Hij was gewoon mijn maatje, en ik kon me niet inbeelden hoe het zou zijn moest ik hem s’morgens niet meer zien. Hij slurpte nog steeds aan zijn koffie en hij trok zijn wenkbrauwen op toen hij een schaduw zag naderen. “Tom?? Georg? Wat doen jullie hier nu al?” Hun oogjes stonden nog diep in hun oogkassen en ze slenterden als zombies naar onze tafel. Ik stond op om hen met een dikke kus te begroeten. “Pf verdomde kleine kindjes, die spelen heel gezellig op onze gang, snotkin…” Tom hield abrupt op toen hij me naar hem toe zag lopen. “Holy shit, Janne?!” Hij staarde me heel onbeschaamd aan en ik voelde me prettig toen zijn ogen mijn gehele lichaam afraasden. Het kleedje verhulde net niet voldoende om als “slet” genoemd te worden en tot mijn verheugen zag ik aan Tom zijn gezicht dat hij het absoluut niet erg vond dat er iets te zien viel. Georg stond er gewoon maar bij te kijken, met zijn mond lichtjes open en een grijnzende trek rond zijn lippen. “Waarom zijn alle mooie meisjes al veroverd? Miljaar Janne…” Ze keken nu met z’n tweetjes overdreven bezeten naar me, beiden met blinkende oogjes. “Gustav, heb jij haar al eens bekeken? Waarom zit jij daar zo kalm aan die tafel?”, vroeg Tom zonder een blik van me af te wenden. “Oh hallo Tom, al eens mijn broek gezien die bezet is met koffie?” Ik lachte om zijn reactie, en zag hoe een grijns op Tom en Georgs gezicht tevoorschijn kwam. “God Janne, wacht tot Bill wakker is. Die blijft geen seconde van je lijf. Ik heb er zelfs al moeite mee.”, zei Tom terwijl hij zijn tong uit zijn mond liet vallen. “Oh kom op Tom, nu is het wel genoeg geweest.”, giechelde ik met blosjes op m’n wangen. “Nee serieus, je ziet er echt stralend mooi uit!” Ik bedankte hem door een zachte kus op zijn voorhoofd te drukken, en ik deed al lachend hetzelfde bij Georg die me nu met een jaloers gezicht aankeek. Ze leken wel te zweven toen ze mijn kus ontvingen, en ze liepen met een overgrote glimlach naar het lekker ruikende eten. “Wat heb jij een goede invloed op hen. Normaal doen ze dit nooit.”, zei Gustav met een licht gefronst gezicht, maar die kronkel verdween toen hij mijn stralende gezicht zag. Met ons vieren zaten we nu aan tafel, er was maar één iemand te kort en ik hoopte hevig dat Bill niet lang meer zou wegblijven. De jongens waren nog steeds onder de indruk, en dat merkte ik doordat ze soms zo zaten te staren dat ze niet door hadden dat hun ontbijt bijna uit hun handen viel. Het was prettig, het gaf me het gevoel dat ik best wel trots mocht zijn op mezelf, en dit had ik eigenlijk wel nodig dezer dagen. “Hé Janne, je hebt toch geen minnaar hé die je straks zult gaan opzoeken?”, Georg zijn oogjes blonken nog steeds. En nog voor ik ook maar iets kon uitbrengen zei Tom: “Mag ik die minnaar alsjeblieft spelen?”. Zijn ogen straalden en ik wist niet zeker ofdat hij het nu meende of niet. “Nee, nee.”, zei ik poeslief, “Bill heeft nog steeds mijn hele hartje.” Ze blaasden en zuchtten en sloegen toen met hun handen op tafel. “Verdorie, wat heeft die jongen nu toch meer dan wij?” Ze keken gespeeld zielig naar elkaar en trokken toen hun schouders op hetzelfde moment op. We lachten nu allemaal even hard, en grinnikten toen enkele mensen verdacht om zich keken. Ik keek naar de jongens die zich alle 3 verslikten in hun lachen en nu als immens zieken begonnen te hoesten. “Oei wat krijgen we nu?”, hoorde ik de stem van Bill zeggen. Ik sprong op, raakte net de tafel niet en liep op hem af. Hij was bezig met zijn gsm dus hij zag me nauwelijks aan komen stormen. “Liefjeeeee”, schreeuwde waarop hij opkeek. “Ja, scha…” Met een luide knal viel de gsm op de grond en sprong nu open. Geheel onbezorgd om zijn gsm stond Bill voor zich uit te staren. Zijn ogen gleden over mijn lichaam en ik grinnikte toen ik zag hoe zijn handen begonnen te trillen. Hij slikte moeilijk de prop door en stond nu met zijn mond open te gapen. “Waar heb ik dit aan verdiend?”, vroeg hij moeizaam toen hij eens in zijn ogen wreef. Ik giechelde en zei toen speels: “Jij hebt dit nergens aan verdiend, Sara wel.” Hij fronste zijn wenkbrauw, trok toen zijn schouders op en zuchtte: “Jij blijft vandaag aan mijn zij, jij gaat nergens heen.” Hij slenterde naar me toe, nog steeds geweldig onder de indruk, streelde toen zachtjes mijn wang en drukte toen zijn lippen op de mijne. “Bill, jongen, stop daar mee, wij hebben ook onze gevoelens hoor!”, het werd behoorlijk luidruchtig aan de tafel net achter ons. Ik merkte hoe Bill zachtjes lachte toen hij opnieuw zijn mooi gevormde lippen op de mijne perste. “Jij bent echt ongelofelijk mooi.”, kreunde hij zachtjes in mijn oor. *** Samen met Sara lag ik nu op ons bed, ze had haar camera voorzichtig op het nachtkastje gezet en was nu hysterisch aan het lachen bij mijn verhaal van deze morgen. “Ik zie echt al hun gezichten voor me”, giechelde ze tussen 2 lachbuien heen. Ze had de tranen in haar ogen, blosjes kleurden haar wangen en er stond een ongelofelijk brede glimlach op haar gezicht. Ik had een geweldige keuze gemaakt door dit sieraad te kopen, het stond haar als gegoten. Ze had ferm gegild toen ze het aanschouwde, had zich toen compleet op mij gesmeten en me overdonderd met kussen. Ze kon haast niet wachten om het aan te doen, en smeekte mij te helpen toen het niet lukte doordat haar handen zodanig aan het trillen waren. “Zeg Janne, hoe zit dat nu eigenlijk tussen jullie 2?”, vroeg ze met een veelbetekende blik zodat ik haar niet moest vragen waar ze het over had. “Euh goed, denk ik”, zei ik zo serieus mogelijk. Er hing een nonchalante grijns rond mijn mond toen ik zag hoe Sara haar rechtzette. “Oh komaan, vertel het nu gewoon.” “Wat valt er te vertellen? Dat we seks hebben?” Haar ogen trokken open toen het woord eindelijk gevallen was en ze bleef versteend zitten. “Hebben jullie seks?” Ik sloeg mijn hand tegen mijn voorhoofd en zei toen met een grote grijns: “Ik dacht dat dit hetgene was dat je wou weten, of niet soms?” Met een betrapt, maar oh zo schattig gezichtje knikte ze van ja. “Wel, dan weet je nu het antwoord.”, grijnsde ik. Ik wist welke vraag er nu zat aan te komen. “Voelde je er wel goed bij na heel die situatie rond David?”, vroeg ze ongerust. Ze zag er meteen heel serieus uit, het was één van haar specialiteiten. Sara kon in 1 seconde haar emoties op nul zetten om volledig te kunnen ingaan in het gesprek. “Ja zus, ik heb er over nagedacht. En eigenlijk valt er helemaal niets te vergelijken. Bill is Bill, hij is lief, bezorgd, en als belangrijkste hij houdt van me. Hij heeft alles wat ik nodig heb. En ja, ik heb gepiekerd, ik heb slapeloze nachten gehad doordat ik er voortdurend mee bezig was maar uiteindelijk heb ik de goede beslissing genomen. Weet je, voor het eerst in mijn hele leven kan ik genieten van seks, en dat komt doordat Bill van me houdt. Het zou niet eerlijk zijn tegenover hem om hem te gaan vergelijken met die loser.” Ik staarde nu afwachtend in het gezicht van mijn zusje, zag de weerkaatsing van mijn eigen ogen in de hare en knipperde met mijn vingers toen ze net iets te lang wachtte. “Ik ben blij je zo te horen praten. Je bent veel volwassener geworden, zeker rond dit.” Ik kon in haar ogen aflezen hoe ze me bewonderde. “Ik vind het enorm sterk van je dat je alles op een rijtje hebt kunnen zetten. Ik was er eerlijk gezegd al bang voor dat seks jullie uit elkaar zou drijven.” Ik giechelde een beetje toen ik terugdacht aan vannacht, hoe Bill beetje per beetje zelfzekerder werd en hoe we samen konden genieten van elkaar. “Je hebt gelijk”, zei ik toen Sara me aanstaarde. Ze sloeg een arm om mijn nek en trok me nu volledig tegen zich, het voelde ontzettend goed en ik liet me nu volledig tegen haar vallen. Nog steeds tegen haar steunend vroeg ik: “Hoe gaat het tussen jij en Jannes?” Haar grip werd wat losser toen de vraag bij haar doordrong. Ik draaide me om en keek in het droevige gezicht van Sara. “Nog steeds hetzelfde als die keer je belde.”, zei ze met een trieste stem. Ik wreef zachtjes met mijn hand over haar rug om haar wat bij te staan. “Hij heeft het nog steeds moeilijk met de ‘Tokio-Hotel’-situatie. Hij is bang dat ik net als jij iets ga beginnen met iemand van de band. En als ik zoveel tijd met hen zal doorbrengen, zal ik volgens hem geen voldoende tijd meer voor hem hebben. Hij maakt me het echt wel niet makkelijk. Daarom laten we elkaar wat links liggen de laatste tijd, maar vanavond komt hij me met de auto van zijn vader halen. Hij wil niet dat ik hier blijf slapen, met de jongens.” Ze draaide met haar ogen, en ik wou net hetzelfde gaan doen toen ze lichtjes begon te wenen. “Ah wat moet ik nu gaan doen? Ik kan dit hier toch niet laten schieten?” Ze sloeg haar handen voor haar ogen toen ze nu harder begon te snikken. Ik streelde haar haar en fluisterde toen: “Alles komt goed.” *** Het concert was geweldig! De fans krijsten hier nog luider dan in Nederland, en ik voelde me trots dat ik van België was. Ik liep haastig naar buiten, naar de plaats waar Sara en ik hadden afgesproken. Ik wou haar foto’s bekijken, om dan achteraf samen met Bill voor haar te poseren. Ze stond al op de plaats, wuifde naar me zodat ik nu nog sneller begon te hollen. “Hey, goed concert geweest hé?”, vroeg ze toen ik eindelijk aangekomen was. “Ja echt super, niet moeilijk hé als je in België optreedt.” We gierden het nu alle 2 uit. Ik had bewust een trui van Georg aan, zodat de fans mij niet meteen zouden herkennen. Ik keek met grote ogen naar de foto’s die Sara had getrokken. “Oh my god, zus, ze zijn echt fantastisch!”, dit was het enige dat ik kon uitbrengen. Zowel Bill, als Georg, Tom en Gustav stonden even veel in beeld, wat ik wel super vond. Niet alleen kwijlende foto’s van m’n liefje, maar ook van mijn andere schatjes. Ik trok Sara naar me toe, en knuffelde haar zo hard ik kon. “Dit vinden ze absoluut geweldig! Dit is echt te goed om te laten liggen!”, schreeuwde ik. We stonden meteen terug te lachen toen ik getik op m’n schouder voelde. Ik draaide me resoluut om en keek in een vrolijk gezichtje van een meisje rond de 17 jaar. “Ja?”, vroeg ik nogal ongemakkelijk. “Ben jij Janne?”, ze bekeek me hoopvol aan en iets in haar straalde vertrouwen uit. Ik keek eerst om me heen om te zien of niemand aan het meeluisteren was en knikte toen stroefjes van ja. Ze grijnsde hardop en knuffelde me toen. Met een verbrouwereerd gezicht staarde ik haar aan. “Ik ben Julie, en ik vind het geweldig voor jou.” “Euh?”, stotterde ik. “Wel van Bill, slimmeke.” Ik bedankte haar door lief te lachen en keerde me toen terug om naar Sara. “Euh Janne, weet jij waar Tom is?”, hoorde ik haar stem achter me. “Tom?”, zei ik terwijl ik me terug omdraaide. “Waarom heb jij Tom nodig?” Ze giechelde en keek beschaamd naar de grond. “Ik stond daarstraks vanvoor aan het podium, en hij kreeg me in de gaten.” Ze bloosde nu en zelfs al was het pikkedonker, ik zag haar wangen gloeien. “Euh, dus heeft hij mij uitgenodigd vanavond maar ik raak niet backstage.” Ik begon het allemaal wat te snappen, en knikte mijn hoofd. “Tom, Tom, Tom, jij deugniet.”, siste ik tussen mijn tanden. “Wat zeg je?”, vroeg ze opnieuw. “Euh niets niets, wel euh… als jij zeker weet dat Tom je gevraagd heeft dan breng ik je wel.” Met z’n drieën liepen we nu terug richting backstage toen plots een toeter afging. Sara draaide zich om, zuchtte diep en zei toen met een emotieloze stem: “Het is Jannes, ik moet weg.” Ze keek me beteuterd aan en glimlachte zachtjes toen ik haar knuffelde. “Tot morgen zussie van me”, zei ik terwijl een oprechte kus op haar wang werd gedrukt. Met grote passen liep ze weg, schreeuwde nog snel “de foto’s van Bill en jij zijn voor morgen!” en verdween, zodat ik alleen met Julie overbleef. Ze was iets kleiner dan ik, had een wit topje aan en een zwart rokje. Ze was slank gebouwd en had grote groene ogen. “Ik snap wel wat hij in je ziet.”, dacht ik bij mezelf. Samen liepen we nu verder, en na een kleine opheldering bij de security kwamen we nu bij de jongens aan. Ze stonden allen te praten en hadden ons totaal niet in de gaten. Ik schraapte mijn keel en riep toen zo luid ik kon: “Toooooom, er is hier iemand voor jou!” Het werd opmerkelijk stil toen mijn stem door de kamer galmde. Tom, gevolgd door de rest, draaide zich nu om. “Dit is Julie, en blijkbaar heb jij haar uitgenodigd.”, zei ik met een knipoog. Julie keek hoopvol naar haar idool toen die langzaam dichterbij kwam. “Ah schat, het meisje van op het concert.”, zei hij terwijl hij haar op d’r wang kuste. “Wat dacht je ervan om met mij een wandelingetje te maken?”, zei hij zo ondeugend mogelijk. Ze knikte zo overdreven dat ik dacht dat haar hoofd meteen tegen de grond zou gaan knallen. Ik stapte naar Bill, drukte een kus op zijn lippen en keek toen hoe Tom, met Julie aan zijn zij, de kamer uitliep. We ploften ons op de zetel en toen het uiteindelijk stil was zei Georg: “Wij zullen oordopjes nodig hebben vannacht!”.

42. De Waarheid

Ik trok de jongens rechtop en straalde op een heel aangename manier. “Wat heb jij nu opeens?”, vroeg Bill zo serieus mogelijk, maar zijn poging om een sereen gezicht op te zetten mislukte toen zijn ogen begonnen te blinken. “Janne?! Je gaat ons toch niet vermoorden ofzo?, het gezicht van Georg had zijn typische trekje. Ik zei niets, deed nog steeds ontzettend mysterieus en giechelde om hun verbaasde gezichten. “Schatjes toch”, lachte ik, “moeten jullie ook echt alles weten?”. Ze keken onbegrijpend naar elkaar, fronsten alle 3 hun wenkbrauwen en brulden dan in koor: “Ja duh!” Ik giechelde nu nog harder, trok mijn kleedje recht en liep een beetje van hen weg. Ik hoorde het gefluister achter m’n rug maar ik reageerde er niet op. Een lach verscheen op mijn gezicht toen ik een stereo zag staan en ik haalde een cd uit mijn handtas. Gelukkig was dit ding wat groot zodat ik heel wat zaken er in kon stoppen. Ik herinnerde me hoe mijn eerste handtas zo’n piepklein ding was waar ik nauwelijks mijn portefeuille in kon krijgen. Het leverde dan ook altijd hilarische toestanden op als er nog iets anders in moest. Ik stopte zonder aarzelen de cd in de stereo, draaide aan de volumeknop. Ik had me deze morgen beloofd dat ik dit nummer voor de jongens zou gaan zingen en ik was nog steeds bereid dit te gaan doen. Ze bekeken mij nu op een geamuseerde manier aan en begonnen te fluiten op hun vingers. “Go Janne, ga je voor ons strippen?”, Georgs marginale lach klonk door het gebouw en ik kon mijn glimlach niet onderdrukken. Uitdagend ging ik voor hem gaan staan. “En jij denkt dat je ertegen gaat kunnen?” Ik knipoogde naar de grijnzende Bill en gooide toen een luchtkusje naar het betrapte gezicht van Georg. Gustav had alles op een afstandje bekeken en grijnsde om mijn perfecte reactie op Georgs ondeugende vraag. “Ze begint je echt wel door te hebben hé”, lachte hij terwijl hij Georg porde. Hij liet gefrustreerd om zijn afgang zijn hoofd in zijn handen vallen en mompelde: “Iedereen heeft hier iets tegen mij! Janne houdt niet van me maar van die slungel hier naast me, ze begint me door te hebben en de jongens pesten mij er al heel de tijd mee. Wat stelt mijn leven nu nog voor?” Hij wreef als spelend door zijn zogezegde betraande ogen en keek toen grijnsend in mijn gezicht. “Jij bent toch zo ongelofelijk hé, maar denk maar niet dat je mij kunt manipuleren schat!” riep ik luid over m’n schouder. “Oh Janne alsjeblieft, bevrijd mij uit mijn lijden!”, giechelde hij. “Georg, hou nu eens 5 minuten je mond en laat haar nu eens doen ok?” De reactie van Bill zorgde toch wel voor één en ander gemompel. “Hoor wie het zegt, wie kan er hier geen minuut zwijgen, hm?” “Ja, ik respecteer wel degene die nu een verrassing voor ons heeft, terwijl jij heel de tijd zit te praten, en trouwens ben jij hier aan het flirten met mijn vriendin?” Ik lachte om de veel te grappige conversatie gebracht door de immens beroemde zanger van Tokio Hotel en de bassist. Ik schraapte mijn keel waardoor het heel stil werd en luisterde naar de beginnoten van “Everything” van Lifehouse. De jongens keken me verbrouweerd aan en gingen zitten toen ik teken deed. Bill keek me met grote vragende ogen aan, zijn handen lagen onrustig op zijn dijbenen en ik merkte hoe zijn rechterbeen op en neer zat te trillen. De anderen zater er relaxed bij, beiden met een grijnzend gezicht, ze wisten namelijk wat er zou gaan gebeuren. Dat had ik hen verklapt net voor het optreden, toen Bill naar het toilet was. Ze hadden hysterisch beginnen klappen en me verteld dat Bill het ontzettend lief zou vinden. Dus ik nam een hoge kruk die tegen de muur stond, zette het op zo’n 5 meter van hen neer en kroop er behendig op. Ik hoorde hoe ik uit mezelf begon te zingen. “Finally here, won’t stay too late. I want to feel you, I need to hear you. You are the light, that’s leading me, to the place where I find peace again.” Ik sloot mijn ogen, omdat ik wist dat ik meteen zou gaan huilen. “You are the strength that keeps me walking, you are the hope that keeps me trusting. You are the light to my soul, you are my purpose, you’re everything. And how can I stand here with you, and not be moved by you. Would you tell me how could it be, any better than this.” Het liedje bezorgde me kippevel. “You calm the storm, and you give me rest. You hold me in your hands, you won’t let me fall. You steal my heart and you take my breath away. Would you take me in, take me deeper now. And how can I stand here with you and not be moved by you. Would you tell me, how could it be better than this? Cuz you’re all I want, you’re all I need, you’re everything, everything. You’re all I want, you’re all I need, you’re everything, everything. And how can I stand here with you and not be moved by you. Would you tell me how could it be any better than this?” Met een bevende stem eindigde het liedje. Ik opende mijn ogen terug, wist nog net een traan weg te pinken voordat ik in de gezichten van de jongens zou kijken. Met een diepe zucht sprong ik van de kruk. Georg en Gustav zaten al grijnzend naar me te kijken, met hun mond een klein beetje open. “God Janne, jij zingt verdomd goed!” Ik bloosde om hun lieve en vooral positieve reactie en keek toen richting Bill. Hij zat er als verslagen bij te kijken, zijn handen waren hevig aan het trillen, om zijn mond hing een verrassende glimlach en zijn ogen blonken van de tranen die bij hem waren opgekomen. Er liep voorzichtig een druppel over zijn wang en ik keek toe hoe Bill die gewoon liet gaan. Hij keek me veelbetekend aan, nog steeds van zijn melk door mijn plotse verrassing voor hem. Hij beet op zijn lip om nog niet meer te huilen en ik zag hoe moeilijk hij het begon te krijgen. Ik liep recht op hem af, hij sprong nog net rechtop voordat ik hem in mijn armen beet nam. Hij snikte een beetje, liet zijn hoofd op m’n schouder rusten en streelde met zijn arm over mijn rug. Hij liet me opnieuw los, keek nu recht in m’n ogen en likte zijn lippen. “Was dat speciaal voor mij?”, vroeg hij met een schorre stem. Hij keek nogal nerveus, en beet constant op z’n onderlip. Ik aaide zachtjes door zijn zwarte haren, liet mijn hand rusten op z’n wang en knikte toen verlegen met mijn blik op de grond gericht. Hij tilde mijn hoofd op met zijn wijsvinger, hij dwong me als het ware in zijn ogen te kijken. Hij zag er opgelucht uit, zijn ogen straalden geen vermoeidheid uit, geen twijfel, geen angst, niets, helemaal niets behalve liefde. Hij kwam wat dichter tegen me aan staan, zijn wijsvinger raakte onbewust mijn hand en ik trilde bij de aanraking. Ik begreep het niet hoe zo’n onschuldige aanraking zoveel bij me kon teweegbrengen. Er flitsten duizenden fragmenten voor m’n ogen in zowat een seconde en ik slikte een prop door toen ook David’s gezicht voor me opdook. Er hadden zoveel anderen mijn hand op identiek dezelfde manier geraakt, maar niemand van hen deed het met zoveel gevoel als Bill. En dit was precies hetgeen wat ik nodig had, dit was het teken dat Bill degene was op wie ik zolang had gewacht. Hij alleen, de jongen die nu voor me stond, voor wie ik zopas het meest emotionele lied had gezongen die ik kende. Hij was het die mij opnieuw kon doen lachen, mij prettig liet voelen en vooral was hij mijn reden om opnieuw van mezelf te houden. Ik huilde zachtjes toen ik terug dacht aan de tijd dat ik mijn spiegel kapot sloeg omdat het mijn weerspiegeling weergaf. Mijn bloed had langzaam op de bloed gedruppeld toen de nazindering van de deur nog door mijn hoofd trilde. Zwarte strepen van mijn make-up op m’n wangen waren voor mij als de normaalste zaak van de wereld. Pijn, leed en verdriet waren de 3 woorden die voor mij het meest bekend waren. Ik voelde geen liefde, geen warmte, laat staan dat ik vrolijk was. Alles was kapot gegaan toen zij stierf, alles… Zij was voor mij een reden om te blijven leven, zij weerhield mij om geen mes in mijn polsen te steken, zij hield me tegen om mezelf te bevrijden uit deze wereld. En opnieuw zag ik haar grijze ogen voor me en ging ik bijna kapot aan het gemis van mijn prinses. Hoe zij zomaar het leven uit was gestapt, alsof het allemaal zo simpel leek. Ik had in niemand nog vertrouwen, ik leefde op het randje van instorten en alles leek zo ver van me weg. Sara was de enige die wat tot me door kon dringen, zij was degene die me in leven hield. Zij was ook de enige die wist wat ik allemaal had meegemaakt. Zij was degene die me al bloedend had gevonden op de badkamervloer toen Lien gestorven was. Zij was degene die de glassplinters uit mijn handen heeft gehaald, en me heeft verzorgd. Ik was als een schim die af en toe eens in het zonlicht durfde komen en me openstellen. Alles leek aan de betere hand toen ik David leerde kennen, hij gaf me de liefde dat ik nodig had om terug te groeien. Als ik nu had geweten wat er zou gebeuren… De eerste maanden waren geweldig geweest, hij nam me overal naartoe en ik kon geen minuut zonder hem. Hij was mijn reddende engel, de persoon die me terug zou doen leven. Het duurde allemaal niet lang meer voordat ik de echte David leerde kennen. Hij was… “Janne?? Gaat het??”, de stem van Bill bracht me terug tot leven. Mijn hele lichaam trilde, mijn wangen waren nat van de tranen en er bleven er maar komen. Verschillende handen kwamen me nu ondersteunen en ik geloof dat dit wel het beste was. Ik voelde me ongelofelijk zwak en ik keek hoe de bezorgde blikken heen en weer flitsten. “We laten jullie wel alleen”, hoorde ik de stem van Georg en Gustav en de dichtklappende deur vertelde dat ze weg waren. Alleen Bill en ik waren nu in de kamer en ik durfde amper in z’n ogen te kijken. Hij zat als versteend naast me, hij raakte me zelfs niet aan en keek zonder een teken van emoties naar me. “Janne, nu ga jij mij eindelijk eens gaan vertellen wat er allemaal gebeurd is.” Hij schoof wat verder van me weg en zijn gezicht dulde geen tegenspraak. Hij keek me met een zelfverzekerde blik aan, en aan zijn ogen te zien moest ik niet met een excuus komen aandraven. En ik gaf hem volledig gelijk, ik was niet eerlijk tegenover hem. Hij moest altijd toekijken hoe ik met mezelf in de knoop lag, zonder dat hij wist waar het over ging. “Janne, ik blijf hier de hele nacht zitten. Het kan me verdomme niet schelen hoelang, ik wil gewoon dat je eerlijk met me bent want het maakt me kapot om je zo te zien.” Zijn stem klonk zacht maar dwingend. Hij keek me met een serieus gezicht aan, en ik zag hoe een ader in zijn nek aan het kloppen was. Ik durfde hem nauwelijks aankijken, omdat ik wist dat ik meteen in tranen zou uitbarsten, en deze keer moest ik niet verwachten dat Bill me zou gaan troosten. Hij kwam eindelijk op voor zichzelf, hij had eindelijk besloten dat het genoeg was en dat hij het recht had om het te weten. Hij streelde zachtjes mijn wang, richte mijn hoofd op en keek toen zacht in m’n ogen. “Alsjeblieft, vertel het me…” Er liep nu ook een traan over zijn wang en dat was de aanleiding om hardop te beginnen snikken. “Och Bill, ik weet niet hoe…” Hij bleef geduldig zitten, legde zijn hand op m’n dijbeen en lachte lief. “Het lukt je wel, je hoeft je totaal niet te gaan forceren, praat gewoon met me.” Ik snikte zachtjes, boog mijn hoofd in mijn handen en zuchtte zachtjes toen er opnieuw beelden voor mijn ogen flitsten. “Ik… ik ben nie… ik ben niet het opgewekte meisje zoals je denkt dat ik ben.”, zei ik voorzichtig. Ik keek hoopvol in zijn ogen, zag hoe hij me ongerust aankeek en sloeg toen m’n ogen neer. “Ik weet dat er iets gebeurd is Janne, maar liefje vertel me dan wat.”, er zat nu zoveel emotie in zijn stem dat mijn haartjes meteen rechtop stonden. “Het doet allemaal zo’n pijn Bill, het leven is helemaal niet eerlijk. Iedereen van wie ik hou loopt van me weg, zonder dat ik het wil.” Ik was vertrokken met mijn verhaal. “Ik had vroeger een hartsvriendin, zoals jij Andreas hebt, iemand waar ik alles tegen kon zeggen. Iemand om mee te gaan roddelen, om mee te shoppen, om samen mee uit te gaan of om gewoon mee aan de telefoon te hangen. Ik hield van haar, ze was alles voor mij. Ik heb je dit al allemaal verteld die keer bij het concert.” Een kort maar bemoedigend knikje van Bill was het antwoord. “Ik was kapot toen ze zelfmoord pleegde, mijn wereld storte in, ik flirte met mijn leven door te testen hoeveel krassen mijn lichaam aankon, ik maakte tekeningen met mijn bloed in de hoop dat ik er teveel verloor, ik speelde met messen in de hoop dat ze plots zouden gaan uitschieten en in mijn polsen zouden terechtkomen, ik ging zwemmen en liet me bewust verdrinken. En elke keer opnieuw vervloekte ik degene die me net op tijd kwam redden. Elke keer opnieuw stond ik met mijn neus op de feiten gedrukt: ik leefde nog steeds.” Ik huilde nu als een klein kind om alle pijnlijke herrinneringen, het deed allemaal zo’n pijn om het op te rakelen. “Ik leefde op het randje van springen, van de mooie dood die me eindelijk zou gaan verlossen van alle pijn in mezelf. Maar die bleef maar uitgesteld en ik dacht meer en meer dat ik zelf niet goed genoeg was om te sterven. Sara was de enige aan wie ik het had verteld en haar bezorgdheid hield me hier. Ze kwam me elk uur opzoeken om te kijken wat ik aan het doen was. Zij hielp me, zij verzorgde alle wonden die ik mezelf had aangedaan. Toen leerde ik David kennen.” Een diepe zucht van Bill verstoorde me eventjes. “Sorry, ga alsjeblief verder.”, zei hij zachtjes en ik hoorde aan mijn stem dat hij heel aangegrepen was door wat ik aan het vertellen was. “David was een paar jaar ouder dan ik, hij was iemand die van het leven genoot en misschien was hij wel wat ik nodig had om terug het mijne te willen opnemen. Hij nam me overal mee op uitstapjes, hij nam me mee naar de mooiste plaatsen. Hij hield van me, dacht ik. De eerste maanden gingen goed, we beleefden een mooie tijd en ik kon na 4 maanden eindelijk terug lachen. Ik wist nauwelijks wat dit was, lachen, het had een hele tijd als onbekend door mijn oren geklonken en ik beleefde er plezier aan om het terug te kunnen. Ik bloeide als het ware open, ik droeg terug t-shirts zonder me te schamen over de talrijke littekens die ik had achtergelaten. Hij heeft er nooit iets om gevraagd, al weet ik zeker dat hij ze wel heeft gemerkt. Het kan ook maar moeilijk anders… Het duurde allemaal niet lang meer, alles viel in mekaar toen hij me voor de eerste keer sloeg. Hij had teveel gedronken en ik had iets verteld dat ik in zijn ogen niet mocht. Hij heeft nooit zijn excuses aangeboden en de dag erna deed hij alsof er niets was gebeurd. Ik verschuilde mijn angst achter een masker dat ik al jaren had opgezet, het enige waarbij ik me veilig voelde, naast Sara dan. Ik durfde niets meer bij hem, in de angst dat hij me terug zou slaan. Hij had me in zijn greep en dat wist hij maar al te goed. Hij had er zijn plezier in om mijn laatste sprankeltje hoop aan diggelen te slaan. Alles wat ik had opgebouwd werd al een kaartspel omver geblazen. Zo simpel was het om al mijn moeilijke werk kapot te maken. Hij lachte me uit, sloeg me nu constant en durfde toen nog te beweren dat hij van me hield. Dit was nog het pijnlijkst van allemaal, te horen te krijgen dat hij van me hield, dat ik hem aanvulde. Ik huilde nachten en dagen, ik kon dit niet meer. Ik zou het hem gaan vertellen, dit moest gewoon. Het was natuurlijk een verkeerde keuze. Hij liet me binnen in zijn huis, deed alsof hij nooit iets tegen me had gezegd en stelde voor om naar zijn kamer te gaan. Ik had het beter niet gedaan…” Ik barste in tranen uit en greep Bill zijn hand nu nog steviger vast. “Sst Janne, het lukt je echt wel. Kom eens hier jij.” Hij nam me stevig in zijn armen vast en streek door mijn haar. Hij kuste me zachtjes op m’n voorhoofd en knikte bemoedigend. “Ik euh… ik kwam dus aan op zijn kamer, en nam voorzichtig plaats op z’n bed. Hij had een rare blik in zijn ogen en ik voelde me er totaal niet goed bij. Hij keek me opmerkelijk streng aan, hij had een gehate blik in zijn ogen en ik schrok toen hij me vroeg waarom ik hier was. Ik wist echt niet wat te doen, ik werd helemaal bang van hem dat ik hem niet meer durfde te vertellen dat ik dit niet meer wou. Ik weet nog goed hoe een koude rilling langs mijn rug liep toen hij zo dicht mogelijk tegen me aan kwam zitten. Hij merkte zelfs niet dat ik aan het huilen was toen hij me begon te kussen.” Ik sloeg mijn gezicht in mijn handen en begon harder te snikken. “Bill alsjeblieft, laat me ophouden, ik kan het niet meer…” “Janne? Wat heeft die rotzak met je gedaan?”, zijn stem sloeg over en ik kon haast de woede voelen die Bill uitstraalde. “Hij, hij heeft mij… Hij heeft me kapot gemaakt. Ik weet niet hoe iemand dit kan doen. Ik begrijp het niet…” Zijn hand lag roerloos op m’n dijbeen, hij had rode ogen en trilde van kop tot teen. “Janne, wat heeft hij gedaan?”, zijn stem klonk bijzonder hees, en leek bijlange niet meer zelfzeker. Ik durfde hem niet aan te kijken en met mijn hoofd in mijn armen zei ik al huilend: “Hij heeft me aangerand, mij kapot gemaakt, mij verkracht…” Nu wist hij het, hij wist wat mij zodanig kapot had gemaakt en ik merkte hoe de tranen geluidloos over mijn en zijn wangen rolden. Hij keek verslagen naar de grond, zijn handen lagen futloos op z’n benen en druppeltjes vielen op de grond. Hij snikte en ik merkte hoe zijn lichaam schokte door zijn huilen. “Hoe? Hoe kan iemand zoiets doen?”, vroeg hij op een moeizame manier. Ik trok mijn schouders op, zag nog steeds het gezicht van David voor me en zei toen: “Misschien verdiende ik het wel…” Ik merkte hoe Bill opsprong, hijgde van woede en me streng aankeek. “Godverdomme Janne, stop met dat te zeggen!” Ik schrok van zijn reactie, ik had hem nog nooit zo kwaad gezien. Hij trilde op zijn benen, zijn ogen wijd opengesperd en zijn mondhoeken overdreven streng. “Hoe durf jij nog voor hem op te komen na alles wat hij je heeft aangedaan? Denk dan toch verdomme eens aan jezelf in plaats dan aan die rotzak!.” Hij schopte de kruk omver waar ik daarstraks op had gezeten en sloeg met zijn vuist tegen de muur. “Godver Janne, je moest me dit al veel eerder verteld hebben.” Ik sprong onbegrijpelijk op, blijkbaar dacht die dat dit zo makkelijk is om te gaan vertellen. “En jij denkt dat dit het gemakkelijkste is om te gaan vertellen misschien?”, schreeuwde ik terwijl de tranen bleven rollen. “Wat verwacht jij nu eigenlijk van mij? Dat ik bij de eerste keer dat ik je zie doodleuk ga vertellen hoe mijn ex mij heeft verkr…” Ik stikte in mijn tranen en kreeg er nu totaal geen woord meer uit. Ik liet me tegen de muur naar beneden glijden en drukte mijn hoofd terug in mijn armen. Het had gewoon geen zin meer, alles wat ik aan het doen was mislukte. Verdomme! Ik plante mijn nagels in mijn huid, die zo doorboord werd dat druppeltjes bloed tevoorschijn kwamen. “Janne stop daarmee, alsjeblieft!”, de stem van Bill sneed door me heen. Hij nam mijn beide handen vast en trok me recht. Ik had nu totaal geen kracht meer, omdat ik wist dat zelfs Bill mij niet begreep. Alleen Sara kon ik nu nog vertrouwen, alleen zij hield nog meer van me nu ze alles wist. “Het spijt me zo schat, het spijt me zo”, fluisterde hij terwijl hij me probeerde te troosten door me heen en weer te wiegen. “Het spijt me, alsjeblieft, ik wou niet zo doen tegen je.” Ik voelde hoe zijn hartslag in razendsnel tempo aan het slaan was. Zijn armen waren nog steeds stevig tegen me aangedrukt en voor het eerst deze avond voelde ik me terug veilig. Ik maakte me een beetje los uit zijn greep en keek in zijn betraande ogen. “Begrijp je nu waarom ik het niet kon vertellen? Het is allemaal veel te pijnlijk om het op te gaan rakelen.” Hij knikte voorzichtig van ja, sloeg toen zijn ogen neer en fluisterde: “Het spijt me zo dat ik je heb gedwongen om het te vertellen, ik moest je vertrouwd hebben.” Ik schudde zachtjes mijn hoofd, legde mijn handen om zijn middel en trok hem tegen me aan. “Je had het recht om het te weten Bill, je hebt het recht. En weet je waarom? Omdat jij me geeft wat David me had moeten geven. Jij hebt alles wat ik nodig heb om terug te gaan leven, en je doet het heel goed. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik de laatste tijd nog zo gelachen heb dan nu. Jij en de jongens maken me gelukkig, echt waar…” Hij streek nog steeds door mijn haar, en ik had zo’n vermoeden dat hij het geheel onbewust deed. “Jij bent zowat de sterkste persoon dat ik ken Janne, weet je dat?”, zijn stem kreeg terug zijn kracht als daarstraks toen hij dat zei. Hij nam mijn hand, kuste die vluchtig, keek toen ontzettend lief in mijn gezicht en zei toen: “Wij gaan er samen aan werken, wij twee, het lukt ons wel, zolang we maar eerlijk tegen elkaar blijven.” Ik drukte me stevig tegen hem aan en kuste hem zacht op z’n lippen. Het voelde zo heerlijk en vertrouwd. Hij maakte me zo compleet en eigenlijk was ik wel opgelucht dat hij het nu wist. “Bill, ik geef je alles wat ik heb, je hebt mijn hart, mijn ziel, mijn alles. Ik hou oprecht van je, en hoop dat je dit nooit vergeet. Zeker niet na mijn verhaal van vandaag.” Het had me de grootste moeite gekost om dit tegen iemand te kunnen zeggen. Aan de ene kant deed het ontzettend veel pijn maar aan de andere kant voelde ik me opgelucht dat hij eindelijk wist wat er in me omging. Geheel onbewust zong ik een stukje uit een lied van mezelf. “Sometimes I wish I could never love again, but then i face the truth and realize that it’s impossible and that I will cry forever.” Hij keek me met vragende ogen aan. “Tijdje geleden geschreven, liedje voor mijn verleden. Misschien laat je ik het wel eens zien. Het spijt me dat ik zolang heb gewacht om het je te vertellen. Ik hoop dat je het me kunt vergeven?!” Hij nam me in zijn armen, drukte een kus op m’n wang en zei toen: “Gekkie, jij weet niet hoe gelukkig jij me maakt! En ik hou nog meer van je nu ik alles van je weet. Die rotzak weet niet wat hij mist. En ik ben overdreven blij dat ik me jouw vriend mag noemen.”

43. Het ongepaste telefoontje

Hand in hand liepen we naar buiten, het was koud en ik prees me gelukkig dat ik een warme jas aanhad. “Blijkbaar zijn we de laatste,” zei Bill totaal overbodig toen we merkten dat er totaal geen beweging meer was. “Ik geloof dat ik maar beter eens bel naar iemand van de crew, dan kunnen die ons komen ophalen. Het is veel te ver om dit te voet te gaan doen.”, zei hij heel nuchter. Hij nam behendig zijn nieuwe gsm uit zijn zakken (de andere was gevallen toen hij me vanmorgen zag) en toetste een nummer in. Enkele minuten later en een hele uitleg, was alles geregeld. “Ze stonden ervan verbaasd dat we nog niet in het hotel waren. Ik heb hen gezegd dat we nog iets uit te praten hadden.” Ik knikte opgelucht, ik wou niet dat mijn verleden door iedereen werd gekend. Met een ongemakkelijk gevoel kwam ik tegen Bill staan. “Liefje? Je gaat het toch niet aan Tom vertellen hé?” Hij viel compleet uit de lucht en keek me raar en verbaasd aan. “Ja, je weet wel, je vertelt bijna alles aan Tom, misschien dacht je dit ook aan hem te vertellen. Maar ik zou liever hebben van niet, het koste me al de grootste moeite om het aan jou toe te vertrouwen, en trouwens jij bent degene die het moest weten, en niemand anders.” Hij knikte begrijpend, nam toen terug mijn hand vast en samen liepen we naar het busje die net kwam aangereden. “Goeieavond jullie twee.” Ik glimlachte in het vertrouwde gezicht van de chauffeur. “Hey Tobias, wat lief van je om ons te komen oppikken.” Ik kuste hem op z’n wang en kroop toen naast Bill. De rit naar het hotel leek totaal niet lang te duren, het was zo’n aangenaam en gezellig gesprek dat we nauwelijks merkten dat we er al waren. Tobias hielp ons als een echte gentleman het busje uit en opende de deuren voor ons. “Dit hoef je echt niet voor ons te doen hoor, we zijn nog altijd gewone mensjes.”, grapte ik tegen Tobias. Hij knipoogde, liet toen de deur dichtslaan en liep naar een ruimte waar vermoedelijk andere mensen van de crew aanwezig waren. “Slaapzacht Bill en Janne!”, riep hij nog net toen hij de kamer binnenstapte. Het leek nu opnieuw ontzettend stil in het hotel en we besloten maar om naar de kamer te gaan. De lift bracht ons naar het 3de verdiep. Genietend van elkaar en van de stilte liepen we naar de kamer. Ik schrok op toen plots een deur open werd gegooid. “Zouden Bill en Janne hier nu al zijn? Ik vermoed dat ik hen nog steeds niet heb gehoord.” Tom stond als een echte stoere vent in zijn deurgat, zijn ene arm leunde tegen het houtwerk, zijn andere steunde op zijn heup. “Wel als je van de duivel spreekt!” Hij stond overdreven te grinniken en ik sloeg meteen een hand voor m’n ogen toen ik besefte dat hij enkel zijn boxer aanhad. Totaal ongegeneerd en met blinkende oogjes zei hij: “Da’s nog eens wat anders dan Bill zijn lichaam hé schatje?” Ik voelde hoe Bill zachtjes in m’n vingers kneep en ik knipoogde onopvallend toen ik hem losliet. Het was tijd om Tom eens deftig terug te nemen. Met een verleidende blik in m’n ogen liep ik naar Tom toe. Hij stond geamuseerd naar mijn heupen te kijken toen ik als een mannequin op hem afkwam. Ik bleef op een halve meter afstand staan en zei toen: “Wat zei je daar over dat fantastische lichaam van je?” Totaal van zijn melk keek hij me aan, blijkbaar had hij geen reactie verwacht. Ik ging verder, ik was nog niet van plan om mijn geweldig pay-back spelletje te staken. “Je hebt gelijk Tom, het jouwe is inderdaad heel anders dan dat van Bill.” Hij begon te glunderen en keek speels naar het onbegrijpende gezicht van z’n broer. Maar die grijns zou snel gaan verdwijnen. “Jouw lichaam is exact 3cm korter dan dat van Bill, en je hebt geen formidabel mooie ster, hier zo.”, lachte ik toen mijn vinger z’n liesstreek porde. “Oh kom op Janne, hou daarmee op.”, hij keek me beteuterd aan. “En verder ben jij al even mager, slungelig en tenger als je broer, dus je hoeft er niet mee te gaan stoefen.” Hij keek over mijn schouder en zuchtte toen diep: “Broertje, je hebt er eentje vast hoor! Welke versiertruc ik ook gebruik, ze vindt jou nog altijd ietsje beter dan ik.” Met een verbaasde blik in mijn ogen keek ik Tom aan. “Ietsje?”, vroeg ik hem. “Ietsje maar? Ben jij gek ofzo? Jij maakt nog in geen 100 jaar kans bij mij, mister Kaulitz.” De schaterlach van de andere mister Kaulitz galmde nu door de gang. Ik had Tom exact waar ik hem wou. “Trouwens, waar is jouw Julie?” Bij het vermelden van die naam verschenen er nu 2 handen rond het tengere lichaam van Tom, haar vrolijke gezicht piepte net boven z’n schouder toen ze al lachend “Hoi Janne!” riep. “Aha, hij heeft het nog steeds niet verleerd.”, zei ik ondeugend tegen Tom. “En dan hoop jij om zo indruk op mij te maken? Sorry, loverboy, maar daar komt niets van in huis.” Ik liet Tom voor wat hij was, keerde me om en liep naar Bill die breed stond te grijnzen. “Dat was geweldig!”, gierde hij uit. Ik knipoogde naar hem, kuste hem vlak op zijn mond omdat ik wist dat Tom nog aan het kijken was en zei toen poeslief: “Slaapzacht Tom”. Zonder omkijken wuifde ik nog eens naar hem en legde toen mijn hand om Bill zijn middel. Ik had dit spelletje gewonnen en ik lachte triomfantelijk voor heel de gang. “Nog veel plezier met Julie!”. Met een ongelofelijk luide lach van het meisje bij Tom in de kamer en een “Kom hier Tijger”, sloeg de deur van z’n kamer dicht. “Eindelijk rust”, fluisterde ik en meteen daarna begon ik te geeuwen. “Oei, is er hier iemand een beetje moe?”, vroeg Bill met een verbaasde blik. “Ja, je verleden oprakelen valt me zwaarder dan ik had verwacht.” En ik loog niet, mijn hoofd bonsde hard, mijn ogen prikten van de vermoeidheid en mijn lichaam moest zich voort slepen. Bill begreep het meteen, hielp me naar de kamer waar ik me meteen op het bed liet vallen. Ik glimlachte toen Bill mijn schoenen uittrok, ze netjes bij mijn koffer zette en me toen rechtop trok om mijn kleedje degelijk te kunnen uittrekken. Zijn warme handen streelden mijn lichaam toen ik enkel nog mijn BH en slipje aanhad. “En toch vond ik Tom zijn gezicht goud waard.”, grapte hij. “Hij zal het uiteindelijk wel afleren hoor, bij mij zal het allesinds niet pakken.” Ik streelde Bill zijn gezicht en zei toen gemeend: “Daar ben jij veel te goed voor. Ik laat jou heus niet zitten voor hem, nog in geen duizend jaar.” Hij lachte zo lief dat ik bijna smolt en ik hunkerde naar een kus van hem. Zijn lippen kwamen nu heel dichtbij en ik moest me inhouden om hem niet volop te gaan kussen. Hij had er kennelijk zijn plezier in, want telkens zijn lippen bijna op de mijne gedrukt werden keerde hij een stukje terug. Hij keek me met een plagerig gezicht aan en stak zijn tong uit bij het zien van mijn gespeeld boze gezicht. “Nou goed dan, dan geef ik je geen kusjes meer.”, zei hij toen hij zijn armen over elkaar kruiste. “Ik kan best wel zonder hoor, hoe verleidelijk je ook naar me zit te kijken.” Ik trok mijn grootste en schattigste pruillipje en keek toe hoe Bill zich moest inhouden om niet in de lach te schieten. “Nee, nog steeds niet.”, zei hij zo serieus mogelijk. Ik porde zo hard ik kon in zijn zij, zag hoe hij van het bed wipte en me verontwaardigd aankeek. “En nu zeker niet meer!”, zei hij terwijl hij zijn gezicht voor me wegdook. Ik kon er niet meer tegen. “Biiiill, stop daarmee en geef me een kus”, kreunde ik gespeeld verlangend. Hij lachte, porde me nog snel en perste toen eindelijk zijn lippen op de mijne. *** Met een hol gevoel werd ik wakker en ik zocht meteen naar Bill. Opgelucht om zijn aanwezigheid plofte ik mijn hoofd terug op het kussen. Ik had zo’n akelig gevoel dat iemand Bill had ontvoerd. Al gauw spoelde ik die gedachte weg door nog eens extra dicht bij hem te gaan liggen. Hij was toch zo ontzettend mooi. Ik streelde zachtjes zijn mooi gevormde gezicht. Ik lachte toen ik terug dacht aan de tijd dat Sara en ik alles aan hem keurden. Zo vonden we alle 2 dat hij de allermooiste ogen had van de hele wereld. Ze waren kastanjebruin en als je er goed in keek kon je meteen wegzwijmelen. Ik hield ook ongelofelijk veel van z’n neus, ze was niet te groot en niet te klein en kaarsrecht. Dat had ik altijd al ontzettend mooi gevonden en ik was dan ook superblij toen ik merkte dat Bill ook zo ene had. Ik grijnsde om mijn puberale gedrag maar dat weerhield me niet om verder te keuren. Hij had mooi gevormde lippen, echt kusjeslippen en ik kon me altijd net bedwingen om ze niet aan te raken. Verder smolt ik bij zijn witte tandjes, die niet helemaal recht stonden. Maar het stoorde mij allemaal niet, Bill was gewoon perfect. En z’n moedervlekje net onder zijn lippen werd door mij het vaakst gekust. Het maakte zijn gezicht compleet, hoe maf dat ook mag klinken. Hij was gewoon perfect, en dat mocht hij gerust weten. Ik kuste zachtjes zijn lippen, streelde toen zijn bovenarm en grinnikte toen zijn ogen langzaam aan openden. “Hm goeiemorgen”, zei hij met een schorre stem. Ik bleef naar hem staren, ik kon mijn ogen gewoon niet van hem afwenden. Elke dag groeiden mijn gevoelens voor hem, elke dag werden ze sterker en sterker en het verbaasde me dat ik het plezierig vond om de vlinders in mijn buik te voelen. Ik lag nu net ter hoogte van zijn gezicht en keek pal in zijn ogen. “Jij bent zo ontzettend mooi.”, zei ik vertederd. Hij lachte, verlegde zich op zijn rug en keek naar het plafond. “Altijd leuk om zo wakker te worden”, geeuwde hij. Ik sprong uit het bed, trok aan zijn armen en knikte tevreden toen Bill recht voor me stond. “Wij gaan Tom eens gaan uithoren over vannacht.”, grijnsde ik en ik zag aan de blinkende ogen van mijn vriend dat hij het met me eens was. We schoten snel in onze kleren, en het verbaasde me sterk dat Bill zo gewillig was deze morgen. “Geen kleedje vandaag?”, hoorde ik zijn stem met een teleurgestelde toon. “Vandaag niet nee, maar morgen misschien wel.”, zei ik geheimzinnig. Ik zag aan zijn vragende gezicht dat hij niet doorhad waarover ik sprak. “Wel morgen schat, zijn wij in Parijs en aangezien wij dan 2 maand samen zijn dacht ik dat we het misschien konden gaan vieren?!” Zijn gezicht klaarde op, zijn ogen begonnen te blinken en hij kwam al lachend op me af gestormd. “Da’s een ontzettend leuk en tof idee van je.”, zei hij nog net voordat hij me kuste. “Misschien kunnen we ergens gezellig gaan eten.”, stelde hij voor. Het was nu mijn beurt om hem bewonderend aan te kijken. “Lijkt me super”, fluisterde ik in zijn oor toen ik hem speels in zijn nek likte. “Ok, en nu zijn we naar beneden want ik heb zo’n vermoeden dat ik niet meer van je zal kunnen blijven moesten we hier nu blijven staan.”, grapte ik terwijl ik het wel meende. Hij glunderde, nam toen mijn hand en samen liepen we naar beneden. “Hopelijk is hij al wakker.”, bedacht ik plots. Bill trok zijn schouders op, lachte gewoon en ik vermoedde dat hij al meer wist dan ik. Ik zweeg, ik zou eens gaan kijken hoelang het duurde voordat Bill het zou gaan vertellen. Het duurde echt wel niet lang voor ik in mijn ooghoek zijn mond open zag gaan om iets te zeggen. “Ik heb al geroezemoes gehoord voordat wij opstonden, dus ik denk wel dat Tom en Julie beneden zijn.” Ik grinnikte, dit zou leuk worden… Bill had gelijk, Tom zat met een grote glimlach aan tafel maar er was geen spoor van Julie. “Vraag jij hem uit of doe ik het?”, vroeg ik aan Bill die nu aan het grijnzen was dat het bijna niet meer normaal was. “Vraag jij maar, je kunt het taktischer aanpakken dan ik, en jouw sarcastisch kantje is gewoon ontzettend goed.”, zei hij. Ik wreef in mijn handen, met mijn gedachten bij mijn kleine overwinning van gisteravond liep ik naar de tafel en liet me naast Tom zakken. “Waar is jouw Julie gebleven?”, vroeg ik geïntresseerd. Hij antwoordde net niet snel genoeg en dat was voor mij de aanleiding om verder te vragen. “Vertel me nou niet dat ze van je ongelofelijk fantastische lichaam is weg gelopen?” Georg, Gustav en Bill grinnikten nu luid en volgden het gesprek met interesse in de ogen. “Of was ze zo ontzettend jaloers op mijn beschrijving van Bills lichaam dat ze jou totaal niet meer moest hebben?” Ik keek met een gespeelde blik van medelijden in het gezicht van de 10min oudere broer van m’n vriend. “Of is ze weg gelopen van je gesnurk?” Georg viel op dit moment van zijn stoel en Gustav had hem nog net vast aan de zoom van zijn t-shirt. Tom zat nog steeds stil op z’n stoel, keek me aandachtig aan en lachte nu. “Janne, Janne, Janne, zo veel interesse in mijn liefdesleven? Dan denk jij dat ik je geloof wanneer je zegt dat ik geen kans bij je maak.” Ik grijnsde om zijn reactie, eindelijk schoot hij uit zijn sloefen om zijn eer te verdedigen. “Ik heb totaal geen interesse in jou, laat staan in je liefdesleven. Wat mij wel interesseert is je avontuurtje met Julie. Is ze het echt afgebold?” Ik had hem weer op zijn zwakke plek en grijnsde toen hij forfait gaf. “Ok, je hebt gewonnen Janne, want ik weet dat je nog een hele lijst hebt om tegen mij te gebruiken. Dus ik ga jullie maar uitleggen wat er is gebeurd.” Ik lachte breed, sloeg de jongens een High Five en keek toen met veel belangstelling naar Tom. “Julie is geweldig, we hebben ongelofelijk veel gelachen, en verbazingwekkend hebben we ook gepraat.” Hij stopte even om wat te drinken. “Maar ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen wat we nog allemaal hebben gedaan.” Hij lachte zijn witte tanden bloot en keek toen grijnzend naar me. “Is dit wat je wou weten Miss I Have To Know Everything?!” Ik schudde mijn hoofd en zei toen: “Wat ik wil weten is waar ze nu is, want als jij me vertelt dat ze je zo fantastisch vond waarom zie ik haar dan niet?” Ik had een punt en dat wist Tom ook. “Ze kreeg vanmorgen nogal een kwaad telefoontje van haar moeder, die wist niet dat Julie niet thuis was gekomen vannacht. Ze is meteen het bed uitgekropen en naar huis gegaan.” Ik keek in het trieste gezicht van Tom en besefte dat hij Julie echt wel graag had. Ik besloot mijn spelletje tegen hem te stoppen, voordat ik nog iets pijnlijks zou gaan vertellen. “Je hebt haar toch je nummer gegeven, hoop ik?”, vroeg Georg toen hij zijn plaatsje op z’n stoel terug had ingenomen. “Nee, zij heeft het hare gegeven maar nu weet ik echt niet wat te doen. Ik moet als eerste gaan beginnen en ik weet niet ofdat zij het wel wil.” Hij keek de jongens met een gefronste blik aan en richtte zich toen tot mij. “Wat denk jij Janne, jij bent een meisje, wat zou Julie nu van me verwachten?” Ik knipperde eens met mijn ogen, besefte dat ik niet droomde en voelde me dan vereerd dat Tom mij kwam vragen wat hij moest doen. Blijkbaar had hij niet de intentie om van Julie een gewone one-night-stand te maken. “Wel als je het mij vraagt denk ik dat ze nu zit te bidden dat je haar een berichtje stuurt.” Hij glimlachte breed, toverde zijn gsm tevoorschijn en begon als een gek te typen. Hij overhandigde mij z’n gsm en deed teken dat ik het moest lezen en hem zeggen wat ik ervan vond. Geheel van de kaart begon ik zijn smsje te lezen: ‘Hé Julie, Tom hier. Wou je gewoon vertellen dat ik een heel leuke avond met je hebt beleefd en vraag me af of we het nog eens kunnen overdoen? Maar alleen dan als jij er zin in hebt natuurlijk. Kus Tom x’. Met grote ogen las ik het berichtje nog eens opnieuw. “Zeg Janne, ik heb ook wel gevoelens hoor. Ben je daar zo van verbaasd?”, zei Tom verontwaardigd voordat ik een woord kon uitbrengen. “Ik vind het goed, je moet dit zeker aan haar zenden.” Hij knikte instemmend, haalde een papiertje uit zijn zakken en tikte dan snel haar nummer in. “Ziezo, die is weg.”, zei hij met een grote glimlach. We lachten nu allemaal, we waren enthousiast over de ommekeer van Tom en hoopten vurig dat Julie het meisje was waarmee Tom een eindje mee gelukkig kon zijn. We dachten namelijk allemaal hetzelfde: Tom had eens een langdurige relatie nodig. Niemand had iets tegen zijn one-night-stands, maar we dachten tot wel allemaal dat dit beter voor hem zou zijn. “Zeg Gusti, terwijl wij bezig zijn over liefde, hoe zit dat eigenlijk bij jou?”, vroeg ik zomaar. De jongens zwegen nu allemaal en keken met blinkende oogjes naar het vragende gezicht van hun drummer. Blijkbaar had Gustav nog nooit iets tegen hen gezegd daarover want ze keken hem één voor één ontzettend geïntresseerd aan. Hij schraapte ongemakkelijk zijn keel en begon toen stilletjes te praten. “Wel er is zo een meisje waar ik heel goed mee kan opschieten.” Ik rolde met mijn ogen toen de tweeling als gieren erop ingingen. “Hoe komt het dat je dit nog nooit hebt vermeld?”, vroeg Bill. En ook Tom had een reactie klaar: “Is ze mooi, hoe heet ze, hoe ziet ze eruit?” Ze zwegen uiteindelijk toen Gustav terug begon te vertellen. “Ze is duitse, heet Silke, is 18 en ik ken haar nu al een hele tijd. Maar de laatste tijd begin ik meer en meer voor haar te voelen maar ik durf het haar niet echt te zeggen. Ik weet namelijk niet hoe zij tegenover mij staat en hoe zij zich bij me voelt. Ze zegt altijd dat ze zich goed met me amuseert, maarja da’s nog altijd geen reden om gevoelens voor mij te hebben natuurlijk.” Het ontroerde me om te zien hoe open Gustav met ons was, en ik dacht even in zijn ogen te kunnen lezen dat het hem goed deed hierover te kunnen praten. “Ik weet ook niet hoe zij staat tegen over mijn drukke agenda want ze is niet zoals Janne iemand die ook met muziek bezig is. Ze heeft het zelf druk met haar studies en ik denk niet dat zij het zou zien zitten om iets te beginnen met iemand die voortdurend het land uit is.” Hij keek een beetje betreurd naar de gezichten van zijn vrienden en keek toen naar mij. Het leek alsof hij een antwoord van me verwachtte. “Misschien moet je eens met haar praten als je terug thuis bent, na deze tour. Je zult zien hoe enthousiast ze is op je uitnodiging en als je er klaar voor bent kun je het haar misschien zeggen hoe je je voelt. Je hebt niets te verliezen Gusti.” Hij knikte dankbaar in mijn richting en ik zag toch ergens een sprankeltje hoop bij hem. Ik wenste het hem van harte, hij was ongelofelijk lief en leuk. Hij was mijn maatje en ik wenste hem alleen maar het beste. Hij had een fantastische persoonlijkheid, en aangezien dat meisje hem al een tijdje kende kon zij perfect door hem kijken. Het voorspelde allesinds goed nieuws dat ze hem nog altijd als een goede vriend zag ondanks hun succes en dat ze hem niet in de steek liet. Ik knipoogde nog eventjes naar hem en keek toen naar Georg. “En hoe zit het met onze gespierde bassist?” Hij proestte het uit, trok een gek gezicht en lachte toen: “Ik? Een vriendin? No way, nog steeds single.” Hij duwde speels tegen de schouder van Tom. Het was algemeen bekend dat die twee de meeste meisjes binnen deden. “Nog geen mooi meisje gezien tijdens de tour?”, vroeg Tom ongeloofwaardig, “Man, het barst hier van de schoonheden!” Ik grinnikte om de typische opmerking van Tom en keek hoopvol in het stralende gezicht van Georg. “Wel, als ze allemaal op Janne zouden lijken dan heb ik waarschijnlijk een probleem.”, grapte hij en knipoogde toen naar me. “Ah kom op Georg, naast Janne dan”, zei Gustav nu. “Kan ik het helpen dat Janne zowat het mooiste meisje op deze aardbol is?”, zei hij met een gefronste blik. “En met wie loopt ze weg? Ik had het kunnen weten.”, zei hij terwijl hij met zijn ogen rolde en die bij Bill bleven hangen. Die trok op zijn beurt zijn schouders op en lachte zijn tanden bloot. “Ok, kunnen we het nu eventjes niet over mij hebben alsjeblieft?”, vroeg ik speels. “Nee, serieus, ik heb nog niemand op het oog, maar als jij vriendinnen hebt die ook maar iets op je lijken mag je gerust mijn nummer geven.” Ik had het kunnen weten dat Georg met zoiets op de proppen zou komen. Dus liet ik het maar gerust en glimlachte dat ik het zeker zou doen. “En dan nu de grootste gelukzak van deze tafel”, zei Georg, “Waarom sprong Janne er voor jou uit?” Ik sperde mijn oren, ik zou eindelijk te weten komen wat voor Bill de doorslag had gegeven. “Buiten het feit dan dat ze ontzettend hot is!”, zei Tom heel serieus. Ik keek afwachtend in het gezicht van Bill en zag hoe zijn ogen begonnen te blinken. “Voor mij was het al duidelijk toen ik haar met haar zus in het publiek zag. Hoe moet ik dit nu gaan zeggen? Ze sprong er gewoon uit. En toen ze naast me stond om te zingen raakte ik mijn concentratie bijna kwijt. Haar stem was de eerste die zo tot me kon doordringen en toen ik haar achterna rende besefte ik dat ik dit nog nooit eerder voor iemand had gedaan. Het feit dat ze zo open met me was over de reden van haar weglopen hielp me nog meer om haar meteen leuk te vinden. Jij weet dat ook Tom, want ik heb er met jou over gesproken toen we in ons hotel aankwamen. Janne is ontzettend getalenteerd, is realistisch en houdt me met beide voeten op de grond. Ze is lief, eerlijk en vertrouwt de mensen om wie ze zijn. Ze oordeelt niet over iemand voordat ze die persoon kent en ik vind het fantastisch om zien welke band ze heeft met haar zus. Ze begrijpt als geen ander hoe Tom en ik aan elkaar hangen. En ja bovendien is ze nog ontzettend mooi ook.” Ik giechelde om zijn speech over zijn redenen om van mij te houden en bloosde toen hij naar me knipoogde. Ik schrok zowat toen de gezichten van de anderen zich nu naar mij keerden. “Zozo, dan ben jij eindelijk het gepaste meisje voor Bill!”, lachte Gustav als eerste. Ik zag hoe Georg met zijn ogen draaide en toen mompelde: “Jij had de mijne moeten zijn…” Ik lachte naar hem, zag hoe hij me grijnzend aankeek en zijn tong uitstak. “Nee, je bent echt geweldig, ik kan goed met je praten, je hebt humor en vooral kan ik mezelf bij je zijn.”, zei hij terwijl hij gemeend naar me lachte. Tom was als laatste om een reactie te geven: “Janne, jij bent echt wat Bill nodig heeft! Ik geloof in jullie relatie, nog meer dan in het feit dat ik een seksgod ben, en ik ben ervan overtuigd dat Bill het met je meent. Hij heeft dagen bij me op de slaapkamer geweest om met me te praten over jou. Hij wist niet wat er met hem overkwam, en ik heb hem uiteindelijk verteld dat hij verliefd aan het worden was. En nu dat ik je ken kan ik hem totaal geen ongelijk geven.” Ik staarde hem recht aan, aangedaan van de manier waarop hij aan het vertellen was. Ik stond op, liep naar hem toe en knuffelde hem nu stevig. Dit was wel het minste wat hij verdiende na zo’n mooie en lieve verklaring. “Ik hou echt van jullie allemaal.”, grijnsde ik toen de 4 gezichten om ter felst stonden te stralen… “En ik ben ongelofelijk blij dat jullie mij de kans geven om jullie te leren kennen. Jullie zijn allemaal schatjes van jongens en ik wil dat jullie dit ook weten.” Ik lachte nu luid en zag nog net hoe 4 paar armen naar me toekwamen om me te bedelven onder liefdevolle knuffels.

44. Onder de grote boom

De flitsen van Sara’s cameratoestel waren heel druk in de weer. Met een grote glimlach op mijn gezicht en een gelukkige Bill aan m’n zij, poseerde ik lief voor mijn zusje. Het zou voor haar een primeur worden dat ze als eerste fotografe, officiële foto’s zou hebben van de populaire zanger van Tokio Hotel en zijn vriendin. Het zou voor haar het langverwachte startschot zijn voor haar carrière en ik hoopte vurig dat ze er een hoop telefoontjes door zou krijgen. Dan zou ze eindelijk vast werk hebben bij een tijdschrift of misschien wel een plaatsje krijgen bij de crew van de jongens. Ik grinnikte toen ik nadacht over dat laatste, dan zouden we weer dag in dag uit op elkaars gezicht moeten kijken, dan zouden we weer nachten lang bij elkaar op de kamer liggen om te vertellen en dan zouden we samen de jongens plagen en dan hoefde ik haar totaal niet meer te gaan missen. Maar zover waren we nog lang niet, besefte ik na een tijdje hoopvol denken. Ik kwam terug bij mij positieven en voelde hoe Bill een kus op m’n wang drukte. Opnieuw klinkte de camera van Sara en ze stak haar duim op toen ik haar eventjes in de ogen keek. “Oké goed, dat was geweldig. Jullie staan er mooi op. Ik heb wel heel wat foto’s zodat ik wat kan selecteren en die dan tonen aan je manager”, zei ze terwijl ze naar ons knikte. “Ik hoop dat ze wat goed gelukt zijn, maar dat kan niet anders met 2 mooie mensen als jullie.” Ik lachte op haar typische opmerking. Sara had mij al die jaren verteld dat ik de knapste was van ons beiden, en hoe erg ik ook probeerde te hameren op het feit dat dit totaal niet waar was, negeerde ze mij elke keer en ging doodleuk verder. Ze stond altijd perplex toen ik me opmaakte en sloeg toen steeds haar hand voor haar mond. Ze was minstens even mooi als ik, maar daar moest ze niets van weten. Ik was de knapste en daarmee uit, vond zij. Ik liet haar deze keer doen, ik was veel te blij voor haar. “Jullie mogen gerust eens komen kijken naar de foto’s hoor, jullie hebben ook inspraak.” Samen met Bill ging ik nieuwsgierig en zelfs een tikkeltje nerveus naast Sara staan om naar het schermpje te staren. Bill zag er overmooi uit. Hij had zijn haar niet recht gezet maar het viel nonchalant op z’n schouders, zijn ogen waren lichtjes opgemaakt en ze blonken echt als nooit tevoren. Hij had een zwart jasje aan, aangezien wij buiten stonden en het stond hem echt wel. Rond zijn hals hing een zware ketting die hij nog niet zolang gekocht had. Zijn nagels waren zoals gewoonte pikzwart en rond zijn vingers sierden enkele ringen. Die vond ik één voor één prachtig en soms nam ik ze stiekem van hem weg om ze zelf aan te doen. Hoewel hij totaal geen dikke vingers heeft, waren ze voor mij telkens te groot en ik moest altijd lachen toen ze bijna altijd van m’n vingers gleden. Ik gluurde nu terug naar het scherm toen Bill doorhad dat ik aan het dagdromen was en me lichtjes porde. Ik keek naar de foto waar Bill me een kus op de wang gaf en waarop ik verlegen naar de grond staarde. Zijn hand lag op mijn onderrug, de mijne op zijn buik. Het was een prachtige foto en ik raakte ontroerd door de verliefdheid die ervan afdroop. “Deze is voor jullie, jullie staan er gewoon veel te schattig op”, zei Sara met een brede glimlach op haar gezicht. Ik strompelde naar mijn zusje, greep haar met beide handen aan haar jas vast en trok ze meteen tegen me aan. “Bedankt, dit had je echt niet moeten doen.”, zei ik terwijl ik nu een kus op haar wang drukte. “De foto’s zijn echt geweldig, ik hoop dat de kansen je nu om het hoofd worden geslingerd!” Ik kneep even in haar wang en zag hoe ze begon ze stralen. Ze lachte haar tanden bloot en knikte toen overdreven. “Ik hoop het ook!” ***
Door de ogen van Sara: Ik haastte me naar de zaal waar het concert meteen zou gaan plaatsvinden. Ik had net zo’n leuke babbel met Janne gehad dat ik nauwelijks merkte dat ik bijna te laat was. Ik blaasde eventjes uit toen ik andere mensen zag staan met hun camera en liep er toen naartoe. “Net op tijd!”, zuchtte ik. Het zat al propvol in de zaal en overal staken borden in de lucht. “Hm, ik moet toch alles op foto zetten hé?, grinnikte ik. De meisjes in de zaal waren voor zot aan het krijsen toen ik het podium opkroop en hen met flitsen bestookte. Overal stonden ze te gillen dat ik hen moest fotograferen. Die meiden waren ook niet van gisteren, ze wisten maar al te goed dat alle foto’s bekeken werden door de jongens, en ergens hoopten ze allemaal dat net zij op een foto konden schitteren, en misschien heel misschien dat iemand van de band hen knap vond. Er woelde een gevoel van teleurstelling door het publiek toen ik het podium afsprong. Lang zou het allemaal niet gaan duren want over enkele minuten zouden de jongens hier staan zingen. Ik grinnikte toen enkele meisjes achter me constant ‘Bill’ aan het roepen waren. Het was best schattig, zelfs al wisten ze nu dat Bill een vriendin had, ze bleven toch maar proberen om hem te versieren, of toch zijn aandacht te trekken. “Neem mij dan toch in plaats van die slet!”, hoorde ik iemand roepen. Ik draaide me furieus om, keek smerig in het gezicht van een 13-jarig meisje en schreeuwde toen: “Slet? Wie is er hier een slet? Denk jij dat Bill op 13-jarige meisjes valt die hun t-shirt omhoog trekken om iets te laten zien terwijl er nog niets te zien valt?” Het meisje keek geschrokken rond zich heen, leek zichzelf toen terug te vinden en zei toen: “Bitch, wie denk jij wel dat je bent? Jij bent lelijk, praat niet tegen me!” Ik kreeg er mijn plezier in. “Wie ik ben? Schat, ik ben lid van de crew, maak foto’s voor de jongens en ken ze dan ook persoonlijk. En bovendien ben ik de zus van de slet die Bill wel degelijk graag ziet. En lelijk? Ja, da’s waarom Tom mij probeerde te versieren waarschijnlijk…” Ik keek heel grijnzend in het geschokte gezicht van het meisje en draaide me om. “Oh en ohja”, zei ik terwijl ik met mijn vingers speelde, “De jongens houden niet van meisjes die geen respect hebben voor een ander. Denk daar maar eens over na.” Ik grijnsde nu helemaal en gelukkig voor haar doofden de lichten nog voordat ik verder kon met mijn zegje. De zaal stond op ontploffen toen de jongens opkwamen. Mijn vinger drukte ongelofelijk snel op het knopje en beelden van de vier populairste jongens stonden nu op het simpele rolletje in mijn toestel. Bill zag er ontzettend tevreden uit, en ik vermoedde dat dit wel iets kon te maken hebben met onze fotoshoot van daarstraks. Ik had met heel veel plezier naar zijn verliefde gezichtje gekeken toen Janne hem stevig tegen haar aandrukte. Ze zagen er beide zo gelukkig uit dat je nauwelijks boos op hen kon zijn omdat ze verliefd waren en dus de kans van alle wanhopige fans deden verdwijnen. Het ontroerde mij dat Bill het oprecht met haar meende, en haar niet behandelde zoals David had gedaan. Hij hield van haar, en ik wist dat als hij ook maar één vinger verkeerd naar haar zou uitsteken dat hij het met mij aan de stok zou krijgen. Janne had al genoeg geleden en ik zou niet toelaten dat er nog iets zou gaan gebeuren met haar. Als er iemand het geluk verdiende was zij het wel! Tom stond te grijnzen naar de voorste rij en ik nam de kans om hem eens van dichtbij te gaan fotograferen. We hadden voldoende ruimte tussen het podium en het publiek om rond te lopen dus liep ik snel naar de kant waar Tom stond te spelen. Hij lachte en knipoogde toen hij me zag staan en maakte indruk door eens rond te draaien terwijl hij aan het spelen was. Hij flirte met de lens en trok verschillende gezichten. Hij was heel fotogeniek, en ik dacht dat hij het niet helemaal erg vond. Ik zwaaide nog eens toen ik terug naar de andere kant liep om Georg eens van dichtbij te fotograferen. Hij had vandaag een ontzettend mooie basgitaar in zijn handen die zeker ook eens op de foto mocht schitteren. Ik hield van Georg zijn humor, en ik voelde me op mijn gemak bij hem al kende ik hem nog niet zo heel goed. Janne had me verklapt dat hij haar lievelingetje was geworden doorheen de dagen. Hij was bezorgd en maakte haar aan het lachen toen hij aanvoelde dat het nodig was. En eigenlijk was ik hem dankbaar daarvoor, want zonder dat Janne het hem had verteld wat er ooit was gebeurd bleef hij haar steunen. Hij voelde aan dat er iets was, en wanneer de tijd rijp was zou hij klaar staan om naar haar te luisteren. Hij lachte naar me toen hij me had opgemerkt, en trok een gekke bek die meteen op beeld stond. Hij volgde me met zijn ogen en knipoogde toen opvallend waarop honderden meisjes die het gezien hadden begonnen te krijsen. Het was fantastisch vanavond, ze lieten hun helemaal gaan en de muziek klonk sterk en vastberaden. Ik hoopte enkele foto’s te kunnen nemen van onze vriend Gustav en zocht naar het ultieme plekje. Hij zat op een verhoogje dus dat was totaal geen probleem. Hij was helemaal in zijn element, merkte mij zelfs niet op maar dat maakte mij niets. Hij stond fantastisch op de foto’s! Ik was tevreden met het resultaat en de meisjes blijkbaar ook die nu de longen uit hun lijf krijsten toen de jongens aanstalten maakten om te vertrekken. Ze zwaaiden alle 4 nog eens uitbundig, riepen “Danke Schön” in koor en liepen toen met een daverend applaus het podium af. *** Ik liet me naast Gustav in de zetel vallen, ik had nog een halfuur voor ik terug naar huis moest vertrekken. Hij legde een arm om mijn schouder, en leunde half tegen me. Hij was altijd extreem uitgeput na een concert, wat ook maar logisch was met zo’n intensief programma. “Hoe gaat het nog met jou?”, vroeg hij me. Ik wist eerlijk gezegd niet waar te beginnen, bij mijn problemen met Jannes? “Bwa, ik weet niet goed.”, zei ik dan maar. Hij liet me los, ging overeind zitten en keek me nu in de ogen. “Wat scheelt er wel?”, vroeg hij bezorgd. “Probleempjes met Jannes, vrees ik.” Ik zuchtte diep, het was nu al zo’n tijdje dat het stroefjes verliep tussen ons en ik kon het eerlijk gezegd niet meer. Als hij het me niet gunde, waarom bleef ik dan bij hem? “Probleempjes met je opkomende carrière, of echt problemen met Jannes zelf?”, vroeg Gustav nuchter. Hij was een kei in praten en luisteren, het was precies of hij kon alles perfect afleiden uit een eenvoudig antwoord. “Hij heeft problemen met het feit dat ik carrière kan maken bij jullie, zodat ik nauwelijks thuis kan zijn.” Gustav rolde eens met zijn ogen. “Dus hij denkt meer aan zichzelf dan aan jouw geluk hé?” Ik knikte, het was verbazingwekkend hoe Gustav dit alles kon interpreteren. “Wel dan moet jij je keuze maken meid, ik heb ook een keuze gemaakt tussen mijn familie en de band. In het leven heb je niets voor niets, je moet er iets voor opofferen, hoe zwaar het ook mag zijn.” Hij had gelijk, helemaal gelijk. “Ja, maar wat als ik die keuze niet wil maken? Wat als ik alles wil combineren? Bij jullie in de crew horen klinkt hemels, en dan als ik thuis kom Jannes die me opwacht? Da’s toch het einde?” Het zou mijn hart breken moest ik ooit een keuze maken, en ik realiseerde dat die ooit toch moest komen. Hij sloeg terug zijn arm om me heen en trok me naar zich toe. “Ik heb zo het vermoeden dat Jannes niet zoals jij denkt.” Hij zat goed, net als Janne die me verteld had dat ik ook een keuze moest maken. Mijn gedachten raakten verstoord door een trilling in mijn broekzak. Ik haalde snel mijn gsm uit, keek toen wie een bericht had gestuurd en murmelde toen ik de naam van Jannes zag staan. Moest ik dit nu gaan lezen of niet? Ik keek recht in de eerlijke ogen van Gustav en zag hoe hij teken deed dat ik het moest lezen. “Ik kom je straks ophalen, zorg dat je klaar staat op de plaats die we hebben afgesproken. Doe de groeten aan Janne van me. Tot straks Jannes x”. “Ja Jannes, met mij gaat het ook goed, ja concert was super en de foto’s die ik gemaakt heb ook.”, zuchtte ik met mijn hoofd in mijn handen. “Het gaat echt niet me je hé?”, vroeg Gustav nog maar eens. Ik hoefde geen antwoord te geven, hij wist het zo al. “Wel dan denk ik persoonlijk dat je beter af bent zonder hem, dan kan je eindelijk doen wat je wilt zonder te worden tegen gehouden. Wat denk je zelf?” Ik schudde mijn hoofd, dit kon gewoon niet. “Ikkeuh, euhm, ik weet niet echt… misschien moet ik er eens met hem over praten.” Gustav kuchtte even, streelde eventjes mijn dijbeen en zei toen: “Hopelijk gaat dat iets uithalen.” Hij had nog maar eens gelijk, want hoe hard ik ook wou dat het iets zou helpen, ik betwijfelde het toch. Ik staarde voor me uit, ik begreep het allemaal niet meer. Hoe kon alles zo veranderen? Waarom kon ik nu gewoon niet genieten van mijn succes, en mijn liefde voor hem? Waarom moest alles nu weer zo moeilijk lopen? Met een hol gevoel keek ik hoe Janne en Bill tegen de muur stonden. Hun gezichten tegen elkaar en hun lippen op elkaar gezegeld. Ze wreef met haar vrije hand door zijn haar en hij liet zijn handen rusten op haar heupen. Hun ogen waren gesloten zodat ze nog meer konden genieten van elkaar. Ik was blij voor haar, ze verdiende het maar toch deed het me pijn om haar zo gelukkig te zien. Ik had met haar gevochten om het verleden te verslaan, we waren sterker dan ooit toen we het overwonnen hadden en onze band was onbreekbaar. De komst van Bill en Jannes maakte alles wat anders dan ik had verwacht. Bill maakte haar gelukkig, Jannes mij net niet. Het voelde alsof mijn zus eindelijk het lot had gewonnen, en ik slechts een fractie was van haar. Ik had altijd naar haar opgekeken, ze was zo ongelofelijk sterk vroeger. Alles vervaagde toen Lien stierf, sindsdien ging alles bergaf. Haar pijn om het gemis, het leed om David. Maar nu leek het alsof zij mij totaal niet meer nodig had, ze had iemand gevonden die constant bij haar was, en die haar blijkbaar meer kon bieden dan ik. Met pijn in mijn hart besefte ik dat Janne erover was en dat ze eindelijk terug op haar weg was om de sterke, gelukkige Janne te worden die ze zo lang was geweest. En dat betekende dat ze mijn hulp niet meer nodig zou hebben, het enige waar ik Janne mee kon helpen. Ze was in alles beter dan ik, maar als het kwam op hulp van iemand bijstaan kon ze altijd bij me terecht. Ze had zo geleden, en ik had samen met haar voortdurend gewerkt aan het vechten tegen haar donkere gedachten en ik voelde me triest omdat alles nu uit mijn handen aan het slippen was. Er liep een traan over mijn wang toen ik nog steeds naar hen aan het kijken was. Het plaatje was te perfect voor me, en ik wenste dat ik daar met Jannes kon staan, net waar Bill en Janne stonden te kussen. Ik moest hier weg, gewoon weg, weg van Jannes, weg van Janne, weg van de jongens. Ik liep naar buiten, voelde de koude door me snijden en met tranen die tegen mijn wang bevroren rende ik weg. “Hey Sara, stop even!”, hoorde ik de vertrouwde stem van m’n zus. Ik wou dit helemaal niet, ik wou niet dat Janne me achterna kwam want dat zou mij nog maar eens bewijzen dat ze er wel voor me was, dat ik wel belangrijk voor haar was. Dus bleef ik maar lopen zonder omkijken, al hopend dat Janne zou afhaken, maar ik wist dat dit niet het geval zou zijn. “Stop dan toch Sara, verdomme stop!”, schreeuwde ze nu. Ik hield halt net onder een grote boom, drukte mijn handen tegen mijn dijbenen en hijgde van de inspanning. Het duurde niet lang voordat Janne bij me aankwam, ze kon heel snel rennen, had ze al altijd gekund. Ik voelde hoe een warme hand mijn rug streelde en haar zwarte puma’s kwamen nu in mijn zicht. “Zus, wat scheelt er?”, ze vroeg het met een bezorgde toon in haar stem en ik besefte dat ik niet zonder haar kon. Ik richtte me op, keek in haar mooie gezicht en zag hoe ze me vragend aankeek. “Het spijt me dat ik je moment met Bill heb verpest.”, zei ik terwijl ik mijn ogen neersloeg. Een kracht trok aan me, zorgde ervoor dat ik in het gras terecht kwam en samen met Janne zat ik nu onder de boom. “Zus, vertel me wat er aan de hand is alsjeblieft.” Janne bleef kalm, keek me nog steeds aan en wreef zachtjes met haar duimen over mijn hand, ze negeerde mijn domme uitspraak en ik was er haar dankbaar voor. “Het lijkt alsof je me niet meer nodig hebt Janne.” Ze keek geschokt naar me en ik wist dat ik haar kwetste met dit te zeggen. “Hoe kom jij daar nu weer bij?”, vroeg ze. Ze had onbewust haar handen terug getrokken en ze lagen nu kalm op haar knie en ik voelde hoe ik haar warmte miste. “Je hebt nu Bill, hij maakt je gelukkig en hij kan je meer bieden dan ik.” Ze schudde haar hoofd lichtjes en rolde onopvallend met haar ogen. “Sara, nu moet jij eens heel goed naar mij luisteren!”, haar stem klonk krachtig en ik stond ervan versteld hoeveel vastberadenheid ze had. “Bill is mijn vriend, hij is tijdelijk, ik weet nooit zeker of wij de dag nadien nog even gelukkig zijn. Jij bent nog altijd mijn nummer 1, oké? Wat er ook gebeurd, dat staat vast. Jij blijft voor eeuwig, je bent mijn zus. Ik hou ontzettend veel van je, en je weet goed genoeg dat ik niet zonder je kan. Ik mis je voortdurend als je hier niet bent, en ik zend zoveel ik kan. Ik ben dolgelukkig als ik je stem aan de telefoon hoor. Waarom zou ik je nu in godsnaam laten vallen? Jij hebt mij alles gegeven dat ik nodig heb om iemand graag te kunnen zien. En daar ben ik je ontzettend dankbaar voor, je bent mijn schat meid, en dat weet Bill ook. Waarom denk jij nu verdorie dat ik je niet meer nodig heb?” Ze klonk zo eerlijk dat ik niet anders kon dan de waarheid onder ogen te zien. “Het is alleen, jij bent zo gelukkig met Bill, terwijl ik alleen maar miserie heb met Jannes.” Ze streelde terug mijn handpalmen. “Nog steeds niet beter?”, vroeg ze serieus. “Nee, en ik kan het niet meer.” Ze knikte lichtjes. “Is dit hetgeen je met Gustav hebt besproken zo net?” Ik viel compleet uit de lucht, had zij het dan gemerkt? “Zeg Sara, ik ben wel niet bezeten door Bill hé! Ik weet gerust dat je serieus aan het praten was met hem, dus vermoede ik dat het daarover ging. Ik moest je toch niet gaan storen in dat gesprek? Ik had het er ook over met Bill en hij kuste me gewoon omdat hij het zo lief vond dat ik zo met je begaan was.” Janne keek me lief aan, hoe kon ik nu ooit gedacht hebben dat ik niet meer voor haar bestond? Ik trok haar tegen me aan, en genoot van de warmte, haar parfum en haar krachtige armen rond me heen. “Ik hou van je zus, vergeet dat nou niet”, fluisterde ze in mijn oor. Ik lachte opnieuw, het deed me deugd om er met haar over te kunnen praten. “Ik weet dat je ongelukkig bent en dat het pijn moet doen om mij zo te zien. Maar ik ben ervan overtuigd dat als je de juiste keuze maakt, je even gelukkig zult zijn. Op een bepaald moment kom je op het punt dat je eens goed moet nadenken over je leven, wat je precies wilt en op welke manier. Je kunt voortdurend het onderspit delven voor Jannes, of je kunt je van hem afschoppen en met volle teugen kunnen genieten van je passie. Jij hebt alles in handen Sara, ik kan dit niet voor jou doen. Wat ik wel kan doen, en wat ik ook voortdurend doe is je steunen met je beslissing en je raad geven.” Ze keek me zo ontzettend vastberaden aan, ze klonk zo nuchter en down to earth toen ze dat zei en ik besefte dat ze het helemaal juist had. Ik moest een beslissing maken en ik vermoedde dat ik die onbewust al had gemaakt. “Ik moet nu wel gaan”, zei ik toen ik het uur bekeek. “Jannes wacht waarschijnlijk al op me en ik heb hem iets te zeggen..” We stonden beide recht, niet wetend wat te doen. Ik grinnikte toen ze uiteindelijk mijn handen in de hare verstrengelde en me recht in de ogen keek. “Jij belt me als je nood hebt aan iemand oké?” Ik knikte ontroerd, gaf haar een kus op haar voorhoofd en knuffelde haar nog even. Ze wist wat mijn keuze was, zonder dat ik het haar had verteld. Ze kende mij door en door en ik zou haar echt gaan missen. Het zou een heel eind duren voordat ik haar nog eens zou zien, dus ik maakte van de aangelegenheid gebruik om haar nog eens sterk tegen me aan te drukken. “Janne, k’hou ook van je.” Ze lachte, gaf me een duwtje en liep toen samen met me naar de wagen van Jannes. “Hou je goed oké?”, zei ze stilletjes. De deur klapte dicht, waarop de auto meteen starte. Met een groot gevoel van gemis keek ik in de spiegel hoe mijn zus me uitgebreid uit stond te zwaaien. Ik bleef kijken hoe ze de wagen na liep en hoe ze uiteindelijk uit mijn zicht verdween. Er liep nu al een traan over mijn wang zonder dat ik Jannes het slechte nieuws had verteld…

45. Het Hartje

Ik opende mijn ogen bij het horen van kerkklokken en liet me voorzichtig het bed uitzakken. De rit naar Parijs was nogal stroefjes verlopen, ik had constant met mijn gedachten bij Sara gezeten en zo nogal wat irritatie bij de jongens ontwikkeld omdat ik nauwelijks naar hen luisterde. Zo had Bill tegen me uitgevlogen omdat ik niet antwoordde op een zogezegde belangrijke vraag en ik was zonder een woord te zeggen ergens anders gaan zitten. Ze keken me vragend en verbaasd aan toen ik hen compleet negeerde. Het had allemaal niet lang geduurd voordat Bill bij me was komen zitten en ik het verhaal van Sara had verteld. Ik trok de gordijnen open en keek al glimlachend naar de Eiffel Toren die in de verte stond te schitteren. We hadden een super hotel, de luxe was er ongelofelijk en ik had immens goed geslapen. De jongens hadden vandaag een dagje vrijaf, dus ze zouden nogal lang uitslapen. Maar ik was al wakker, en aangezien Bill en ik vandaag 2 maand samen waren kon ik eens profiteren van het feit dat Parijs ontzettend leuke winkels had en ik nog geen kleinigheidje gekocht had. Ik trok snel mijn kleren aan, streek mijn haar zodat het uiteindelijk een dotje werd en zocht naar een sjaal en muts. Hoewel niet iedereen wist hoe ik eruit zag, nam ik toch de geschikte maatregelen om mij zo goed mogelijk te vermommen. Ik kuste Bill nog vluchtig op z’n wang voordat ik de deur zachtjes dichttrok. Op de gang kwam ik verschillende mensen tegen van de crew die me vriendelijk een goeiemorgen wensten. Ze waren allemaal even lief tegen me, en ik was hen er wel dankbaar voor. Het is waarschijnlijk niet de gewoonte dat de vriendinnetjes van bandleden zomaar een tour kunnen meevolgen. Maar het deed er allemaal niet toe, want ik liep hier op dit moment door het hotel waar de jongens verbleven en vannacht sliep ik bij Bill. Alles leek zo snel te gaan, het leek alsof ik al een eeuwigheid samen was met hem, alsof ik nooit anders had geweten maar mijn littekens vertelden me dat dit niet het geval was. Ik bekeek mijn armen eens van dichtbij, overal kon je witte strepen zien. Ik wist nog goed hoe de eerste kras pijn had gedaan, het kon me allemaal niet schelen, ik wou gewoon voelen wat Lien had gevoeld. Ik werd wel elke dag blijer toen ik merkte dat de littekens aan het vervagen waren, je zag ze nog steeds maar ze werden minder zichtbaar. Hoewel het mentale aspect nog steeds sterk door mij heen spookte. Ik schudde mijn hoofd, dit was nu niet het moment om er terug aan te denken, er waren leukere dingen gepland voor vandaag. 2 geweldige maanden waren verstreken met Bill aan mijn zijde en ik voelde me perfect gelukkig. Mijn verleden aan hem vertellen was het minst erge dat ik ooit gedaan had. Akkoord, het had pijn gedaan toen ik aan het vertellen was maar eens hij het wist wat er was gebeurd, was hij nog liever, behulpzamer en schattiger dan tevoren. Hij kneep dan plots eens in mijn hand als hij zag dat ik aan het dagdromen was, of het nu ging om David of niet. Hij knipoogde me terug tot leven als hij merkte dat ik voor me aan het staren was. En het was precies of zijn kussen nu nog zachter en liefdevoller waren dan anders. Het maakte mij niets uit, zolang Bill me maar graag zag. En dat was nu één van de dingen waar ik dit moment het minst aan twijfelde. Ik grijnsde toen ik merkte hoe Gustav door het hotel liep, hij zag er vandaag niet zo uitgeslapen uit en ik vroeg me af hoe dit zou komen. “Goeiemorgen Gusti, niet goed geslapen?” Zijn gezicht sprak boekdelen, hij zuchtte en pufte en kwam tenslotte naar me toe. “Ik zit met mijn gedachten bij Silke.”, zei hij met een bevende stem. “Oei, wat is er wel gebeurd?”, vroeg ik terwijl mijn hand op zijn schouder rustte. “Ze heeft me laten weten dat ze een vriend heeft. Vanmorgen heeft ze dat in een smsje gestuurd.”, hij keek me zo verdrietig en gebroken aan dat het mij pijn deed. “Het spijt me zo Gusti, ik had je niet mogen vertellen dat het misschien wel iets kon worden tussen jullie.” Ik voelde me ongelofelijk schuldig om mijn stomme adviserende praat over haar en vloekte in mezelf. “Hé, Janne, da’s uw schuld niet hé.”, zei Gustav met een stroeve lach. Hij wou wel lachen maar dat lukte hem minder goed dan hij had verwacht. Ik wou hem opvrolijken en keek hem met een brede grijns aan. “Zou jij met mij mee willen shoppen?” Hij grijnsde even, schudde toen zijn hoofd en sloeg zijn ogen neer. “Ik zou liever wat alleen zijn nu, hopelijk begrijp je me?” Ik streelde zijn wang, knikte zachtjes en gaf hem toen een kus op zijn wang. “Nou, dan ben ik er eens mee weg.” Ik zwaaide nog eens, draaide me om en riep nog snel: “Gusti, wil jij Bill zeggen dat ik gaan shoppen ben?”. Hij stak zijn hand op, knikte van ja en verdween toen terug in zijn kamer. Ik had zo’n medelijden met hem, als iemand het verdiende om een goede vriendin te hebben was hij het wel. Met een trieste blik in mijn ogen liep ik het hotel uit, en tot mijn ongenoegen stonden opnieuw tientallen meisjes voor de deur. Ik verstopte me nu nog meer onder mijn sjaal en muts en liep toen zo snel mogelijk van hen vandaan. Ik vermoedde dat ze wel iets in de gaten hadden want sommigen keken onopvallend walgend opzij toen ik hen passeerde. Maar ik zuchtte opgelucht toen ze uiteindelijk niets tegen me schreeuwden. Ik liep meteen door, snoof de zalige geur van versgebakken brood op en meteen vergat ik al mijn zorgen van vandaag. Ik vroeg me wel af wat ik godsnaam voor Bill moest kopen, die jongen had al alles… Misschien een ketting? Nee, die had hij al genoeg, en trouwens ik had hem al één gegeven. Met een hoofd vol vragen liep ik verder in de straten, er waren winkels genoeg, dat was dus geen probleem. Overal liepen Fransen rond, druk in een gesprek en ik kon nauwelijks een woord opsteken van wat ze vertelden. Ik begreep best een mondje Frans, maar als ze zo snel ratelden kon ik niets begrijpen. Ik grinnikte toen ik terug dacht aan een keertje dat iemand me opbelde en ik in het Nederlands begon maar die persoon sprak Frans en dan nog zodanig snel dat ik niets kon uitbrengen. Die persoon verstond er hem blijkbaar niet aan want hij ratelde maar door zonder ophouden. Ik lachte in mezelf toen hij stopte en van mij een antwoord verwachte. Met een korte “Salut” had ik de telefoon neergelegd en samen met Sara die het tafereel gevolgd had, hadden we in een deuk gelegen tot we stramme spieren kregen. Leuke tijden waren het toch en mijn humeur verbleekte terug toen ik dacht aan de Sara die ik gisteren tezien had gekregen. Ze had er zo gebroken en gekwetst uit gezien, en ik wist niet dat dit iets voor haar was. Hoe kon zij het nu in godsnaam in haar hoofd krijgen dat ik haar niet meer nodig zou hebben? “Mijn zusje”, grinnikte ik toen ik terug dacht aan de tijd dat ze haar eerste stapjes zette. Ik was nog zo jong en toch stonden al deze herinneringen op mij gegrifd. Ik herinnerde me nog alles van haar, haar eerste communie, haar eerste vriendje in het lager waarmee ze nauwelijks handje durfde vasthouden, haar plechtige communie, haar overstap van het lager naar het secundair onderwijs, haar eerste serieuze vriendje waarmee ze 6maanden samen was. Sara was een ontzettend slim meisje, en dat hadden de anderen ook al gemerkt. Vaak werd ze gepest en gespot als ‘blokzwijn’ of ‘betweter’ en ik raakte vertederd toen ze elke avond bij me op bed kwam zitten om haar verhaal te doen. Ze zag er enorm van af en ik moest steeds toekijken hoe mijn lieve zusje kapot ging vanbinnen. Op een dag stopte het gepest toen ze de vriendin werd van de meest populaire jongen op school. Iedereen aanbad haar nu als het ware, ze kusten net haar voeten niet en iedereen wou een vriendin van haar zijn. Sara bloeide open met Simon en ik merkte hoe ze stralend terug van huis kwam, hoe ze constant zat te sms’en en hoe ze me nauwelijks nog kwam vertellen hoe het met haar was. Ik was blij voor haar en alles ging goed totdat Lien stierf. 4maand na hun eerste kus stierf Lien, mijn wereld stortte in en ik trok niemand met me mee, dat verdienden ze niet en dat wou ik niet. Iedereen liet me verder en verder vallen tot Sara het lef had om met me mee te springen van de rots en me terug omhoog te krijgen. Sara en Simon zijn een jaar samen geweest, hebben samen hun eerste keer met elkaar meegemaakt en waren super verliefd. En daar maakte David een einde aan. Sara was er altijd voor me en probeerde dat met Simon te combineren. Hij was ontzettend lief voor haar, gaf haar de vrijheid om zich over mij te kunnen ontfermen en hij hield van haar. Dit kwam tot een triest einde toen David me had aangerand en Sara dag in dag uit bij me bleef. Ze was zo bang dat ik mezelf iets zou aandoen, en daar had ze overschot van gelijk in. Ik wist dat ik mezelf van kant zou maken, en zij wist het ook. Als ik huilde was zij de eerste om tegen me aan te komen liggen om me zachtjes te sussen. Ze liet Simon wat links liggen voor mij, en dat was allemaal mijn schuld. Hoewel ik toen niet op deze wereld was, en ik me van niets bewust was voelde ik haar warmte en haar liefde. Sara brak met Simon, na een heel lang gesprek, beiden hielden nog van elkaar maar met de situatie rond mij kon ze haar aandacht niet aan hem besteden. Dit was het moedigste en tegelijk liefste wat ze ooit had gedaan, en hoewel ik haar dankbaar was voelde ik me tot op de dag van vandaag ongelofelijk schuldig. Toen ze iets begon met Jannes hield ik me bewust op de achtergrond, ik wou haar geluk niet stuk maken. Omdat ik wist dat Sara voor mij zou kiezen moest er iets gebeuren, liet ik haar verliefd zijn. Ik was immers gelukkig met mijn carrière en met Bill als vriend dus om mij moest ze in geen geval ongerust zijn. Ze koos dan ook eindelijk eens voor zichzelf toen ze iets begon met Jannes. Ze straalde opnieuw op de manier als toen ze met Simon samen was, maar soms liet ze een steek vallen toen ze triestig naar een foto van hem keek die nog steeds boven haar bed ging. Ik wist dat Sara nog steeds iets voor Simon voelde en dat maakte het allemaal niet gemakkelijker. Langzaamaan drong het tot haar door dat Jannes haar niet kon geven wat ze precies nodig had: de vrijheid die Simon haar wel kon geven. Ze hield ongelofelijk veel van haar job als fotografe en tegelijkertijd ook van Jannes. Ik wist dat ze de juiste keuze ging maken, ik zag het aan haar ogen gisteren wat ze zou gaan doen. Ik was trots op haar, ze was ontzettend sterk en vastberaden. Ze zou haar carrière als fotografe niet opgeven, dat wist ik zeker. Ik glimlachte om mijn gedachtengang en schudde mezelf weer tot leven. Ik had al veel winkels voorbij gelopen zonder te hebben gezien wat er nu precies achter het etalageraam lag. Ik werd meteen wakker toen mijn oog viel op een tijdschriftenwinkeltje. Ik keek naar mezelf… De foto die Sara gisteren had gemaakt stond nu al op de cover van een populair meisjesblad. Bill en ik stonden dicht tegen elkaar, verliefd kijken in elkaars ogen. Zijn ene hand lag om mijn middel, de ander op mijn onderbuik. Het was een prachtige en oprechte foto. ‘L’amour de Bill Kaulitz!!’ stond in grote letters onder onze foto. Ik voelde me ontzettend onwennig bij het zien van deze cover en liep toen meteen door. Ik vermoedde dat verschillende meisjes deze cover op hun muur zouden hangen en mijn hoofd wegknippen om dan een foto van henzelf naast het hoofd van Bill te kunnen plakken. Het was allemaal heel leuk om de vriendin te zijn van de meest populaire zanger van dit moment maar de ommezijde van de medaille was minder gezellig. Meisjes die alleen naar concerts gingen in de hoop om Bill te kunnen verleiden, zagen mij als het ware als hun vijand, als degene die ze had verraden. En dan kon ik niets goeds doen voor hen. Ze keken helemaal niet naar mijn persoonlijkheid of het feit dat Bill wel degelijk van me hield. Wat hen alleen interesseerde was Bill Kaulitz in hun bed, zelfs al wisten ze verdomd goed dat Bill niet zo was. Ohja, het kon me nu niets meer schelen wat zij wilden, zolang Bill en ik maar gelukkig waren. Ik stopte plots mijn wandelen toen mijn oog gevallen was op het perfecte kado voor mijn liefje. *** Door de ogen van Bill: Ik schrok me bijna een bult toen ik merkte dat Janne niet meer naast me lag, geen briefje, geen smsje waar ze was. Ik schoot me meteen in mijn kleren en repte me naar buiten. Vermoedelijk sliep Tom nog, maar het was nu al 15.00 dus waarschijnlijk waren Georg en Gustav al beneden. De lift ging ontzettend traag naar het gelijkvloers en ik vloekte inwendig toen het gegil van tientallen meisjes mijn net wakkere hoofd doorboorde. Hoe kwamen zij toch altijd op de hoogte in welk hotel wij verbleven. Ik liep snel verder, misschien moest ik eerst maar eens zoeken in het restaurant. Georg zat al starend voor zich zijn koffie te drinken, dus hij moest nog maar net wakker zijn. Ik knipperde zoals gewoonlijk eens met mijn vingers voor zijn ogen, zag hoe hij opschrok en me met een verwarde blik aankeek. “Goeiemorgen Bill, is Janne niet bij je?”, vroeg hij terwijl hij zocht om het mooie gezichtje van m’n vriendin. “Nee, ze is weg. Ik schrok me rot toen ik wakker werd. Heb jij haar toevallig ergens gezien?” Hij trok zijn schouders op, en nipte opnieuw van zijn koffie. “Nog geen schoonheden gezien vandaag, sorry.” “Scheisse, waar is ze nou?”, begon ik ongerust te schreeuwen. “Hey ow Bill, rustig, misschien weet Gustav waar ze is. Die is altijd vroeg op.”, zei Georg rustig. Hij was altijd de rustheid zelve, tot hij een concert moest spelen. Dan waren Tom en hij de meest nerveuze mensen die je je maar kon inbeelden. “Oké, ik zal het eens gaan vragen aan Gustav, weet je waar hij is?” Georg trok opnieuw zijn schouders op, en zei toen: “Ook nog niet gezien maar wel lawaai gehoord in zijn kamer.” Ik liep met grote passen terug naar de gang waarop we sliepen, klopte met veel geweld op de kamerdeur van Gustav en zuchtte opgelucht toen ik roering hoorde achter de deur. Ik schrok op toen het trieste gezicht van hem in het deurgat verscheen. “Ja?”, vroeg hij nogal kort. Ik duwde de deur open, of hij het nu wou of niet, en liep naar binnen. “Gaat het met je?”, vroeg ik terwijl ik nog steeds verbaasd in zijn gezicht keek. Gustav was altijd de opgewekte jongen en het voelde raar aan om hem zo te zien. “Ja het gaat wel, wat liefdesverdriet maarja je weet hoe dat gaat hé?”, zei hij met een beteuterd gezicht. “Silke?”, vroeg ik waarschijnlijk overbodig. “Ja, ze heeft een vriend.” Ik sloeg mijn hand voor mijn mond, dit was echt verschrikkelijk voor hem. “God Gustav, het spijt me voor je.” Hij trok zijn schouders op, keek door het raam naar buiten en zuchtte toen diep. “We raken er wel doorheen, ik vind wel iemand die bij me past. Zoals jij Janne hebt.” Hij draaide zich om, fronste zijn wenkbrauwen en het leek alsof hij dacht aan iets dat hij niet mocht vergeten. “Oh ja”, zei hij uiteindelijk, “nu we het over Janne hebben, ik moest je vertellen dat ze gaan shoppen is.” Oef, het was een pak van m’n hart nu ik wist waar ze was. “Hoelang is ze al weg?”, vroeg ik zodat ik kon berekenen wanneer ze terug zou zijn. “Euh een uurtje of twee denk ik.”, zei Gustav terwijl hij zijn uurwerk bekeek. “Oké, nou dan laat ik je maar even alleen. Maar je kan altijd bij me terecht hé.”, zei ik terwijl ik hoopte dat dit bij Gustav zou doordringen. Hij knikte vaagjes, staarde toen terug naar buiten en zwaaide nog even voor ik naar buiten ging. Ik liep naar de kamer van Tom, klopte zachtjes en liep binnen toen ik een ‘ja’ te horen kreeg. Hij zat in zijn bloot bovenlijf op zijn bed en was druk in de weer met zijn gsm. “Goeiemorgen broertje.”, zei hij zonder zijn blik van zijn toestel af te wenden. “Wat ben je aan het doen?”, vroeg ik nieuwsgierig. Ik had al zo’n vermoeden dat het iets met Julie te maken had, maar ik hoorde het liever van hem. Ik liet me naast hem op het bed vallen en ik moest me inhouden om niet stiekem over zijn schouder mee te lezen. Hij gooide uiteindelijk al grijnzend zijn gsm naast hem neer en draaide zich naar me toe. “Het was Julie.”, straalde hij. Ik grinnikte om mijn correcte vermoeden en keek toe hoe mijn broertje aan het glunderen was. “Ze vond het ook ontzettend leuk en wil het nog eens overdoen.” Zijn ogen begonnen nu nog meer te blinken. “Je hebt ze graag hé?”, vroeg ik zo neutraal mogelijk wat wel moeilijk was zonder in de lach te schieten bij het zien van z’n gezicht. “Jaaaaa, ze is echt zalig.”, zuchtte hij terwijl hij zich op het bed liet vallen. Hij lag op zijn rug en staarde nu naar het plafond. “Ze is geweldig, ze is grappig, houdt van mijn humor en ik kan er nog goed mee praten en ze heeft een goddelijk lichaam.” Ik lachte om zijn laatste uitspraak, dit was zo typisch voor hem. “Wanneer zie je haar terug?”, vroeg ik nu. Zijn gezicht grijnsde nu nog meer toen hij terug rechtop kwam te zitten. “Morgenavond, na het concert. Ze heeft haar moeder gevraagd of ze met een vriendin naar Parijs mocht komen om te winkelen en om hier dan bij kennissen van die vriendin te blijven slapen. Wat een smoes hé.”, zei hij al lachend. Ik merkte aan zijn gezicht hoe hij er al naar uitkeek om Julie terug te zien. “Ze kon het nauwelijks geloven toen ze mijn eerste berichtje las. Ze had het echt nooit verwacht dat ik haar zou sms’en, laat staan dat ze verwachte dat ik haar leuk vond.” Ik vond het fantastisch voor hem, dan hoefde hij niet meer jaloers te zijn op Janne en ik. Want hoe blij hij zich ook voordeed in het gezelschap van Janne, ik wist dat hij het moeilijk had met het feit dat ik een gelukkige relatie had en hij niet. Het had wel heel veel voor me betekent toen hij Janne vertelde dat zij me gelukkig maakte en dat hij nu besefte wat ik in haar zag. Janne was door iedereen graag gezien, en zelfs door Tom. Eerst had hij haar als een soort bedreiging gevonden omdat ze mij misschien van hem zou gaan afpakken. Daarna had hij wat met mijn geduld gespeeld door met haar te gaan flirten maar voor mij was dit gewoon om te zien ofdat Janne me trouw zou blijven. Tom gunde me ook alleen maar het beste en daarom leek het alsof hij eerst testte of de meisjes dat aankunden. Hij had dan ook naar mijn kamer gekomen om me te vertellen dat Janne het oprecht met me meende en totaal geen pogingen deed om me te gaan bedriegen. Van dit moment is hij het beginnen aanvaarden dat er nu ook iemand nieuw in mijn leven was en ik ben dan ook blij dat ze beide goed met elkaar kunnen opschieten. “Hoe zit het nog met jullie?”, vroeg Tom nu waardoor ik weer bij mijn positieven kwam. “Goed, goed, we zijn vandaag zelfs 2 maand samen.” Tom keek me bewonderend aan en zei: “Amaai, wat vliegt de tijd. Maarja, jullie zijn dan ook wel perfect gelukkig samen.” Ik glunderde want Tom had gelijk, ik kon me niet meer inbeelden wanneer de laatste keer was dat ik me zo gelukkig voelde. De tour was tot nu toe een succes, we maakten nauwelijks fouten en de liefde die ik kreeg van Janne hielp me daar een heel stuk bij. “Zeg Bill, weet jij nu al iets meer over haar verleden?”, vroeg Tom me serieus. Hij keek me vragend aan, blijkbaar wou hij het wel weten. Ik zat in een tweestrijd, Tom keek me smekend aan om het te vertellen en Janne had me expliciet gevraagd om het niet te gaan doorzeggen. Wat moest ik nu gaan doen? “Euh, ja, ze heeft het me verteld die nacht dat jij met Julie bent vertrokken.”, zei ik voorzichtig. Ik wou hier niemand gevoelens kwetsen maar ik bedacht dat dit maar heel moeilijk zou gaan. “Ja en?”, vroeg Tom jammer genoeg verder. “Euh sorry broertje, maar Janne heeft me gevraagd om het stil te houden. Laat ik je wel zeggen dat het nogal vrij serieus is allemaal.” Tom keek me een beetje teleurgesteld aan. “Tom, alsjeblieft, doe me dit nu niet aan. Als Janne het aan je wilt vertellen, zal ze dit echt wel doen. Het is mijn job niet om dit te gaan zeggen als zij dat zelf niet wil.” Hij knikte, hij scheen het me wel te vergeven. “Ja, je hebt gelijk. Als ze er klaar voor is, zal ze wel weten dat ze het me kan vertellen. Maar je zegt dat het serieus is?” Mijn bedroefde gezicht sprak voor zich, en ik lachte toen Tom voorzichtig zijn hand op m’n schouder legde. “Wat denk je, gaan wij eens naar beneden?”, zei hij in een poging om mijn gedachten te verzetten. Beide met een glimlach op ons gezicht liepen we naar de lift die ons naar het gelijkvloers bracht. Onze zoektocht, na wat te eten weliswaar, naar Georg en Gustav strandde toen we ze zagen zitten in de relax zetels in een open grote ruimte. Je kon hier vanalles doen, pingpongen, darten, poolen, biljarten,… Het was ondertussen al 16.30 en ik hoopte dat Janne snel terug naar het hotel zou komen, want we hadden plannen. Ik zou haar meenemen naar een romantisch restaurant waar ik al had gereserveerd zonder dat ze het wist. En ik had ook een verrassing voor haar voorzien, een kettinkje met een hartje, zonder dat het cliché werd, met onze namen speciaal ingegrifd. Ik vond het allesinds mooi, en samen met Tom hadden we als kippen zonder kop rondgelopen in de juwelierswinkel. Ons oog had allebei gevallen op een dun zilveren ketting met een fragiel hangertje in de vorm van een hartje. In de rechterboog van het hartje zat een gaatje waardoor het scharniertje van het hangertje zat. Het hartje zou dus schuin op haar sleutelbeenderen hangen. We hadden het beide voorzichtig vastgenomen en de winkelbediende gevraagd of er namen konden worden ingegraveerd. Het was heel speciaal gedaan, bijna kalligrafisch en we bekeken samen het wonderbaarlijke resultaat. Het mocht nog zoveel kosten, het kon me allemaal niet schelen, het was perfect! Net zoals Janne, god wat maakte zij mij me toch gelukkig. Ik zou haar echt niet meer kunnen missen… “Zeg Gustav, heeft Janne je verteld wanneer ze terug komt?”, vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd en ging toen verder met darten. Het was hilarisch om naar te kijken, de punt van zijn pijltjes raakte steeds de metalen rand, ofwel kwam het pijltje in de zwarte rand terecht, ofwel raakte hij er zelfs niet. Georg gierde van het lachen bij het klungelen van Gustav en voor het eerst vandaag zag ik Gustav terug lachen. “Hey allemaal, sorry dat ik zo laat terug ben! Ik werd nogal opgehouden door de fans hier buiten.”, de stem van Janne bezorgde me een brede glimlach. Ze kwam naar ons toe, ze zag er stralend uit. Ze kuste eerst Gustav op z’n wang, streelde met haar hand zijn rug en lipte iets wat ik kon opvatten als: “Gaat het met je?” Ik zag hoe Gustav knikte en haar een kus terug gaf. Gustav had Janne ontzettend graag, en dat had hij nog nooit onder stoelen en banken gestoken. Hij kon er goed mee praten en hij was blij dat er eindelijk eens een meisje in de groep verscheen. Hij kon het ook uitstekend met Sara vinden en deed ook de moeite niet om dat te verstoppen. Ik zag hoe Janne grijnsend naar Georg strompelde, haar handen om zijn hals sloeg en hem een dikke zoen op zijn voorhoofd drukte. “Hoe gaat het met mijn aanbidder?”, vroeg ze al lachend waarop ze meteen gepord werd door een Georg met een knalrode kop. Ook hij hield van Janne om wie ze was, en hij kon het niet laten om haar voortdurend na te gapen. Ik wist dat Georg haar mooi vond, en moest ik mijn hart niet aan haar verkocht hebben en zij niet aan mij, dan zou Georg meteen zijn kans hebben genomen. Maar dit was niet het geval en ik keek verliefd naar het meisje die nu op de schoot sprong van m’n broer. “Hoe gaat ie mister loverboy?” Tom grijnsde en lachte zijn tanden bloot bij de opgewekte verschijning van m’n vriendin. “Met mij kan het niet beter, want morgenavond zie ik Julie terug.”, hoorde ik zijn stem zeggen. Janne keek hem ontzettend vrolijk aan, sloeg toen haar armen om hem heen en knuffelde hem. “Da’s geweldig Tom!!”. Met een blos op z’n wangen bedankte hij haar en liet haar toen los. Ze kwam nu recht op mij, bleef op een meter staan en zei toen: “Dag liefje, moet ik nog vragen aan jou hoe het gaat of mag ik je meteen een kus geven?” Ik straalde, glunderde en trok haar meteen naar me toe. Ik voelde me zo zalig, het leek alsof ik begon te zweven toen ik eindelijk nog eens van haar lippen kon proeven. Ze kuste immens goed, zachtjes en op onverwachte momenten kon ze eens lekker op mijn lippen bijten. Het was altijd een verrassing om haar te kussen, wat het nog leuker maakte. Ze trok zich van me los, haalde met blinkende ogen een pakje uit haar zakken en stak dit triomfantelijk naar mij uit. “Voor mij?”, vroeg ik overbodig. Ze schudde echter van neen, waardoor ik nu waarschijnlijk ongelofelijk stom in haar gezicht keek. “Voor jou en voor mij”, schaterde ze het uit. Ik opende het snel, ik was veel te benieuwd om het papiertje te besparen die om een doosje hing van een juwelier. Het was een ringdoosje en ik glunderde toen ik het eindelijk open kreeg. Ze staarde me aan, wachtend op een antwoord. Ik keek van haar gezicht naar de 2 perfect passende ringen, terug naar haar gezicht en dan terug naar de ringen. “Die zijn speciaal voor ons waarschijnlijk?”, vroeg ik nogal onder de indruk. Ze knikte, en haar ogen smeekten om een reactie. Ik zette het doosje voorzichtig op de tafel, stormde toen op haar af en drukte mijn lippen meteen op de hare. Ze was zo verdomd fantastisch! Ze klaagde nooit om iets te betalen, want ik vermoedde dat die ringen wel iets gekost hadden. Ze was dus totaal niet uit op m’n geld wat alleen maar in haar voordeel sprak. Ze sloeg nu haar handen rond mijn nek waardoor ik nog dichter tegen haar kwam te staan. Ze opende mijn mond met het topje van haar tong en streelde zachtjes mijn piercing. Mijn hart raasde als een gek in m’n lichaam, de adrenaline aan een razendsnel tempo. Janne was echt HET meisje voor me, dat wist ik nu helemaal zeker. Ik kuste haar meteen terug en kietelde haar heup toen die zichtbaar werd. Ze proestte het uit waardoor onze kus nu abrupt stop werd gezet. Ze keek me nog steeds met glunderende oogjes aan, nam toen het doosje in haar had en nam de grootste ring van de 2. Ze knielde al stralend voor me, de jongens gierden van het lachen, en ze zei zo serieus mogelijk: “Bill Kaulitz, wil jij deze ring aanvaarden als teken van mijn oprechte liefde voor je?” Ik lachte om haar gezichtje en riep toen heel luid: “Ja, ik wil”. De ring paste perfect op m’n vinger en ik vermoedde dat ze stiekem een ring van me had gepikt om de juiste maat te hebben. De ring was prachtig: hij was breder dan een normale ring, gehuld in het zilver en bezet met in elkaar geweven draadjes aan de buitenkanten. Het was allemaal niet overdreven, hij was best eenvoudig maar daarom was hij ook zo mooi. Ik nam nu op mijn beurt de ring die perfect rond Janne’s vinger paste en kuste haar nog maar eens om haar te bedanken. Dit was haar geschenk om aan te tonen dat ze volledig voor ons wou gaan, dat ze haar niet zou verstoppen voor het verleden maar dat ze met mij wou werken aan een perfecte, langdurige relatie. En dat zou het ook gaan worden want ik was niet van plan om dit meisje ooit nog te laten gaan. Ik haalde nu zelf, met trillende handen mijn geschenkje uit. Tom keek me bemoedigend aan en stak zijn duim in de lucht. Haar ogen trokken open toen ze het kettinkje zag en nog voordat ik de tijd had om het om haar nek te hangen, hing ze al aan mijn nek om me vurig te kussen. “Zo ontzettend veel bedankt liefje”, zei ze vertederd. Ik prutste aan het slotje, zuchtte opgelucht toen ik het eindelijk open kreeg en keek stralend naar het resultaat. Het was net zoals ik het had verwacht. Het stond haar beeldig en ze streelde zachtjes het hartje met haar vingertoppen. “Ik hou het voor eeuwig aan, maar dat moet mij al lang niet meer overtuigen van m’n liefde voor je Bill Kaulitz!” Ze kwam nog eens dichter, likte m’n lippen en ik kon het niet helpen dat ik een huivering kreeg en ontzettend verlangend naar haar werd. Een warm gevoel woelde door me heen en ik merkte dat ik het moeilijk kreeg toen ik een brandend gevoel in m’n broek merkte. “Schat, ik hou van je”, zei ik snel. Ze straalde, kneep in mijn hand en drukte toen nog snel een kus op m’n mond. “Wat denk je ervan? Gaan wij samen iets gaan eten?”, zei ze. Ik keek naar het uur en schrok op toen het al 17.30 was. Ik had gereserveerd om 18.30 en we moesten ons nog omkleden. Het verbaasde me dat het vrij vlot ging om ons in de gepaste kledij te verkleden en ik bewonderde Janne die nu ondeugend in het deurgat verscheen. Blijkbaar had ze al haar inkopen gedaan vandaag. Mijn ogen vielen bijna uit m’n oogkassen, mijn mond viel bijna op de grond en het gevoel in m’n broek werd nu nog veel erger. “Heb je een probleempje Bill?”, vroeg ze nu nog uitdagender toen ze het ook had gemerkt. Ze stond te schitteren in een gebroken wit kleedje met een diepe decolleté, die bezet was met blinkende pareltjes. De fijne schouderbandjes lagen zacht op haar bruine schouders en toen ze zich draaide zag ik dat ze elkaar kruisten op haar rug. Haar figuur kwam geheel tot zijn recht in dit jurkje dat net over haar knieeën kwam. Om haar hals hing mijn hartje, in haar oren zaten lange zilveren oorringen en haar ogen waren ontzettend mooi gemaquilleerd. Ze straalden zoveel uit, warmte, liefde, schoonheid,… Aan haar voeten had ze open sandaaltjes, die vastgemaakt werden met kleine gespen over haar voet en haar enkel. Kortom, ze zag er prachtig uit en ik kon me nauwelijks bedwingen om haar hartstochtelijk te gaan kussen. “Jij ziet er ook stralend uit liefje”, zei ze vertederd. Ik had me een casual kostuum aangeschaft en ik was blij dat het perfect bij haar jurkje paste. Ze streek door m’n haar en haar fruitige lippen raakten lichtjes de mijne. De lekkere geur van haar vrolijke parfum sleurde me helemaal in de ban van haar. Haar handen schoten voorzichtig en teder onder mijn hemd en ik kreunde zachtjes toen ze m’n tepels aanraakte. “Janne alsjeblieft”, hijgde ik moeilijk in haar oor. Ze trok haar niet van mijn gekreun aan en kuste nu m’n nek. Haar handen gleden nog steeds over m’n lichaam en ik rilde helemaal toen ze voorzichtig op de boord van m’n broek bleven liggen. Ze straalde, likte mijn lippen en trok toen de knoopjes van m’n hemd open. Het viel futloos op de grond en ik ontplofte bijna toen ze mijn hals zweverig begon te kussen. Haar handen streelden me nog helemaal en ik genoot van elke aanraking. Met beverige handen raakte ik haar schouders aan en streek haar bandjes naar beneden. Op zoek naar de rits, in de hoop dat ik niet zo uiteenspatten van verlangen, trok ik de rits voorzichtig naar beneden. Haar kleedje gleed soepel over haar lichaam en bleef op de grond hangen. In haar Bh en slipje stond ze nu voor me. Ik rilde helemaal en kreunde nu luider toen ze lichtjes op m’n lip beet. Ze frutselde aan m’n broek, die nu ook op de grond viel. Haar handen leken wel door me heen te branden toen ze op mijn boxer bleven rusten. Ze maakte me helemaal gek en ik zou het niet lang meer uithouden. Alles in mijn lichaam brandde en verlangde naar haar. Ze sloeg haar armen om m’n nek en kuste me zachtjes. Mijn handen gleden voorzichtjes naar de sluiting van haar Bh, behendig maakte ik die open. Dit was niet de eerste keer met Janne, maar elke keer opnieuw stond ik versteld van haar schoonheid. Haar Bh viel nu ook op de grond toen ze me voorzichtig meetrok op het bed. Ik voelde haar tepels op mijn huid en ik moest me zo inhouden om haar niet dood te kussen. Ik rilde nog maar eens toen haar nagels zich in mijn huid boorden en ik schreeuwde nu lichtjes haar naam. Ze trok vol geduld mijn boxershort uit en ik kon niet meer wachten om haar slipje ook uit te trekken. Één en al verlangen keek ik in haar groenbruine ogen. Ik zwijmelde en verdronk er bijna in en ik rilde toen ze zachtjes in m’n tepel beet. Dit kon gewoon niet, ze maakte me gek! “Janne, alsjeblieft, ik hou zoveel van je.” Ze liet me uiteindelijk haar slipje uittrekken en ik kuste meteen hartstochtelijk haar lippen. Het kon me helemaal niet schelen dat de jongens beneden op ons aan het wachten waren. Het enige wat nu uitmaakte was Janne die me zo in de ban had. Ik kreunde en voelde nu ook hoe Janne begon te rillen toen ik langzaam bij haar binnenkwam…

46. Lang Leve De Passie

Ik hijgde na op m’n rug. Ze had me zo meegesleurd in een passioneel en verlangend avontuur en ik genoot nog eventjes van het ongelofelijk gevoel die nu door m’n lichaam raasde. Haar hand streelde zachtjes mijn onderarm en zelfs deze aanraking maakte me verliefd. Ik had op een bepaald moment echt geschreeuwd toen ze me in m’n hals had gebeten. Onze stoeipartij vandaag was anders dan anders, we wilden dit allebei zo erg dat we niet konden wachten tot vanavond. Ik grijnsde toen ik merkte hoe rode strepen over mijn borst liepen, net op de plaatsen waar Janne haar nagels in had gepland. Ze was zo ongelofelijk, niets anders, ik kon gewoon niets op haar aanmerken. En zelfs nu verlangde ik nog naar haar en ik schaamde me er totaal niet voor. Ik verlegde me nu op m’n zij en zag hoe mijn allergrootste schat met haar ogen dicht lag te grijnzen. Mijn ogen gleden nog maar eens over haar perfecte lichaam en ik kuste zachtjes de geboorteplek net onder haar sleutelbeen. Ze schrok wakker uit haar droom en keek me toen met glunderende oogjes aan. “Geen kleedjes meer voor jou”, lachte ze luid maar ze zag er veel te lief uit. Ik nam haar hoofd in mijn handen en kuste haar nu zachtjes op haar lippen. Ik merkte hoe ze haar ogen sloot en me terug kuste. Met een loom gevoel liet ik haar uiteindelijk los. “God, wij moesten al lang bij het restaurant geweest zijn.”, bedacht ik. We keken elkaar gelijktijdig aan en proestten het toen uit van het lachen. Janne keek me vertederd aan, wreef toen zachtjes met haar hand langs mijn wang en liet die toen rusten in m’n nek. Haar ogen blonken, en ik zag hoe ze het hartje rond haar hals vastnam. “Ik hou van je.”, fluisterde ze en het deed me zo ontzettend goed om dit te horen. Ze moest me totaal niet meer te overtuigen, en ik was er 200% van overtuigd dat zij de ware voor me was. Geen enkel meisje zou me dit gevoel kunnen geven als zij! Ik keek op hoe ze uit het bed glipte, hoe ze haar ondergoed van de grond griste en met me stond te flirten toen ze haar BH en slipje terug aan had. “Liefje, je weet dat ik je meteen terug zou willen maar we moeten nu echt naar het restaurant.”, zei ik terwijl ik mijn teleurstelling niet voor haar wegstak. Ze trok uiteindelijk haar schouders op en kroop toen behendig in het prachtige kleedje dat daarstraks zo soepel op de grond had gevallen en nog maar eens haar lichaam had verhuld. Ik kon het nauwelijks geloven dat dit allemaal gebeurde en zonder het te beseffen liepen we hand in hand naar beneden. We aarzelden even om nog eerst de jongens te gaan vertellen dat we zouden gaan vertrekken, maar we besloten dat maar niet te doen. Het zou teveel gaan opvallen dat we zolang weg hadden gezeten en ze waren ook niet van gisteren. “Gelukkig dat ze beneden zaten, stel je voor dat ze me hadden horen schreeuwen.”, fluisterde ik in haar oor en ik zag hoe ze me met pretlichtjes aankeek. Janne haalde het diepste uit me, ze liet me gevoelens voelen die ik niet wist dat ik ze had en vandaag was alweer zoiets. Het brandende verlangen dat ik had, en de manier waarop zij me geduld liet hebben was ongelofelijk. Haar hoofd steunde nu tegen m’n schouder en haar arm lag zoals gewoonlijk rond m’n middel. Alles voelde gewoon zo goed dat ik me niet meer kon inbeelden dat Janne hier niet meer zou zijn. Ik trok haar dicht tegen me aan toen de gillende fans in m’n zicht kwamen, ik had hier totaal niet veel zin in. Ze moesten nu maar eens beseffen dat ik Janne graag zag, en dat dit voor eeuwig zou zijn. Ik hoopte dat ze ons met rust zouden laten, en dat ik er met een handtekening vanaf kwam. Sommige meisjes stonden te huilen terwijl ze een handtekening vroegen en ik merkte hoe ze Janne smerig bekeken. Mijn meisje bleek het haar allemaal niet aan te trekken en ze glimlachte lief naar me toen ik met iemand poseerde voor de foto. Ze vertrouwde me, hield haar bewust op de achtergrond en het zag er wel naar uit dat de fans dit konden apprecieren. “Thank you”, stamelde een roodharig meisje van een jaar of 15 toen ik haar een handtekening gaf. “I wish you the best with her”, fluisterde ze terwijl ze in de richting van Janne wees. Ik lachte het meisje lief aan, dit betekende veel voor me. Ik wenkte Janne, keek met glunderende ogen hoe ze op me af kwam gewandeld en nam haar stevig vast. “Dit is Janne”, zei ik toen ik mijn vriendin voorstelde aan het meisje. Ik keek in het verbijsterde gezicht van Janne toen het meisje haar ook een handtekening vroeg. Met een knuffel en een kus op de wang lieten we het meisje achter. “Dit viel nog mee hé”, hoorde ik de vertrouwde stem van Janne grijnzen. Ze was veel te geweldig, nuchter en realistisch. Ze begreep dat ik nog duizenden vrouwelijke fans had die meer van me verwachten dan alleen maar een knuffel en ze bleef er ontzettend kalm bij. Ze hield zich steeds op een afstand om zo weinig mogelijk aandacht te krijgen zodat ik met volle concentratie mijn fans gelukkig kon maken. Ze was het beste wat me kon overkomen en ik besefte het maar al te goed. Ik zuchtte opgelucht toen een wagen van de crew op ons stond te wachten. “Sorry Tobias, we werden wat opgehouden door de fans.”, zei Janne zo serieus mogelijk en ik moest mijn glimlach inhouden toen ik terug dacht aan de echte reden. Ze kneep speels in mijn hand en kuste mijn hals. Ze likte nu vluchtig m’n lippen en streek met haar hand over m’n borst. “Nu niet Janne, straks hou ik het weer niet meer vol”, fluisterde ik zodat alleen zij het kon horen. Ze keek me ondeugend aan, er scheen een warme gloed in haar ogen en ze had er blijkbaar haar plezier in. Haar hand streelde nu mijn bil en kroop zo langzaam mogelijk naar boven. Mijn hartslag begon feller te kloppen naarmate ze dichter en dichter in de buurt kwam van m’n kruis en ik kreeg het ontzettend warm toen ze net op tijd stopte om niet te ontploffen. Ze speelde het spelletje goed, ze wist dat ze me elk moment kon krijgen en haar blinkende ogen verraadden me dat ze er ook wel zin in had. “Jammer dat we niet alleen zijn hé”, zei ze zachtjes in mijn oor toen ze mijn kaaklijn kuste. Ik kneep in haar hand, en voelde met gesloten ogen hoe haar lippen over de mijne zweefden. Ik kreeg het weer ferm moeilijk om me te beheersen en hoopte vurig dat we er bijna waren anders zou het niet goed aflopen hier in de auto. Janne werd sterker met de dag en dit uitte zich ook op seksueel vlak. Ze werd zekerder van zichzelf, zowel emotioneel als mentaal als fysiek. Zij was de sterke persoon die naast mijn zijde moest staan, zij hield me met beide voeten op de grond en liet me zweven toen we alleen waren. Ze likte nu speels mijn oorlel en een zachte kreun ontsnapte uit m’n keel toen ze op mijn schoot kwam zitten en op m’n lip beet. Haar handen lagen in m’n nek en woelden door m’n haar. Ik opende haar mond met het puntje van mijn tong en genoot van haar. Het raampje van de limo zakte naar beneden en ik hoorde hoe Tobias een vreugdekreetje sloeg. “Oeps sorry!”, giechelde hij. “Ik wil jullie alleen maar vertellen dat we er zijn.”, zei hij snel toen ik hoorde hoe het raampje terug omhoog zoefde. Janne lachte doorheen onze kus en proestte het uit toen ze hoorde hoe Tobias vrolijk op zijn toeter drukte. “Oké, iemand onder ons kan hier niet tegen kusjes!”, riep ze zo luid ze kon zodat onze favoriete chauffeur het zeker zou horen. Een deur die geopend werd was het antwoord van Tobias, hij leidde Janne galant de wagen uit en behandelde haar als een echt diva, wat ze ook wel was. Ik stapte alleen uit en gooide de deur zelf dicht. “Euh, Tobias, ik geloof dat je er met MIJN vriendin vandoor bent”, riep ik toen ik de 2 gedaantes zagen wegwandelen. Ik keek in het gespeeld verwarde gezicht van Tobias en klopte hem lichtjes op z’n schouder. “Jij krijgt ooit ook zo’n ferme madam, maar deze is voor mij”, grapte ik toen ik Janne van hem overnam. Het mocht nog zo onschuldig als iets zijn, ze bleven verdorie allemaal van mijn Janne af. Ik wist dat ik het nooit zou kunnen verkroppen moest iemand anders met z’n poten aan haar lichaam komen. Ze was van mij en van niemand anders, en ik zou haar nooit van m’n leven met iemand delen. Ze giechelde toen ze doorhad dat ik aan het dagdromen was en nam daar gebruik van. Haar hand gleed soepel onder m’n hemd en streelde zachtjes m’n navel. Tobias was al terug de auto in gekropen en had iets bij om hem die tijd bezig te houden. Niemand kon ons dus zien en dat had Janne ook al gemerkt. Haar hand schoot omhoog en ze gierde het uit toen ze haar nagels hard in mijn borst boorde en ik me moest inhouden om het niet uit te schreeuwen. “Janne, stop daarmee!”, siste ik zodat ik goed tot haar door zou dringen. Ze negeerde me compleet en ging verder, haar hand zakte nu terug naar mijn broek, en met één vinger erin trok ze me naar me toe. “Wil je mij niet meer Bill?”, vroeg ze met een zielig gezichtje. Ze leek zo schattig met haar pruillipje en ik smolt meteen. “Schat, jij weet gerust wel beter dan dat”, kreunde ik zachtjes in haar oor waarop ze luidop giechelde. “Oké, dan ben ik blij, ik dacht al dat je mij niet meer mooi vond.”, zei ze nu op een onschuldige toon waar ik niets op kon zeggen. Ze was onweerstaanbaar! “Jij, Janne, bent het mooiste dat ik ooit heb gezien, dus begin nou niet te zeggen dat ik je niet meer mooi vindt.” Ze kuste me nu vluchtig op m’n mond, nam toen mijn hand beet, en trok me naar de voordeur van het restaurant. Haar ogen blonken in het licht van de lantaarns en ik dacht na hoe ze zou gaan reageren op m’n andere verrassing. We werden snel toegesneld door mensen die onze jassen van ons kwamen weghalen, iemand leidde ons naar een tafel voor twee, en meteen daarop kwam iemand al met een aperitiefje. “Je hebt het blijkbaar allemaal goed georganiseerd”, zei ze bewonderend toen ze merkte dat de obers hun botten afdraaiden om ons zo snel mogelijk te bedienen. “Ja, en ik denk dat mijn fooi daar ook een groot deel in meespeelt.”, zei ik met een knipoog. *** Door de ogen van Janne: “Liefje, het was ontzettend lekker en ontzettend lief dat je iemand liet komen met rode roosjes voor me. Dit had je echt niet moeten doen.”, zei ik zo oprecht als maar kon. Ik had me doodgeschrokken toen iemand naast onze tafel was opgedokken met een grote bos rode rozen. Één voor één de mooiste roos die ik ooit had gezien en Bill had me geamuseerd zitten aankijken toen de man me de bloemen overhandigde. Ik was gelukkig, en Bill was de reden daarvoor. In elkaar verstrengeld liepen we naar de limo die nu een eindje verder stond geparkeerd. “Wat denk je? Gaan we maar eens wat gaan slapen?”, vroeg ik hem terwijl ik het uur bekeek. Hadden wij daar 4 uur gezeten? Het was al 24.00 zonder dat we het beseften. Bill bleef abrupt staan en ik keerde me dan ook maar om. “Slapen? Wie zegt hier dat wij gaan slapen?”, zijn gezicht voorspelde niets goeds want ik zag hoe zijn ogen fel aan het blinken waren. “Ik, heb je me niet goed begrepen misschien?”, vroeg ik zo serieus mogelijk. Ik gilde en zette het op een spurten toen Bill me plagend in m’n zij probeerde te porren. Ik was opgelucht toen de deur van de limo openstond zodat ik er meteen kon inspringen om Bill te kunnen ontwijken. Hij had zichzelf terug onder controle toen hij de deur dichttrok en glimlachte naar Tobias die ons vrolijk in de mot hield. “Jullie zien er verliefder uit met de dag”, giechelde hij terwijl de motor van de superdeluxe limo startte. Ik merkte hoe Bill me stralend zat aan te kijken en vermoedde dat ik wist waar ik me mocht aan verwachten vannacht. Ik grinnikte toen ik terug dacht aan daarstraks, met pretoogjes had ik gezien hoe Bill het moeilijk kreeg met m’n verschijning en in een impuls had ik het in m’n hoofd gekregen om Bill uit te kleden. Die jongen maakte me verlangend, hij hielp me over m’n rampzalige seksuele leven en ik was zo blij dat hij degene was met wie ik kon genieten zonder dat mijn gedachten naar David gingen. Ik glunderde toen ik de schreeuw van Bill terug ophaalde, hij had nog nooit zoveel gehijgd, gekreund en geschreeuwd als daarstraks. Ik voelde me zelfzekerder met de minuut bij hem, en kon er nu zelf van genieten om mijn lichaam aan hem te tonen. Het voelde goed, en dat was het belangrijkste voor mij en Bill. “Waar zit jij met je gedachten?”, vroeg Bill me zachtjes in m’n oor. Ik straalde, streelde voorzichtig zijn wang en fluisterde: “Dat wil je echt niet weten.” Hij lachte zijn tanden bloot en ik zag hoe hij onbewust aan zijn lippen likte. Hij had die trek al een heel eind, en ik vond dit het schattigste wat ik ooit gezien had. “Je doet het weer.”, lachte ik hem toe. “Wat? Wat?”, vroeg hij me vragend. “Dit!”, zei ik terwijl ik wees naar zijn goddelijke lippen. Alsof hij betrapt was, sloeg hij z’n ogen neer. “En het is verdomd schattig”, voegde ik eraan toe zodat hij zich nu opnieuw op z’n gemak voelde. Hij lachte lief in mijn gezicht en legde toen zijn hoofd zacht op m’n schouder, zijn hand lag nu op mijn onderbuik te rusten. Hij kietelde me lichtjes zonder dat het de bedoeling was en ik voelde me zo prettig. Niets kon nu nog fout gaan, ik bevond me in één van de meest romantische steden van de wereld, nam een plaatsje in tijdens de tour van de jongens, en de gek die op mijn schouder lag te rusten was Bill en hij hield van me. Mijn leven die ooit zo’n puinhoop had geleken was nu zowat een droom die zoveel meisjes wilden leiden. Maar het was met mij dat het gebeurde en ik moest verdorie blij zijn dat ik eindelijk het geluk gevonden had en op de koop toe de liefde van m’n leven. Ik zuchtte opgelucht en Bill ving dit signaal ook op. “Wat scheelt er Janne?”, vroeg hij zachtjes. Hij staarde nogal vragend in mijn gezicht, zijn ogen verraadden een bezorgde blik en om zijn mond hing een angstige trek. Hij leek zo fragiel en ik kon het niet laten om zijn gezicht in mijn handen te nemen en hem vlak op de mond te zoenen. “Ik ben gewoon zo gelukkig Bill, haal die negatieve gedachten uit dit knappe hoofdje van je en prop ze vol met feiten dat ik je nooit laat vallen en dat je mij compleet maakt.” Zijn ogen verzachtten meteen en ik merkte hoe hij kleine blosjes op z’n wangen kreeg. “Ik weet het Janne, maar ik ben nog steeds bang dat je mij op een dag zal laten zitten voor iemand anders. En ik weet het nu al zeker dat ik dit totaal niet zou aankunnen.” Ik stond steeds versteld van de eerlijkheid, en dan niet alleen van Bill. De andere jongens toonden ook openlijk hun gevoelens en hadden er totaal geen probleem mee om hun hart bij me uit te storten. Dit was heel belangrijk voor mij om de stap te kunnen zetten om me volledig te kunnen integreren in de groep. Alles verliep zodanig vlotjes dat ik nauwelijks merkte dat we al toewaren aan de concerts in Frankrijk. Ik richtte me terug naar het vertederde gezichtje van Bill en kuste hem zacht op z’n lippen. “Geen nood liefje, geloof me.”, zei ik eerlijk, hij had echt geen reden om te gaan denken dat hij me zou kwijtraken. “We zijn er jongelui!!”, riep de stem van Tobias voor heel de wagen. Ik opende nu zelf de deur nog voordat Tobias aanstalten kon maken en ik grijnsde in z’n verbrouwereerde gezicht. “Nee Tobias, ik krijg nog steeds geen sterallures!”, zei ik gespeeld verontwaardigd. Hij lachte luid en ik zag hoe Bill de conversatie niet had kunnen volgen want hij keek ons met vragende ogen aan. Ik trok hem naar me toe, sloeg mijn handen rond z’n hals en kuste hem op z’n mond. Het was al de zoveelste van vandaag maar ik raakte er maar niet aan gewoon. Sterker nog, ik werd bijna verslaafd aan de zachte lippen van Bill. “Hmm”, zei hij, “Ik hoef het al niet meer te weten.” En meteen daarna kuste hij me terug. Na een eindeloze kus losten onze lippen elkaar, en met stralende oogjes liepen we samen naar de ingang van het hotel. De hysterische meisjes waren al lang vertrokken, al had ik wel verwacht dat er toch enkele ‘die hards’, voor de deur zouden slapen. Blijkbaar kon het hen niet zoveel meer schelen nu de kans was verdwenen dat Bill iemand zou uitnodigen naar zijn hotelkamer. En ik grijnsde bij het gedacht dat ze zelfs geen kans meer zouden maken bij Tom, nu hij definitief gekozen had om iets met Julie op te bouwen. Ik vond het best wel plezant om de grootste flirter ooit lieve berichtjes te zien zenden en ik raakte ontroerd door z’n stralende gezicht toen hij over Julie sprak. Zijn ogen waren zo eerlijk toen hij over haar vertelde en ik besefte dat hij het echt wel met haar meende. “Wat denk je? Zullen we maar meteen naar onze kamer gaan?”, verstoorde Bill m’n gedachten. Ik keek in z’n geniepige oogjes en kreeg het warm toen hij me verlangend aanstaarde. Met een arm om elkaars middel liepen we zo snel mogelijk naar de lift. Bill drukte ongeduldig op het knopje, vloekte toen het niet bleek te werken maar lachte toen uiteindelijk toen het schelklinkende geluidje aankondigde dat de lift er aankwam. Hij sprong al in de lift nog voordat ze helemaal open was en ik stond er met één voet in toen ik iemand hoorde roepen. “Janne? Ben jij dat?” De vertrouwde stem van iemand die veel voor me betekende galmde door de inkomhal. Ik draaide me abrupt om en zocht naar het gezicht van m’n zusje. “Sara? Waar ben je?”, vroeg ik nu. Haar betraande gezicht dook op toen ze vanuit een zaaltje kwam en m’n hart brak toen ik zag hoe verdrietig ze toonde. Ik liep met grote passen naar haar toe en sloeg m’n beide armen om haar heen. Ze snikte nu nog harder en ik wiegde haar zachtjes heen en weer. Ik voelde hoe de hand van Bill in mijn zij brandde en ik keek in z’n bezorgde ogen. “Wat is er?”, lipte hij naar me. Ik trok mijn schouders op en bedacht dat het waarschijnlijk iets te maken had met Jannes. “Ey, zus, wat is er met je?”, vroeg ik terwijl ik haar aan d’r schouders achteruit trok zodat ik haar ogen kon zien. Ze stotterde wat woorden uit die ik niet kon begrijpen doordat ze zodanig aan het huilen was. “Jannes, ik… pijn, hart brak, was boos… ik kan niet meer.” Ik keek doorheen de betraande oogjes van m’n zusje en leidde haar mee naar de lift. Bill volgde me gedwee en staarde ongelukkig in m’n ogen. Onze plannen voor vanavond vielen in het water, maar ik kon Sara nu niet alleen laten. En dat begreep Bill ook wel, dat wist ik zeker. Sara kneep hard in mijn hand toen ze haar hoofd liet rusten op m’n schouder en ik kuste zachtjes haar donkerbruine kruin. Met z’n drieeën liepen we naar de slaapkamer van Bill en we staarden nu met ons tweeën naar het gezicht van Sara. “Het spijt me zo Janne”, fluisterde ze met veel moeite en ik zag hoe ze meteen haar handen voor haar ogen sloeg. Bill zijn hand zorgde ervoor dat ik kalm bleef toen hij mijn zij zachtjes streelde. “Ik heb het gedaan gemaakt met Jannes, en hij reageerde er echt zo slecht op.”, zei ze nu zacht snikkend. Ze zei het in het Duits zodat Bill ook mee kon volgen en ik merkte hoe hij er ook van opkeek. Ik had hem de hele historie verteld, dus hij viel nu ook niet compleet uit de lucht. “Ik ben blij dat ik het gedaan heb maar zijn reacties waren zo verschrikkelijk. Hij bleef maar schreeuwen dat ik hem bedroog met iemand van de band en dat ik hem aan het lijntje heb gehouden al die tijd en dat ik nooit van hem heb gehouden.” Haar tranen vielen op het bed en ik kraakte toen ze me smekend aankeek. “Mag ik alsjeblieft hier blijven vannacht? Ik kan echt niet alleen zijn op dit moment.” “Ja tuurlijk Sara”, zei Bill nog voordat ik het kon zeggen. Ze lachte lief en dankbaar naar Bill, kroop toen van het bed en knuffelde de jongen die zonet haar dag had goedgemaakt. Ik keek vertederd naar de twee mensen die ik doodgraag zag en er rolde stilletjes een traan over m’n wang. Ik veegde die nog net weg voordat Bill me met een droevig gezicht aankeek. “Ik geloof dat ik vannacht bij Tom slaap, dan kun jij bij Sara slapen in ons bed.” Het droop van z’n gezicht dat hij het natuurlijk liever anders had gezien maar het was nu eenmaal zo en Sara kon op dit moment niet alleen gelaten worden. Ik was de persoon bij wie ze nu wou zijn en ik wou dat ook. Dus liep Bill met een triestig gezicht de deur uit na me een kus te hebben gegeven en verdween toen de deur in het slot viel. “Het spijt me Janne, dat ik zo je moment heb verpest maar ik wist me geen raad, ik wist alleen zeker dat jij de enige was die mij kon begrijpen. Ik kan het nu gewoon niet alleen, alles valt weg onder m’n voeten en ik heb je steun en raad nodig.” Ze kroop onder de lakens, zonder haar kleren uit te trekken en staarde naar het plafond, er liep een traan over haar wang en ik haaste me met het uittrekken van m’n kleedje en schoot zo snel ik kon in m’n slaapkledij. Ik kwam naast haar te liggen en streelde haar wang, het zoutwater dat zo gemakkelijk over haar huid rolde hing nu aan m’n vingers. “Zus, je hebt gelijk dat je naar me bent toegekomen. Je weet dat je altijd bij me terecht kan en dat zal voor eeuwig zo blijven. En je hebt net gezien dat zelfs Bill je steunt. Zolang jij maar weet dat er altijd mensen zullen zijn die voor je klaar staan en ik ben de eerste in je rij.”, vertrouwde ik haar toe. Ze kalmeerde een beetje en sloot haar ogen. Ze was doodop en ik had zo’n flauw vermoeden dat ze meteen in slaap zou gaan vallen. Met een kus op haar wang en een ‘slaapzacht zus’ trok ik het licht uit. Het was stil, ik durfde geen woord meer te zeggen en luisterde hoe haar ademhaling door de lucht zweefde. Het was een pijnlijke stilte en Sara maakte er een einde aan door met een gebroken stem te fluisteren: “Ik mis Simon.”

47. Vlechtjes

Ik werd alleen wakker in het grote bed, Sara was waarschijnlijk al naar beneden. Het had een lang gesprek geworden en ik vermoedde dat ik maar om 4.00 in slaap was gevallen. Met een pijnlijke grijns op mijn gezicht om m’n zware hoofd richtte ik met naar de wekker. “Pf 14.00 en nog steeds doodmoe.”, zuchtte ik. Ik liet me terug op het hoofdkussen vallen en dacht na over wat Sara me allemaal had verteld. Ze miste Simon zo hard dat ze er bijna kapot aan ging en hoe graag ze Jannes ook had gezien, ergens keek ze toch terug naar de periode die ze met hem had beleefd. Het was zo overduidelijk voor mij dat Sara nog steeds gevoelens voor hem had maar de angst bij haar om dit gevoel opnieuw te moeten uiten zorgde ervoor dat ik nu al wist dat ze het hem nooit zou zeggen. Simon had in die tijd dat het gedaan was tussen hen en m’n zusje slechts 1 vriendin gehad, die wel heel goed op haar leek, maar dat heeft maar een week of twee geduurd. Soms betrapte ik hem op een onophoudelijk staren in ons jeugdcafé maar met het gerucht dat Sara een relatie had (met Jannes) zagen we hem daar nooit meer. Het was dus zo voorspelbaar dat ze beiden nog iets voor elkaar voelden maar alle twee waren ze te koppig of te bang dat ze bewust hun mond hielden. En daar zou ik nu eens een stokje voor gaan steken. Ik grijnsde en merkte hoe de kamerdeur opende. Het was niet Sara, de persoon die ik verwachtte, maar een opgewekte Bill die al stralend op me af kwam gestrompeld. Met gefronste wenkbrauwen keek ik hem aan. “Jij hebt blijkbaar de beste seks ooit gehad vannacht.” Hij schudde plichtsgetrouw zijn hoofd. “Met jou is het nog altijd ietsje beter dan met Tom, maar het kan ermee door.”, giechelde hij. Hij sprong het bed op, kroop diep onder het donsdeken en vlijde zich tegen me aan. “Hm ik heb je zo gemist vannacht.”, fluisterde hij zachtjes. “Hoe gaat het nu met Sara? Is ze al wat tot haar positieven gekomen? Weet je al hoe je haar kan helpen?”, vroeg hij nu met een iets serieuzere stem. Hij wist dat het pijn deed om een broer of zus te zien lijden en had er ook alle respect voor dat ik Sara niet alleen had gelaten. Ik vertelde hem alles wat Sara me had verteld, over Jannes en over haar gemis om Simon en over haar verdere toekomst als fotografe. Ik vertelde hem alles, ik deelde vanaf nu alles met Bill, zelfs de pijnlijkste details. Hij knikte begrijpelijk tussendoor. “Wow, en dan dacht ik dat ik een moeizame nacht heb gehad.”, zei hij al lachend. Ik keek hem met vragende ogen aan waardoor hij zich nu meteen expliceerde. “Wel Tom was vannacht echt wel in zijn element, hij praatte de hele tijd over Julie! Ik kon er geen speld tussen krijgen tot hij op het idee kwam om mij helemaal uit te vragen over mijn seksleven. Ik vermoed dat hij de rode krassen op m’n borst heeft opgemerkt want hij bleef geen minuut stil. Hij wou echt alles, maar dan ook alles weten!” Hij grijnsde en keek met met blinkende oogjes aan. “Hij begon helemaal te flippen toen ik niets wou lossen. Hij trok bijna zijn dreads van z’n hoofd dus heb ik hem maar gespaard en hem verteld dat ik niet te klagen heb.” Hij staarde gelukzalig in mijn gezicht en ik kon m’n lach niet bedwingen. “Oh gek, kom hier jij!”. Zijn haar gleed over de huid van mijn schouder, zijn hoofd ruste half op m’n borst, half op mijn schouder en zijn vingertoppen streelden zachtjes mijn navel. Zijn ademhaling kietelde de miniscule haartjes op m’n lichaam en ik voelde hoe zijn hartslag op een vertrouwd rustig tempo tegen mijn zij klopte. Mijn ene hand lag op z’n ontblootte heup, de ander op z’n hand die zijn plaatsje gevonden had op mijn buik. “Weet je Janne, dat ik hier voor eeuwig wil blijven liggen. Gewoon wij tweetjes en niemand anders?”, zei hij zacht. Hij was zo lief en teder en het raakte me nog steeds, elke dag. “Dan zul je wel de seks met Tom moeten missen.”, plaagde ik hem. “Oh, dat maakt mij niets uit. Je weet best dat ik niet zo ben!” Ik had zin in een plaagpartijtje. “Maar als jij zegt dat Tom er ook wat van kan dan wil ik hem gerust eens testen. Ik heb het recht om te weten wie mijn concurrentie is en ik moet eerst eens weten wat hij te bieden heeft. Want misschien loop ik wel weg met de verkeerde Kaulitz.” Ik keek in het geschokte gezicht van Bill, kon net zijn por niet ontwijken en kwam met een klap op de grond terecht. Hij keek me eerst bezorgd aan en toen hij merkte dat ik ok was ging hij verder op een ‘walgende’ toon: “Janne Vermeersch, mijn kamer uit! En dat ik je nooit meer hoef te zien!!” Ik liep al huppelend naar de deur, draaide me om en zei vrolijk: “Als je me zoekt lieveling, ik ben op de kamer van Tom.” Ik gooide hem een luchtkusje toe en kon nog net de deur dichttrekken toen ik hoorde hoe een schoen luid tegen de andere kant van de deur bonkte. *** We zaten alle zes gezellig aan de ronde tafel ons tussendoortje te eten, Bill negeerde me nog steeds om mijn misgeplaatst grapje en de andere zaten me met blinkende oogjes aan te kijken. “Oei, er zit precies een haar in de boter bij jullie twee”, zei Gustav half grijnzend half peinzend. Hij zat naast Sara en streelde heel de tijd haar hand. Hun ogen schoten de hele tijd naar elkaar en ik vermoedde dat die twee iets te verbergen hadden. Ik zou Sara er nog wel eens over uitvragen. “Is het gedaan tussen jullie twee? Janne maak ik nu een kans bij je?”, Georg zat nu met zijn hoofd tegen mijn knie, keek me met smekende oogjes aan en maakte een gebedje. “Heb je hem nu eindelijk verteld schat dat ik de betere ben van ons twee?”, deed Tom er nog een schepje bovenop. Ik zag hoe Bill hem smerig aankeek en toen recht in m’n ogen keek. Ik schrok een beetje van zijn gezichtsuitdrukking, een gloed van woede weerspiegelde in z’n anders altijd vriendelijke ogen. Ik sloeg mijn hand voor m’n wond, sprong recht en liep verdwaasd het restaurant uit. “Wat is er aan de hand hier?”, hoorde ik nog net de stem van Sara vragen toen de liften voor me dicht zoefden. Wat was die expressie op Bill zijn gezicht? Was hij nu echt kwaad op me? Ik begreep het niet, waarom reageerde hij zo verkeerd op mijn grapje van daarstraks? Het schelle geluid kondigde aan dat ik op het 3de verdiep was gekomen. Ik stapte snel de lift uit en keerde me meteen terug om toen ik een hijgende Bill voor de hotelkamer zag staan. Ik keerde mijn rug naar hem toe en drukte meteen terug op de knop van de lift. “Janne wacht!”, riep zijn stem voor heel de gang. Ze sneed als het ware door me bij het horen van de paniek die verschuild zat in zijn stem. Ik stond als versteend voor de lift, trilde helemaal, van kop tot teen en schoot wakker toen een warme hand me naar zich toe trok. “Wat is er aan de hand met je Bill?”, vroeg ik eerder dan hij kon. “Waarom kijk je me altijd met een kwaad gezicht aan als ik een grapje maak over Tom? Waarom doe je dat?” Het had me al zo vaak opgevallen dat hij het deed en dit was de druppel vandaag. “Vertrouw je mij niet misschien?” Zijn hand raakte net de haartjes op m’n gezicht toen hij voorzichtig over me heen streek. Alle haat en woede was uit zijn ogen verdwenen en hadden plaats gemaakt voor de vertrouwde lieve en vertederde blik. “Waarom Bill? Waarom?”, riep ik nu bijna terwijl ik mijn vuist balde en Bill recht op zijn borst raakte. “Waarom kun jij me nu in godsnaam niet vertrouwen? Wat moet ik nog voor jou doen om je eindelijk te laten zien dat ik totaal geen interesse heb in je broer? Zeg het me dan toch”, mijn stem sloeg over van de pijn. “In heel mijn leven heb ik nooit een houvast gehad, heb ik nooit iemand kunnen vertrouwen, alles viel van me weg! Lien verliet mij, David kraakte mij en nu ik verdomme jou gevonden heb Bill, ja jij, laat jij mij niet volledig binnen en kun je me niet volledig vertrouwen.” Zijn handen verslapten en vielen nu tegen zijn tengere lichaam. Hij zuchtte diep, liet zich tegen de muur zakken en sloeg zijn handen tegen zijn gezicht. “Ik… ik weet niet hoe…”, stotterde hij. “Wel Bill verdomme probeer dan toch! Ik vertel je alles, je hebt mijn hele verleden gehoord, wat staat er nu verdorie nog in de weg om voor de volle 100% van me te houden?” Er liep een traan over m’n wang en ik wist zeker dat dit niet de laatste zou zijn. “Waarom Bill? Waarom?”, ik kraakte nu helemaal en zag hoe mijn droom uit elkaar spatte. Zoals altijd had het niet zo mogen zijn, waarom had ik ooit maar één fractie van een seconde kunnen denken dat het deze keer beter zou zijn dan anders? Waarom had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik deze keer iemand kon liefhebben zonder dat hij me zou kwetsen? Waarom, in godsnaam hield ik van Bill? Ik schudde mijn hoofd, ik was te gekraakt om dit zomaar te laten gaan. “Bill, weet je, van iemand houden is niet zoals een 13jarig meisje vertellen dat je iemand graag ziet. Dat is een maatje, niet iemand waarmee je de rest van je leven wilt delen. Ik geloof dat ik je al overduidelijk heb gemaakt dat ik je niet graag zie, maar dat ik oprecht van je hou en als je daar niet mee kan leven dan moet ik dit nu van je horen. Je moet me kunnen vertrouwen anders heeft dit, ons, helemaal geen zin.” Hij slikte de prop door die al een eindje in zijn keel had blijven zitten en stond recht. Met beide armen nam hij me vast en trok me krachtig naar zich toe. “Janne, het spijt me. Je hebt gelijk, ik moet je vertrouwen. Maar geef me die tijd om te beseffen wat jij allemaal voor mij bent. Ik moet er echt aan wennen dat er een meisje voor me staat die van me houdt, het moet tot me doordringen dat je niet zomaar vertrekt. Daarom doe ik zo, alles in het leven gaat zo snel. Ik wil me niet teveel binden aan iemand omdat ik weet dat die de volgende dag uit mijn leven kan verdwijnen. Ik wil niet teveel van je houden omdat het dan zoveel meer pijn doet als je weg bent.” Hij sloeg zijn ogen neer en ik zag hoe een angstige trek om zijn mond tevoorschijn kwam. “Je maakt me compleet Janne, en ik weet dat David dat ook tegen je heeft gezegd en ik besef dat dit hard voor je aankomt maar ik meen het echt wel. Ik geniet elke dag steeds meer van je en ik wil zekerheid dat dit voor eeuwig is. Je brengt gevoelens bij me op dat ik nooit had kunnen geloven dat ik maar een glimp ervan zou kunnen proeven. Maar jij bent de reden om dit wel te kunnen. Ik moet ervan overtuigd zijn dat dit voor eeuwig is Janne.” Ik keek hem verbijsterd aan, hij stond voor zich uit te staren en het leek alsof elk woord dat hij zonet had verteld van helemaal beneden kwam. Zijn stem was hees en vol hevige emoties, zijn ogen stonden droevig. Hoe kon hij nu denken dat ik hem ooit alleen zou laten? “Bill lieverd, voor de zoveelste keer… hé kijk me aan,”, zei ik terwijl ik met mijn wijsvinger zijn kin optilde, “voor de zoveelste keer, ik laat je niet alleen. Je bent alles waarvan ik heb gedroomd. Ik snap je helemaal, in de muziekwereld bestaat er geen garantie, dat besef ik maar al te goed. Maar als je over één ding absoluut zeker van mag zijn is het wel dat ik je nooit verlaat Bill, nooit ofte nimmer. Knoop dat goed in je oren, en ik wil het je nog duizend keer zeggen, mijn antwoord blijft steeds hetzelfde.”, fluisterde ik. Hij keek me lief aan en een lach kwam op zijn gezicht tevoorschijn toen ik mijn hand opstak en wees naar de ring die we samen deelden. “Ik heb dit niet voor niets gekocht liefje, geloof mij nu toch.” Hij knikte, besefte dat hij wat had overdreven daarstraks en kwam als een geslagen puppy naar me toe. “Ey, Bill, we kunnen het wel. Jij en ik, ik beloof je dat ik nergens naartoe ga.” Hij verborg zijn hoofd in mijn schouderholte en trok me dicht tegen zich aan, er waren nu geen woorden meer nodig, we wisten allebei dat we het wel zouden halen. Hij richtte zich terug op, streelde teder mijn wang en drukte toen een zweverig kusje op m’n lippen. De woede en haat die daarstraks in z’n ogen blonken waren nu voorgoed verdwenen. Zonder een woord te zeggen liepen we samen, hand in hand, naar de lift. Toen de deuren zich sloten schraapte hij zijn keel. “Euh Janne, weet jij wat er aan de hand is tussen Gustav en Sara?”, hij keek me vragend aan, hopend dat ik het antwoord voor hem had. “Dus jij hebt het ook al gemerkt?”, vroeg ik verbaasd. Hij knikte heftig van ja en trok toen zijn schouders op. “Ik kom het wel te weten, Sara houdt niets voor mij geheim.”, zei ik met een lach. Sara kon inderdaad geen geheimen voor me houden, ze deed toen extreem raar en verdacht zonder dat dit de bedoeling was, ze schrok altijd veel te hard toen ik haar vroeg of er iets scheelde en ik kon altijd dwars door haar zien zodat ze het uiteindelijk wel opbiechtte. Dus deze keer zou het ook zo zijn, alleen wist ik niet zeker wanneer ik haar alleen zou kunnen spreken, vanavond zou ze immers al terug naar huis vertrekken en binnen een groot uur zouden de jongens al naar de soundcheck gestuurd worden. Alles ging zo snel op een tour dat je nauwelijks nog besef had van tijd. Bill kneep in mijn hand zodat ik doorhad dat we op het gelijkvloers aangekomen waren. Ik hoorde hoe krijsende kindjes door het hotel holden, de kinderen van enkele crew-leden waren eventjes langsgekomen om hun papa op te zoeken. Ik straalde toen ik de gelukkige gezichten van onze mannen zag en smolt toen kindjes op hun schoot zaten te gieren. Georg en Tom zaten met plezierige gezichten te kijken hoe de altijd stoere mannen poeslief met hun kinderen aan het spelen waren. Maar nergens vond ik Sara en Gustav, wat was er nu in godsnaam aan de hand tussen die twee? Ik had geen tijd om ze te gaan zoeken toen ik voelde hoe iemand aan mijn been hing. Ik keek omlaag en zag hoe een meisje van een jaar of 5 me smekend aankeek. “Moet jij eens bij mij komen?”, vroeg ik met een piepstemmetje. Ze gierde en lachte luid en hield haar armen omhoog zodat ik ze soepel de lucht in zou krijgen. “Ah Janne, je hebt kennis gemaakt met mijn jongste, ze heet Lynn en houdt van aandacht en meisjes. Ik geloof dat je in de smaak gevallen bent”, grapte Christian. Christian was een vaste figuur die hielp met de opbouw en afbouw van het podium, maar verder kende ik hem niet zo goed. Het meisje streek met haar kleine handjes door mijn haar en probeerde vlechtjes te maken. Ze schreeuwde het uit toen het niet lukte en verschuilde haar gezicht in m’n haar. “Moet ik je eens leren hoe je vlechtjes maakt?”, vroeg ik totaal overbodig toen ik haar blije ogen zag. Ik grijnsde naar een uit z’n lood geslagen Bill en liep met het meisje naar een klein tafeltje. Ze zat ongeduldig op haar stoeltje heen en weer te schudden en keek hoe ik 3 lokken haar van me nam. Ik kon al van jongs af aan mijn haar van mezelf vlechten dus ik had er totaal geen probleem mee om het haar aan te leren. Mijn zwarte golvende haar was toch lang genoeg om het haar goed te kunnen tonen en stap voor stap toonde ik haar hoe ze een lok over de andere moest vouwen. *** Door de ogen van Bill: Samen met Tom en Georg keek ik verbaasd toe hoe Janne de kindjes wist te boeien, het was ongelofelijk om naar te kijken. Ze leerde Lynn hoe je vlechtjes maakte en er stonden nu al andere kindjes rond het tafeltje te kijken. Janne had me nooit verteld dat ze goed overweg kon met kinderen dus stond ik als versteend te kijken hoe Lynn luidkeels juigde toen haar vlechtje gelukt was. Ze liep met een brede grijns naar Janne toe en ik merkte hoe Janne haar optilde en haar liet ronddraaien in de lucht. Het tafereel was veel te schattig. De andere kindjes stonden nu ook aan haar broek te trekken om aandacht te krijgen. Ze had haar handen vol en ze was zo druk bezig met de kindjes dat ze zelfs geen tijd had om naar ons te kijken. De kindjes namen alle aandacht in beslag en ik keek met glunderende oogjes hoe ze straalde toen een jongetje haar op d’r wang kuste. “Hé, Janne is een talent met kinderen!”, zei Tom terwijl hij me porde met zijn elleboog. Hij was al even onder de indruk als ik en ik keek hoe hij stiekem naar Janne gluurde. “God Bill jij boft maar eens met zo’n meisje hoor.”, zei hij zonder een klank van spot in zijn stem. Hij meende het echt wel en ik wist maar al te goed dat hij gelijk had. Hoe kon ik daarstraks nu zo tegen haar doen? “Zeg broertje, wat was al die drama daarstraks?” Hij kwam recht voor me te staan zodat ik Janne niet meer kon zien en ik keek in dezelfde ogen als ik. “Zoals gewoonlijk ik die een totale zak was.”, zei ik terwijl ik mijn ogen naar beneden sloeg. Ik voelde hoe Tom me een duw gaf en grijnsde op hetzelfde moment als hij. “Jij hebt geen reden om een zak te zijn tegenover Janne, ze is een prachtmeid, ééntje uit te duizend. Je zou dom moeten zijn om haar van je af te schudden.”, zei m’n net iets oudere broer oprecht. Ik wist hoe Tom over Janne dacht, en zijn gedachten werden steeds positiever naarmate hij ze beter leerde kennen. “Weet je”, begon ik tegen hem, “door zo te staan kijken naar haar begin ik meteen te verlangen naar de tijd dat wij samen kinderen zullen hebben. Want ik raak er meer en meer van overtuigd dat Janne de ideale mama zal zijn van onze kindjes. Kijk haar nou, het is toch om voor te smelten?!”, zei ik toen Tom terug naast me was komen staan. Janne was nog steeds met de kindjes aan het spelen, ze hadden allemaal iets mee om te kleuren of te knutselen en het was precies alsof ze Janne als hun juf zagen op wie ze indruk wilden maken. Lynn keek haar met smekende oogjes aan terwijl ze een wasco voor Janne hield en giechelde toen Janne zich voorover boog om iets in te kleuren. Er kwam een mooi gebruinde huid tevoorschijn toen haar tshirt een beetje omhoog kroop toen ze aan het kleuren was. Ik glunderde toen Georgs gezicht opklaarde bij het zien van een stukje van haar lichaam. Ze had een mooi kleurtje, zonder naar de zonnebank te gaan. Dat was iets van de eerste dingen dat ze me had verteld, ze had Italiaans bloed en dat kwam mooi tot z’n recht. Haar zusje was bijna even mooi, maar Janne had iets speciaals. Ze had een ruwe buitenkant als je haar bekeek, haar zwarte golvende haar, haar neuspiercing en oorpiercings, haar keuze van kledij ging meestal uit naar baggy broeken en spannende topjes maar als je haar beter leerde kennen viel alles weg. Ze was ontzettend lief, ze hield van iemand om wie hij/zij was en vooral vond ze zich helemaal niet perfect. Haar verleden speelde haar parten en dat zag je soms aan haar, gewoon de blik aan haar ogen. Maar ze werd sterker en sterker, en zo groeiden ook mijn gevoelens voor haar. En nu ik haar zo zag met die kinderen kwam een kinderwens bij me naar boven. Zij was degene met wie ik verder wou, zij was het meisje waar ik lieve kindjes mee wou en met wie ik oud wou worden. Zij was het, Janne Vermeersch. Ik zag mijn kans om even tot bij haar te glippen toen Lynn eventjes naar Christian liep. Ik kuste zacht haar wang en merkte hoe warm ze had. “Kindjes zijn een serieuze tijdsbesteding”, lachte ze. Ze wreef enkele zweetdruppeltjes van haar voorhoofd weg en keek me toen aan. “Weet je Janne, dat je super bent om naar te kijken als je zo met hen bezig bent?”, mijn stem kraakte een beetje en ik beet op m’n lip om haar niet te kussen. “Heb jij mij heel die tijd in de gaten gehouden?”, giechelde ze met een ingetogen vreugdekreetje. “Ik kon moeilijk anders, ik kon mijn ogen niet van je afwenden.”, gaf ik haar eerlijk toe. Ze sprong van haar stoel, plofte zich op m’n schoot en drukte toen een kus op mijn lippen. “Waarover praatte je daarstraks met Tom?”, vroeg ze toen ze zachtjes mijn hals streelde. Ik stond verbaasd dat ze het had gezien en raakte ontroerd door het feit dat ze wel naar me had gekeken, alleen had ik het niet gemerkt. “Euhm, over daarstraks een beetje en euh… over nog iets anders ook.”, ik stotterde een beetje, zou ik haar dit wel zeggen over dat beginnend gevoel van een kinderwens? Ze keek me stralend aan en vroeg met vragende oogjes wat dan nog. Hoe moest ik haar dat nu in godsnaam zeggen? “Euh, ik euh, wel toen ik je zo bezig zag met die kindjes raakte ik zo ontroerd dat er in mijn binnenste iets werd gewekt.”, ik probeerde het zo voorzichtig mogelijk te zeggen. “Euh Bill wat dan?”, vroeg ze me nu serieus. Ze keek me doordringend aan, twijfelend of ik nu goed of slecht nieuws zou gaan vertellen. “Door je zo bezig te zien heb je mijn kinderwens aangewakkerd. En ik weet dat het dom lijkt en dat het nog veel te vroeg is maar ik kan er ook niets aan doen.”, ratelde ik af zodat ze mij niet dom zou vinden of me zou gaan onderbreken om me te verwijten voor gek. Ze zei echter niets, ze legde alleen haar wijsvinger op m’n lippen en kuste die dan meteen. Ze loste mijn lippen en keek me vertederd aan. “Bill liefje, het is zo ongelofelijk schattig. Maar het is inderdaad nog veel te vroeg om daar aan te beginnen. Je bent nog altijd de meest geadoreerde jongen van deze tijd en het ziet er niet naar uit dat dit snel zou gaan veranderen. Jullie hebben het nog veel te druk met de band en ik ben ook nog maar 20. We zijn nog alle twee veel te jong. Maar je mag er zeker van zijn dat het ooit wel de tijd zal zijn, en dan ben ik er om jou lief te hebben en dan zullen wij samen voor onze kindjes zorgen.” Haar oprechtheid bezorgde me kippevel en haar ogen keken dwars door me heen. Ze was zo nuchter en realistisch. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ze me lichtjes een kusje op m’n lippen gaf. “Je wordt een fantastische mama, en ik zou het een eer vinden om mijn hele leven met jou te mogen doorbrengen.” Er verschenen blosjes op haar wangen en ik zag hoe ze me verlegen aankeek. “BILL, JANNE, we moeten vertrekken!!”, de stem van Georg brulde door de zaal en ik merkte hoe Janne zich dood schrok. “Zullen we dan maar lieverdje?”, vroeg ze terwijl ze haar arm door de mijne stak en samen liepen we naar het busje dat op ons stond te wachten…

48. De Kus

Door de ogen van Gustav: Het duurde niet lang voordat Janne en Bill het busje kwamen ingestormd. Ik merkte hoe Janne haar zus met vragende ogen aankeek en haar op de stoel liet vallen. Blijkbaar had ze gemerkt dat Sara en ik iets te verbergen hadden. Ik had het moeten weten dat Janne op zoek zou gaan naar haar zusje, en haar vermoeden dat er iets niet pluis was werd gesterkt door het feit dat wij twee nergens te bespeuren waren. Ik streelde de zachte hand van het mooie meisje dat naast me zat en gluurde stiekem in haar gezicht. Ze leek verdomd goed op Janne, alleen had ze geen pikzwart haar en geen neuspiercing. Voor de rest was ze een klein beetje kleiner en zag ze er niet zo ruw uit. De eerste keer dat ik Janne zag had ik de indruk dat ze nogal een heel zelfzeker persoon was, en dat ze nogal een hoge dunk had van zichzelf. Ze zag er een stoere meid uit en geleidelijk leerde ik haar kennen als een lieve, aangename persoon. Ik schrok een beetje toen Sara me terug kietelde, door speels mijn handpalm aan te raken met haar wijsvinger. Janne zat nog steeds met vragende ogen naar ons te staren en keek star voor haar toen Bill haar iets vroeg. Ik dacht terug aan daarstraks en er kwam een grote glimlach op m’n gezicht. “Hoe gaat het met je”, vroeg Sara me ongerust. Ze had ook vernomen van Janne dat de situatie rond Silke niet goed was afgelopen. Ze zat recht voor me op de kubusvormige zetels en keek me oprecht in de ogen. Ze was veel te lief, en ik voelde me meteen bij haar op m’n gemak net zoals bij Janne. Ze had dezelfde vertrouwde ogen als de vriendin van Bill waardoor je meteen geneigd werd om open met haar te praten. Janne kon dat ook goed, je moest maar in haar ogen te kijken en je smelte meteen. Ik had haar ronduit verteld over Silke, hoe ik er wel van afzag maar dat ik er natuurlijk niets aan kon veranderen. Ze had heel die tijd geknikt en geluisterd, maar had me totaal niet gestoord of me onderbroken. Haar hand lag als een troostend gebaar op m’n knie en ik voelde me prettig bij die aanraking. “Ik weet hoe je je voelt Gusti, om iemand te laten gaan van wie je houdt.” Ze snikte een beetje bij die woorden en het sneed door m’n hart om haar zo te zien. Ik wist dat ze problemen had met Jannes maar ik had zo’n flauw vermoeden dat dit niet om die jongen ging. “Ik heb het gedaan gemaakt met Jannes, en niet omdat ik hem niet meer graag zag ofzo, maar omdat ik mijn kans op succes niet wil opgeven en hij gaf me niet wat ik nodig had.” Ze keek me met droevige ogen aan toen ze de naam ‘Simon’ liet vallen. Simon was dus blijkbaar haar eerste vriendje die ze graag had gezien en ergens schuilde er nog een hele grote vonk voor hem in haar hart, ze vertelde me hoeveel pijn het had gedaan om met hem te moeten breken terwijl ze elkaar nog steeds graag zagen. Ze had alles opgeofferd voor Janne en ik raakte versteld van de ongelofelijke band die zij hadden. Het brandde in me om haar te knuffelen maar iets in me hield me bewust tegen. Ik wist dat deze situatie zou uitdraaien op iets dat we niet mochten doen. Dus stond ik op en ging achter haar staan. Met veel moeite plaatste ik zonder trillen mijn handen in haar nek en begon haar zachtjes wat te masseren. “Hm jij weet wat een meisje nodig heeft Gustav”, zei ze lichtjes lachend. Het deed me plezier om haar stem te horen die vrolijker werd. Ik streelde haar bruine haar en snoof de heerlijke geur op. Ze rook net hetzelfde als Janne, en als je niet zou weten dat Janne ouder was zou je spontaan gaan denken dat ze een tweeling waren. Ze trokken zo hard op elkaar, zowel innerlijk als uiterlijk. Hoewel Janne meer had meegemaakt dan Sara, leek het verschil zo petieterig dat het nauwelijks zichtbaar was. Ze liet haar hoofd naar beneden vallen om mij volledig carte blanche te geven. Ik streek met mijn vingers door haar haren en raakte overstuur toen ik een raar gevoel door me heen woelde. Ze merkte het ook en stond nu op. Haar ogen stonden zachter dan normaal en ze keek me vragend aan. “Gustav? Wat scheelt er met je?”, haar zweverige stem drong pas na enkele seconde tot me door. In een fractie van een seconde en zonder denken had ik mijn hand in haar nek gelegd en haar naar me toe getrokken. Haar lippen kwamen op de mijne terecht en meteen toen ik dat besefte trok ik mijn ogen open. Ik loste haar lippen en keek in haar ogen die me vol ongeloof aankeken. Ik lachte onwennig in haar verbaasde gezicht en voelde hoe ik blosjes kreeg. Dit overkwam me anders nooit maar haar vertederde gezichtje liet me geen andere keus. Haar ogen verzachtten uiteindelijk en ik trilde toen haar hand me zachtjes over m’n wang streelde. “Gustav, ik heb je ontzettend graag, maar dit klopt niet. Jij zit met je gedachten bij Silke, en ik bij Simon. Het zou ongelofelijk fout zijn moesten we iets beginnen, omdat we niets voor elkaar voelen behalve innige vriendschap. Maar ik neem je niets kwalijk, dit is ons geheimpje oké?”, zei ze op haar altijd lieve toon terwijl ze een kus op m’n wang drukte. Ik grinnikte bij het woord ‘geheimpje’ en keek stralend in haar lieve gezicht. Het verbaasde me dat ze er zo goed mee omging, ik had gevreesd dat ze me totaal niet meer als vriend zou willen maar het tegendeel bleek. Onze band werd er als het ware door versterkt en ik had er totaal geen bezwaren tegen. Al van de eerste keer dat ik ze had gezien, had ik het vermoeden dat zij een speciaal plaatsje zou krijgen in m’n leven. Ik herinnerde me hoe ik tegen Janne had gegrapt dat het geen probleem zou zijn moest ze even gek zijn als zij. Wel Sara was Janne, uitgezonderd dat ze beide een ander verleden hadden. Sara hield van Janne, en omgekeerd ook. En ik was er ontzettend zeker van dat zij op elkaars eerste plaats kwamen. Janne hield van Bill, maar ook hij wist dat als er ooit iets met Sara zou gebeuren, dat Janne de eerste zou zijn om naar haar toe te gaan. Ongeacht of Bill dat wou of niet. Janne en Bill, ik raakte steeds ontroerd als ik hen zo samen zag. Het was verbazingwekkend hoeveel geduld Janne had, wat ook wel nodig was als je samen bent met iemand uit de muziekwereld. Ze trok zich niets van de jonge meisjes aan die haar zo smerig mogelijk probeerden aan te kijken en ik moest altijd lachen om haar zo nonchalant bezig te zien. Ze was grappig, lief, charmant, serieus op momenten dat ze aanvoelde dat het nodig was, ze was bevriend met iedereen van de band en boven alles maakte ze Bill gelukkig. Je kon de evolutie in Bill zijn gedrag met de dag volgen. Ik memoriseerde me hoe hij 3 maanden geleden nog eenzaam rondliep, steeds in zichzelf gekeerd en verdacht veel afwezig. Alles klaarde een beetje op toen hij Janne voor de eerste keer had gezien, en hij had die avond nog met ons gepraat over haar. Zijn gezicht straalde meer en meer toen hij haar beter leerde kennen en op een avond kwam hij als een bezeten iemand in de zetel zitten. Zijn ogen blonken, om zijn mond hing een ongeloofwaardige grijns en zijn handen lagen te trillen op zijn dijbenen. Hij had Janne gekust en sindsdien ging alles super snel… Ik werd wakker geschud door Sara toen we blijkbaar bij onze concerthal aangekomen waren. De schuifdeur van het busje schoof open en een uiterst opgewekte Tom sprong er behendig uit. Bill volgde en ik merkte hoe Janne ons onzeker aankeek toen ze ook aanstalten maakte om hen te begeleiden naar buiten. “Volgens mij vermoedt ze iets hoor”, luisterde ik in Sara’s oor toen Janne uitgestapt was. Ze knikte alleen maar. Ik bedacht hoelang het zou duren voordat ze het aan haar oudere zus zou gaan vertellen. Ze kon geen geheim voor zichzelf houden, daarvoor waren ze te close. Ik vreesde alleen een beetje dat als ze het Janne zou vertellen dat die het op haar beurt zou doorvertellen aan Bill en zo zouden we het kringetje rond kunnen gaan. Ik moest het haar vragen. “Sara? Als jij het aan Janne vertelt, wil je dan uitdrukkelijk vragen aan haar om het niet door te zeggen? Ik wil geen uren aan een stuk geplaag en gezaag om mijn domme stoot.” Ze lachte een beetje, streelde zacht mijn wang en zei toen lief: “Gusti Gusti Gusti, het was geen domme stoot, maar ik zal het haar zeggen want ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo graag hebben.” Ik wou net mijn arm om haar schouder leggen toen het hoofd van Tom door de opening van de deur piepte. “Kom je nog? Wij kunnen niet veel doen zonder een drummer, weet je wel…”, hij grijnsde een beetje en liep toen terug weg. “Je kunt maar beter gaan, ik moet toch meteen terug naar huis.”, zei Sara een beetje droevig. Ik raakte zo aan haar gewoon dat het pijn zou doen om haar straks te zien vertrekken. Ik zag haar, net als Janne, als een zus van me. Het deed me altijd zo’n deugd om een zusfiguur te hebben, want met de band en ons succes zag ik mijn familie nauwelijks. Het gaf me een goed gevoel om een goede band te kunnen hebben met meisjes zonder dat er bijbedoelingen bij te pas kwamen. Mijn impulsieve daad van daarstraks natuurlijk niet meegerekend dan. Sara stond op en liep met een gebogen hoofd om zich niet te stoten naar buiten. Ze ademde de frisse lucht in en strompelde met haar armen wijd open in cirkeltjes rond. Bill, Janne, Georg en Tom stonden ietsjes verder met elkaar te praten en hielden abrupt op toen wij erbij kwamen staan. “Oké jongens, jullie zijn niet echt subtiel nu.”, zei ik met een gefronste wenkbrauw. Ze stonden aan de grond genageld, alle drie behalve Janne die met een ongelofelijk grote grijns op haar gezicht in het gezicht van haar zusje lachte. “Wij moeten eens praten hé schat!”, riep ze al gierend. Bill porde haar in haar zij en samen proesten we het nu allemaal uit. Janne had nog maar eens de ijzige situatie gered en niemand leek het erg te vinden. Ik keek onwennig toe hoe Bill een kus op haar lippen drukte, en het gaf me een prettig gevoel om Bill zo verliefd te zien, maar dan wel vreemd om te denken dat ik daarstraks net hetzelfde bij Sara had gedaan. Ik hoopte onbewust wel dat ik snel een meisje zou vinden die me net zo gek maakte als Janne Bill. Ze scheurde zich van zijn lippen los en kwam recht op Sara en ik af. “Nu gaat het tussen jij en ik”, zei ze terwijl ze Sara aanwees. Sara giechelde en gilde het uit toen Janne gevaarlijk in de buurt kwam om haar te porren en holde snel weg. “Mijn rit is daar, ik moet weg!!”, schreeuwde ze achter zich. “Sara, kom hier!”, riep Janne nu op haar beurt. We keken allemaal hoe Sara verder liep en Janne schraapte haar keel. “Sara Vermeersch, rep je verdomde kont terug naar hier!!”, haar stem klonk sterk en vastberaden en we lachten allemaal toen ze het ook op een lopen zette om haar zus in te halen. *** Door de ogen van Janne: Ik hijgde na van mijn looptochtje van Sara naar de hal, ze had me alles verteld en ik kon een grijns niet onderdrukken. Wie had er dit kunnen denken van Gustav, dat hij haar zomaar zou gaan kussen? Ik vond het best wel grappig en schattig van hem. De jongens waren al bezig met de soundcheck en ik straalde naar het gezicht van een opgeluchte Bill toen hij me opmerkte. Hij stond naast Tom wat te zingen en lachte zijn tanden bloot. Ze zagen er zo goddelijk uit die tweeling, en als je hen zo naast elkaar zag staan merkte je wel dat ze een eeneiige tweeling waren. Ze hadden net dezelfde grappige expressie op hun gezicht, hun wenkbrauwen waren lichtjes gefronst, er hing een prachtige glimlach op hun lippen en hun lichaamstaal was identiek dezelfde. Ze gaven alle twee evenveel show, op en naast het podium. Bill had de gewoonte om gedurende heel het concert weg en weer te crossen over het podium, om zich tegen Georg of Tom te vlemen en om duizenden hartjes sneller te laten slaan. Maar hij had uit die duizenden harten het mijne gekozen om van te houden, en ik smelte toen de beginnoten van “Heilig” begonnen te spelen. Het was één van mijn favoriete nummers omdat het zo oprecht was en gemeend. En zeker omdat Bill het met zoveel emoties zong. Ik merkte hoe hij me heel het nummer aankeek en verliefde blikken met me uitwisselde. Alles voelde zo goed aan bij hem, alles, ons dagelijkse praten, onze kussen, onze knuffels, zelfs ons intiem samen zijn. Door één simele blik in zijn ogen kon hij me tot rust brengen en me herinneren aan het feit dat alles op zijn pootjes terecht kwam. Hij was zo geduldig en aan de andere kant dan weer aftastend met wat hij kon zeggen en wat hij mocht zeggen. Hij wilde alles doen voor me en als er één iets wat dat hij totaal niet wou was het dat hij me niet wou kwetsen. Hij zorgde altijd dat zijn vragen en antwoorden net fijn genoeg waren om mij te laten vertellen wat ik wou. Hij had totaal de intentie niet om me te pushen, op geen enkel vlak, hij wachtte af en had me lief. Ik besefte nu pas dat mijn reactie vanmorgen totaal niet gepast was, ik had veel te lichtgevoelig op zijn blik gereageerd zonder hem eerst te vragen wat het betekende. Ik kon mezelf nu wel slaan om mijn gedrag van daarstraks, maar ik beloofde mezelf dat ik het meteen met Bill zou uitpraten en goedmaken. Dat was het minste wat ik kon doen voor de jongen die er altijd voor me was, in goeie en in minder goeie dagen. Ik lachte naar de vrolijke Christian die opgewekt naar me zwaaide, en hij liep op een drafje naar me toe. “Hey Janne, blij je weer te zien! Ik wil je nog maar eens bedanken voor je geweldige hulp met Lynn, ze blijft constant over je praten en wil je zo snel mogelijk eens terug zien. Ik had haar nog nooit zo vrolijk met iemand zien spelen. Je bent echt een talent meid!”, hij gaf me een oprechte knuffel en voordat ik nog iets kon zeggen liep hij terug naar zijn collega’s om te helpen met metalen buizen en platen voor het podium. Overal waren mannen druk in de weer om alles piekfijn in orde te brengen voor de show van vanavond. Ze speelden vanavond in de Zenith, een grote zaal waar er immens veel jong volk binnen kon. Het stond hier dan ook altijd propvol van de krijsende meisjes die smeekten om een blijk van aandacht van één van de jongens. Ik droomde weg bij de herinneringen van optredens die ik al had bijgewoond en had gebracht. Het gaf een kick om mensen te zien die je muziek wel wisten te appreciëren. Ik herinnerde nog goed hoe mijn eerste kleine optreden was verlopen. Het was in een piepklein zaaltje achterin een jeugdcafé, ik had nooit verwacht dat er ook maar iemand op af zou komen. Maar tot mijn verbazing hadden vrienden van me overal flyers gaan hangen en me gepromoot zodat het zaaltje bomvol zat. Dit was de eerste keer dat ik met zwetende handen op mijn piano had gespeeld. Het eerste nummer had wat stroefjes gelopen omdat mijn stem zo hevig trilde door de zenuwen maar na een keer goed te hebben ingeademd kwam ik tot rust en had ik met een vaste stem de rest van mijn nummers gezongen. Mijn hart stond waarschijnlijk een seconde stil toen iedereen me met grote ogen aankeek op het einde en dan om de haverklap iemand op zijn vingers begon te fluiten. Dit fluiten liep over in een daverend applaus die ik nu nog steeds door mijn aderen voelde stromen. Ik had me geen betere start kunnen inbeelden en van die dag had ik mijn eerste echte fans die ik steeds terug zag op andere evenementen. En ik kreeg steeds van die lieve berichtjes van hen met gelukswensen met Bill, of met mijn carrière of met vragen wanneer ik nog eens zou gaan zingen. Kortom ik had geweldige fans, en al waren ze niet met zoveel als die van Tokio Hotel, ik prijsde me gelukkig dat ik mensen had die me steunden en echt van mijn muziek konden genieten. Het was verbazingwekkend hoe alles zo snel leek te gaan want op enkele nummers na had ik al genoeg om een album bijeen te steken. Ik schrok me een bult toen een hand me voorzichtig in m’n zij porde. “God Bill, doe dat nooit meer als ik zo aan het nadenken ben.”, gilde ik in zijn verrassende gezicht. Mijn hartslag raasde nog altijd aan een razendsnel tempo, zelfs al was ik nu opnieuw op mijn gemak. Hij kwam langzaam dichter naar me toe en ik sloot mijn ogen om volledig van zijn kus te kunnen genieten. Zijn warme handen verstrengelden zich om mijn middel om me nu zo dicht mogelijk tegen hem aan te trekken. Hij had slechts een tshirt aan en toch voelde ik de warmte dwars door me heen. Ik voelde me zo veilig, zo dicht bij hem dat ik geen moeite deed om me te bevrijden uit de eindeloze kus. Hij streelde zachtjes met het topje van z’n tong mijn lippen en ik kreunde zachtjes toen hij op het topje van mijn tong beet. Mijn handen schoten voorzichtig onder zijn tshirt en ik merkte hoe hij ineenkromp door mijn koude vingers. Hij maakte zich echter niet los en kuste me nu nog heviger. Zijn handen woelden door de lichte krullen in m’n haar en ik merkte hoe hij huiverde toen ik de rand van zijn broek aftaste met mijn nagels. Hij kroop nu op zijn beurt ook zachtjes onder mijn tshirt en gleed soepel met zijn wijsvinger rond de streek van mijn navel. Vinger voor vinger trippelde hij naar boven en grinnikte toen hij de stof van m’n bh aanraakte. Ik rilde van kop tot teen toen hij me steviger naar zich toe trok en moest me inhouden om het niet uit te schreeuwen van verlangen. Ik streelde speels zijn borst om daarna met mijn nagels lichtjes over zijn intussen harde tepels te krabben. Hij plante als antwoord daarop zijn nagels in mijn rug en we kreunden nu allebei op hetzelfde moment. “BILL KAULITZ, jij moet nu naar de backstage!”, een stem brulde zo hard dat we ons beiden doodschrokken en met teleurgestelde gezichten keken we elkaar aan. “Wat een manier om zo’n magisch moment te verbreken hé?”, zei hij bedroefd. Ik glimlachte zachtjes, streek een lok uit zijn haren en fluisterde: “Ik beloof je dat we het vannacht gaan overdoen, en dan worden we niet gestoord. Oké?” Zijn glunderende oogjes waren het perfecte anwoord en samen liepen we al huppelend naar de gang die ons naar de kamer zou brengen waar de rest waarschijnlijk al aanwezig was. Ik opende meteen de deur met het woord ‘Tokio Hotel’ op en keek in de gezichten van de drie jongens. “Ah, zijn jullie daar nu eindelijk? Willen jullie echt dat de fans jullie zo zouden zien? Terwijl jullie elkaar daar aan het aftasten zijn?”, Tom zijn stem verhulde dat hij stikjaloers was en ik lachte een beetje. “Oh Tom het zal allemaal wel beteren als Julie hier straks is.”, antwoordde ik hem speels terug. Zijn oogjes begonnen te blinken bij het horen van haar naam en meteen zat hij weer met een ongelofelijke grijns voor zich te staren. Daar waren we voorlopig eventjes van af, dacht ik zo bij mezelf. Ik liep met grote passen naar de zetel en liet me naast Gustav vallen. Hij keek me verlegen aan en zijn ogen vroegen me of Sara het me had verteld. Ik beantwoordde zijn vraag door luidkeels te beginnen lachen en mijn armen om zijn hals te slaan. Ik kwam ongewild op zijn schoot terecht terwijl hij me niet loste in de knuffel. “Vertel het alsjeblieft niet verder Janne.”, fluisterde hij zo stil hij kon zodat alleen ik het zou horen. Ik beloofde het hem door een kus op zijn voorhoofd te drukken en hem dan een speelse tik op zijn wang te geven. “Jij deugniet, had ik niet van je verwacht”, zei ik terwijl ik moeite had om een grijns te onderdrukken. Veel tijd hadden we niet om erover te praten toen de deur werd opengesmeten en mensen kwamen aankondigen dat het bijna zover was. Overal kwamen koffers tevoorschijn met de gepaste apparatuur voor de jongens, oortjes, draden, muziekdoosjes, micro’s, enz… Het was al de zoveelste keer dat ik dit had gezien maar het intresseerde mij elke keer hoe zo’n rustige bende als Tokio Hotel kon omslaan in een kippenhok. Tom en Georg waren alweer zodanig aan het stressen dat ik bewust niet naast hen ging zitten. Ze zouden me toch maar gaan kleineren en me verwijten dat ik inderdaad niet nerveus moest zijn, dat zij het wel waren die opnieuw voor zoveel man moesten optreden. Ik wou niet opnieuw exact dezelfde situatie meemaken dus bleef ik maar naast Bill staan die grijnzend naar de twee macho’s staarde. Ik legde als een reflex mijn arm om zijn middel en voelde hoe een draad over zijn rug liep. “Ja het stoort immens als je begint te zweten”, zei hij al nog voor ik de vraag kon stellen. Hij lachte lief in m’n gezicht en verstrengelde zijn vingers met de mijne. Tom zat nerveus op zijn gsm te kijken, blijkbaar verwachtte hij een berichtje van Julie, en Georg zat verveeld te kijken hoe zijn vriend meer aandacht besteedde aan dat stomme mobieltje dan aan hij. Één voor één waren de jongens ontzettend boeiend om naar te kijken, iedereen was zo verschillend van elkaar en toch hadden ze zo’n sterke band en hingen ze echt wel aan elkaar. Georg gilde als een echt meisje toen er aangekondigd werd dat ze moesten vertrekken. Bill kneep nu wat harder in mijn vingers en trok me met zich mee richting podium. Het gegil had al een aardige decibel bereikt toen we naderden en het werd er absoluut niet beter op. Alles ging nu zo snel en zonder dat ik het besefte had ik zonet Bill succes gekust en waren ze alle vier op het podium vertrokken. *** Ik schrok op toen een hand me op m’n schouders tikte, ik haalde verbaasd de oortjes van mijn mp3 uit en keek in het stralende gezicht van Julie. Ze leek altijd zo extreem vrolijk, ze lachte altijd haar witte tanden bloot. Eigenlijk was ze best wel mooi, haar stijle blonde haar viel net niet op haar schouders, ze had groene ogen en een klein wipneusje. Haar gezicht was bezaait met kleine sproetjes en het maakte haar echt wel schattig. Ze had mooie lippen, niet te groot maar net in proportie. Haar lichaam was slank gebouwd, ze had een bleke tint en het viel me op dat ze ontzettend kleine handen had. Ze was net iets kleiner dan ik en had een geheel andere kledingskeuze. Ze schitterde vandaag in een jeansrokje dat net tot boven haar knieeën kwam, ze had een rood mouwloos tshirt met een V-hals aan zodat je net de twee rondingen van haar borsten kon zien en aan haar voeten had ze blinkende ballerina’s. Door haar kledingskeuze oogde ze jonger dan ze was, ze had een opgewekte aura rond zich waardoor je meteen blij werd als je haar zag. “Hoe gaat het met je?”, vroeg ik haar vriendelijk. Ze begon hysterisch te lachen en te flippen en zwaaide gevaarlijk dicht met haar armen in de buurt van m’n gezicht. “God, ik ben zooooo blij dat Tom me leuk vindt, ik had dit nooit kunnen dromen dus het gaat echt het super met mij!”, ze gilde nog steeds als een echt kind en ik giechelde om haar opgewektheid. Ze was echt wat Tom nodig had: geflipt, geschift, luidruchtig, en mooi. Ze sloeg haar armen om mijn nek en tierde nu luid in m’n oren: “Dit is echt te gek!!” Ik trok haar meteen van me af, wreef zacht over m’n oren en hoorde hoe het geruis in mijn oor bleef echoën. “Ik denk dat het niet lang meer zal duren voordat de jongens hier zijn.” Ik had gelijk, nog geen 5 minuten later zag ik hoe een afgematte Georg, Tom en Bill het trapje afliepen. Gustav was nog niet mee, die hield nu zijn moment. Ze zuchtten allemaal diep en sloegen elkaar fel tegen de schouders als teken dat het geweldig was geweest. Ik merkte hoe Julie op en neer stond te springen bij het zien van Tom en ik glunderde toen hij Julie eindelijk had gezien. Zijn ogen blonken overdreven, dat je er nauwelijks naast kon kijken. Hij liep meteen naar haar toe en sloeg nonchalant zijn arm om haar middel. Hij trok ze naar zich toe en schoot zijn lippen op de hare. Georg, Bill en ik keken verbaasd naar een kussende Tom, en we begonnen alle drie op hetzelfde moment te lachen. “Oh Tom zou je dat wel doen? Haar zo kussen terwijl er misschien fans jullie kunnen zien?”, gooide ik zijn commentaar van daarstraks terug naar hem. Hij loste zijn lippen niet van die van Julie maar hij maakte zijn ene arm los en maakte met zijn hand een gebaar dat ik m’n mond moest houden. Ik lachte nu nog luider, maar ik was blij voor hen. Het moest er ooit eens van komen dat Tom het meisje vond waarmee hij meer wou dan alleen maar seks. Hoewel hij daar nu ongetwijfeld aan dacht, wist ik zeker dat hij met Julie meer wou opbouwen dan enkel dat. Ik scheurde m’n blik van hem af doordat Bill zijn hand nu mijn rug streelde. Hij keek me geniepig aan en kraste nu met zijn nagels een weg van boven naar beneden. Ik rilde toen hij terug aankwam bij mijn onderrug en merkte hoe mijn haartjes rechtop kwamen te staan. “Je hebt het me beloofd hé.”, fluisterde hij waarop ik meteen begon te glimlachen…

49. Het zakmes

Door de ogen van Bill: Ik rekte me uit in het warme bed. Ik had ontzettend goed geslapen en daar had Janne wel iets mee te maken. Ze had het me beloofd dat we vannacht zouden hervatten waarmee we daarstraks begonnen waren en ze had gelijk, het was formidabel. Het leek alsof we geen minuut van elkaar konden blijven en ik grijnsde toen haar gezicht voor mijn ogen verscheen. Janne was in mijn hoofd, in mijn lichaam, in mijn hart. Ik streelde over de warme plek waar ze net had geslapen en gniffelde toen ik haar had bespied toen ze in haar naakte lichaam de badkamer in verdween. Ik hoorde hoe het water op de grond van de kabine kletterde en ik moest me inhouden om niet samen met haar te gaan douchen. Het piepen van de glazen deur vertelde me dat Janne eindelijk onder het water was gestapt. Ik beeldde me in wat er zich aan de andere kant van de badkamerdeur afspeelde. Haar zwarte haar lag nu waarschijnlijk al op haar gezicht door het warme water, en talrijke druppeltjes streelden haar prachtige lichaam. Wit schuim zou haar lichaam nu versieren en verhuldigen. Ik was stiekem jaloers op alle druppels en ik kreunde zachtjes bij het terug denken aan alle gevoelens die Janne bij me opwekte. Het was bijna onmogelijk om te bedenken dat ik enkele maanden geleden nog nooit met iemand mijn lichaam had gedeeld. Janne deed het op een ontzettend lieve manier, ze verkende mijn lichaam steeds met ontzettend veel liefde en liet mij op mijn beurt van haar lichaam genieten. Het was voor mij altijd zo aangenaam om haar huid met mijn vingertoppen te kunnen verkennen en om haar lippen te kunnen proeven. Elke keer rilde ik als haar handen over mijn borst streelden en ik wist hoe graag ze mij plaagde door onverwachts haar nagels in mijn huid te planten. Zij leerde mij hoe ik van iemand kon houden, zij kon mij tonen hoe het voelt om door iemand geliefd te zijn. Ik glimlachte toen haar stem zwevend boven het geruis van het water kwam. Ze zong opnieuw de strofe van het liedje Everything van Lifehouse, dat nu al heel bekend voor me was. Ik dommelde terug in bij het horen van haar zalige stem. Janne stond uitdagend in het deurgat, haar ene hand leunde tegen het hout, haar andere op haar heup. Ze had een donkerrood kleedje aan die net niet genoeg verhulde om meteen het kleedje van haar goddelijk lichaam te scheuren. Ze stond zonder gêne met me te flirten door zwoel door haar zwart golvende haar te woelen, met haar andere hand streek ze het donkerrode stofje een beetje naar boven zodat ik haar mooi gebruinde dijbeen te zien kreeg. Haar lippen waren al even rood als haar kleedje, haar ogen waren zacht zwart gemaquilleerd en om haar polsen rinkelden wel tientallen fijne armbandjes. Ze begon sexy te dansen terwijl ze naar me toe kwam. Haar heupen zwiepten van de ene kant naar de andere kant en ik kon mijn ogen niet van haar losscheuren. Ik ademde zwaar en snakte naar adem toen ze me met één vinger naar haar toe trok. Ze liet een rode streep lippenstift op mij achter toen ze me zwevend over mijn kaaklijn kuste. Ik leek als versteend toen ze mijn tshirt over m’n hoofd trok en hem nonchalant op de grond liet vallen. Er galmde sensuele muziek door de kamer en ik wist niet waar het vandaan kwam. Ik wilde rondkijken in de kamer en werd ruw door Janne tegen gehouden. Haar zachte handen dwongen me in haar gezicht te kijken en ik hijgde toen ze met haar ene hand wel opvallend naar de richting van mijn broek streek. Ze leek me compleet over te nemen toen haar hand in m’n boxer verdween en ik kreunde toen ze me lichtjes in mijn nek beet. Ze maakte me echt gek en ik keek in haar groenbruine ogen die glinsterden in de licht gedoofde lampen. Ze liet me los, knipte mijn knoop van m’n broek los en liet die op de grond glijden. Ik stond enkel in mijn boxershort, wetende dat ik een immens probleempje had om mij te beheersen. “Denk ergens anders aan, denk ergens anders aan…”, probeerde ik steeds te zeggen. Ze krabde met haar nagels over mijn tepels en ik kreeg het ontzettend warm toen ze me begon te kussen in mijn nek. Maar daar hield het niet op en het brandende gevoel werd steeds heftiger. Haar lippen zweefden over mijn sleutelbeen, naar mijn linkertepel waar ze voorzichtig op beet, ze loste eventjes mijn lichaam en likte haar eigen lippen. Haar vingertoppen streelden de rand van mijn boxer toen haar hemelse warme lippen terug mijn lichaam raakten. Ze kuste nu de weg tot aan mijn navel en ik huiverde toen ze met het topje van haar tong de buitenste rand van mijn ster overtekende. Ik boorde mijn vingers in haar zwarte haar toen ze nog een beetje lager kuste en ik ontplofte bijna toen ze de boord van mijn boxer een beetje naar beneden liet zakken. Zou ze… Ik gromde toen een gsm me uit m’n fantastische waan haalde. “Ik hoop dat het belangerijk is”, siste ik toen ik over het bed rolde om te zien wie een bericht had gekregen. Het was een gewoonte geworden dat Janne en ik onze gsm’s samen op een nachtkastje legden voor we gingen slapen. We vertrouwden elkaar, we wisten dat de ander geen geheimen had dus het was niet erg dat ik in haar gsm zou neuzen en omgekeerd. Ik wist niet zeker ofdat het mijn gsm was die af geweest was of de hare. Ik trok het dekbed met me mee, het was veel te frisjes om in m’n naakte lichaam zomaar door de kamer te lopen. Ik giechelde toen ik stemmen in de kamer naast me hoorde. Julie en Tom hadden totaal niet meer met ons gaan eten, laat staan dat ze met ons nog besproken hadden wat ze van het concert vonden. Ze hadden zonder gêne meteen de lift genomen naar het bovenste verdiep om samen in Tom zijn hotelkamer te verdwijnen. Het was voor ons allemaal duidelijk wat ze van plan waren, en verbazingwekkend vond ik het niet storend. Julie was anders dan de meisjes dat Tom met zich meebracht. Ik had Tom nog niet zoveel zo gelukkig gezien bij een meisje. Hij had al genoeg vriendinnetjes gehad, en hoewel hij al een langere relatie had gehad, bleek Julie de eerste te zijn die tot hem doordrong en bij wie hij wou zijn. Tom was op het vlak van relatie heel ongeduldig, niet meteen van plan om zijn vrijheid op te gaan geven maar Julie had blijkbaar de knop bij hem omgedraaid. Het was ontzettend leuk om Tom te zien smsen naar een meisje zonder dat het over seks ging, en hij had zo verlangd naar het moment dat hij haar terug zou zien. Ik was dan ook opgelucht dat ze er eindelijk was, want zijn constante geflip over haar aankomst maakte me gek. Hij was verliefd, ja mijn broertje was verliefd en dat werd verdomd eens tijd. Ik glimlachte om de situatie en keek toen bedenkend naar de muur. Het werd maar eens tijd dat Gustav en Georg ook wat geluk hadden in de liefde. Ik had het zo spijtig gevonden voor Gusti toen hij het nieuws had vernomen van Silke. Hij had echt het beste met haar voor, en ik begreep dat dit ontzettend veel pijn moest doen voor hem om het enige meisje te moeten lossen waarvan je dacht dat zij het was. De ware, zoals ik haar altijd noemde. Ik geloofde hardnekkig in de ware, wat betekende dat ik heel lang kon wachten maar dat ik dan wel meteen zeker was als ik haar in mijn leven had. Janne was de ware, het kon gewoon niet anders. Ik glimlachte om mijn volhouden in alle bladen met mijn zinnetje: “Ik wacht nog steeds op de ware.” Mijn zoektocht was over, en ik zou dat openlijk in de boekjes meedelen. Ik had ook al gezien dat er bladen verschenen waren met foto’s van Janne en ik, maar ik moest nog bij verschillende bladeren langs om mijn verhaal te doen. Het werd tijd dat ik het zou gaan bevestigen, al was dat al gedeeltelijk zo doordat ik met Janne geposeerd had. Ik zou de fans eens gaan vertellen hoe ik me bij haar voelde, want als ik dat niet zou doen zouden er verschillende roddels de gang gaan. Dan zouden sommigen beweren dat Janne bevoordeeld werd doordat ze zelf zangeres was, of zouden ze Mark door het slijk halen voor vriendjespolitiek,… Ik mocht zijn carrière en die van Janne niet verpesten door die roddels. Ik zou mijn verhaal gaan doen, en daar was ik nu van overtuigd. Ik was klaar om Janne met de wereld te delen door mijn gevoelens voor haar te openbaren. Niets kon ons nog in de weg staan, niets. Ik griste mijn gsm van het nachttafeltje en zag niets. Het was dus mijn gsm niet die mij had wakker gemaakt van mijn ongelofelijk droom. Ik vloekte opnieuw omdat ik nu de afloop niet kende en nam toen de gsm van Janne. Het was zo’n ding dat ze waarschijnlijk al mega lang had want overal waren er builen in of stukken weg. Ze had hem vermoedelijk al veel laten vallen, ik zag het haar wel doen. Ze was soms zo verstrooid dat ze alles om zich heen vergat en dan per ongeluk de tafel omstoot, of de kapstok tegen haar krijgt, of alles wat ze in haar handen heeft gewoon weg laat vallen. Soms leek ze volledig van de kaart, dan kon ze dwars door je heen staren zonder dat ze het zelf wist. Haar gsm leek meer op Janne dan op het eerste moment: de buitenkant had al veel meegemaakt, schrammen en builen en blauwe plekken, hij had al veel gevallen net als zij, maar ondanks alle klappen dat hij al had meegemaakt, hij werkte nog steeds en was niet aan vervanging toe. Janne was net hetzelfde, ik stond versteld van haar kracht, haar wil en haar moed. Ze had me nog niet zolang geleden al haar krassen getoond en me verteld waar ze voor stonden. We waren allebei opgelucht dat ze vervaagden, zodat we beiden verder konden met ons leven. Ik moest nog maar de naam Janne horen en er kwam al een brede grijns op mijn gezicht. Ik liep met haar gsm terug naar m’n bed en liet me er terug in vallen. Ze had één bericht ontvangen, 10 minuten geleden. Ze zou hier meteen terug in de kamer verschijnen en dan zou ik het haar al glimlachend overhandigen. Ik knipte haar gsm aan. De grijns op m’n gezicht verdween meteen, een ijzig koud gevoel sneed door me heen en ik voelde hoe een koude hand in mijn hart kneep. De naam op haar display liet mijn opgewekte humeur veranderen in de donderbui. “David”, las ik over en over en over. Wat had die rotzak nog bij haar te zoeken? En waarom stond hij verdomme nog in haar gsm? Ik gooide de gsm op het bed, liep naar de stoel waar mijn kleren op een hoopje lagen en trok ze snel aan. Ik moest Janne met dit feit confronteren, ik was te geschokt, te razend om dit zo te laten. Ik nam de gsm terug in mijn handen en wachtte totdat de badkamerdeur terug open ging. *** Door de ogen van Janne: Het had me deugd gedaan om een warme douche te nemen, het lome gevoel die door mijn lichaam stroomde was meteen verdwenen toen het water over me heen spoelde. Vannacht was zoals altijd weer een droom geweest en ik genoot meer en meer van Bill en ik had zo het vermoeden dat het ook omgekeerd het geval was. Ik trippelde voorzichtig de kabine uit en wikkelde me meteen in een grote handdoek. Mijn gedachten naar vannacht namen de overhand en ik grijnsde voor me uit. Tom en Julie konden hun handen niet van elkaar houden en ik wist al op voorhand dat zij meteen naar de kamer zouden vluchten. Tom leek zo schattig nu hij had toegegeven aan zijn verliefde gevoelens voor het vrolijke meisje. Julie verbaasde me elke keer, ze leek zo onbreekbaar, ze lachte de hele tijd en niets maar dan ook niets kon die glimlach van haar gezicht verwijderen. Ze was alles wat Tom nodig had, en om ze zo samen bezig te zien zou je geld geven. Hij had naar Julie gespurt toen hij haar had opgemerkt en van dat moment hadden hun lippen elkaar nauwelijks gelost. Zelfs op de weg naar het hotel zat ze op zijn schoot en hingen hun lippen aan elkaar. Ze leken wel aan elkaar gekleefd, Tom zijn handen schoten over elk deeltje van haar lichaam en die van Julie woelden en speelden met zijn dreads. Het was zo’n lief koppel en het ontroerde mij eigenlijk wel. Al had ik wel wat medelijden met Georg en Gustav. Gustav had net mijn zusje gekust en had het antwoord gekregen dat zij dit niet kon doen. Ze wou het nog een kans geven met Simon, ergens begreep ik haar wel maar ik hoopte hevig dat Gustav en Sara ooit nog samen zouden komen. Ze waren voor elkaar gemaakt, dat wist ik al nog voordat ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Alleen wisten ze het nog niet, of beseften ze het nog niet. Ze waren heel goede vrienden, dat wel, maar er was enkel nog een vonk nodig om voor het spectakel te zorgen. Ik wreef in mijn handen, dat deed ik altijd als ik iets voor ogen zag en ik beloofde nu stilletjes aan Gustav dat ik mijn uiterste best zou doen om Sara voor hem te winnen. Ze waren te perfect voor elkaar dat het een schande zou zijn moesten ze hun leven apart leiden. En dan hadden we nog onze Georg. Hij had dringend iemand nodig, want het was nu toch al een tijdje geleden dat hij een liefje had gehad. Misschien moest ik maar eens samen met hem naar een geschikt meisje zoeken. Ik glunderde toen ik bedacht welke gevolgen dit zou geven. We zouden meer lachen en in de grond liggen dan iets anders. Maar ik zou niet opgeven, Georg was een veel te grote schat om alleen te blijven. Ik moest niet meteen zijn verloofde uitkiezen maar als hij al eens een meisje had om mee te kunnen praten en lachen en kussen dan was ik al tevreden. Ik merkte dat hij blij was dat ik bij de bende was gekomen, maar ik kon hem natuurlijk niet alles geven dat hij nodig had. Georg zag mij graag, en ik voelde dat. Hij vertrouwde me ongelofelijk veel toe, zelfs dingen dat hij niet aan de jongens vertelde. Daarom voelde het alsof ik de plicht had om iemand voor hem te zoeken waarmee hij meer kon doen dan met mij. Hoe graag ik hem ook had, ik kon hem maar moeilijk gaan kussen. Ik had Bill, en daar zou ik niets voor willen riskeren om hem te verliezen. Hmm Bill Kaulitz, mijn vriend waar ik zoveel van hield. Ik wipte me in m’n kleren, streek mijn haar wat in zijn plooi, vouwde mijn handdoek terug mooi op en liep toen voorzichtig naar de deur. Jawel voorzichtig, want het was glad en ik had geen zin om met mijn hoofd tegen de grond te bonken. Ik trok de deur open en giechelde toen Bill niet meer in bed lag. “Spelen we verstoppertje ofzo?”, lachte ik. “Neen Janne, wij spelen geen verstoppertje!”, zei de ijzige stem van Bill. Ik vond hem net achter de deur, hij zat op een stoel, zijn ogen stonden razend en hij had mijn gsm in z’n handen. “Wat is er?”, vroeg ik hem bezorgd. “Ja, wat is er, dat zou ik wel eens van jou willen weten!”, schreeuwde hij terwijl hij opsprong. Ik begreep het echt niet, wat zou er nu kunnen zijn waardoor Bill zo deed. Zijn ogen keken me bespottend aan en ik kreeg een onbehagelijk gevoel. “Bill?”, zei ik zachtjes terwijl ik mijn hand op zijn schouder legde. Hij sloeg die echter van zich af en keek me kwaad aan. “En ik maar geloven dat je volledig voor mij zou gaan. Wat was ik toch zo’n domkop om mezelf dit wijs te maken. Je bent net zoals alle andere.” Het sneed door met heen en ik voelde hoe een traan opborrelde. “Wat zeg jij nu Bill? Waar haal jij dit nu uit?” Hij gooide geweldig mijn gsm naar me en ik wist hem nog net op te vangen voor hij tegen de muur zou botsen. Ik keek met vragende ogen naar het display en een ijzige koude woelde door me heen bij het zien van de naam die erop prijkte. “David…”, fluisterde ik vol ongeloof. “Ja inderdaad, die klootzak! Waarom Janne, waarom heb jij die rotzak nog in je gsm staan?” Ik snapte het niet, ik had zijn naam toch verwijderd? Hoe kon zijn nummer nu terug in mijn geheugen staan. “Bill, ik snap het niet, ik heb dit nummer enkele jaren geleden verwijderd, alsjeblieft geloof me”, ik keek hem met smekende ogen aan en sloeg m’n ogen neer toen hij een ijzige blik naar me gooide. “Hoe kan ik iemand geloven die niet volledig heeft gebroken met haar ex?” Hij was zo koel en kort dat ik eventjes niet kon zeggen. De woorden bleven op het topje van mijn tong liggen en het werd er niet beter op toen ik het berichtje las. “Ha Janne? Hoe gaat ie? Aan het neuken met die homo? Zielig dat je mij op zo’n manier moet vergeten. Ik dacht dat je beter kon dan dat. Kusje David.”; Ik rilde van kop tot teen, dit kon niet waar zijn, niet nu. Niet nu ik hem was vergeten, niet nu! “Verdomme!”, schreeuwde ik zonder dat ik me ervan bewust van en mijn hoofd keilde gevaarlijk hard tegen de muur. “Wat is het? Liefdesverklaring van uw ex-liefje?”, zijn stem klonk zo hard en meedogenloos. “Bill alsjeblieft, ik had dit nummer verwijderd, ik weet niet hoe…” Zijn hand klonk dof toen die tegen de muur terecht kwam. “Godverdomme Janne, stop met dit afschuwelijke spel te spelen. Jij weet goed genoeg dat je dit nummer niet verwijderd hebt. Wie weet zit jij al heel die tijd met die pervert te zenden. En ik maar geloven dat je er zo vanaf ziet.” Hij snoof ongeduldig en blaasde verwoed in mijn richting. “Je bent inderdaad niet het meisje dat ik dacht dat jij was.”. Hij liep woest naar de deur die hem zou gaan verlossen van mij, ik merkte hoe hij opzij keek en zijn blik bleef hangen op een zwitsers zakmes die hij had gekregen van Tom. “Ik hoop dat je straks weg bent als ik terug kom, neem alles mee en kom nooit terug.” Ik snikte bij zijn woorden, dit kon gewoon niet. “Bill! Alsjeblieft luister nu toch naar mij, ik weet niet hoe dit kon, ik…” De deur sloeg dicht en ik voelde hoe de tranen geruisloos over mijn wangen rolden. Dit kon niet, David verklootte nog maar eens mijn leven, hij had gewonnen. Ik had de moed niet meer om Bill achterna te rennen, alles was voor mij verloren. Als zelfs Bill mij niet kon geloven dan hoefde het voor mij niet meer. Ik had al zolang niet meer van hem gehoord, en ik was er zo van overtuigd dat ik alles van hem uit mijn leven had gebannen. Hij had me zo kapot gemaakt en door alles van hem uit mijn leven te verwijderen lukte het me om het dagelijkse leven terug op te nemen. Nu David terug zijn weg had gevonden om mijn leven te overmeesteren en de liefde van m’n leven van me weg te nemen, had dit geen zin meer. Niets had nog zin zonder Bill, niets. Ik had zo gevochten om mijn leven terug wat op gang te krijgen, met mijn laatste stukje hoop dat David me nog had achtergelaten. Wat moest ik nu in godsnaam nog gaan doen? Ik was niets meer waard zonder Bill en ik kon niet leven met het feit dat hij niet meer in mijn leven zou zijn. Dus er bleef maar één keuze over. Mijn blik bleef hangen bij het zakmes van Bill en ik strompelde met het laatste sprankeltje kracht naar het nachtkastje. Het zou snel over zijn, een korte pijn en al mijn bloed dat voor Bill door mijn lichaam had gestroomd zou bevrijd worden. Met korte passen en een beangstigende ademhaling liep ik met het mes de badkamer in. *** Door de ogen van Bill: Ik veegde de tranen weg die over m’n wangen stroomden, Janne vertellen dat ze moest oprotten was het meest pijnlijke wat ik ooit gedaan had. Ik wou dit helemaal niet, maar hoe kon ik haar nu nog vertrouwen? Ze had me niet alles verteld over David, en het feit dat zij me vertelde dat ze de nummer had verwijderd kon niet kloppen want ik had het wel degelijk met mijn eigen ogen gezien dat hij nog in haar geheugen zat. Ze loog tegen me en daar kon ik echt niet tegen. Als ze niet eerlijk met me kon zijn, dan kon dit niet tussen ons. Ik raakte wakker door het biepende geluidje van mijn gsm. “Sara”, fluisterde ik toen ik mijn display bekeek. “Hallo?”, vroeg ik verbaasd in mijn toestel. “Bill? Ben jij dat?”, de stem van Sara klonk bezorgd. “Ja, is er iets?” Ze twijfelde even aan de andere kant van de lijn en besloot toen maar om te gaan vertellen. “Is Janne daar bij je? Ze neemt niet op als ik haar bel op haar gsm, ik moet haar iets vertellen.”, ze klonk nerveus. “Euh neen, Janne is er niet, moet ik haar iets doorgeven?”, ik was nieuwsgierig want ik had het niet voor ogen kunnen halen dat het zo belangrijk was dat ze het aan mij zou vertellen. “Het gaat over David”, zei ze aarzelend. “David…”, fluisterde ik. “Ja, ik heb hem daarstraks gezien en hij stond te grijnzen dat het geen naam heeft, en hij had luid gelachen dat ik best maar eens belde om te vragen of mijn zusje ongedeerd was. En hij bedankte me zelf om mijn nummer opnieuw in haar gsm te zetten.”, ik hoorde hoe ze aan het snikken was. “Heb jij zijn nummer terug in haar gsm gestopt?”, vroeg ik verbaasd want dat zou betekenen dat Janne toch niet had gelogen. Dit was verdomd belangrijk voor me omdat dit kon betekenen dat ik nu het domste ooit had gedaan. “Ja, in die periode dat Janne in het ziekenhuis lag, had David al berichten gezonden en omdat ik wist dat hij het was heb ik zijn nummer opnieuw opgeslagen. Bill wat is er gebeurd? Waarom zei David dat?” Ik wist niet wat te doen en begon ongerust in te ademen. “Sara? Wat zou Janne doen moest David haar iets rots smsen?”, mijn stem klonk doodongerust en onrustig. “Ernstige dingen Bill, hoe bedoel je, denk je dat…”, ze maakte haar zin niet af. “Godverdomme Bill, ga kijken waar Janne is!”, haar stem klonk schel en ik liet bijna mijn gsm vallen door de schrik en door de gevolgen die David zou kunnen veroorzaken. Ik liep zo hard ik kon terug naar de kamer, gooide de deur open en keek angstig de kamer rond. Ze was hier niet, godver, waar was ze? “Janne? Waar ben je?”, schreeuwde ik zo hard ik kon. Tranen rolden over m’n wangen en ik hoorde hoe voetstappen naderden. Ik stond te trillen op mijn benen en ik voelde dat ik meteen zou gaan hyperventileren. Georg, Gustav en Tom stonden hijgend naar me te kijken. “Wat is er hier aan de hand?”, vroeg Tom me ongerust. “David…sms…Janne…niet geloven… ik… weg.”, ik stotterde en raakte niet uit m’n woorden door de schuldgevoelens die ik had. "Janne heeft een sms gekregen van David, en blijkbaar was het een spottend bericht. Ik weet dat jullie haar verleden niet kennen maar dit is echt serieus. Sara vertelde me dat ze ernstige dingen zou kunnen doen met zichzelf.", ik huilde nog steeds, hoe kon ik dit nu zo uit mijn handen laten glippen, mijn Janne die toch niet had gelogen. “Bill? Waar is je zakmes naartoe? Normaal leg je dit toch altijd op je nachtkastje?” Ik keek als een gek rond en begon overal te zoeken. Waar was het? Daarstraks lag het daar nog! “Help dan toch zoeken verdomme!”, brulde ik tegen de jongens die als volslagen idioten naar me stonden te gapen. Ze schoten meteen uit hun voeten en begonnen te zoeken onder kussens, stoelen, dekens. “Bill, de badkamerdeur is op slot.”, zei Gustav met een gesmoorde stem. Ik stond als versteend naar het bezorgde gezicht van onze drummer te kijken. “Neen, dit kan niet.”, stamelde ik. Ik liep naar de deur, struikelde bijna over Georg zijn voet en begon toen als een gek te bonken. “Janneeeeee!! Janne alsjeblieft doe open! Janneeeeeeeeeeeee!!”

50. Tranen

Het bleef stil aan de andere kant van de deur. “Godverdomme…”, siste Georg tussen zijn tanden. “Denk jij wat ik denk?” zijn stem sloeg over van de hevige emoties en ik zag hoe een traan in zijn ooglid blok. Ik kon niet opgeven, niet mijn Janne. Met pijn in mijn handen begon ik opnieuw op de deur te kloppen. “Janne, liefje, alsjeblieft als je me hoort, doe dan alsjeblieft die deur open.”, ik schreeuwde en huilde op hetzelfde moment en zakte in elkaar toen ik opnieuw geen reactie kreeg. “Het is allemaal mijn schuld”, zei ik al snikkend tegen de jongens. “Als ik naar haar had geluisterd was dit allemaal niet gebeurd.” Ik sloeg met mijn vuist keihard tegen de muur en merkte dat de huid tussen mijn knokkels opengebarsten was en er liep een beetje bloed over m’n hand. “Tom, ga zo snel mogelijk naar de receptie en vraag een sleutel om deze deur te openen.”, zei ik met een schorre stem. Ik kon het zelf niet, ik had er de kracht niet voor en ik zag hoe Tom knikte en het meteen op een lopen zette. “Als we maar niet te laat zijn…”, zuchtte Gustav die hem verslagen op het bed had geploft. De sfeer was diep bevroren, onder het vriespunt en niemand wist wat te zeggen. Ik snikte nu nog harder, als Janne het niet haalde was dat enkel maar mijn schuld. Godverdomme als ik nu maar even naar haar had geluisterd in plaats van de koele kikker uit te hangen was dit allemaal niet gebeurd. “Wat als ze het niet haalt?”, vroeg Georg nu opvallend stil. Ook hij zat roerloos op een stoel, zijn handen in elkaar geweven en zijn schouders ineen gezakt. “Stop allemaal met te zeggen dat het slecht afloopt!!”, tierde ik voor heel de kamer. “Het kan niet, het mag niet en…”, ik kraakte nu helemaal en liet mijn hoofd op de grond vallen. “Janne…”, fluisterde ik op een triestige toon. “Zonder haar haal ik het niet.” Tranen stroomden op de grond en ik hoorde vaagjes hoe zware voetstappen naderden. “Wat is er hier gebeurd?”, vroeg de stem van Tobias die waarschijnlijk meegevlucht was met Tom. “Het is Janne.”, zei Gustav voorzichtig en ik zag hoe het gezicht van onze chauffeur vertrok. “Wel doe dan verdomme die deur open, Bill ga weg van voor die deur.”, zijn stem klonk krachtig maar ergens kon je wel een spoor van ongerustheid bespeuren. Ik voelde hoe Gustav en Georg me wegtrokken van voor de deur waarop Tobias meteen de sleutel in het slot stak. De klik klonk hol en stroomde door heel mijn lichaam. De deur zwaaide open en ik zag hoe Tobias wit trok van hetgeen hij nu kon aanschouwen. “Shit Janne…”, hij sloeg zijn hand voor zijn mond, nam met de andere de klink vast als steun en begon toen hysterisch te beven. “Bel de ambulance, shit, bel de ambulance!!” Ik kroop op mijn handen en knieeën naar het deurgat en kwam misselijk toen ik merkte hoeveel bloed er op de grond lag. “Neeeeeeeeeeeee! Janne, niet doodgaan!!!”, ik schreeuwde zo hard ik kon terwijl ik mijn vingers in het tapijt boorde. Ik merkte nauwelijks hoe Gustav druk aan het bellen was, het enige wat ik zag was een bebloede pols, haar hand die futloos op de grond lag en een grote plas bloed. “Janne, meisje, kun je mij horen?”, de zachte stem van Tobias zorgde ervoor dat ik nu nog harder begon te snikken. “Wat is er hier gebeurd?”, vroeg de vrolijke stem van Julie. “Nu niet schat, nu niet.”, zei Tom op een toon waar hij geen tegenspraak op dulde. Ze liep een beetje verder dan waar Tom stond waardoor ze nu een fractie van het tafereel in de badkamer kon zien. Haar gezicht vertrok meteen, haar vrolijke expressie vervaagde en een angstige trek rond haar mond kwam tevoorschijn. Ze rilde en beefde op haar benen en begon toen hardnekkig te tieren en te wenen. “Janneeeee!!!”, schreeuwde ze zo hard ze kon en ik zag door m’n tranen heen hoe Tom haar tegen zich aantrok. Ze snikte uit op zijn schouders, ze hield hem ontzettend goed vast en het deed me pijn om te zien hoe Tom haar trooste. Ik staarde naar de mensen die nu kwamen binnengestormd, mensen, dokters, verplegers,… Ik zat nog steeds als een geslagen hond in het hoekje van de kamer, haar bloedende handen, polsen, onderarmen voor me. “Ik geloof dat Bill het begeeft!”, hoorde ik nog net de stem van Georg schreeuwen voordat ik ernstig begon te schudden. Alles in mijn lijf voelde zwaar, alsof ik niets kon optillen. “Leg hem voorzichtig op z’n rug en haal een fris washandje om op zijn voorhoofd te leggen”, klonk het ergens heel vaagjes in de verte. Als Janne het niet haalde, dan zou ik het ook niet halen. Ik had haar de dood ingejaagd, niemand anders, alleen ik. Als ik geen zo’n grote rotzak had geweest was dit niet gebeurd. Als ik met haar had besproken hoe het kwam dat David een bericht gezonden had, was Janne hier nu misschien nog. Ik rilde toen iets kouds op mijn gezicht gelegd werd en opende moeizaam mijn ogen. “Welkom terug jij, we hebben er hier geen behoefte aan om twee mensen te verliezen.”, zei Tom half lachend, half serieus in m’n gezicht. Ik schoot recht en keek angstig rond. “Twee mensen verliezen? Oh God, zeg dat het niet waar is hé?”, gilde ik toen het tot me doordrong dat Tom al praatte over 2 mensen. Zijn hand hield me tegen aan mijn schouder en hij keek me bezorgd aan. “Ze is niet dood Bill, ze is niet dood.” Mijn hartslag begon opnieuw rustiger te slaan bij het horen van dit simpele zinnetje en ik keek angstig in het gezicht van de dokter. “Ben jij Bill?”, vroeg hij me ernstig. Ik knikte stroefjes en stond wankelend op toen hij me wenkte om mee te komen. Ik steunde tegen de muur om niet omver te vallen en kon me nog net vastgrijpen aan de deurklink toen ik het lichaam van Janne zag liggen. Een misselijk gevoel kwam bij me op en ik merkte hoe spierwit ik was toen ik mezelf in de spiegel zag. Haar lichaam lag futloos in de grond, haar haren volledig nat van het bloed, haar kleren hingen als lappen rond haar lijfje en ik slikte toen ik haar onderarmen bekeek. Overal waren nieuwe, open wonden in haar mooie armen gegrifd en ik merkte hoe mijn greep op de deurklink verslapte. “Je vriendin heeft geluk gehad, meneer Kaulitz. Ze heeft voornamelijk krassen gemaakt, maar niet meteen in de buurt van haar polsen. Ik geloof dat ze er niet toe geraakt is. Ze is van zichzelf gedraaid door het bloed dat ze is verloren.”, zijn stem klonk schel in het kleine badkamertje. “Dus het komt goed met haar?”, vroeg ik met een onvaste stem. Ik werd gestokt door m’n tranen en keek in haar vertrouwde gezicht. “Ze heeft veel bloed verloren, maar ze is niet in levensgevaar. Jullie mogen je van geluk prijzen dat je er zo vroeg bij was. Een halfuur later zou het haar fataal zijn geworden.”, hij nam haar lichaam vast om te kijken of ze nog andere kwetsuren had en keek toen opgelucht in m’n betraande gezicht. “Geen andere verwondingen, niet aan haar hoofd, niet in haar nek, nergens. Dit meisje heeft geluk.” Ik ademde opgelucht en snakte hevig naar adem toen mijn ogen op iets vielen. Naast haar hoofd stond iets geschreven en ik werd lijkbleek toen ik het kon lezen. Mijn naam stond in mooie letters op de grond geschreven, in bloed en daarnaast had ze een hartje getekend. Er naast lag het hartje dat ik haar kado gedaan had, ze had het blijkbaar van zich afgetrokken toen ze besefte dat ik haar liet stikken. Ik zakte in elkaar en kroop toen zo snel mogelijk naar haar. Ze hield echt van me, al heel die tijd en ik had aan haar getwijfeld. Ze voelde wat koud aan en het kon me niets maken dat ik helemaal in bloed was. Mijn handen streelden haar gezicht en met tranen in m’n ogen kuste ik haar lippen. “Het spijt me zo Janne, het spijt me zo.” Ik hief haar hoofd op om haar tegen me aan te drukken. Het voelde raar aan om het bebloede haar in mijn handen te hebben, maar het kon mij niets schelen, zolang ze het maar haalde. Er rolde een traan over mijn wang die terecht kwam op haar gezicht en ik rilde toen ze geen reactie gaf. Haar ogen bleven dicht en nergens was een spoor te bekennen van haar altijd lieve glimlach. Haar gezicht stond op emotieloos en ik besefte dat zij zo lang met zo’n gezicht had rondgelopen toen David haar had verkacht. Hoe kon ik haar nu niet geloven? Ik kon het mezelf niet vergeven dat ik haar zo had laten vallen, hoe kon ik nu niet naar haar geluisterd hebben, en waarom had ik haar in godsnaam alleen op mijn kamer gelaten? “Excuseer, mogen wij haar eventjes meenemen alsjeblieft?”, vroeg een vriendelijke verpleegster. Ze zag mijn ongeruste gezicht en lachte zacht. “Nee, ze hoeft niet met ons mee, we gaan haar hier in het bed laten liggen omdat we ons bewust zijn van jullie situatie met de band maar ze wordt wel aan een infuus gelegd. Ze heeft bloed verloren en dat moet ze zo snel mogelijk terug krijgen. Jullie waren net op tijd zodat we maar de kleinste hoeveelheid nodig hebben. Ze redt het heus wel.”, zei ze met een vriendelijk gezicht. Ik liet haar vol teleurstelling los en keek toe hoe ze mijn meisje voorzichtig begonnen uit te kleden om haar bebloede kleren weg te kunnen gooien. Ik bedankte de jongens toen ze teken deden dat ze eventjes buiten zouden wachten. Tom bleef als laatste wat langer staan en keek me bemoedigend aan. “Het komt wel in orde”, fluisterde hij en verdween toen. “Ja, het komt wel in orde”, herhaalde ik zachtjes zijn woorden. Ik kwam moeizaam rechtop, nam het kettinkje en klemde het in mijn hand. Ik keek toe hoe ze Janne terug aankleedden met de kleren die ik uit haar koffer had gehaald. De dokter haalde iets uit zijn tas wat ik kon opvatten als winden om haar wonden wat dicht te stoppen. Witte stoffen werden rond haar armen gebonden en ik huiverde toen je meteen rode vlekken zag verschijnen door het bloed dat nog steeds zijn kans zag om uit haar lichaam te ontsnappen. Ik merkte hoe de dokter wat bloed bij haar aftapte en dit meteen in een zakje stak. “Toch onderzoeken of er niets mis is met haar.”, verantwoordde hij zich. De verpleegster keerde zich tot me en nam me vast bij m’n schouders. “Je hebt echt een sterke vriendin, ze vecht voor haar leven. Ze is stabiel dus normaal gezien hebben we geen risico’s om haar te verliezen, maar ik blijf bij jullie om haar in de gaten te houden. Ik geef je mijn bieber, als er iets is dan druk je meteen op het knopje, oké?”, haar ogen zochten antwoorden in m’n starende blik naar Janne maar ik knikte dan uiteindelijk toch. “Ze komt in orde jongen, ze haalt het.” Ik lachte stroefjes en liep toen met ontzettend kleine pasjes naar het bed waar Janne rustig lag. Er zat een naald in haar linker onderarm en ik merkte hoe druppeltjes bloed, en doorzichtige vloeistof door het buisje in haar lichaam verdwenen. Zo stil mogelijk nam ik mijn plaatsje in naast haar op het bed, alsof ik bang was om haar wakker te maken. Ik nam haar hand voorzichtig in mijn beide handen en ik staarde naar haar heel kalme ademhaling. Ik was zo blij om zoiets simpels te zien, want dat betekende dat Janne nog leefde. Zo voorzichtig mogelijk probeerde ik het halsketting terug rond haar hals te hangen, dit was de eerste en laatste keer dat Janne dit uit gedaan had. Ik zou haar nooit meer, maar dan ook nooit meer verlaten. “Mogen we terug binnen komen?”, vroeg de onzekere stem van Gustav en ik zag hoe vier gezichten door het deurgat piepten. Ik knikte opgelucht van ja en enkele minuten later had iedereen zijn plaatsje terug gevonden in de kamer. Georg en Gustav zaten samen aan de andere kant van het bed, ze streelden voorzichtig de bovenarm van Janne en fluisterden elkaar onhoorbaar dingen toe. Tom had de stoel genomen die in de hoek had gestaan en had die naast mij gezet. Zijn hand lag steevast op mijn schouder en hij fluisterde me steeds bemoedigende woorden toe. Julie zat aan zijn voeten op de grond, haar gezicht constant op dat van Janne gericht. En zo bleven we allemaal zitten, allemaal opgelucht kijkend in het gezicht van mijn meisje die zo in het nauw werd gedreven dat ze geen andere uitweg kon vinden dan zichzelf van het leven te beroven. “Hoe is het zover kunnen komen?”, vroeg Julie zacht, onwetend ofdat ze die vraag wel mocht stellen. “Het is allemaal mijn schuld”, zuchtte ik terwijl ik met mijn duim het hand van Janne streelde. “Bill, stop met jezelf verwijten te maken.”, Tom zijn stem klonk hard maar zacht. “Het IS gewoon mijn schuld Tom, als ik naar haar had geluisterd, lag zij hier nu niet zo.”, er kwamen opnieuw tranen in m’n ogen toen ik naar haar lippen staarde. “Bill, wil je het ons uitleggen?”, vroeg Gustav nu aftastend. Ik beet op mijn lip om niet in tranen uit te barsten en keek toen triestig in de vier paar starende ogen. “Het begon allemaal met een bericht van David en ik …”, ik stopte en keek toen in het gezicht van een verbaasde Julie. “Jij spreekt Nederlands, kun jij mij vertellen wat hij heeft gestuurd?”, smeekte ik haar bijna. Ze knikte geruststellend en zocht toen kennelijk de gsm. “Waar ligt haar gsm ergens? Kunnen jullie wat helpen zoeken?”, vroeg ze. Ik zag hoe iedereen teken deed dat ik niet moest zoeken maar bij Janne moest blijven, en ze verdwenen dan om op zoek te gaan naar haar mobieltje. Ik nam van de gelegenheid gebruik om mij over Janne te buigen en haar op d’r voorhoofd te kussen. “Ik hou zoveel van je, geloof je mij?”, schokte ik in haar oor door de opwellende tranen en ik slikte ze weg toen Georgs stem door de kamer klonk. “Gevonden! Lag onder het bed, waarschijnlijk heeft iemand er per ongeluk tegen geschopt.”, hij hield de gsm in de lucht en wandelde toen naar Julie om hem te overhandigen. We keken nu allemaal zwijgend naar het blonde meisje die met gefronste wenkbrauwen en grote ogen het berichtje las. “Oh neen, dit is afschuwelijk”, fluisterde ze net iets te luid zodat we het allemaal konden begrijpen. Tom stond net naast haar en legde een hand op haar schouder om makkelijker mee te kunnen lezen, hoewel hij geen woord Nederlands verstond. “Wat schrijft hij?”, vroeg hij ongemakkelijk toen hij recht in de ogen van een verbaasde Julie keek. “Het is echt verschrikkelijk, Bill waarom heb jij haar niet gevraagd wat die jongen gezonden heeft?”, ze keek me onbegrijpend aan en ik kreeg een gevoel dat David iets ontzettends ongepast had gezonden. “Lees het nu maar gewoon voor.”, zei Tom om ergere conflicten te voorkomen. “Ha Janne? Hoe gaat ie? Aan het neuken met die homo? Zielig dat je me op zo’n manier moet vergeten. Ik dacht dat je beter kon dan dat. Kusje David.”, haar gezicht vertrok toen ze het woord “neuken” uitsprak en ik keek hoe Tom geschrokken naar me staarde. “Oh God, wie is de jongen in godsnaam om zoiets te zenden?”, siste hij ongeloofwaardig. Het werd opnieuw ijzig koud in m’n lichaam bij het horen wat die rotzak haar had gezonden. “Bill, die jongen is echt niet gezond meer!”, zei Georg aarzelend bij het zien van mijn kokende gezicht. “Ik doe die gast dood, ik meen het!”, brulde ik recht voor me uit. “Ik doe hem verdomme dood!” De sterke armen van Tom en Georg zorgden ervoor dat ik terug op het bed werd geduwd en ze keken me nu allemaal aan. “Bill, nu ga jij ons vertellen wat die David met Janne heeft gedaan. We hebben het recht, zeker nu.”, zei Tom zachtjes terwijl zijn vingers rond mijn polsen geklemd waren. Hij had gelijk, ze moesten het weten en ik keek onwennig van het gezicht van Janne naar de gezichten van m’n beste vrienden. “We hebben het recht om het te weten Bill”, zei Tom nu iets luider om zeker tot me door te dringen. Ik knikte, haalde diep adem en knipperde toen met m’n ogen door de tranen. “Janne heeft al veel mee gemaakt, veel meer dan jullie denken.”, ik keek hoopvol in de ogen van mijn vrienden, om een teken van bevestiging. “Janne heeft vroeger een vriendin gehad, Lien, die net zoveel betekende voor haar als Andreas voor ons.”, zei ik terwijl ik naar Tom wees. “Maar dat meisje heeft zelfmoord gepleegd, ze kon het niet meer aan en liet Janne dus helemaal alleen.”, ik werd gestoord door de zachte snik van Julie die me nu met betraande ogen aankeek. Ze knikte dankbaar naar Tom die lief een arm om haar heen sloeg. “Janne viel in een zwart gat, en ik kan jullie vertellen dat ze op het randje heeft gebalanceerd van springen. Maar daar heeft Sara gelukkig een stokje voor gestoken.”, ik stopte en begon te beven. “Oh God, Sara, ze weet het nog niet, ik moet haar bellen!”, begon ik hysterisch te gillen. De kalme hand van Gustav trok me terug naar beneden. “Ik heb haar gebeld, ze is onderweg naar hier.” Ik knikte en keek terug naar Janne. “Toen ze haar leven opnieuw wat had opgetrokken, samen met Sara leerde ze David kennen. Hij was ouder dan haar en woonde niet zover van haar. Ze bloeide open bij hem en leerde opnieuw de mening van liefde kennen.”, ik wreef onwennig met mijn handen over mijn jeans en merkte hoe haar bloed aan me hing. Het was best moeilijk om over de persoon te praten die mijn meisje had verwoest. “Hij leek heel lief te zijn tot hij haar voor de eerste keer sloeg.” Georg balde zijn vuist in een reflex bij dit horen en keek verwoed voor zich uit. Ik besefte dat David een ferme vuist in zijn gezicht zou krijgen moest hij hier nu voor hem staan. Ik wendde mijn blik van Georg af en staarde naar de grond. “Janne was zo bang voor hem dat ze hun relatie wou beëindigen. Ze wou dit doen voor zichzelf en is dan maar naar zijn huis gegaan. En daar heeft hij haar verkr…”, ik sloeg mijn handen voor mijn ogen omdat ik het niet meer aankon. De armen van Tom schoten meteen om mijn schuddende lichaam en voor het eerst vandaag voelde ik me veilig. Hij suste me door zachtjes in mijn oor te fluisteren. “Broertje, het lukt ons wel.” Hij liet me terug los toen ik knikte en ik merkte hoe de anderen verslagen voor zich uit staarden. “Da’s inderdaad wel een ferm verhaal. Ocharme Janne, en nu dat ze zo gelukkig was met jou kwam het voor haar wel als een klap aan om zoiets te moeten lezen.”, zei Gustav nuchter, maar toch aangedaan van haar verleden die ze nog steeds verborg voor hen. “Ik had haar nooit alleen mogen laten.”, snikte ik toen ik terug in haar gezicht keek. Verschillende schouderklopjes moesten een teken zijn van steun, maar niemand die me vertelde dat het mijn schuld niet was. Gewoon omdat ze wisten dat ik gelijk had, ik had haar niet alleen mogen laten. “Bill, het heeft geen zin dat je jezelf kapot maakt, ze haalt het en dit is het belangrijkste!”, zei Julie op haar beurt die me nu voorzichtig probeerde te knuffelen. Ik schudde mijn hoofd. “Als het niet van Sara had geweest lag Janne daar nu nog in de badkamer, en dan waren we wel te laat.”, zei ik toen ik besefte dat het alweer Sara was die haar leven had gered. “Sara heeft haar gered, niet ik.” Op het moment dat ik dit zei werd de deur krachtig opengegooid en ik zag hoe een hijgende Sara voor het bed bleef staan. Er liepen verschillende zweetdruppeltjes over haar voorhoofd, over haar wangen liepen tranen. “Hoe gaat het ermee?”, vroeg ze ongerust toen ze doordringend in m’n ogen keek. “Ze is stabiel, heeft wat bloed verloren maar ze redt het.”, zei Gustav nog voordat ik mijn mond kon openen. Ze liep naar de andere kant van het bed, liet zich erop ploffen en streelde zachtjes het voorhoofd van m’n vriendin. “Hoe heb jij haar in godsnaam alleen kunnen laten Bill? Je kon het toch wel weten dat het bericht van David niet goeds voorspelde. Hoe kon je?”, ze klonk verbitterd door haar verdriet om Janne. Ik liet me terug zakken op het bed en keek haar met betraande ogen aan. “Het spijt me zo enorm Sara, ik weet ook niet hoe dit kon gebeuren…” Ze schudde haar hoofd, keek kil in m’n ogen en zei toen streng: “Als jij iets met mijn zusje wil moet je haar vertrouwen Bill, alles wat ze tegen jou zegt is de waarheid. Wanneer ga je dat nu eindelijk eens beseffen?” Ze streek met haar duim over de handen van Janne en een traan liep over haar wang. “Ik moet nu van je horen ofdat je bereid bent om Janne te vertrouwen.”, zei ze zonder haar blik af te wenden van haar zus. Ze had gelijk, ze had Janne al zoveel keer gered en ik begreep dat ze dit moest weten. “Sara, ik hou van je zus. Ik kan niet zonder haar…”, zei ik met een gesmoorde stem. “Beloof het me Bill!”, siste ze nu ongeduldig. Het leek alsof ze dwars door me heen keek en ik sloeg mijn ogen neer toen ze me overmeesterde met schuldgevoelens. “Als je samen wilt zijn met Janne moet je haar verleden erbij nemen. Het is dit of niets Bill.” Ik knikte, en besefte dat Sara zoveel meer wist van Janne dan ik. “Ik beloof het Sara, ik beloof het.”, zei ik schor toen ik de wang van Janne lichtjes aanraakte. Er werd zachtjes op de deur geklopt en ik keek hoe het vertrouwde gezicht van David, onze manager, binnenstapte. “Ik heb net het nieuws vernomen. Hoe gaat het met haar?”, vroeg hij met een bezorgd gezicht. “Ze verkeert in een stabiele toestand, alles komt goed met haar.”, zei Tom in mijn plaats. Hij stond als versteend aan het voeteinde van het bed genageld en ontwaakte toen uit een slechte droom. “Ik heb jullie optreden voor vanavond geannuleerd, jullie zouden er toch niet met jullie gedachten bij zijn, had ik zo het vermoeden. Het kost me een fikse geldsom maar ik heb het er voor over. Jullie zouden toch niet van haar zijde willen wijken, al gaf ik jullie nog een miljoen. Dus blijf gerust hier, slaap vannacht eens enkele uren meer zodat we morgen terug de planning kunnen volgen, althans als Janne beter wordt.” Hij keek nog eens betreurd naar Janne, en liep toen terug naar buiten. “Pft alsof ik zal kunnen slapen vannacht”, zei Georg met een halve grijns op z’n gezicht. “Ja, wees blij dat we vanavond niet moeten spelen, dat ging een regelrecht fiasco geweest zijn.”, zei de stem van mijn tweelingsbroer. “Hé Bill, gaat het met je?”, vroeg Gustav en ik merkte hoe Sara me nu ook aankeek. Het huilen stond me dichter dan het lachen maar ik knikte dan uiteindelijk toch. “Ik hou gewoon zoveel van haar.”

51. Ontwaken

“Ik geloof dat jullie er goed aan zullen doen om eventjes naar buiten te gaan.”, verstoorde de verpleegster ons. Het had intussen weer ijzig stil geweest in de kamer en ik raakte toch wel wat opgelucht door haar stem die voor de verbreking zorgde. Ik merkte hoe de anderen gewillig rechtop stonden en gezamenlijk naar de deur liepen. “Dat geldt ook voor jou Bill.”, zei ze nu zachtjes. Ik schudde mijn hoofd, ik wou bij Janne blijven, ik wou aan de levende lijve zien wanneer ze haar ogen opende, ik wou de eerste zijn die ze zou zien als ze zou ontwaken. Ik wou er voor haar zijn, mijn schade inhalen om wat ik had gedaan, nooit maar dan ook nooit zou ik nog een meter van haar zijde wijken. Nooit meer! Ik gromde toen de verpleegster blijkbaar geen tegenspraak dulde en me bij de schouders op trok. Hoewel ik zeker een hoofd groter was dan haar bleek ze niet onder de indruk te zijn en kegelde me met de rest naar buiten. “Als er iets is dan biep ik je.”, fluisterde ze nog in mijn verdwaasde gezicht en de klik in het slot leek als een omheining tussen Janne en mij. Ik bleef naar de deur staren in de hoop dat ze terug open ging en ik in de gelukkige ogen van mijn perfecte meisje kon kijken maar ik verbeet mijn tranen toen ik besefte dat dit niet het geval zou zijn. Ik hoorde nog net niet hoe mijn hart aan het kraken was en een ferme pijnscheut zorgde ervoor dat ik kermend met mijn knie op de grond terecht kwam. “Bill gaat het met je?”, hoorde ik de bezorgde stem van mijn broertje. Hij voelde wat ik aan het voelen was, en ik zag hoe ook hij met een pijnlijke trek op zijn gezicht naar me toe kwam gestormd. Zijn handen ondersteunden me en geleidelijk aan kwam ik terug recht te staan. De scheut was uit mijn lichaam verdwenen maar mijn razende hartslag vertelde me dat hij zijn sporen had nagelaten. Ik keek in dezelfde ogen als die van mij en zag een vlaag van medelijden. “Het spijt me zo voor je Bill”, zei hij terwijl hij bleef haperen en toen zijn keel schraapte. Ik trok me tegen hem aan, het kon me niet schelen dat er vier paar ogen naar ons staarden. Tom was mijn evenbeeld, hij voelde mijn pijn aan en kon me dus op de meest nodige momenten helpen en ondersteunen. Ik hield van hem, om de persoon die hij was, om de verschrikkelijk sterke band die we hadden ondanks sommige discussies. Hij was mijn broer, mijn spiegelbeeld enkel en alleen met een andere verschijning. Ons gezicht leek als twee druppels water op dat van elkaar, niet kijkend naar de piercings en tattoos die ons toch van elkaar onderscheidden. Hij was de meest dierbare persoon die ik ook maar kon koesteren, zelfs nu ik mijn hart aan een meisje had verkocht. Hij wist wat Janne voor me betekende, had er nooit een kwaad woord over gerept omdat hij me het meest geweldige van de wereld toewenste. Als ik moest kiezen tussen alles in de wereld dan koos ik voor hem. Tom en Janne, alles waar ik voor leefde, en met de dag werd het moeilijker om een keuze te moeten maken tussen die twee. Het sneed als het ware door me heen dat ik ooit wel afstand van Tom moest nemen, ooit zouden we beide een gezin starten, het had geen zin om me voor te nemen dat we altijd, dag in dag uit, bij elkaar zouden zijn. Maar Janne zou er wel zijn, mijn Janne, mijn liefde, mijn zielsverwant, de persoon die van me hield, ondanks mijn brutale uitspatting van daarstraks. Dat had ik gezien aan het hartje dat ze had getekend bij mijn naam. Zelfs als ze zo in het nauw werd gedreven kwam ze nog openlijk uit voor haar gevoelens. Janne was Janne. Ik hield van haar, en besefte dat ik dit niet genoeg tegen haar gezegd had. Wat als er nu iets moest gebeuren, wat als Janne het nu toch niet zou gaan overleven, dan waren de laatste woorden dat ik ooit tegen haar had gezegd dat ze het hotel moest verlaten en dat ik haar nooit meer wou zien. Ze zou dan sterven met een compleet logisch haatgevoel voor me terwijl ik hartstikke veel van haar hield. “Ik hou van haar Tom, ik hou van haar…”, snikte ik in zijn oor doordat mijn hoofd op zijn schouder rustte. Zijn hand gleed rustig en kalmerend over mijn gekromde rug en gaf me zowel een goed gevoel als een beangstigend. Het zou me moeten troosten maar ergens kwam het over als een teken dat ik me er over moest zetten. Misschien was dit niet wat Tom bedoelde en ik merkte zonder mijn gezicht op te richten dat hij aanstalten maakte om iets te zeggen. “We weten dit Bill, ook Sara is er zich van bewust. Ik denk alleen dat je veel moeite zal moeten doen om Janne terug te overtuigen.” Hij had me net op het punt waar het pijn deed. Ik liet me terug gemoedeloos op de grond zakken en sloeg mijn handen voor m’n hoofd. Hoe was het allemaal zo ver kunnen komen? Waarom gunde David haar het geluk niet dat ze verdiende? En waarom had ik het lef niet om met Janne samen tegen hem in te gaan? Waarom had ik voor mijn eigen belang gekozen in plaats van het onze? Wij twee samen, zoals dat nu al een maand of 2 het geval was. Janne was er altijd voor me, kwam met me mee op tour, verwaarloosde als het ware haar carrière voor me en als die rotzak dan één berichtje naar haar zond liet ik haar al stikken. Hoe kon ik haar nu in godsnaam nog gaan overhalen dat mijn gevoelens voor haar zuiver waren? Tom had gelijk, ze zou enorm aan me gaan twijfelen en daar had ze alle redenen toe. Ik hield me voor ogen hoeveel toenaderingspogingen ik zou mogen uithalen om haar eindelijk van mijn ware liefde voor haar te kunnen overtuigen. Het zou niet makkelijk worden, dat wist ik nu al maar ik zou het volhouden, ik zou haar tonen wat ze met me deed, en vooral wat ze voor mij betekende. “Ik ga haar verdomme tonen hoe diep mijn gevoelens voor haar liggen Tom, dat zweer ik je bij hoog en laag.”, ik richtte me terug op en keek in de glunderende ogen van mijn broer. Hij had mijn moed terug aangewakkerd, en dat was nu net zijn hele bedoeling. Hij knikte trots naar me, kort maar trots en ik glimlachte naar hem terug. De andere stonden nog steeds voor de lift te wachten, druk in gesprek met elkaar en vermoeddelijk viel de naam ‘Janne’ meerdere keren. Hij kneep nog zachtjes in mijn hand voordat we samen richting lift wandelden. Het gesprek viel stil toen we ons erbij voegden en zwijgend stapten we met z’n zessen het rechthoekig hokje in die ons zou gaan afzonderen van het verdiep waar Janne levenloos in m’n bed lag. Ik keek recht voor me en zag hoe de gang versmalde toen de deuren zich eindelijk tegen elkaar sloten. De lift was bijzonder krap met zes mensen er in en ik haalde opgelucht adem toen ik als eerste stond om er terug uit te glippen. Frisse lucht zou me goed doen, de kille lentebriezen zouden me door m’n haren blazen en een lichte geur van bloesems zou mijn neusgaten prikkelen. Ik wou me net richting ingang begeven toen ik met gefronste wenkbrauwen tientallen meisjes op en neer zag springen. Niet dus. Ik draaide me al even snel om en liep met grote passen naar de balie. Een goeduitziende jongedame kwam met een grote glimlach voor me te staan. “Wat kan ik voor u doen, meneer?”, vroeg ze vriendelijk, ja natuurlijk het hoorde bij haar job. Ik schuifelde nerveus over de grond en keek haar toen even vriendelijk aan. “Is er hier achteraan het hotel geen open plaatsje waar wij eventjes naartoe kunnen? U ziet namelijk dat ik geen seconde gerust zou gelaten worden met die horde meisjes op m’n dak.”, zei ik toen ik al spottend naar de glazen deur wees. Er verscheen een voorzichtige grijns op haar gezicht toen ze merkte dat ik het soms wel op mijn heupen kreeg door de jonge fans en knikte toen. “Volgt u me maar.”, zei ze met een vriendelijke lach. Ik volgde haar, wenkte de andere die al even nerveus naar de gillende tieners staarden en luisterde naar de naaldhakken die een nogal irriterend geluid produceerden. Ze haalde een grote sleutelbos uit haar handtas, wist meteen welke ze nodig had en stopte die toen in een sleutelgat van een deur met een mat glas in het midden. Ik trok mijn ogen open toen ik een klein maar gezellig tuintje in me opnam. Het groene gras leek op de millimeter gelijk gemaaid, er stond een grote boom in het midden waaronder een picturaal bankje stond. Het leek net zoals in de films en ik grijnsde toen Gustav en Sara al rollend over het gras bewogen. We hadden dit echt even nodig, alle verstand op nul en alleen plezier maken. Tom had een plaatsje gevonden onder de grote boom en had Julie al snel op zijn schoot getrokken. “Dan gaat het nu tussen jij en ik hé”, zoemde de stem van Georg door mijn schedel toen ik voelde hoe zijn gespierde arm op mijn schouder leunde. Georg was ontzettend cool, een pleziermaker en een ontzettende flirter. Hij deed hem dan niet altijd zo voor maar hij liep toch wel in de schaduw van m’n broertje. Ze hadden beiden al een aantal meisjes achter hun naam staan en beschouwden het soms wel als een echte wedstrijd om zoveel mogelijk meisjes het bed in te krijgen. Al wist ik dan wel dat ze beide zo mak als een lammetje waren als ze eens het juiste meisje hadden gevonden. Zo was dit nu ook het geval bij Tom die Julie nu zachtjes over haar wang begon te strelen voordat hij lief zijn lippen op die van haar drukte. “Gaan we op het bankje zitten?”, vroeg ik hem zonder mijn blik af te wenden van het ontroerende tafereel. In mijn ooghoeken zag ik hoe hij knikte, en toen we op het bankje zaten leken de anderen ons voorbeeld te volgen. Met zijn zessen op het bankje geplakt, daar zaten we dan. Er viel opnieuw een stilte, niemand wist wat te zeggen, of eerder niemand wou als eerste iets zeggen. Ik grinnikte toen Gustav zijn mond opende. “Als dit hele gezooi eenmaal over is, dan trakteer ik jullie op een geweldig etentje. Het kan me niet schelen hoeveel het kost, we komen niets te kort.”, zijn ogen blonken als teken dat hij al vurig hoopte dat die dag aanbrak. “Dat lijkt me nu eens een enig idee van je Gusti”, grijnsde Tom en knipoogde naar Julie. “Wie wil er nu niet gaan eten op de kosten van iemand anders?” Ik had het kunnen denken dat Tom met zoiets op de proppen zou komen, maar ik wist wel beter. Tom was helemaal geen egoïst, en hij had er al helemaal niets tegen om iets van geld uit te geven. Waarom zouden we ook voor gierigaards spelen als we ons veel konden veroorloven? Ik moest toegeven, het leven liep toch wel makkelijker als je je geen zorgen meer hoefde te maken om de felbegeerde centjes. Daarom liep ook helft van de fans achter ons aan. Als het niet voor het geld was, dan was het om de eer op te strijken dat ze met één van ons het bed hadden gedeeld. Nou, het hoefde voor mij niet, ik had Janne, die mij niet wou verleiden met seks als resultaat en ze was zeker niet op m’n geld uit. Dat had ik ondertussen al ondervonden en ik kuste de ring die ik van haar had gekregen. Er woelde een vlaag van verkramping door me heen toen ik niet zeker wist of Janne de ring nog aanhad. Alles was zo snel gegaan dat ik er geen minuut had opgelet. Als ze al mijn ketting had uitgedaan, zou ze dan de ring nog aanhebben? Wat moest zij gedacht hebben toen ze zichzelf in de badkamer had opgesloten met een echo van mijn laatste woorden. Ik kromp in elkaar toen ik me in haar plaats stelde. Ze was veel te goed voor mij, ik verdiende haar niet. Ik verdiende het niet dat ze naast mij bleef liggen in de morgen, ik verdiende het niet dat ze me zachtjes kuste op m’n wang om me niet wakker te maken. En bovenal verdiende ik het niet dat ze van me hield. Ze hield van me, om welke reden dan ook en niet van iemand anders. “Hé, dagdromer, waar zit jij met je gedachten?”, vroeg Julie me door me sterk in m’n zij te porren. Mijn ogen verraadden als het ware mijn antwoord en ik zag hoe ze haar ogen neersloeg. “Sorry, verkeerde vraag.”, fluisterde ze. Ik streek snel met mijn hand over haar schouder als teken dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen. Ik zocht de ogen van Sara, die zich geketend had in m’n blik en ik merkte hoe ze me aan het screenen was. Ik wou haar laten voelen wat Janne voor me betekende, ik wou haar verdorie aantonen dat ik het met haar zus meende, en hoe ongeloofwaardig alles mocht klinken door daarstraks, ze moest me gewoon vertrouwen. Ze moest me op m’n woord geloven, het moest gewoon. Ze knikte kort, in een fractie van een seconde, niet zichtbaar voor iemand die ons niet in de gaten hield maar ik had het gezien. Haar ogen straalden een warme gloed uit, net zoals Janne zo vaak deed, en ik merkte nu nog maar eens hoe sterk ze op elkaar leken. Ze hadden dezelfde ogen, dezelfde neus en dezelfde vertrouwde trek rond hun mond. Sara was Janne, alleen een jaartje jonger, en ze deelden een ander verleden. Hoewel je dit niet lichtjes kon negeren, zag ik toch meer de gelijkenissen tussen die twee dan de verschillen. Akkoord, Janne had zowel een hartsvriendin verloren, letterlijk dan doordat Lien plots zelfmoord had gepleegd, en daarbij kwam nog eens David die haar lichaam verwoeste, maar Sara had alles van dichtbij meegevolgd. Ik had respect voor haar, haar ongelofelijk doorzettingsvermogen en haar sterke wil. Janne was sterk, maar Sara leek sterker. Misschien was het vroeger omgekeerd, toen Janne nog ‘maagd’ was op vlak van pijn en lijden. Misschien was Janne toen de meest indrukwekkende persoon qua wil, kracht en moed. En zelfs al vond ik dat ze dit nu nog steeds was, het deed me soms pijn om haar een steek te zien laten vallen. Janne was sterk, maar door in haar ogen te kijken kon je verder zien dat het krachtige pantser dat ze voor zich hield en kon je een fractie opnemen van haar fragiele persoonlijkheid, haar wantrouwen en haar gekrenktheid in zichzelf. Janne leed onder het feit dat ze Lien niet had kunnen weerhouden van de dood, en ze werd kapot gemaakt toen ook David niet alleen het mentale aspect van haar verwoeste maar ook haar lichamelijke aspect. Woede woelde terug door m’n lichaam en adrenaline kookte door mijn aders. Geschokt door mezelf en het besef dat ik hem serieus zou doodslaan als ik die rotzak tegen kwam, maakte me ongerust. Het voelde raar om zo’n grote haat voor iemand te koesteren, het voelde vreemd aan omdat ik dit nog nooit had meegemaakt. Ik werd terug in de realiteit gezogen toen Gustav vluchtig voor mijn vingers knipte en me duidelijk maakte dat m’n bieper aan het zoemen was. “Janne is wakker!”, stond op het schermpje te lezen. Mijn handen trilden bij het zien van de woorden en werden langzaam in mijn geheugen geprent. “Wakker… ze is wakker.”, fluisterde ik alsof het nog even tot me door moest dringen. Het leek allemaal trager te verlopen dan verwacht, ik zag hoe m’n vrienden in slow motion opsprongen van het bankje en elkaar bestookten met knuffels en kussen op de wang. Ik werd terug volledig meegezogen in het nu toen Tom me van het bankje trok en me met een breed grijnzend gezicht aankeek. Hij klemde zijn handen om m’n polsen, en sloeg die dan na een moment in m’n ogen te hebben gekeken om m’n lichaam. Het deed pijn, mijn lichaam, het leek alsof er overal blauwe plekken te vinden waren maar het zou allemaal gaan genezen. Janne was wakker, en dat was nu wat belangrijk was. Ik keek hoe breed glimlachende gezichten naar me toe kwamen gestormd om me nu één voor één innig te omhelzen. Sara kwam als laatste, ze was zo opgelucht dat ze waarschijnlijk niet merkte dat er een simpele traan over haar wang rolde. Ze aarzelde even voordat ze haar armen om m’n tengere lichaam vouwde, maar lachte toen en omhelsde me stevig. Ze snikte een beetje door de tumult, haar zusje had in godsnaam in haar eigen bloed gelegen en greep me toen vast aan m’n armen. “Het spijt me dat ik aan je twijfelde, ik moest het gewoon zeker zijn”, zei ze schor waardoor niemand haar kon begrijpen behalve ik. Ik veegde voorzichtig de traan van haar wang weg en nam haar mooie gezichtje in me op. “Ik beloof je dat ik Janne nooit meer in de steek laat, nooit meer!”, ik zwoer het door met twee vingers in de lucht plechtig voor haar te gaan staan. Ze grinnikte een beetje waardoor haar gezicht nu volledig opfleurde en ik kirde het uit toen ze plagerig een vinger in m’n zij plante. “Waar wachten jullie nu nog op?” “Komen jullie nu nog of wat?”, de stemmen van Georg en Tom galmden door elkaar toen ze al samen op me stonden te wachten aan de deur. Ik lachte bij het zien van hun stralende gezichten en zette toen een spurt in, recht naar de lift. Vol ongeduld drukte ik meerdere keren op het domme knopje, in de hoop dat de deuren meteen zouden open schieten. “God ik kon er al geweest zijn”, stamelde ik vol ongeduld. De deuren floepten nu eindelijk open en ik glipte meteen door een kleine spleet die al gevormd was. Ik moest haar gewoon zien, zo vlug mogelijk, koste wat het kost. Het leek een eeuwigheid te duren voordat de anderen nu ook een plaatsje hadden bemachtigd in het nog altijd krappe liftje en ik hoorde mijn hartslag in m’n keel toen Georg op het nummer drukte dat ons naar onze verdieping zou brengen. Ik tikte onbewust met m’n ringen op de metalen buizen en stopte toen een paar ogen me met een dreigende blik aankeken. De spanning was te snijden toen de deuren open gleden en ik perste de anderen eruit zodat Georg en Gustav nu vast bleken te zitten. “Bill! Stop met duwen verdomme!”, brulde de stem van Georg voor heel de gang. Ik kon gewoon niet meer wachten, ik moest haar nu zien, ik moest haar vertrouwde blik zien, ik moest haar kussen, God wat wilde ik haar zachte lippen op die van mij voelen. Het was de jongens eindelijk gelukt om heelhuids de lift uit te kruipen en ik merkte hoe mijn handen feller begonnen te zweten naarmate we dichter bij m’n kamer aankwamen. Het zachte geklop op de deur klonk voorzichtig door de gang, zich afvragend ofdat de anderen het wel mocht horen. De deur opende en ik keek over de hoofden van de anderen heen hoe de verpleegster opgelucht naar ons lachte. “Ze is wakker, wel nog zwakjes maar haar ogen vallen al niet meer dicht. Dring jullie wel niet teveel aan haar op oké. En Bill mag ik je nog even spreken?” Ik keek met een bitter gevoel hoe de anderen al binnen gingen toen ik nog buiten op de gang moest wachten. Haar helblauwe ogen keken me aan en op een bepaalde manier voelde ik aan dat ze me zou gaan waarschuwen voor iets. Ik kreeg gelijk. “Bill, Janne is nog heel zwak dus alsjeblieft, overrompel haar niet met knuffels en kussen. Ik weet hoe graag je haar ziet maar hou je toch even in oké?”, ze keek me nog steeds intigrerend aan en glimlachte zacht toen ik knikte. Ze draaide zich om en bedacht zich meteen. “Ohja, nog iets, het eerste wat ze zei toen ze ontwaakte was jou naam.” Ik voelde hoe een warme gloed door m’n lichaam racete en ik voelde hoe ik nu aan het stralen was. Ik hunkerde naar het moment dat ze nu eindelijk de deur voor me zou opendoen, zodat ik terug bij m’n geliefde zou zijn. Haar hand lag nu al op de deurklink en met een hol gevoel zag ik hoe ze de kamer binnenstapte. Met korte pasjes, een hevige ademhaling en een nerveuse tinteling in m’n handen liep ik nu ook naar binnen. De anderen hadden al hun plaatsje ingenomen maar ik zag hoe ze een plaatsje voor me hadden behouden, net daar waar ik al die tijd had gezeten. Ze staarden me allemaal aan toen ik langs het bed naar haar toe strompelde. Maar het maakte mij niets uit, het enige wat nu telde was Janne. Haar ogen aan de mijne gebonden en een lichte glimlach op haar gezicht toen ik naderbij kwam…

52. Alleen of samen?

We zijn 2 dagen verder, de jongens spelen vanavond hun laatste concert in Frankrijk om dan naar Duitsland te vertrekken. We waren nog steeds met zeven, Sara bleef hier nog tot het eind van de concerts in Frankrijk en ook Julie had verbazingwekkend toestemming gekregen van haar moeder om nog enkele dagen langer in Frankrijk te blijven. Tom had haar met glunderende ogen gekust toen ze de telefoon had ingehaakt met het goede nieuws. Het ging super tussen die twee, en ook tussen Sara en Gustav klikte het nog steeds goed, zelfs na die kus. Georg liep nog steeds met een betreurd gezicht rond door het gemis aan een vriendinnetje nu ook Tom om de vijf minuten aan de lippen van Julie hing. En Bill, die was nog steeds even lief voor me en probeerde zo veel mogelijk bij me te zijn, hoewel ik me meer en meer van hem afscheurde.
Ik ben al twee dagen wakker en hoewel ik me maar half bewust ben van wat er allemaal is gebeurd, voel ik me niet echt goed. De wonden die ik heb aangebracht zijn pijnlijker dan alle andere en ik word soms hijgend wakker van de pijn door een foute beweging in m’n slaap. Ik draag nog steeds de witte stoffen rond m’n arm, niet meer om het bloed tegen te houden maar wel om de afschuwelijke littekens te verbergen. Ik had ze gisteren voor het eerst gezien, samen met Sara die hier zou gaan blijven tot de concerts in Frankrijk afgelopen waren. Ze had me opgevangen toen ik bijna van mezelf was gedraaid door het zien van de wonden. Ze waren echt verschrikkelijk, diep en groot. Één voor één ontsierden ze mijn mooigebruinde onderarmen. Ze had samen met me gehuild en zoals altijd m’n krassen verzorgd en er terug een verse winde rond gedaan. Zij was de persoon waar ik het meest aan had, zij was de enige die mij had gered van mezelf. Als zij Bill niet had getelefoneerd dan had ik hier op dit eigenste moment niet meer gezeten. Ik had mijn leven aan haar te danken, hoewel het toch niet veel meer voorstelde. Het routine leventje heeft de draad weer opgenomen, de jongens hadden opnieuw een concert gespeeld, we hadden een ander hotel,… Maar ik heb zo het gevoel dat ik me er een beetje van afzonder. Ik bevind me meer en meer alleen op de kamer, ga ergens waar de jongens niet zijn en probeer zo veel mogelijk te zwijgen. Ik vermijd oogcontact met de jongens, vooral dan met Bill omdat ik er nog niet aan toe ben. Ik voel het aan dat Bill m’n verleden aan hen heeft verteld en voel me nu zo naakt tegenover hen, alsof ze nu plots mijn hele leventje kennen… Hij had het niet mogen vertellen, niet nadat ik hem zo bedrukkelijk had gevraagd om z’n mond te houden. Ik besefte wel dat hij in een moeilijke situatie zat maar dat wil daarom nog niet zeggen dat heel mijn verleden moest bloot gelegd worden. Nee, mijn vertrouwen in Bill is geschonden en het deed me pijn. Hoe kon hij nu beweren dat hij van me hield? Hij had me alleen gelaten, had me laten vallen, had zelfs niet eens naar me geluisterd wat ik te zeggen had over David. Hoe kon hij van mij nu nog gaan verwachten dat ik zou doen alsof er niets was gebeurd? Ik kon er niet tegen dat hij me constant aanstaarde, mijn blik probeerde te vangen of me zachtjes aanraakte. Hij zou wat meer moeite moeten doen dan dat, zeker na heel die situatie rond David. Hm David, nummer één in het verpesten van iemands leven. Lukt hem geweldig, moet ik wel toegeven. Eerst maakt hij doodleuk gebruik van mijn lichaam alsof het een stuk speelgoed is om daarna mijn geluk met Bill aan diggelen te slaan. Ja, een dikke proficiat voor onze vriend David. Pluim op de hoed, kus van de juf en een bank vooruit. Er liep een traan over m’n wang en ik deed de moeite niet om hem weg te vegen. Elke beweging die ik maakte deed pijn, al was het al een heel stuk beter dan voordien. Het deed me pijn om aan Bill te denken, zijn boze ogen stonden nog steeds op m’n netvlies gebrand, en was ook het laatste wat ik had gezien toen ik van mezelf was gedraaid. Ik vervloekte mezelf dat ik van hem hield, want zelfs nu kon ik het niet om hem te laten voor wat hij was. We waren nog steeds samen, dan wel in een heel dieptepunt maar ik kon hem niet loslaten. Hij is nu eenmaal de jongen waar ik zolang op heb gewacht, en hoewel hij me zo had laten vallen door me uit zijn leven te sturen, kon ik niet zeggen dat ik niet meer van hem hield. Hij had spijt, heel veel spijt, dat kon ik zo zien. En hij zei dat ook constant, toch enigszins op de momenten dat we alleen waren, wat voornamelijk s’nachts was. Ik sliep nog steeds bij hem in hetzelfde bed, maar had hem sinds het ongeval niet meer geknuffeld of gekust. Ik kon het gewoon niet… Het leek alsof mijn lichaam zich verzette van enig contact met hem, het had nog veel te veel moeite om zich te herstellen. Want ik wist dat als ik Bill zou gaan kussen, ik hem alles zou vergeven en vergeten. Hij moest het aan de lijve aanvoelen hoe ik me had gevoeld toen hij me liet stikken, anders zou hij het nooit gaan beseffen. Het werd tijd dat hij eens zou doorhebben dat ik altijd de waarheid tegen hem sprak, dat had ik mezelf beloofd. Liegen haalt niets uit, daar komt alleen maar miserie van. Ik ben gekrenkt doordat hij me niet geloofde, me niet op m’n woord vertrouwde toen ik zei dat ik David uit mijn leven had gebannen. Hij had me zelfs niet eens gevraagd wat er in het berichtje stond, hoe absurd was dat nou? Ik begreep het nog steeds niet hoe iemand je kan laten vallen zonder de reden ervan te weten. Als hij had gevraagd wat David had gestuurd, had hij dan ook nog zo gereageerd? Als hij wist wat voor David naar me zou sturen, zou hij dan nog het lef gehad hebben om mij te laten vallen als een baksteen? Ik dacht het niet… Ik schrok op van mijn gedachtengang toen ik een licht geklop op de deur hoorde. Ik zei niets, wist dat het toch Bill zou zijn en bleef het raam uit kijken. Ik zag in de weerspiegeling van het hotelvenster hoe zijn ogen bedroefd op mij gericht waren, alsof ze hoopten dat ik me zou gaan omkeren en hem zou kussen. Ik voelde hoe hij even twijfelde om me over m’n bovenarm te strelen maar hij deed het dan uiteindelijk toch. Ik huiverde een beetje bij zijn warme aanraking, net zoals altijd vol liefde en genegenheid. Hij stond nu naast me, ik zat op de rugleuning van de stoel, en keek naar een punt in de verte. Ik zei niets, en hij ook niet. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe hij op z’n lip beet en meer met zijn ogen knipperde dan nodig was. Ik maakte het hem moeilijk, ik was er me ook van bewust maar hij moest inzien dat niet alles zomaar in zijn schoot zou worden geworpen. Het betekende niet dat hij als zanger van Tokio Hotel alles kon krijgen wat hij maar wou, toch niet als het op heb gebied van mij kwam. Hij mocht zich van geluk prijzen dat ik hem een tweede kans gaf, want niet veel mensen konden dit van me zeggen. Ik was niet echt iemand waarmee je veel kon doen of mee kon gaan spelen. Ik gaf de mensen allemaal een kans, één maar. Als zij het wilden verkloten dan deden ze het maar, het kon mij geen moer schelen. Maar Bill was een andere zaak, de eerste persoon die van mij een tweede kans kreeg. Daarom dat het voor mij ook raar aanvoelde om zo tegen hem te doen, ik wist niet hoe ik op hem moest reageren. Iemand een tweede kans geven was een heus werkpunt voor mij, iets waar ik me volledig op moest focussen want ik wou hem ze geven. En omdat ik wist dat hij ze met beide handen zou grijpen had ik toegezegd. Vrienden van me konden het evenaren: ik was tegen iedereen vriendelijk totdat ze mij iets aandeden, toen werd de knop omgedraaid en werd ik de grootste bitch ooit, moeilijk om nog te kunnen overtuigen van hun goeie bedoelingen. Ik was me er zelf van bewust, ik stond op m’n strepen. Ik merkte hoe Bill diep zuchtte en toen voorzichtig zijn hand op m’n dijbeen plaatste. Ik sloot m’n ogen en hoopte hevig dat hij z’n hand zou wegdoen. Ik beelde me in hoe alles zou geweest zijn moest hij anders hebben gereageerd, dan waren we nu waarschijnlijk volop aan het kussen en had ik geen pijnlijke krassen in m’n onderarmen. Hij wist dat ik er nu over nadacht en schraapte zijn keel. “Janne? Wil je me alsjeblief aankijken?”, zijn stem klonk bibberig, alsof hij elk moment in tranen kon uitbarsten. Hij keek me zo smekend aan toen ik m’n ogen opende dat er binnen in me iets knapte. Ik wou hem helemaal niet zo behandelen… Zijn hand trilde nog steeds en ik slikte toen ik het bedroefde gezicht van Bill grondig bekeek. Het leek alsof hij in die paar dagen 10 jaar ouder was geworden, zijn ogen straalden geen vrolijkheid meer uit zoals altijd maar zaten diep en leken ontzettend droevig. Hij had wallen onder z’n ogen, want ik wist dat ook hij nauwelijks sliep s’nachts net als ik. Zijn mondhoeken hingen schuin naar beneden, niet van plan om zijn schitterende glimlach te laten zien. Hij leek magerder dan tevoren toen ik merkte hoe zijn kaken wat ineen vielen. En ik besefte dat ik op elk ander moment hem zou gaan knuffelen bij het zien van z’n gezicht maar vandaag lukte het me niet. Niet na het ongeval. “Janne?”, fluisterde hij toen hij merkte hoe ik hem bleef aanstaren. “Wil je even naar me luisteren?”, vroeg hij met een onvaste stem. Het deed me pijn om hem zo te horen, gekraakt en gekwetst… Ja dat was wat ik had gevoeld toen hij de deur had dichtgeslagen. Ik kreeg het terug koud toen hij z’n hand uiteindelijk van m’n dijbeen weghaalde en hij keek me nu verslagen aan. “Ik weet dat je zit te twijfelen over ons… En daar heb je alle redenen toe, ik heb me als een echte rotzak gedragen, net als David, op het moment dat ik je vriend moest zijn en je steunen. Ik weet dat dit alles mijn schuld is en ik heb er echt zoveel spijt van. Je moet me geloven Janne, ik kan niet zonder je, en het doet me pijn om je hier zo te zien zitten. Je bent er nog, maar niet meer bij mij. Je aanwezigheid sluipt hier ergens rond zonder dat ik me aan je kan verwarmen. Ik voel zo’n leegte nu ik je niet meer tegen me aan kan drukken en m’n lippen lijken wel verdoofd nu ze je de jouwe niet meer kunnen aanraken. En ik weet dat ik het verdien, alles, ik zou het zelfs begrijpen moest je me verlaten… Ik hoop alleen maar dat je weet wat je voor me betekent en dat ik van je hou. Alsjeblieft Janne, geloof me wanneer ik je zeg dat ik van je hou.”, zijn stem stokte en ik zag hoe tranen in z’n ogen blonken. Zo leek hij nu nog droeviger dan daarstraks en ik wendde mijn blik af toen het me te veel werd. Ik kon het niet, alles deed me pijn, zelfs Bill. “Het spijt me zo Janne, alsjeblieft, laat me er terug in, hier zo…”, fluisterde hij terwijl zijn wijsvinger wees naar de plaats waar mijn hart klopte. Hij bleef me hoopvol aankijken en zijn blik versomberde toen ik niet reageerde. Met ineengezakte schouders draaide hij zich om en liep terug naar de deur. Ik slikte mijn prop door en liet een traan ontsnappen. “Bill?”, hoorde ik mezelf met een krakerige stem zeggen. Het was nu al een paar dagen dat ik nauwelijks iets zei en ik raakte versteld hoe mijn stem nu klonk. Ik kroop moeizaam van de stoel en ging er nu naast gaan staan, met mijn rug naar het raam gekeerd, mijn ogen op Bill gericht. Hij draaide zich voorzichtig om en schaamde zich blijkbaar zo hard om wat zijn gedrag had uitgelokt dat hij me nauwelijk durfde aan te kijken. “Jij zult me nu wellicht slecht nieuws vertellen hé?”, vroeg hij ontzettend stil en nauwelijks hoorbaar. Hij leek zijn hele trui af te zoeken naar het enige pluisje om weg te plukken zodat hij zich kon bezighouden om ook maar niet in m’n ogen te hoeven kijken. “Bill?”, vroeg ik nog eens. Hij keek me angstig aan en schuifelde dan maar met z’n voeten over het tapijt. Ik stak m’n arm uit en deed teken met m’n vinger dat hij nader moest komen. Zich afvragend wat er nu zou komen zag ik hoe hij naar me toe strompelde. Hij was bang, dat droop van zijn gezicht af, bang dat ik zou gaan slaan of dat ik hem zou gaan zeggen dat het niets meer tussen ons kon worden. Dat het over and out zou zijn, en dat het sprookje toch slecht zou gaan uitdraaien. Hij stond nu bijna volledig tegen me, met zijn blik op de grond gericht, afwachtend op het pijnlijke verdict. Maar daar kwam niets van in huis, ik sloot mijn armen om zijn lichaam en trok hem volledig tegen het mijne. Ik voelde hoe zijn hartslag aan een razendsnel tempo sloeg en kreeg het warm toen zijn armen zich meteen achter mijn middel verstrengelden. Zijn hoofd lag op m’n schouder en ik merkte hoe hij me echt zo stevig mogelijk tegen zich aan trok. Ik haalde voorzichtig mijn armen weg en sloeg ze nu zachtjes rond z’n nek. Wang tegen wang, onze hartslag op hetzelfde tempo en hetzelfde opgeluchte gevoel dat door onze aderen stroomde. “Alsjeblieft Janne, hou terug van me.”, zei hij zacht toen zijn lippen vluchtig mijn wang aanraakten. Hij trok zich wat van me af om me in de ogen te kunnen kijken, ze waren al niet meer zo bedroefd, er schuilde terug een vlaag van hoop in en ze blonken al wat meer dan een paar minuten geleden. “Alsjeblieft…”, lipte hij naar me waarop hij z’n ogen sloot. Ik kraakte nu volledig, hij smeekte me zo, ik hield nog zoveel van hem. Ik volgde mijn gevoel en schoot plots vooruit waardoor ik met m’n lippen vlak op die van hem terecht kwam. Het voelde zo vertrouwd en ik besefte dat ik hem in die paar dagen echt wel had gemist. Hij leek de schok te boven te komen toen hij me lief terug kuste en me zacht over m’n wang te strelen. Dit was de Bill waar ik op verliefd was geworden, die me zo zacht en teder behandelde dat ik ter plekke voor hem smolt. Hij twijfelde even, maar sloeg dan toch zijn armen om m’n middel en trok me hevig naar zich toe, nog steeds onze lippen op elkaar. Ik wist dat als ik mijn ogen zou openen dat er tranen over m’n wangen zouden stromen, maar dat maakte mij niets uit want ik vermoedde dat dit bij Bill net hetzelfde zou zijn. Alles wat belangrijk was, was dit. Bill en ik tegen elkaar, elkaar verwarmdend met de liefde voor de ander. Ik had toegegeven aan m’n gevoelens, Bill had nog steeds mijn gehele hart, zelfs na alles wat er was gebeurd. Maar het was zijn laatste kans, en dat zou ik hem ook nog eens duidelijk moeten zeggen. Hoewel ik er bijna van overtuigd was dat hij nu wel zijn lesje had geleerd, hoopte ik erop dat hij zijn kans gretig zou gebruiken. Hij liet me los, bekeek me nu opnieuw met zijn liefdevolle ogen en glimlachte toen voorzichtig. En inderdaad, enkele tranen rolden over z’n wangen toen ik hem aankeek. “Bedankt liefje…”, stotterde hij een beetje. Hij besefte het, met heel zijn hart, dat dit het moment was om zijn overtuigingen van z’n liefde aan mij te tonen. “Ik laat je nooit meer alleen, nooit meer. En geloof dat maar op het hoofd van mijn moeder.”, probeerde hij al lachend te zeggen, opgelucht omdat ik hem niet aan de deur had gezet. Hij giechelde een beetje nerveus en nam toen tenslotte mijn hand vast. “Janne, ik beloof het je…”, zei hij nu krachtiger en kuste toen de ring die om mijn ringvinger sierde. Ik kreeg op dat moment een flashback en rilde van kop tot teen. Ik herinnerde me hoe ik het kettinkje van me af had gerukt en het naast me had gegooid. Met het bloed van de eerste wonde had ik Bill zijn naam geschreven en er een hartje naast getekend. Het was niet gelogen, zelfs al zou ik op de moment gaan sterven, ik hield nog steeds van hem. En dat wou ik hem ook meedelen. Het was niet de bedoeling geweest dat ik hier nog zou zijn, levend… Ik had me eerst bewust pijn gedaan, met het zakmes van Bill, om dan uiteindelijk als laatste mijn polsen over te snijden. Maar het was me niet gelukt, mijn lichaam vond dat het nog niet de juiste moment was om afscheid te nemen van het leven. Ik was van mezelf gedraaid door het verloren bloed, niet omdat ik moest sterven. Mijn lot wou het anders, ik zou opnieuw gered worden van de nakende dood, om daarna mijn leven opnieuw moeizaam op te nemen. Met of zonder Bill… En nu hij me opnieuw zo liefdevol aankeek besefte ik dat het met Bill zou zijn. “Het spijt me dat ik je niet genoeg heb gezegd dat ik oprecht van je hou Janne. Maar ik beloof dat ik dit nu wel zal doen, zoveel ik maar kan. Dat is wel het minste wat ik kan doen. En wees er maar zeker van dat ik alles voor je zal doen om je opnieuw goed in je vel te laten voelen. Ik zal je nog meer liefhebben dan voordien…”, hij klonk al veel zelfzekerder en vastberaden en dat was ook nodig om bij me door te dringen. Het zou een moeilijke opgave worden, maar het lukte ons wel. Samen…

53. Lien

Grinnikend zaten 6 mensen in het busje, ik minder lachend dan de rest. Gustav was op het genieuze idee gekomen om onze laatste uurtjes samen te spenderen door te gaan bowlen. Ja, inderdaad, bowlen hoe marginaal klonk dat nu niet? Tom was gierend van het lachen de kamer binnen gestormd toen Bill en ik aan het praten waren, en hij had ons sterk aan onze handen meegesleept naar beneden. Hoewel zij deden alsof ze van niets wisten voelde ik me anders bij hen dan de voorbije maanden. Het voelde onwennig aan om te weten dat ze nu allemaal weet hadden van m’n pijnlijke verleden en ik kon er niet tegen dat ze me soms met zo’n blik van medelijden aankeken. Ik wou het niet, ik wou dat ze me bekeken als de Janne die ik was geweest zonder dat ze mijn verleden kenden. Ze waren allemaal opgelucht dat ik nog leefde, hoewel ik me daar soms ongemakkelijk bij voelde. Het was niet de bedoeling geweest dat ik hier nog zou gaan zitten, en al het minste dat ik nu de hand van Bill op m’n dijbeen zou zien liggen. Ja, hij deed zijn uiterste best voor mij, hij stond constant aan m’n zij, niet van plan om ook maar een meter op te gaan schuiven. Hij behandelde mij als een prinses en hoewel het heel leuk aanvoelde, leek het toch niet hetgene te zijn dat ik nodig had. Ja ik had hem een tweede kans gegeven, en nee ik twijfelde er niet aan maar toch had ik zo het gevoel dat ik iets miste. Ik miste het gevoel van enkele dagen geleden, oppermachtig en super gelukkig zijn. Ik zou alles geven om enkele dagen terug te kunnen keren, het smsje van David te deleten en samen met Bill de tijd van m’n leven mee te maken. Maar het was nu niet zo en ik moest me er maar bij gaan neerleggen. Gedane zaken kunnen niet worden teruggekeerd en ik besefte het maar al te goed. Felle pijnscheuten in m’n onderarmen waren daar het levende bewijs van. Wat als ik ze niet had aangebracht maar meteen mijn polsen had overgesneden? Dat klonk al veel beter in m’n oren, want nu zat ik hier nog steeds, met een kermende pijn in m’n armen en een ongelofelijke drang naar de dood. Het had beter anders geweest, ik mocht hier niet meer zitten. Niet nu, niet na alles wat er was gebeurd. Ik hoorde dood te zijn, ik hoorde nu terug herenigd te worden met Lien die nu al een heel eind op me aan het wachten was. Het moest gewoon, dat stond vast… Mijn leven had geen zin meer, niet nu alles aan diggelen was geslagen. Zelfs al zat ik hier nu in een busje met de meest fantastische personen die je je ook maar kon inbeelden, had ik geen greintje gevoel dat ik gelukkig was. Niets, noppes, nada. Ik hoorde hier niet thuis, niet in het wereldje van gelukkig zijn, niet in het wereldje van de jongens, nergens… Mijn plaats was bij Lien, al altijd geweest, alleen besefte ik het nu pas. Zij had haar leven opgegeven toen ze geen uitweg meer vond voor haar problemen. Ze had zo geleden, ze had me bijna verpletterd toen ze snakte naar affectie, iets wat ze nooit had gekend. Met een moeder die haar elke dag sloeg en een vader die meer plezier had aan haar dan aan haar moeder zag ze geen andere uitweg. Ze had geen broer of zus die zich over haar kon ontfermen en ik was net te laat in haar leventje gekomen. Net te laat om haar te kunnen weerhouden om niet te doen wat ze al zo lang van plan was. Ik huilde zachtjes toen ik haar gezicht voor me inbeelde. Ze was toen al zo mooi, hoe moest ze er nu dan uitgezien hebben? Ik herinnerde me hoe ze van dat blinkend zwart haar had, te zwart dan normaal. Toen ze nog leefde kwam het net over haar schouders en ze vlocht het vrijwel alle dagen. Ze had van die felgroene amandelvormige ogen die dag in dag uit probeerden te stralen ondanks haar pijn en verdriet. Ze had ongeveer dezelfde mond als ik, net iets groter en haar lippen waren iets volumeuzer. Ze had een scherpe neus met één geboortevlekje in het midden. Ze was altijd de kleinste van ons twee, net 10cm kleiner dan ik. Lien was het mooiste meisje die ik ooit heb gekend, en hoewel iedereen zei dat we heel goed op elkaar leken zag ik haar als een prinses en ik was slechts haar vriendin. Ik had het geluk dat zij uit alle andere meisjes mij had gekozen om binnen te laten in haar fragiele wereldje. Slagen, verkrachtingen, en scheldwoorden waren voor haar dagelijkse kost. Ik memoriseerde me hoe ik de eerste keer in elkaar was gezakt toen ze me vertelde over haar ouders. Haar moeder was heel afhankelijk van de alcohol, haar vader zat hevig aan de drugs en had problemen op z’n werk. Haar ouders liepen langs elkaar heen, niet wetende van elkaar dat ze hun dochter zo’n pijn deden. Nuja, ik noem dit geen ouders meer maar beulen, geen mensen om kinderen te krijgen als ze maar zo’n liefde ervoor voelen. Liefde, dat was wat Lien het meest nodig had, en ook het meest moest missen. Mijn hart sloeg alleen maar voor haar, ik wou haar alle liefde geven dat in m’n lichaam raasde, hopende dat ze zich ermee kon voeden. Beetje bij beetje begon haar huid terug wat kleur te krijgen, heel langzaam maar het werkte wel. Ik kon haar helpen, ik Janne Vermeersch. Ik was het meisje die haar terug kon laten openbloeien en voor het eerst in heel mijn leven kon ik mezelf toegeven dat ik trots op mezelf was. We spraken elke dag na school af, zaten ofwel de hele avond bij mij thuis, of bij haar op d’r kamer. Die avonden waren de enige dat ze geen slagen kreeg. Als ik dat had geweten had ik haar bij mij in huis gehaald, het kon me dan totaal niets schelen dat haar ‘ouders’ haar zogezegd zouden missen. Wat zouden zij in godsnaam gaan missen? Hun manier om zichzelf te verlossen van hun problemen? Hun pispaal waarmee ze alles konden doen? Ik walgde van hen, nog steeds, elke dag dat ik wakker werd zag ik hun gezichten voor m’n ogen en elke keer sloeg mijn hart verwoed het tempo verder. Wie was ik als meisje van 14 om hen op hun fouten te wijzen? En wie ben ik nu als jongedame van 20 om daar nu nog iets aan te veranderen? Lien was dood, weg van mij, wachtend hier boven. Wachtend op de tijd dat we opnieuw samen zouden zijn, om elkaar terug lief te hebben, net als toen… Ik schrok op toen ik de geur van Sara rook en toen ze blijkbaar heel dicht bij m’n gezicht was. “Jij denkt er nog niet aan om Lien achterna te gaan, heb je dat gehoord?”, haar stem klonk bezorg en krachtig, net wat ik nodig had om alle gedachten van daarnet te wissen. Het verbaasde me zo dat zij aanvoelde wat ik aan het denken was. Ze bleef me aankijken, geduldig wachtend op enige reactie van mij, of die nu positief of negatief was. Met een stroeve glimlach gaf ik haar een positief antwoord. Sara was mijn alles, mijn houvast doorheen de jaren, doorheen de moeilijke periodes en vooral doorheen mijn miserabele leventje. Zeg maar dat ze mijn rode draad is, zo begrijpt iedereen me. Mijn zusje, net een jaartje jonger dan ik, en zo goed gelijkend op mij. Sara was mij, hoewel ik meer had meegemaakt, zij had het gewoon aan mijn zijde beleefd. Dus ik kon niet zeggen wie het zwaarder had dan de andere. Ik omdat David me niet met rust liet, of Sara die werd geconfronteerd met mijn angsten? Mijn angst om alles terug te verliezen, alles wat ik had opgebouwd in die paar jaren. Al ons bloed, zweet en tranen zou dan voor niets zijn geweest, alsof het slechts bedoeld was om in elkaar te vallen. Zij had naast mij gelopen, mijn hele weg lang, zonder van m’n zijde te wijken. Zij hield mijn hand vast als ik door mijn benen zou zakken, en zij gaf me een duwtje wanneer ik bleef haperen. Zij nam me op haar rug als ik moe was en zij kuste me zachtjes als ik nood had aan affectie. Mijn zusje, mijn alles… Zij nam de plaats in van Lien, alles wat ik had gemist vond ik in haar terug. Ze was Lien niet, ze was mijn zusje. Ze was beter, liet me nooit alleen en verliet me niet. Integendeel, ze kwam telkens naar me toe. Zelfs nu, nu ze door had dat ik slechte gedachten kreeg. Zelfs nu liet ze me niet in de steek maar vormde ze een vangnet waar ik op kon terugvallen als het eventjes niet meer lukte. Zelfs nu kon zij mij meer liefde geven dan Bill ooit zou kunnen doen. En daar zat het nu net fout, na het ongeval had ik niet meer het gevoel dat Bill me kon geven wat ik nodig had. Hij had zo verkeerd gehandeld door me als vuil te laten stikken, zonder enige reden ook. Hij had geen greintje medelijden gevoeld toen David me dat bewuste smsje had gestuurd, neen, hij had aan zijn eigen belang gedacht. Aan zijn eer die zou gekrent worden als het zou uitkomen dat zijn vriendin nog iets te maken had met haar ex. Hij had me zonder enige uitleg zijn leven uit gestuurd en dat kon ik hem nooit vergeven. Het zou nooit meer worden wat het was geweest, ik zou hem nooit meer kunnen kussen zonder dat ik zou nadenken over wat er is gebeurd. Nooit, maar dan ook nooit zou ik hem nog mijn lichaam kunnen tonen. Ik voelde me niet langer veilig bij hem, niet langer het meisje van zijn dromen… Dat heeft hij me wel duidelijk gemaakt door me zo te laten vallen. En hoewel hij ook benadrukte dat hij alles voor me zou doen, had ik toch geen goed gevoel over dit alles. Ik had hem daarstraks nooit mogen kussen want nu koesterde hij opnieuw de hoop dat het in orde zou komen tussen ons. Ik keek bedroefd naar zijn hand, zijn lange smalle vingers die uitmondden in zwarte nagels. De ring die ik voor hem had gekocht rond zijn ringvinger, precies waar ik hem had achtergelaten. Nog geen millimeter verschoven, trouw op post. Hij heeft zijn betekenis een beetje verloren na alles. Wat voor mij als bindend werd gezien toen ik hem had gegeven, leek nu als een gewone ring. Het emotionele aspect was verdwenen toen hij me had toegeschreeuwd dat ik moest oprotten, het knapte op dat moment dat hij de deur toegeslagen had. Wat had het nog voor nut dat ik hem droeg als ik niet meer in z’n betekenis geloofde. Met pijn in het hart zag ik hoe mijn hand naar me toe kwam en hoe ik met m’n vingers mijn ring afdeed. Bill zag het, kneep met tranen in z’n ogen in mijn dijbeen en snikte toen hij zag hoe ik hem in m’n broekzak stopte. Hij keek me ontzettend bedroefd aan en alle hoop die eventjes in z’n ogen was verschenen verdween nu opnieuw om plaats te maken voor een gekwetste en verlaten blik. Hij rilde helemaal en leek niet meer normaal te kunnen ademhalen. Hij schudde en stokte in elke beweging die hij maakte en kneep toen nog harder in m’n vel. Het deed me pijn, pijn dat ik hem op zo’n manier moest duidelijk maken dat dit niet kon lukken. Het kon gewoon niet, ik kon niet vergeten wat er was gebeurd. Vaak geloven personen zo hard in de ander dat hun relatie uiteindelijk op hun pootjes terecht kwam, maar dat geloof bleek er bij mij niet te zijn. Hoe graag ik Bill ook zag, zag ik het nut er niet meer van in om te vechten voor iets dat niet waar bleek te zijn. Liefde op zich was niet genoeg om ons te kunnen redden, niet als aspecten als vertrouwen en geloof duidelijk niet te vinden waren. Hoe kon ik hem nog vertrouwen en hoe kon ik er zeker van zijn dat dit de laatste keer was dat hij me dit zou aandoen? Ik besefte dat hij zijn fout had ingezien, maar waarom zou hij het niet meer opnieuw doen? Waarom zou hij bij een ander berichtje nu plots wel gaan vragen wat er in staat zonder me wantrouwig aan te kijken? Waarom? Zijn hand verslapte zijn greep en viel futloos naast zich op de achterbank, het plekje waar we altijd zaten. Er vielen geluidloos tranen op zijn jeans waardoor er nu donkere plekken tevoorschijn kwamen. Het leek alsof hij alles uit zich liet stromen toen ik zag hoe de tranen bleven komen. Ik rilde ook, het sneed door me heen om te zien wat ik weer had gedaan. Iemand anders gekwetst, ik was geen haar beter dan David… Ik merkte hoe het busje aanstalten maakte om ergens te gaan parkeren en staarde uit het raam om eventjes niet naar Bill te hoeven kijken. De schuifdeur schoot open en zoals gewoonlijk sprong Tom er als eerste uit, gevolgd door Julie, Georg, Gustav en Sara. Ik moest wachten op Bill, die als eerste moest opstaan. Hij maakte geen indruk om het busje te verlaten en ik slikte toen hij met zijn nagels over zijn handpalm streek. Witte strepen tekenden eventjes zijn huid om dan uiteindelijk terug te vervagen. Hij prutste aan de ring die ik hem had gegeven, twijfelend ofdat hij hem ook zou gaan uitdoen. Hij zuchtte, liet zijn handen in z’n schoot vallen en stond toen op om het busje uit te kruipen. *** Door de ogen van Bill: ik kon me nog net vasthouden aan de hoofdsteunen van de zetels om niet door mijn knieeën te zakken. Het gevoel dat nu door m’n lichaam raasde was het meest zware dat ik ooit had meegemaakt. Janne had de ring uitgetrokken en dat kon maar één ding betekenen: het was over tussen ons… Waarom had ze me daarstraks dan gekust? Ik had even getwijfeld maar had dan toch besloten om hem aan te houden. Als ik hem zou afdoen zou ik mezelf voorliegen dat ik niets meer met haar wou en dat was de allergrootste leugen ooit. Als ze me zou verlaten zou ik het nooit in m’n hoofd krijgen de ring uit te doen. Janne was voor mij het meisje, of ze er nu nog was of niet. Blijkbaar was het dit laatste. Mijn maag leek zichzelf kapot te maken toen ik merkte hoe slecht ik me nu voelde. Mijn houvast zakte weg voor m’n ogen, het meisje waar ik jaren op had gewacht kon het niet meer. Alles wat we samen hadden beleefd leek voor haar niet sterk genoeg om haar te overtuigen om met ons verder te gaan. En ik kon haar jammer genoeg geen ongelijk geven. Ze had gelijk, ik had alles verprutst, alles wat ik maar kon verpesten heb ik ook verpest. De liefde die ik van haar heb gekregen was de meest verwarmende van allemaal, en ik wist nu al dat ik dagen zou huilen bij het gemis van haar. Ik miste haar nu al, nu ze hier nog was, ergens heel in de verte. Hoe zou het dan zijn als ik haar totaal niet meer zou zien? Zij was alles dat ik nodig had, enkel en alleen Janne. Wat moest ik met al het geld dat ik verdiende met de band als ik niet met haar kon praten? Wat moest ik met al die fans als zij er niet meer is om me lief te hebben? Ze was alles voor me en ik heb haar eigen handig uit m’n leven geworpen terwijl ik haar net dichter bij me wou binden. Ik had het verkeerde gedaan en dat zou me mijn relatie met haar kosten. Alle gevoelens die zij bij me had opgewekt zouden nu weer gaan verdwijnen, wat me zo’n pijn zou gaan doen omdat ik wist hoe ik me erdoor voelde. Ik was sterker dan ooit met Janne aan mijn zijde, ik had het gevoel dat ik alles aankon, zolang zij maar bij me was. Maar nu ze definitief gekozen lijkt te hebben om er een einde aan te maken voelde ik me al heel wat minder sterk, om maar niet te zeggen dat ik me als uitschot voel. Ik ben geen haar beter dan David en dat weet ik nu van mezelf. Ik heb net hetzelfde als hij gedaan: op het moment dat ze mij het meest nodig had, heb ik haar in het nauw gedreven en haar verwoest. Met tranen in m’n ogen zag ik hoe de jongens op ons stonden te wachten. Ik veegde ze snel weg met de mouw van m’n sweater en liep er naartoe, wetende dat Janne niet meteen zou komen. “Alles goed met je?”, vroeg Tom toen hij m’n gezicht bekeek. Met een kort knikje kon ik hem duidelijk maken dat het niet meer goed kwam met Janne en ik merkte hoe hij verslagen zijn ogen neersloeg. Hij had samen met mij gehoopt dat alles goed zou komen, dat Janne me uiteindelijk terug zou gaan vertrouwen en me ooit, na een tijdje terug graag zou zien. Het deed nu nog veel meer pijn omdat ik er zo op had gehoopt, zelfs na onze kus daarstraks… Blijkbaar was het voor haar eerder als een afscheidskus bedoeld. Ik keek over mijn schouder achter me en zag dat Janne nog steeds in het busje zat, haar blik strak naar buiten gericht. Gemoedeloos liep ik met de rest mee naar binnen, hopend dat ze toch nog zou komen, wetend dat de kans toch wel klein was. Georg, Gustav, Sara en Julie leken zich van geen kwaad bewust toen ik zag hoe ze al lachend de gepaste schoenen aan het uitzoeken waren, Tom bleef echter staan en draaide zich naar me toe. “Wat is er nu precies?”, vroeg hij met een bezorgd gezicht. Ik staarde naar een vlek op de grond zodat ik niet in tranen zou gaan uitbarsten. “Janne heeft onze ring niet meer aan Tom. Weet je wat dit betekent?”, snikte ik half. Ik werd bedolven door een helse koude en rilde van kop tot teen toen ik realiseerde wat ik had gezegd. Mijn evenbeeld keek me met grote ogen aan en schraapte toen z’n keel. “Wanneer…” “Zopas heeft ze hem uitgetrokken.”, viel ik hem te rede. Hij zocht naar z’n woorden, bleek ze niet te vinden en kwam toen al strompelend naar me toe. Hij sloeg zijn armen rond me heen en voor de eerste keer in heel mijn leven hoopte ik vurig dat het Janne was. Niet Tom, maar Janne… “Ik wil haar terug Tom, het moet gewoon, mijn leven heeft geen zin zonder haar.”, huilde ik nu oprecht. Ik meende elk woord vanuit de grond van m’n hart. Ik kon niet zonder haar, het zou een fractie van een seconde duren voordat ik in elkaar zou zakken en mezelf zou vernietigen. Als mijn hart niet meer voor haar kon kloppen dan hoefde het dat ook niet meer te doen. Niemand anders dan Janne verdiende mijn liefde, mijn lippen waren voor niemand anders dan de hare. En ik hield van haar, zoals van niemand anders, alleen van haar. Ze zat in m’n lichaam, had al volledig mijn hart ingepalmd, nam nu ook mijn hoofd in beslag, en het was een kwestie van tijd voordat heel mijn lichaam voor haar zou functioneren. Ik wou haar alles geven, werkelijk alles om er maar voor te zorgen dat ze mij niet zou verlaten. Ik zou mijn carrière voor haar op het spel zetten, alleen maar om haar lippen te kunnen voelen. Ik zou al mijn geld uitgeven om haar liefdevolle strelingen te kunnen voelen. Ik zou mijn leven geven om opnieuw een plaats te krijgen in haar hart. Echt alles… Ik kraakte en barste in tranen uit en liep toen terug naar buiten. Naar het busje waar zij normaal gezien nog steeds in zat. Mijn hele lichaam deed pijn, elke stap die ik zette maakte me zwakker, maar voor haar deed ik alles. Ik hijgde na en merkte dat ze niet meer in het busje zat maar op een betonblok een eindje verder. Ik zag het aan de warme lucht die uit haar lichaam ontsnapte toen ze uitademde. Een huivering liep over m’n rug met elke stap die ik in haar richting zette en ik snakte echt naar adem toen ik op 5meter van haar bleef staan. Ze was echt mijn alles, alles wat ik in m’n leven nodig had. Hoe moest ik haar dit nu in godsnaam gaan duidelijk maken? Ik hoorde door mijn denken heen hoe ook zij aan het snikken was en m’n hart brak bij elke traan die over haar wang rolde. Ik wou haar rechtrekken en haar tegen me aan houden, ik wou haar in m’n armen nemen en haar nooit meer lossen. Ik wou zoveel, en zij misschien totaal niets meer. “Janne?”, zei ik met een krakerige stem. Ze schrok op toen ze er zich van bewust was dat ik zonder dat ze het had gemerkt achter haar stond. Het moest nu gebeuren, ik moest haar nu gaan overtuigen van alles, het was mijn laatste kans. Ik liep naar haar en stopte toen ik palrecht voor haar stond. Ze leek zo afwezig, zo fragiel, alsof ze zou gaan breken als ik iets te luid zou praten. Ik hurkte me voor haar en leunde voorzichtig met m’n armen op haar benen. Ze liet me begaan, waarschijnlijk had ze de kracht niet meer om me van haar af te duwen. Haar ogen waren gesloten, zichzelf afsluitend van de buitenwereld en dan vooral voor mij. Ze wist wat ik nu zou gaan zeggen en toch zweeg ze. Ze maakte geen aanstalten om me niet te laten uitspreken. Typisch Janne, luisterde altijd naar je, ongeacht welke omstandigheden. Ze was zo attent, en hulpzaam en geduldig dat ik er soms gek van werd, in een goede manier natuurlijk. Zelfs nu, nu we op het punt stonden uit elkaar te gaan, wou ze mij de ruimte geven om mijn zeg te doen, en die zou ik gaan gebruiken. “Janne… mijn Janne.”, stokte ik door de opkomende tranen en ik hoorde hoe ze nu stilletjes naar adem hapte. “Ik besef nog maar eens te laat hoe gelukkig ik ben geweest met jou. En het wordt me stilaan duidelijk dat ik ontzettend veel van je heb geleerd. Jij hebt me geleerd hoe je iemand moet lief hebben Janne, alleen jij. En hoe hard ik ook heb moeten wennen aan het feit dat er wel degelijk iemand bestaat die van me houdt om wie ik ben, kan ik je nu echt niet loslaten. Jij brengt zoveel bij me naar boven, gevoelens waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze ook maar in me had. Jij Janne, bent alles wat ik nodig heb. Alles om mijn leventje in goede banen te sturen. Ik heb je nodig, jij maakt me compleet… Ik kan je nu niet verliezen, niet nu, niet ooit. Ik wil het gewoon niet, en kan het niet. Nu ik weet hoe ik iemand moet lief hebben moet jij er zijn om dit ook te kunnen doen. Ik wil van niemand anders houden Janne, alleen maar van jou. En dat doe ik ook met heel m’n hart, alsjeblieft, ik weet dat je van niets meer zeker bent, maar wees er alsjeblieft zeker van dat mijn hart alleen maar voor jou slaat. Er bestaat geen ander meisje voor me, en dat zweer ik je. Alsjeblieft, laat me nu niet alleen. Ik kan het niet zonder je.”, het kwam van heel diep, maar geen enkel woord was gelogen. Ik had me voorgenomen om nooit meer tegen haar te liegen, of haar aan de kant te schuiven zonder een geldige reden. Ik wist dat dit ook nooit kon want Janne was nu éénmaal iemand die je niet mocht en niet kon laten vallen. Ik was zo’n stomkop geweest om dit toch maar te doen. Alles wat ik met haar had opgebouwd was in één klap omver gewaaid en ik was de enige persoon om het kwalijk te nemen. Alleen ik, niet zij, niet David, alleen ik. Ik zweeg en keek in haar bruingroene ogen. Haar gezicht stond opnieuw op emotieloos, net als in die periode van David. Het deed me pijn om te zien hoe zij nu ook naar mij keek, alsof het voor haar al allemaal vast stond. Ze streelde zachtjes haar onderarmen, om zichzelf nog niet meer pijn te doen dan al het geval was. Ik slikte toen ik merkte dat ze iets zou gaan zeggen, mijn Janne zou eindelijk terug met me praten. “Hoe…”, ze stopte even toen ze merkte dat ze nauwelijks hoorbaar klonk. “Hoe kun jij nu van me verwachten dat ik je er terug inlaat? Na alles wat je me hebt aangedaan?”, ze klonk bijlange niet kwaad of bitter, maar gekraakt en gekwetst. 1000 keer erger dan wanneer ze het zou hebben geroepen. Nee, ze was zo gekwetst door me, gekrenkt in alles… “Janne ik- ze onderbrak me voor de eerste keer in die 2 maand dat we samen waren. “Nee Bill, nu luister jij eens naar mij. Hoe zou jij je gevoeld hebben moest ik exact hetzelfde gezegd hebben als jij? Hoe zou jij gereageerd hebben moest alles wat je hebt liefgehad je vertellen dat je moet oprotten? Heb jij daar al eens aan gedacht? Heb jij al eens nagedacht over het feit dat je alles hebt kapot gemaakt waar ik zolang heb voor gewerkt? Besef jij dat? Besef jij dat ik verdomme van je hield, en niet van David? Ik hield verdomme van je…”, haar stem stokte en ik besefte dat dit het laatste was dat ze tegen me zou zeggen vandaag. En met een verslagen gevoel had ik moeten horen hoe ze in de verleden tijd sprak. Ze hield van me, dus nu niet meer… “Ik heb bewust die ring uitgedaan Bill, omdat ik niet meer geloof in de betekenis. Die heb je doen verdwijnen toen je de deur achter je hebt dichtgeslagen toen David me had gesmst.” Haar woorden drongen tot me door en een kermende pijn stroomde door m’n gehele lichaam. Ik kon het niet, ik kon haar niet laten gaan. Niet nu zij me had laten voelen wat liefde met je kon doen. “Janne, alsjeblieft, geloof me als ik zeg dat ik eraan wil werken. Ik wil alles voor je doen. Ik wil dagen voor je op de grond slapen, voor je huis, gewoon maar om een glimp van je op te vangen. Ik wil mijn carrière voor je opgeven, ik wil alles voor je doen, echt alles. Alsjeblieft, verlaat mij nu niet. Nu niet, nooit niet. Ik hou van je…”, mijn stem klonk hees en het leek alsof alle leven uit mijn lichaam ontsnapte. Alles wat ik voor haar had gespaard, al mijn liefde voor haar leek zich te verwijderen uit m’n tengere lichaam. Als zij het niet wou, dan zou niemand het krijgen. Ik keek haar met tranen in de ogen aan en zag hoe ook zij me identiek hetzelfde aankeek. Ik wou dat ze me terug binnen liet, me terug vertrouwde, me terug wou omhelzen, terug van me zou houden. “Alsjeblieft Janne, ik hou echt zoveel van je. Neem me terug, vertrouw me opnieuw, laat me opnieuw binnen in je hart. Ik weet dat er ergens in je nog iets schuilt voor me, alsjeblieft laat me dit terug bij je aanwakkeren. Alsjeblieft…”, ik kon het niet meer, schoot recht en trok haar van de betonblok zodat ze nu op 5cm van me verwijderd stond. Ik keek naar de sterren, hopende dat ze mijn wens aanhoorden en dat ze hem zouden vervullen. Ik sloot m’n ogen en liet een laatste traan ontsnappen. Mijn laatste traan voor Janne… Zo bleef ik staan, m’n ogen dicht, hopende dat mijn wens uitkwam. Janne snikte nog steeds en ik voelde plots hoe mijn hart hevig begon te kloppen toen haar vingers zich verstrengelden met de mijne. Een golf van vlinders raasde door m’n lichaam toen ik haar voelde, haar hand in de mijne. Een eerste stap in de goeie richting. Ik opende langzaam mijn ogen, het moment aan het opslaan in m’n geheugen. Het moment dat ik haar nu in haar ogen keek, haar schoonheid aanschouwde en ik me dichter tot haar begaf. Mijn gezicht vlak bij het hare, onze blik in elkaar vastgebonden. Ik voelde hoe mijn adem stokte toen ze haar ogen sloot en ik met de seconde dichter en dichter bij haar kwam. Ze loste mijn hand, streek zachtjes over m’n armen en verstrengelde haar vingers toen om m’n nek. Ik zocht naar haar heupen, om die langzaam af te tasten om dan ook mijn vingers in elkaar te weven om haar middel. Onze neuzen tegen elkaar, en met een razende hartslag. “Ik hou wel nog van je”, fluisterde ze zacht en drukte toen uiteindelijk haar warme lippen op die van mij. Miljoenen vlinders fladderden nu fleurig in m’n maag rond toen ik haar aanraking voelde en mijn bloed stroomde aan een hoog tempo door m’n aders. Ik kreeg het zo ontzettend warm dat ik vermoedde dat ik fel aan het zweten was. Het tolde in m’n hoofd, tintelde in m’n handen en in m’n lippen. Ze kuste me zo zacht alsof ze bang was dat ze zou gaan breken. Ze streek door m’n haren alsof ze bang was dat ze eentje zou uittrekken. Ze deed alles met zoveel gevoel dat ik op een bepaald moment zou kunnen gaan ontploffen. Dit was het gevoel dat ze bij mij teweeg kon brengen, alleen zij en niemand anders. Ik opende aftastend haar mond, niet wetende ofdat ze wou, en raakte door haar verblind toen ze het toeliet. Ze gaf het nog een kans, wij twee, Janne en Bill. Ik streelde haar tong met de mijne en lachte een beetje toen ze uiteindelijk met m’n piercing begon te spelen. Dit deed ze anders ook, dus dit moest wel iets goeds betekenen. Ik liet haar uiteindelijk los en keek haar met blinkende oogjes aan, mijn Janne, ja nog steeds de mijne zelfs al had het er zo slecht uit gezien. “Ik wil dit nooit meer missen schat, nooit meer.”, fluisterde ik in haar oor waarop ze me nu lief op m’n wang kuste. “Ik moest het gewoon zeker weten Bill.”, zei ze zacht terug. Ik knikte begrijpend, stak toen voorzichtig mijn hand in haar broekzak en haalde de ring terug uit. Ze beet op haar lip toen ik hem in m’n hand had en keek toen naar de grond. “Wil je hem alsjeblieft terug dragen Janne?”, vroeg ik gemeend want als ze zou toezeggen betekende dit dat ze terug in ons geloofde. Ze leek even in zichzelf verloren toen ze niet onmiddellijk antwoordde maar knikte toen lichtjes van ja. Ik schoof de ring terug op haar ringvinger en kuste haar opnieuw. We zouden met een nieuwe lei beginnen, terug van start. Beginnende met een avondje bowlen…

54. Strike!

Het was bijzonder warm binnen in de bowlingzaal, felle spots waren op ons gericht waardoor ik nu spontaan terug moest denken aan alle concerts waarbij ik ook altijd in de spotlights stond. Maar nu was het nog dat tikkeltje beter, geen stress om het optreden, samen met m’n vrienden genieten van de vrije uurtjes en dan nog samen met mijn Janne. Het meisje dat nu naast me stond, spelend met de grootste ring rond m’n vingers en giechelend om de hilarische schoenen die we moesten aantrekken. Het was me gelukt, ik was er in geslaagd opnieuw dat plaatsje in haar hart te bemachtigen, dat plaatsje dat ze voor mij de voorbije dagen had afgesloten. Ik was zo opgelucht dat ze het toch nog een kans gaf, zodat ik haar zo gelukkig kon maken als zij dat bij mij kon. Ik had echt niet tegen haar gelogen toen ik haar had verteld dat ik niet zonder haar kon. Het verbaasde me hoe een meisje me zo in haar greep kon hebben. Ze controleerde of bestuurde alles, als zij blij was dan was ik dat ook, als ze verdrietig was om iets dan voelde ik ook datzelfde gevoel diep vanbinnen in me steken. Ik functioneerde slecht voor haar en wist nu al met 100% zekerheid dat ik mezelf kapot zou vreten moets het ooit echt gedaan zijn tussen ons twee. Ik had het nu al zo moeilijk gehad de afgelopen dagen… Ik zou nergens nog zin in hebben, nergens. Ik zou de dagen aftellen tot ze terug in m’n leven zou komen en moest ze dit na een tijd niet gedaan hebben dan was het over met me. Dan zou ik de kracht niet meer hebben om te ademen en zou ik hopend wachten op het moment dat alles zwart werd voor mijn ogen. Ik zou sterven met Janne als laatste wat ik zou zien. Maar het was gelukkig niet zo nu en ik gluurde naar m’n mooie Janne. Haar tranen van daarstraks waren allemaal weg en haar bedroefde ogen hadden plaats gemaakt voor een paar fonkelende sterren. Ze keek gretig in het rond en ik merkte hoe ze waarschijnlijk onbewust met haar ring speelde. Onze ring, want ik had hem daarstraks uit haar broekzak gehaald. We deelden hem opnieuw en dat was voor mij een opluchting van jewelste. Je kan je niet voorstellen wat ik gevoeld heb het laatste halfuur toen bleek dat Janne me zou laten vallen en niet meer van me zou houden. Het was werkelijk verschrikkelijk… “Hoe zit het? Gaan we nog bowlen vandaag of wat?”, galmde de stem van Tom doorheen de zaal. Ook hij had natuurlijk gezien dat het opnieuw beter was tussen Janne en ik, en hij had onopvallend geknikt in m’n richting toen ik met haar naar binnen was gekomen. Ook hij was blij, want als ik blij was dan was hij dat ook, alleen maar om mijn geluk. Hij glunderde toen hij de ober met grote gebaren wenkte. Met een bestelling van 7 cola’s, zonder eerst te vragen wat we wilden, liet hij de man terug gaan. “Oké, laten we er maar aan beginnen dan.”, giechelde Janne en ik straalde toen ze me net iets te lang in m’n ogen keek. “Ze houdt van me”, schoot het door me heen. Ik was echt zo tevreden om dit zinnetje te horen, want ik had er toch wel even aan getwijfeld. Op het moment dat ze de ring had uitgedaan, had mijn hart een eind gewoon stil gestaan, ik kon het gewoon niet geloven. Ik wist dat ik grote moeite moest doen voor haar, maar deze had ik nooit zien aankomen. Nouja, ik had nu geen redenen meer om negatief te denken, want de ring zat weer op het plaatsje waar het thuis hoorde, op haar smalle ringvinger. Ze knipperde even met haar vingers voor m’n ogen toen ze vertederd had gemerkt hoe ik aan het dromen was en keek toen lief naar me. Georg was als eerste aan de beurt, aangezien hij de eerste was die hier naarbinnen is gekomen. Janne en ik waren als laatste, maar dat geefde belange niet want in die tijd dat de anderen de afspraken hadden gemaakt, had ik Janne terug voor me gewonnen. Ja, je kon best wel zeggen dat ik me nu momenteel de gelukkigste mens op aarde voelde. Ik kon het enige meisje dat ik wou liefhebben terug tegen me aantrekken en haar zoveel kussen als ik wou. Ik voelde me nog steeds zo verliefd, zelfs maar in haar ogen kijken deed mijn hartslag feller kloppen. En dat mocht het ook, ik was blij dat ik terug verliefd mocht zijn op haar. Op Janne, mijn droommeisje. We keken allemaal toe hoe Georg verschillende ballen probeerde, in verschillende kleuren en gewichten, toen hij uiteindelijk één vond die gegoten was voor z’n vingers. Met heel veel flair en blinkende oogjes ging hij met z’n donkerblauwe bal op de baan staan. Alsof hij het al zoveel had gedaan wierp hij soepel de bal naar het midden. Hij vloekte lichtjes toen er nog twee overeind bleven staan en duwde speels tegen een grijnsende Gustav. Sara zat zoals gewoonte bij hem op de schoot en zijn hand lag net iets te nonchalant om haar middel. Het had nooit anders geweest, van de eerste dag dat ze elkaar hadden gezien waren ze twee handen op één buik. Ze hadden elkaar doodgraag en het zou me eigenlijk totaal niet verwonderen moesten ze ooit iets met elkaar beginnen. Hoewel Janne me ooit had ingelicht over Simon kon ik toch maar moeilijk geloven dat die twee alleen maar goeie vrienden waren. Recht tegenover hen zaten Tom en Julie, hevig aan het kussen zoals ik wel had verwacht. Tom ging er nu echt wel voor en het deed me een groot plezier om hem zo verliefd te zien. Hij had Julie en ik had Janne, het meisje dat naast me stond en geconcentreerd naar Georg keek. Ze was mooi, zelfs na het ongeval, nu haar armen zo verschrikkelijk toegetakeld waren, zelfs nu was ze nog steeds het mooiste meisje dat ik ooit had gezien en ooit zal zien. Ik kneep zachtjes in haar hand en merkte hoe ze langzaam haar ogen losscheurde van de rug van Georg en zich tot mij wendde. Ze glimlachte lief in m’n gezicht, knipoogde eventjes en gaf me toen een kneepje terug. Ze maakte me zo gelukkig, het gevoel van gemis was echt spoorloos verdwenen en ik kon me nauwelijks inbeelden dat ik dit gevoel ooit gehad heb. Ik trok haar tegen me aan, verstrengelde m’n vingers om haar middel en drukte zonder afwachten mijn lippen op de hare. Ze waren zo zacht en hemels dat ik ze niet meer kon loslaten. Ik voelde door onze kus heen hoe ze langzaam m’n bovenarmen streelde om daarna zweverig mijn wang aan te raken. Ze liet me als het ware uit m’n lichaam treden, met zoveel liefde deed ze het allemaal. Geduldig als altijd en nog liever dan anders streek ze met haar handen door m’n haar. Het tolde in m’n hoofd bij elke aanraking dat ze maakte en ik huiverde toen ze lichtjes op m’n onderlip beet. Het was verbazingwekkend hoe Janne aanvoelde waar ik op dit eigenste moment naar verlangde. Het was precies alsof ze mijn gedachten kon lezen, of beter nog dat ze in m’n lichaam zat. Ze maakte zich los uit onze kus bij het horen van Georgs vreugdekreet waaruit we konder afleiden dat hij zijn laatste kegels had weggewerkt. “Heb je dat gezien jongen?”, gierde hij trots toen hij Gustav op z’n hoofd trommelde. “Ik ben gewoon de beste en jij weet het.”, ging hij verder met z’n zegeviering. Gustav sprong op en stropte zijn mouwen. “Ohja? Dat zullen we dan nog wel eens zien.”, kaatste hij terug. Georg murmelde een beetje en deed een teken dat Gustav moest stoppen met zwanzen. Ik keek geamuseerd toe hoe Gustav z’n wenkbrauwen fronste en toen de gepaste bal vond. Hij kuchtte even en liep toen in volle concentratie naar de baan. Als een professional wierp hij de bal voor zich uit en brulde van plezier toen alle kegels omvielen. “Wat zei je daar over de beste zijn?”, vroeg hij spottend aan Georg die nu verwoed voor zich uitstaarde. “Puur geluk jongen, puur geluk.”, siste hij tussen zijn tanden. Het was allemaal veel te grappig en ik keek toe hoe Sara fier een kus drukte op de wang van een glunderende Gustav. Het was nu aan Sara en ik zag hoe ze knipoogde naar Janne. Die stak nu op haar beurt haar duimen in de lucht. Die twee waren al even close als Tom en ik en ze waren zelfs geen tweeling, hoewel je dit kon denken als je niet wist dat Janne net een jaar ouder was dan Sara. Ja, Janne was een jaar ouder dan ik, inderdaad maar dat maakte mij eigenlijk helemaal niets uit want ik merkte het toch niet. Janne had genoeg speelsheid en vrolijkheid om niet ouder te lijken dan ik. Al moest ik wel toegeven dat ze al meer de kneepjes van het vak kon hanteren op vlak van luisteren en geduld hebben, maar dat lag dan natuurlijk weer meer in haar karakter. Niet zoals van mij dus… Ze keek glunderend naar haar zusje die in de lucht sprong toen ze net als Gustav een strike had gegooid. Ze gilde van plezier, sloeg haar armen om de nek van onze drummer en proestte het toen uit. die twee waren goud waard en ik zou geld betalen om die samen te krijgen. Janne zag het ook, want ze keek hen aan met een vastberaden blik. Janne had het ook al door en ik grinnikte toen ik bedacht dat ze er alles aan zou doen om die twee samen te krijgen. Ze had zoveel geduld dat ze er uiteindelijk wel in zou slagen. Ik verbrak mijn oogcontact met haar toen Tom met heel veel lawaai recht stond. Dit zou wat gaan geven want hij wist net zo goed als ik dat wij twee totaal niet konden bowlen. Toen we vroeger gingen bowlen met onze familie waren wij altijd de laatsten, hoe hard we ook ons best deden. Waarom zou het nu anders zijn? De bulderlach van Gerog schoot doorheen de ruimte wanneer Tom zijn eerste bal hard in de goot kegelde. Hij had inderdaad nog steeds niet het talent om te bowlen en ik grinnikte toen ik wist dat het bij mij net hetzelfde ging zijn. Hij nam al giechelend de groene bowlingbal voor de tweede keer vast en likte aan z’n lippen voordat hij hem loste. “Wauw Tom, 5 kegels!”, gierde ik in z’n gezicht. “Ja, ik weet het, da’s een nieuw record!”, lachte hij naar me terug. Hij plofte zich naast Julie en gaf haar nog een kusje voordat hij haar liet opstaan om te gaan spelen. Ze koos de roze bal, aangezien ze zo’n kleine handen heeft en giechelde toen als een klein kind. Ze gooide voorzichtig de bal weg en keek nerveus toe hoe die langzaam naar de kegels rolde. “Zes kegels”, glunderde ze naar Tom, die lief naar haar knikte om haar aan te moedigen. Ze gooide voor de tweede keer en keek opgelucht toen ze er nog drie kon omgooien. Het was allemaal veel te grappig om te zien hoe iedereen zich zo amuseerde. “Janne, jouw beurt nu!”, riep Georg luid en ik merkte hoe ze een beetje opschrok. Ze liep langs me voorbij en ik greep haar hand nog net op tijd vast. Ik trok ze naar me toe en kuste zachtjes haar lippen. “Succes schat.”, fluisterde ik en keek in haar mooie ogen. “Bedankt”, zei ze terwijl ze me lichtjes porde en toen vrolijk naar de ballen wandelde. De donkerrode bal was geschrikt voor haar, dus waarschijnlijk zou dit ook de mijne worden. Ze gooide geconcentreerd, alsof niets haar kon storen en ik zag hoe ze indrukwekkend alle kegels omver gooide. Ze straalde een beetje en sloeg toen een high five bij het zien van Gustavs opgestoken hand. Ook Georg was fel onder de indruk en liet zich zelfs zomaar porren. “Waar heb jij dat nu weer geleerd?”, vroeg hij haar ongeloofwaardig. Hij kon zich er blijkbaar niet over zetten dat zelfs een meisje beter was dan hem. “Bowlingclub schat, dat heeft zo zijn voordelen.”, lachte ze bescheiden. “Zit jij in een bowlingclub?”, vroeg Tom nu. Janne knikte en grinnikte om de verbaasde gezichten. “Jij zit vol geheimen Janne Vermeersch, wat gaan we nog allemaal van je te horen krijgen?” Ze bloosde een beetje en kwam toen snel weer naast me staan. “Hopelijk ga jij mij nu ook niet helemaal gaan aanbidden omdat ik een beetje degelijk kan bowlen?”, grinnikte ze speels. Ik voelde hoe mijn ogen begonnen te blinken toen ik in de hare keek. “Ik aanbid jou zowiezo al, dus het verwondert me eigenlijk niet echt.”, grapte ik terug. Ze leek te smelten bij m’n woorden en kwam toen een stapje dichterbij. Ik wou haar zo fel gaan kussen en dat merkte ze ook. Ze plaagde me een beetje door haar hand voor haar mond te houden en hardnekkig vol te houden. Ik probeerde haar hand weg te krijgen door haar zachtjes in haar heupen te knijpen en ik lachte echt gemeend toen haar gezichtje vertrok en ze zich nauwelijks nog kon inhouden om niet in lachen uit te barsten. Ze liep van me weg en ik achtervolgde haar, nog steeds porrend in haar zij. “Bill hou daarmee op, nu meteen! En kom bowlen verdomme!”, brulde de stem van Georg toen hij merkte dat ik mijn tijd aan het verprutsen was. Ik negeerde hem en keek in de glunderende ogen van Janne die zich verstopt had achter een dikke zwarte pilaar. Ze gilde lichtjes om onze schuilplaats niet te verraadden voor de anderen en grinnikte gesmoord toen ik me tegen haar aan drukte. Ze kon nu helemaal nergens meer heen en ik voelde haar warmte door m’n tshirt heen. Ik raakte onbewust de huid van haar heupen aan en huiverde een beetje toen een golf van prikkels voor me heen raasde. Ze voelde zo warm aan en ik liet mijn vingertoppen de vrije loop. Haar ogen aan de mijne gebonden en m’n lippen die steeds dichter bij de hare kwamen. Er liep een koude rilling over m’n rug toen ook haar handen de warmte opzochten onder mijn tshirt. Ze liet ze rusten op de boord van m’n jeans en ik hoopte vurig dat ze m’n lichaam zouden gaan strelen. Ik sloot m’n ogen en genoot van de stilte toen ik haar volop op de mond raakte. Haar prachtige lippen op de mijne, het klonk hemels en dat was het ook. Ik kon me niet meer inbeelden dat ik dit ooit zou moeten missen. Ze trok me nu helemaal tegen zich aan door haar handen in m’n onderrug te leggen en lichtjes met haar duim m’n huid te strelen. Ze was veel te lief, in alle handelingen die ze maakte. Met mijn handen op haar onblootte heupen kuste ik haar nu met alle liefde die ik had. Zachtjes en lief, dat was wat ze verdiende, zeker na alles wat er was gebeurd. Ze liet me begaan toen ik met één hand haar achterhoofd vastnam en voorzichtig met m’n tong bij haar binnenkwam. Ze streelde nog steeds m’n onderrug en speelde met het bolletje van m’n piercing. Het brandde in me toen ze uiteindelijk haar handen omhoog schoof om nu over m’n volledige rug te wrijven. Heel lief en zacht, alsof ze schrik had om me pijn te doen. Ze kon me nooit pijn doen, nooit of te nimmer, alleen maar door me te verlaten maar dat had ze niet gedaan. Ik merkte hoe ze haar ene been tussen de mijne plaatste om me zo nog dichter tegen haar aan te trekken. Ze had het blijkbaar evenveel gemist als ik en ik was er niet droevig om. Ik liet me overmeesteren door mijn verliefde gevoelens en had geen besef meer van de wereld rondom me, alles wat telde was Janne en de manier waarop ik haar nu aan het kussen was. Niet zoals sommige mensen die hun tong in de mond proppen van de ander, maar wel met zoveel liefde dat het leek alsof we beiden aan het zweven waren. Alles rondom vervaagde en we hadden alleen nog oog voor elkaar. Ze snakte een beetje naar adem toen ik iets harder mijn nagels in haar heup plaatste dan voorzien maar duwde me niet weg. Ik hield zoveel van haar dat ik nu op dit eigenste moment alles aan haar wou aanraken, echt alles. Ze beet zachtjes op het topje van m’n tong waarop ik me los maakte van de heerlijke kus. Haar ogen waren nog steeds gesloten en haar hoofd steunde tegen de pilaar. Ze rilde toen ze voelde hoe mijn lippen haar hals kusten, elk vezeltje aanrakend. Ik snoof haar vertrouwde geur op en zwijmelde bijna. Ze genoot er kennelijk ook van want ze plantte haar nagels in m’n rug toen ik haar gevoelige plekje had gevonden, net onder haar oor, half op haar kaakbeen, half in haar nek. Haar ademhaling was zwaarder dan anders en ik moest ook wel toegeven dat dit niet echt goed zou uitdraaien. Ze sloeg haar armen om m’n nek en trok lichtjes aan m’n haar toen ik even in haar hals beet. Mijn handen schoten nu volledig onder haar tshirt en ik moest me bedwingen om niet naar haar Bh te glijden. Ik hield het maar bij het strelen van haar navel en haar heupen. Ik raakte in een waas van opkomende gevoelens en kreunde een beetje toen ze me lief in m’n hals kuste. Ik wou haar zo, nu op dit eigenste moment, nu we hier met de rest aan het bowlen waren. Ze merkte het, streek met haar hand over m’n wang en glimlachte zacht. “We zouden beter terug keren.”, fluisterde ze maar ik wou het niet horen. Ik wou haar voelen, ik wou haar aanraken, nu, hier en niet ergens anders. Ik negeerde haar en kuste haar lippen. Het gevoel die bij me aan het brubbelen was versterkte met de seconde en ik trok haar hevig tegen me aan, wetende dat ze het zou gaan voelen dat ik een probleempje had in m’n broek. “Bill liefje, hou ermee op.”, zoemde haar stem in m’n schedel. “Ik kan niet Janne”, hijgde ik in haar oor. “Je moet wel, wat zouden de andere nu niet gaan denken.” Ik schudde m’n hoofd, ik hield het niet meer vol. “Janne, alsjeblieft…”, smeekte ik haar nu bijna. Ze scheurde zich van me af, keek me onbegrijpend aan en vroeg zich kennelijk af wat ik daar nu mee bedoelde. “Jij gaat nu naar het toilet, en daarna gaan we terug naar de jongens.”, zei ze gemeend. Ik wou het niet, het overmeesterde mij gewoon, ik kon het echt niet helpen. Ze kuste nog vluchtig m’n lippen die zo verlangden naar haar en leidde me toen naar de toiletten. Ze dulde echt geen tegenspraak en duwde me in m’n rug vooruit. “Hup, en gedraag je nu niet als een klein kind Bill, kan ik het niet helpen dat jij zo makkelijk opgewonden raakt.”, zei ze toen ze m’n puppyoogjes zag. Ik moest het niet proberen, ze was duidelijk genoeg. Ze glimlachte toen ik braaf het toilet in verdween en ik hoorde hoe een deur dichtsloeg, Janne was terug naar de anderen. Ze had gelijk, sinds ik met haar samen was raakte ik super snel opgewonden, hoe erg ik het soms wel vond. Kon ik het helpen dat zij mij zo verlangend maakte? Nuja, ik had niet te klagen natuurlijk, maar ik vermoedde dat ze nog eventjes wou wachten totdat alles terug in orde was tussen ons twee. Janne was niet iemand die meteen terug seks wou na een ruzie, ze wou eerst zeker zijn dat we opnieuw samen wilden verder gaan. En ergens had ze wel gelijk, het zou anders lijken alsof we maar bij elkaar bleven daarvoor en dat was nu echt wel geen waar. Het belangrijkste voor ons twee was nog altijd dat we ons goed voelden bij elkaar en dat we elkaar konden vertrouwen, seks was niet iets dat vanboven stond op ons lijstje qua noodzakelijkheid. Natuurlijk was het plezant, maar het bond ons vooral. Ik kon van haar genieten en zij ook van mij zonder aan David te denken. Maar nu hij terug zijn weg had gevonden in haar leven, en dus ook het mijne, zou het voor haar terug moeilijker gaan om met mij naar bed te gaan. En daar had ik alle begrip voor, ik zou haar steunen en bijstaan en me vooral niet bij haar opdringen. Dat wist ik nu, ik zou niet meer handelen als vorige keer. Geen denken aan… Geheel afgekoeld liep ik terug onder controle naar de jongens. Janne keek me vragend aan en glimlachte goedkeurend toen ik teken maakte dat ik mezelf terug onder controle had. Het was nog steeds mijn beurt om te gooien en omdat ik nog niet meer frustratie wou opwekken ging ik maar recht naar de ballen. Het was een smal gangetje en ik haperde per ongeluk tegen de knie van Georg die als een echte luilak in de zetel onderuit gezakt zat. Ik staarde in het grijnzende gezicht van Tom en ik wist dat hij nu aan hetzelfde als ik dacht: ik zou regelrecht in de goot werpen. Ik nam zoals verwacht dezelfde bal als die van Janne en gooide hem van me weg. Eventjes dacht ik dat hij in de goot zou belanden maar hij draaide dan toch af. 4 kegels werden omver geblazen en ik grijnsde toen ik er meer mee had dan verwacht. Ik kreeg de smaak te pakken en nam de bal opnieuw. Ik moest en zou gewoon meer kegels hebben dan Tom. Ik gooide opnieuw, nu recht in het midden en straalde toen ik er nog eens 4 meehad. Oké, dit ging al redelijk goed en ik had zo’n vermoeden dat het nog heel tof zou worden. En dat was het ook, we lagen soms echt in de grond van het lachen. Tom was grandioos slecht en kwam dus constant in de goot terecht of had slechts enkele kegels mee. De strijd tussen Gustav en Georg zette zich voort en naarmate de tijd vorderde kreeg Georg toch het besef dat Gustav de betere was van hun twee. Het was allemaal veel te hilarisch, Janne en Sara gooiden de ene strike na de anderen en staken vol plezier hun tongen uit naar de jongens. Ze zouden geklopt worden door de zusjes en blijkbaar konden ze er echt niet over. Ikzelf speelde ontzettend goed in m’n ogen en had nauwelijks in de goot gegooid. Ik was best trots op mezelf. Het spelletje kwam tot een einde en met z’n zeven liepen we nu naar een grote ruimte waar ze zo’n grote relaxzetels hadden. Ik plofte me in diegene die tegen de muur stond en streelde de bovenarm van Janne toen ze naast me kwam zitten. Sara en Gustav gingen zoals verwacht ook samen zitten, net naast de zetel waar Julie en Tom zich genesteld hadden. Georg zat wat eenzaam op de leuning van de zetel waar Janne en ik inzaten en ik merkte toch wel hoe hij ook verlangde naar een meisje. Ik hoopte voor hem dat hij ze snel zou gaan vinden want het moest echt niet leuk zijn voor hem om iedereen zo te zien. Ik werd afgeleid door Janne die zich nu compleet tegen me aandrukte en haar hoofd op mijn schouder legde. De geur van haar shampoo kietelde in m’n neus en ik drukte een warme kus op haar haren. Tom had alweer de ober gewenkt en had de bestelling opgenomen toen plots mijn gsm afging. Mezelf afvragend wie dit nu kon zijn haalde ik hem met gefronste wenkbrauwen uit m’n broekzak. “Mam…”, fluisterde ik bedenkend. “Hallo mam?”, vroeg ik met een verbaasde stem in m’n toestel. “Ja jongen, hoe is het daar?”, haar vertrouwde stem boorde zich in m’n schedel. Ik vroeg me af waarom ze nu in godsnaam belde. “Hier goed hoor, eventjes vrijaf en we hebben net spelletje gebowld. Hoe gaat het daar?”, vroeg ik haar nu terug. Het zou slechts een fractie duren voordat ik de echte reden zou horen van haar telefoontje. “Goed, goed, we missen jullie maar dat is altijd zo, zeg waarom ik bel hé jongen…” Aha daar was het al, typisch mijn mam. “Ja, zeg eens mam?”, grinnikte ik in de telefoon. “Gaat alles goed met Janne? David heeft me gebeld met het nieuws.”, vroeg ze nu iets serieuzer. God ja, door al die drukte heen had ik zelfs niet naar m’n mam gebeld. “Het gaat al heel wat beter met haar, ze zit nu naast me.”, zei ik en ik merkte hoe Janne zich rechtte toen ze doorhad dat ik over haar aan het praten was. Ze vroeg me met haar ogen wie het was en knikte toen ik ‘mam’ lipte. “Oh Bill, wat ben ik blij om dat te horen, ik maakte me echt ongerust om haar.”, zei ze en ik hoorde dat ze gemeend opgelucht was. Ik had haar al veel over Janne verteld dus ik wist dat ook zij zich zorgen maakte over m’n vriendin. “Ze is in orde mam, dat zweer ik je.”, ik lachte zachtjes in de telefoon en hoorde hoe mijn mam net hetzelfde deed. “Ohja nog iets, wanneer mag ik haar nu eindelijk eens zien jongeheer?”, haar stem klonk speels maar ik besefte wel dat ze het meende. Ze wou Janne wel eens zien, en dat was maar logisch ook. “Ik wil eens weten wie het meisje is die mijn zoon zo gek maakt.”, ging ze verder. “Wel mam, ik kan je nu nog niet zeggen wanneer het past maar ik zal er zeker iets op vinden.” Ze lachte doorheen de telefoon en hikte toen ze zich verslikt had in iets. “Ik zou nog gaan denken dat je je schaamt voor me Bill Kaulitz.”, giechelde ze. “Geen denken aan mam, wees daar maar gerust van.”, zei ik oprecht. Ik mocht me gelukkig prijzen met zo’n moeder als zij, ik kon me geen betere wensen. “Oké, dan ben ik gerustgesteld, wacht niet te lang, ik wil echt met haar kennis maken. Ik ga jullie nu terug laten genieten van jullie vrije tijd en tot binnen een week hé jongen. Doe de groeten daar aan Tom en de rest en ook aan Janne.” “Oké mam, doe ik. Hou van je.”, zei ik en drukte toen op het rode telefoontje. “Jullie hebben allemaal de groeten van m’n mam”, zei ik tegen iedereen en lachte toen ze allemaal enthousiast waren. “Over je mam gesproken…”, begon Janne nu, “Wanneer krijg ik haar eens te zien? Schaam je je voor mij misschien?” Ik lachte luidop, bedacht net dat ze alle twee hetzelfde hadden gezegd en wist nu al dat die twee ontzettend goed met elkaar zouden opschieten. Het kon nu niet meer mislopen, niets meer en met een grote glimlach op m’n gezicht bekeek ik mijn grote liefde die me met blinkende oogjes aanstaarde…

55. Aangename kennismaking!

Het was vandaag opnieuw de eerste keer dag we terug met vijf waren. Julie en Sara hadden gisteravond uitgebreid afscheid van ons genomen om daarna meteen terug naar huis te vertrekken. Het was een emotioneel afscheid, zeker bij Janne en Sara. Sara hield voet bij stuk dat ze niet weg wou, dat ze bij haar zus wou blijven maar na lang aandringen van Janne gaf ze dan toch toe. Sara was ongerust om haar zus, dat wist ik maar al te goed. Maar Janne was zo overtuigend dat ze uiteindelijk toch met goed gemoed had geknikt. Sara en Gustav hadden dan weer heel wat afgelachen met hun tweetjes maar stiekem had ik toch gezien hoe onze koele drummer het moeilijk had. Ik wist nog steeds niet wat er tussen die twee was gebeurd maar aan zijn gedrag te zien was het toch wel opvallend dat hij meer koesterde voor Sara dan voor iemand anders. Het zou dus slechts aankomen op een paar dagen voordat hij het aan ons zou gaan toegeven. Julie en Tom waren minder gelukkig toen ze tot het besef kwamen dat ze terug van elkaar zouden worden gescheiden, en hoe hard Tom ook probeerde om haar hier te houden kwam Julie af met harde argumenten over haar moeder. Hij had haar voorgesteld om nog eens te bellen maar dat had ze geweigerd. Haar moeder zou het nooit toelaten en dat wist hij in z’n binnenste ook. Het was al een wonder dat ze die extra dagen in Frankrijk mocht verblijven. En ze wou nu ook nog niet dat haar moeder het zou te weten komen dat ze samen was met de gitarist van Tokio Hotel. Haar moeder had het niet zo voor onze band, ze vond ons een meidengroep die niet eens wist wat muziek was. Achja, mij maakte het niet veel uit wat haar moeder ervan vond, maar Tom natuurlijk wel. Hij had het moeilijk, echt moeilijk om haar te laten gaan. En door dit te zien wist ik dat Tom veranderd was, hij zou Julie niet zomaar achter zich laten, nee hij zou op de dagen wachten dat hij ze opnieuw kon zien. Hij had haar waarschijnlijk een kwartier vastgehouden zonder een woord te zeggen, gewoon met z’n ogen dicht en z’n armen rond haar geslagen. Met pijn in het hart hadden we allemaal gekeken hoe de twee meisjes verdwenen in de taxi om hen naar huis te rijden. Het zou weer wennen zijn zonder die vrolijke meiden, want op een korte tijd hadden ze zich terug in ons leventje weten te wringen. We zouden hen allemaal missen, de één wat meer dan de ander, maar het zou voor ons allemaal terug zoeken zijn naar het gepaste ritme. Janne was nu opnieuw het enige meisje dus ik had al zo’n vermoeden dat ze zowat het dupe zou gaan worden, Tom zou waarschijnlijk dagen aan haar hoofd zeuren over Julie, Gustav over Sara en Georg over het meisje dat hij wou vinden, plus daar kwam ik dan nog eens bij. Ik, Bill Kaulitz, haar vriend die ook wel met haar wou spreken, dan niet om zo’n redenen maar gewoon omdat ik me goed bij haar voelde en dat ik het niet moeilijk vond om met haar over alles en nog wat te praten. Ze zou het druk gaan hebben met zo’n vier pubers rond haar heen en nu prees ik wel haar geduld en luistervaardigheden. De rit naar Duitsland verliep kalmpjes, niemand had iets heel speciaals in te brengen, vooral het afscheid van de meisjes werd besproken. Tom had alweer gejammerd dat hij Julie nu al miste en ook Gustav had al zijn beklag gedaan. Georg had met grommende stem gebruld dat zij niet moesten zagen, dat zij tenminste een meisje hadden waar ze aan konden denken. Hij leek zich meer en meer af te zonderen van ons, alsof hij niet wou zien hoe het voelde om verliefd te zijn. Hij miste iemand, net zoals ik Janne had, om mee te kunnen praten en om zich goed bij te voelen. Hij verdiende het, Georg mocht dan nog zo stoer zijn als het maar kon, hij had echt een hart van goud en ik wenste vurig dat hij weldra een meisje zou vinden waarbij hij zichzelf kon zijn. Hij verstopte het niet onder stoelen en banken dat hij jaloers was op mij, omdat Janne zoveel bij ons was. En hij had wel gelijk, Janne was inderdaad veel bij me. Het zou voor me veel moeilijker zijn moest ze net zoals Sara of Julie slechts een paar dagen bij ons kunnen zijn. Ik mocht me inderdaad van geluk prijzen dat ze haar carrière wat aan de kant had geschoven om met mij mee te kunnen op tour. Ik had haar nooit gedwongen, ze had het zelf gedaan, of neen haar manager Mark had het gedaan. Hij had zijn talent zowat vrij gelaten om met ons een maand te gaan touren. Ik begreep hen wel elke keer ze me vertelden wat een bofkont ik was, ik begreep dat ik kansen kreeg die zij momenteel niet kregen maar wat moest ik dan doen? Janne vertellen dat ze mee moest gaan met haar zus? God, neen, geen denken aan. Ik moest er van profiteren nu alles zo goed ging, ze was er nog steeds, na de strubbelingen en ik was niet meer van plan om haar te laten gaan. Alles kwam terug in orde tussen ons, langzaam maar het zou ons wel lukken. Ze had zelfs gevraagd wanneer ze nu eindelijk eens mijn moeder kon ontmoeten, en dat betekende toch wel iets hé? Normaal doe je dit alleen als je zeker bent van je relatie, dus waarom zou ik me zorgen gaan maken? Ze sliep terug bij me, zoals het hoorde dus niet elk aan één kant en dat was het dan, ze knuffelde me terug en vooral kuste ze me opnieuw met zoveel liefde. Hoewel ik wist dat ze het nog niet vergeten was, was ik toch gelukkig dat ze het wat van zich af had gezet. De schuldgevoelens die ik had, en nog steeds heb, vervagen toch een beetje met de dag zodat ik me ook weer wat beter in m’n vel ga voelen. We waren aan de laatste concerts toe in Duitsland, daarna hadden we terug wat rust wat ik wel gretig ging gebruiken. Ik keek met open ogen naar het plafond, Janne lag nog naast me te slapen en haar ademhaling maakte me rustig. Ik draaide me op m’n zij en staarde in het slapende gezichtje van m’n meisje. Ze was gisteren al geeuwend in slaap gevallen zonder haar kleren uit te trekken. Ik had zo voorzichtig mogelijk haar kledij uitgetrokken en haar slaapkledij aangetrokken zodat ze nu lag te slapen in haar lichtgroen topje met daarronder haar grijze shortje. Het deed raar om haar zo te verkleden terwijl ze sliep, maar dat gaf ook aan dat ze me terug vertrouwde. Mijn duim streelde zachtjes haar rode lippen en zwijgend kwam ik dichter bij haar. Ze lag nu op zo’n 5cm van m’n gezicht, net niet dicht genoeg om haar lippen te kunnen aanraken met de mijne. Ik streek zo zacht mogelijk haar kaaklijn en eindigde uit aan haar kin waar net iets daarboven haar goddelijke lippen naar me aan het lonken waren. Zou ik? Ik huiverde een beetje toen ik m’n lippen likte en ze dan voorzichtig op die van Janne plaatste. Mijn hand lag nu voorzichtig op haar dij en schoof op naar de onblootte huid van haar heup. Ze voelde zo warm aan en ik schrok lichtjes op toen ze wat blaasde in haar slaap. Ik hield m’n adem in, probeerde zo stil mogelijk te blijven liggen zodat ik haar niet wakker zou maken. Met veel tegenzin zag ik hoe m’n meisje moeizaam haar ogen opende en begon te geeuwen. “Goeiemorgen liefje”, murmelde ze nog half slapend terwijl ze op haar rug ging liggen. Ik gaf haar een kus in haar hals als antwoord en liet m’n hoofd op haar schouder vallen. Haar ogen waren opnieuw gesloten maar ze was wakker, dat merkte ik aan de manier waarop ze met haar duim m’n handpalm streelde. “Ik hou van je”, fluisterde ik zachtjes zonder m’n hoofd op te tillen. Ze grinnikte eventjes en draaide zich toen naar me. Haar ogen recht tegenover de mijne, mijn weerspiegeling van m’n blik in de hare… Haar zachte hand streelde voorzichtig m’n wang en bleef rusten in m’n nek. Ze wendde haar blik af en bleek naar de geschikte woorden te zoeken. Ze likte even aan haar lippen en deed toen haar mond open om iets te zeggen. “Euh, Bill, nu we het daarover hebben…”, zei ze zacht. Mijn hart stopte even met slaan maar ging toen op een razendsnel tempo verder toen ze opnieuw oogcontact maakte. Ik wist nu totaal niet wat er zou gaan volgen, al sloeg je me dood. Met bange ogen staarde ik in de hare. “Als je wilt dat alles opnieuw in orde komt moet je David proberen te vergeten… Ik heb dit gedaan, nu moet jij het nog doen.”, vervolgde ze. Ik snapte waar dit heen ging, en ze had ergens wel gelijk. “Ik weet dat je er moeite mee hebt, maar ik kan niet samen zijn met iemand die meer denkt aan m’n ex dan aan mezelf”, grijnsde ze nu half in m’n gezicht. “Je moet hem afsluiten van je leven Bill, anders zul je steeds zo reageren als David zijn kans ziet om binnen te glippen in m’n leventje. Samen zijn we sterk, als jij met je gedachten bij hem zit zijn we dat totaal niet. Denk je ook niet?”, vroeg ze me lief. Ik moest eerst even nadenken over haar woorden, ze had gelijk, zolang David in m’n hoofd rondspookte kon het inderdaad niet werken. Niet voor haar, en al evenmin voor mij. Ik knikte zacht en kreeg kippevel toen ze dichterbij kwam. Haar hand streelde nu m’n heup en ik snakte naar adem toen ze haar lippen op de mijne drukte. Ik trok haar tegen me aan, bijna helemaal op me, en verstrengelde mijn vingers om haar middel. Ze maakte haar lippen van de mijne los en keek me met blinkende oogjes aan. “Dan komt alles in orde tussen ons, geloof me.”, fluisterde ze terwijl haar neus zacht over m’n wang gleed. Ze kuste nog vluchtig m’n hals en leek toen de neiging te hebben om van me af te rollen maar ik hield haar stevig vast. Haar vragende ogen keken me strak aan maar ik zag nog net hoe ze zich sloten toen ik haar tegen m’n lippen drukte. Ik had alles zo gemist met haar, zelfs zo liggen, zij op mij, onze lippen op elkaar. Mijn vingers losten elkaar en kropen langzaam naar haar heupen terwijl ik een weg vond met mijn tong naar de hare. Ik voelde hoe haar handen zich in m’n haar nestelden en hoe ze plukjes haar rond haar vingers aan het weven was. Ik ging helemaal op in de kus, grinnikte een beetje toen haar topje van haar tong rong m’n bolletje draaide en ze tenslotte op m’n onderlip beet. Aftastend wat haar reactie zou zijn schoof ik m’n handen wat naarboven zodat haar topje ook naar boven kroop. Ze leek even onze kus te onderbreken maar na een kleine aarzeling kuste ze me toch terug. Een koude rilling streek over m’n rug toen m’n handen de rondingen van haar borsten voelden en ik hoopte dat ik verder mocht dan dit. Ik tippelde met m’n vingers verder over haar lichaam en stikte bijna toen ik haar tepels aanraakte. Ik hijgde een beetje en verstopte m’n teleurstelling toen ze zich oprichtte. “Bill, we zouden dit beter niet doen.”, zei ze zo stil mogelijk. Ze duwde m’n handen terug naar beneden, op haar heupen en het topje werd ook opnieuw op z’n plaats getrokken. Ze zag m’n verdwaasde ogen en lachte toen stroefjes. “Het spijt me, maar ik kan het nu nog niet.”, fluisterde ze terwijl ze van me afrolde. Ze liet zich op haar andere zij rollen, met haar rug naar me toe en ik hoorde hoe ze stilletjes snikte. Ik ging meteen tegen haar liggen en sloeg m’n armen om haar middel. “Liefje, je weet dat ik je niet dwing, ik wacht echt wel.”, zei ik zacht in haar oor. Bij het horen van die woorden nam ze mijn arm stevig vast, en drukte die tegen haar aan. Geheel tegen elkaar aangedrukt bleven we liggen, Janne nog steeds wat snikkend, en ik hopend dat alles snel in orde zou komen… *** “Het was te gek vanavond, heb je gezien hoe die meisjes vooraan uit hun dak gingen?”, hoorde ik de stem van Tom in m’n oor gieren. Ik was niet meer op deze wereld, we hadden een pracht van een concert gespeeld en ik moest er nog eventjes van bekomen. Het was inderdaad heel goed gegaan, de liedjes waren foutloos en het publiek was echt grandioos. Ze deden alles wat ik hen voordeed en toen ze luidkeels met me meezongen op “Durch Den Monsun”, kreeg ik spontaan kippevel en koude rillingen. Het was fantastisch vanavond en dat begon ik nu te beseffen. Tom liep nog steeds naast me, druk aan het sms’en en zonder dat ik het maar moest te vragen wist ik dat Julie over enkele seconden een berichtje zou ontvangen. “Het kan blijkbaar niet op tussen jullie twee.”, vroeg ik hem op een geamuseerde toon. Hij bleef naar z’n schermpje kijken en grinnikte luid. “Ja, ben je jaloers misschien?”, giechelde hij, nog steeds geconcentreerd op het onnozel kleine schermpje. “Misschien toch wel ja”, zei ik eerlijk en hij stopte abrupt en keek me met grote ogen aan. “Bill? Ben jij ziek ofzo? Waarom zou jij in godsnaam jaloers moeten zijn op Julie en ik, als je samen bent met zo’n moordwijf als Janne? Zijn gezicht stond op onbegrijpend en er kon zelfs geen grijnsje vanaf toen het woord ‘moordwijf’ over zijn lippen viel. “Waarom zou jij jaloers moeten zijn?”, vroeg hij nog maar eens toen ik niet meteen antwoord gaf. Hoe moest ik dit nu gaan uitleggen? “Laten we zeggen dat ik enkele dagen geleden niet jaloers zou zijn geweest Tom, maar na het ongeval is alles zodanig veranderd dat het voelt alsof Janne niet meer de Janne is van in het begin.”, zei ik nogal nerveus. “Het voelt alsof ze van me wegglipt Tom.” Hij schuifelde met grote passen over de koude vloer en staarde me nog steeds onbegrijpend aan. “God Bill, wat verwacht jij? Na al wat er is gebeurd? Wees verdomme blij dat ze er nog is… Tuurlijk is ze niet meer de Janne die ze is geweest, ze heeft verdorie een zelfmoordpoging ondergaan. Wat denk je nu eigenlijk? Dat ze alles vergeet en meteen weer alles wil doen zoals voordien? Wees nu toch eens realistisch en blij dat ze je niet heeft verlaten. Janne is zowat de sterkste persoon die ik ken, ik zou niet veel meisjes hetzelfde zien doen hoor broertje. Wat zij al allemaal heeft meegemaakt en toch heeft ze de kracht om er met jou aan te werken. Ja Bill, met jou. Is dat niet genoeg voor je? Ze doet verdomme haar uiterste best om die David uit haar leven te bannen en dan zit jij te zagen over het feit dat je niet alles met haar kunt doen. Denk nu eens voor één keer aan haar in plaats van aan je eigen belang.”, zijn woorden klonken hard en sneden dwars door me maar ik wist dat hij gelijk had. Hij had gelijk, elk woord die hij had uitgebracht, van het eerste tot de laatste. “Jij zou je van geluk mogen prijzen met zo’n meisje als zij, ik zou niet lang moeten nadenken als ik ooit de kans kreeg om iets met haar te beginnen.”, zei hij nogal kort voordat hij van me wegwandelde. Hij schudde nog maar eens onbegrijpend zijn hoofd en sloeg met z’n armen in de lucht. Ik had Tom nog niet veel zo horen praten, maar ik was wel zeer onder de indruk. Voor het eerst had hij het opgenomen voor Janne, en niet voor mij, zijn tweelingsbroer die hij steunde in goede en kwade dagen. Nee, hij steunde Janne en daar had hij gelijk in. Ik had het recht niet om te zagen en te klagen, ik moest er inderdaad blij om zijn dat ze er nog was. Ik moest echt eens in haar plaats denken in plaats van aan mijn eigen noden en behoeften. Misschien miste zij wel de open babbels met mij, terwijl ik vooral bij haar wou zijn om te kussen enzo… Ik wou alles zo goed doen voor haar, ik wou haar helpen met alles dat ze ook maar wilde, ik wou alles voor haar doen om samen te vechten tegen David en haar verleden. Ik begreep nu pas hoe moeilijk het voor haar allemaal was. Om met mij over hem te praten, om zo’n berichtje te moeten lezen van hem, om mijn reactie te zien, om alles te kunnen relativeren. Ik snapte nu eindelijk waarom ze alles kalm aan wou doen, ze had tijd nodig om alles terug te kunnen verwerken zonder dat ik haar daarmee tot last was. Het zou niet eerlijk zijn tegenover haar om halsoverkop aan seks te denken, het mocht niet. Ik wou haar geen pijn doen, dus moest ik nu alleen maar aan haar denken. Aan haar belang, aan haar nood, aan een luisterend oor en niet iemand die haar het bed in wou krijgen. Nee, ik zou naar haar luisteren en haar zoveel steunen als ik maar kon. Ik zou haar knuffelen als ze huilde en haar kussen als ze nood had aan mijn liefde. Alles was voor haar, mijn liefde, mijn lichaam, mijn ziel en m’n hart. Alles, en Tom had dit bij me aangewakkerd. Tom, de persoon van wie ik het minst verwacht had om me op mijn fouten te wijzen. Ik liep zodanig met m’n hoofd in de wolken door de verschillende gedachten dat ik opschrok toen ik tegen iemand aanbotste. Een meisje met pikzwart haar en fleurig blauwe ogen keek me verbaasd aan. Het leek alsof het voor haar nog allemaal goed moest doordringen, ze had eerst de tijd nodig om te beseffen tegen wie ze nu zonet gebotst was. Haar ogen trokken uiteindelijk open en haar mond viel open van verbaasdheid. “Bill…”, gilde ze gesmoord en haar ogen begonnen spontaan te blinken. Ik lachte haar vriendelijk aan en merkte hoe ze me smekend aankeek. “Kan ik je misschien helpen?”, vroeg ik dan uiteindelijk maar toen ik gezwicht was voor haar puppyogen. Ze gilde het uit, sprong in de lucht en ik moest uitwijken voor haar losgeslagen armen. Ze straalde in haar dieprood topje met daaronder een strakke zwarte broek en cowboylaarzen. Om haar polsen ringelden tientallen armbandjes en ze had een grote rode ring om haar middenvinger. Ze had een smal gezicht, met felblauwe ogen, een fijn neusje en volle lippen. Ze leek een beetje op Janne maar toch voelde ik me niet echt tot haar aangetrokken. Hoewel ze waarschijnlijk een jaar of 19 was, leek ze nogal te vrolijk om serieus te kunnen nemen. “Mag ik alsjeblieft je handtekening?”, vroeg ze terwijl ze al een foto in m’n handen duwde. Ze lachte haar tanden bloot en ik merkte hoe haar witte tanden op een mooi rijtje stonden. “Hoe heet je?”, vroeg ik haar zacht. Ze glunderde toen ze de beweging van m’n hand volgde en keek toen met stralende ogen in de mijne. Ze bloosde een beetje en leek ineens bijzonder geïntresseerd in de donkere plek op de vloer toen ze zachtjes fluisterde. “Ik ben Eva.” Ik gaf haar een hand, net zoals ik bij iedereen deed en wou haar net vragen wat ze hier deed toen een harde klap op m’n achterhoofd terecht kwam. “Wat doe jij hier nu nog, moet jij niet bij Janne zijn, ze zit op je te wachten!?”, brulde de stem van onze bassist in m’n oor. Hij grijnsde om m’n pijnlijke trek op m’n gezicht en ik merkte hoe zijn gezicht veranderde. De grijns om z’n mond veranderde in een ongeloofwaardige glimlach, in zijn onheilspellende ogen kwam nu een warme gloed tevoorschijn en zijn handen vielen slapjes tegen z’n lichaam. Kleine rimpeltjes werden op z’n gezicht getoverd, zo in de streek van z’n ogen toen hij lief begon te lachen. Zijn ogen bleven staren naar Eva en daar kwam niet echt meteen verandering in toen ik plagerig met m’n vingers voor hem knipperde. Hij sloeg verveeld mijn hand weg en bleef met grote ogen naar het zwartharige meisje staren. “Oh my god”, stamelde hij, totaal van zijn melk. Eva stond eveneens aan de grond genageld, met haar mond lichtjes open, haar ogen aan die van Georg gebonden. Ik lachte, ja dit was het meisje voor Georg, eindelijk! Ik wreef m’n handen in elkaar en keek van het ene gezicht naar het andere. “Eva, dit is Georg. Georg, dit is Eva.”, probeerde ik zo serieus mogelijk te zeggen terwijl ik een glimlach onderdrukte. Ik zag hoe Georg nog steeds onder de indruk zomaar zijn hand uitstak en fel met die van Eva begon te schudden. Zijn ogen blonken nu nog meer bij die aanraking en ik grijnsde nu echt mijn tanden bloot. Ik had zijn avond goedgemaakt, en daar zou hij me nog lang dankbaar voor zijn. Ik liet ze maar even alleen toen ik bedacht dat Janne op me aan het wachten was en floot nonchalant naar hen toen ik nog eventjes over m’n schouder gluurde. Ze stonden nu al wat dichter bij elkaar, beide met een ongelofelijke glimlach op hun gezicht, die echt wel boekdelen sprak. Ik grijnsde, Georg en Eva, dat klonk bijlange nog niet zo slecht…

56. Sandaaltjes

De dagen vlogen voorbij in Duitsland en langzaam kwam het besef dat de tour bijna aan zijn eind kwam. De jongens hadden zichzelf opnieuw leren kennen, en ook geheimen en verhalen van de anderen te weten gekomen. Voor mij was het nog allemaal spannender dan voor hen aangezien dit de eerste keer was dat ik bij hen mocht blijven voor een hele maand lang. Ik was ontzettend veel te weten gekomen van de jongens, meer dan ik ooit kon bedenken. Tom hield echt van Julie, maar dan ook echt, zonder dat hij de intentie had om haar te gaan bedriegen. Gustav had uiteindelijk bekend dat hij stapelverliefd was op m’n zusje en ik kon het niet laten om hem ermee te plagen. En Georg had ook het grote lot gewonnen met z’n Eva. Ze waren samen sinds de eerste ontmoeting en ik moest toch wel toegeven dat Georg een heel andere mens was nu. Hij straalde meer dan ooit tevoren, hij was constant druk in de weer met z’n gsm en lachte om de flauwste mopjes. Hij was goddelijk om naar te kijken en ik was oprecht gelukkig voor hem. Ik herinnerde me hoe Bill al giechelend naar me toe was komen spurten om me uitgebreid te vertellen over Eva en Georg. “Nu ga je nooit geloven wat ik je ga vertellen liefje”, gierde Bill uit toen hij eindelijk bij me toe was gekomen. Hij straalde en zijn ogen blonken, dus het moest wel iets heel speciaals zijn. Ik wipte van de stoel waar ik al een eindje op zat en merkte hoe mijn kont sliep. “Vertel het eens”, zei ik hem half lachend, half vragend terwijl ik verwoed over m’n achterste wreef. De anderen waren er ondertussen ook bij gekomen en stonden geamuseerd naar het gezicht van de beroemde en populaire zanger te kijken. “Ik heb Georg zonet gekoppeld met een meisje.”, gierde hij. Het bleef eventjes stil totdat Gustav in de lach schoot. “Jij? Georg met een meisje?”, vroeg Tom verbaasd en ik zag hoe een grijnzende trek op z’n gezicht verscheen. Bill knikte zo hevig dat ik bang was dat zijn hoofd plots van zijn lichaam zou splitsen. “Dat moet ik echt wel zien.”, lachte Gustav hard en voordat ik doorhad wat er allemaal aan het gebeuren was, voelde ik 2 armen aan me trekken en werd ik richting Georg gesleurd. Ze hielden halt net om de hoek om hen niet te storen en ik giechelde gesmoord toen ze met z’n drietjes om het hoekje piepten. Ik was veel te nieuwsgierig om hen achteruit te trekken en keek toen ook glunderend naar de enige twee personen die er nog waren. Ze was mooi, en eigenlijk echt wel iets voor Georg. Ik hoorde hoe Tom lichtjes begon te grinniken en ik kon nog net de zoom van zijn tshirt grijpen om te voorkomen dat hij richting het kersverse koppeltje zou lopen. “Jij waagt het niet!”, lipte ik in z’n voorspelbare gezicht. “Ohja? Durf je daar geld op te zetten?”, siste hij terug en nog voordat ik de kans had om hem te vragen wat dat nu weer betekende had hij zich weten los te maken en liep hij met grote passen naar een kussende Georg. Wat moesten die twee zich nu gaan schamen… Tom liep al klappend op het koppel af en bleef een meter van hen staan. “Djeezes Georg, waar heb jij dit geleerd?”, brulde hij luid waarop Georg zich doodschrok en meteen z’n lippen van die van Eva loste. Hij leek niet te weten wat te doen en staarde toen maar beschaamd naar de grond. “Nooit geweten dat je dit in je had jongen”, ging Tom verder terwijl hij een harde klap op Georgs schouder plofte. “Ik ben onder de indruk”, zei hij met zo’n overdreven grote grijns op z’n gezicht dat nu ook Georg voorzichtig ging lachen. Hij keek op toen ook wij op hen afkwamen, weliswaar met wat minder show dan onze gitarist. “Oh neen, Bill godverdomme! Vuile rotzak!”, siste Georg in het vrolijke gezicht van Bill, maar die leek niet echt onder de indruk te zijn. “Och Georg, je hoort me te bedanken.”, vuurde Bill terug. Hij stond geamuseerd te kijken naar de bassist, zijn armen voor hem gevouwd en met een glanzende blik in z’n ogen. “Georg Georg Georg, je wens wordt dan toch vervuld.”, deed Gustav er nog een schepje bovenop en ik sloeg met m’n hand tegen m’n hoofd. Ik liep naar het meisje dat heel onwennig naar ons zat te kijken en stak vriendelijk m’n hand uit. “Ik ben Janne”, lachte ik haar toe. “Eva”, zei ze me dankbaar om haar in het gesprek te betrekken. “Jij bent ergens aan begonnen hoor meisje”, fluisterde ik haar toe en merkte hoe ze verlegen begon te giechelen. “Vertel eens wat meer over jezelf.”, zei Tom heel geïntresseerd, alsof hij wou weten wie er nu in godsnaam kon vallen voor de charmes van Georg. Ze bloosde een beetje toen ze besefte dat de jongens van Tokio Hotel rond haar heen stonden om haar uit te vragen over haar leventje. Ze greep onhandig de hand van Georg en kneep, zo te zien aan zijn gezicht, nogal hard in z’n vingers. “Euh ik ben Eva, bijna 19, woon hier niet zover vandaan en ben al een heel eind fan van jullie.”, begon ze al fluisterend. Ik had medelijden met haar, ze had net Georg gekust en werd nu al bekogeld met vragen van de anderen. “Mijn vader helpt hier met de opbouw enzo, daarom kon ik hier backstage. Het is echt wel handig als je de juiste connecties hebt.”, zei ze al wat meer op haar gemak. “Moest mijn vader hier niet werken zou ik nooit de kans gehad hebben om jullie te ontmoeten.”, giechelde ze nu een beetje. Ze staarde naar haar voeten en schrok op toen Georg haar lief over haar hoofd aaide. “Ben ik blij dat jouw vader hier werkt”, zei hij lief. Ze leek te smelten bij z’n woorden en keek smachtend naar z’n lippen. “Ooooh Georg zo lief jongen!”, verbrodde Tom opnieuw hun moment. Hij schuilde zich al lachend achter Gustavs rug bij het zien van Georgs vuist en kwam toen weer quasi onschuldig naast Bill staan toen Georg zijn gebalde vuist weg was. “Kalm jongen, meisjes houden niet van vechters.”, grijnsde hij en liep al vlug weg toen Georg een spurt inzette om hem te gaan slaan. “Georg niet doen!”, schreeuwde hij al lopend en ik moest mijn lach onderdrukken. “Eigen schuld, dikke bult Tom”, riep ik zo sereen mogelijk maar ik merkte hoe de spottende ondertoon duidelijk hoorbaar was. We stonden allemaal geamuseerd te kijken hoe Tom rende voor z’n leven en hoe Georg er achterna zat. “Ja meisje, je bent inderdaad ergens aan begonnen.”, zuchtte Bill bij het zien van de twee idioten. Eva giechelde en ik zag hoe haar ogen strak op Georg gehaakt waren. Ik was blij voor hen, ze verdienden het allebei want ik had zo de indruk dat Eva echt wel het meisje was dat Georg nodig had. Ik lachte opnieuw bij die herinneringen, het was allemaal veel te grappig geweest. Eva had haar vader gevraagd of ze nog even bij ons kon blijven en die kwam met een positief antwoord. Ik kon het goed met haar vinden, ze was sympathiek en een goede babbelaar. Zeg maar dat ze samen met Bill aan een wedstrijd kon beginnen. Die twee waren al even erg en ik had er geen moeite mee. Als je al een grote twee maand samen bent met Bill, heb je al voldoende luisterervaringen om je hele leven mee te vullen. Hoe die kon praten… Er kwam een glimlach op m’n gezicht toen ik zo aan het nadenken was over hem. Het had er heel slecht uit gezien maar nu wist ik tenminste wat hij allemaal wou doen om onze relatie te redden. En dat was heel veel, alles eigenlijk. Hoewel velen beweerden dat ze zelfs hun carrière zouden opgeven voor hun geliefde had ik nooit de indruk dat ze het meenden, bij Bill wel. Hij leek zichzelf wat op te schuiven om al zijn aandacht aan mij te kunnen besteden. Hij dacht nu echt aan mij, aan wat ik nodig had, wat mij gelukkig kon maken. Ik had zo’n flauw vermoeden dat Tom daar voor iets tussen zat maar het maakte mij niets uit, Bill deed de grootste moeite voor me en ik kon mezelf weer zijn. Hij dwong me niet, op geen enkel vlak en dat was belangrijk voor me. Ik wou zelf mijn grenzen stellen, wou zelf aangeven wanneer ik terug verder wou in onze relatie. En ik wist dat ik me er nu had overgezet. Met m’n schrijfblok op m’n schoot, een balpen in mijn hand en een volledig nieuw lied op het blad. Het had goed gedaan om alles van me af te schrijven. Het zou een melancholisch lied worden, vol donkere gevoelens. Gevoelens voor David, ze verdonkerden met de dag en haatgevoelens kwamen soms in vlagen in me opborrelen. Het deed goed om te weten dat Bill zijn haatgevoelens onder controle had, dat had ik hem expliciet gevraagd. Het zou geen nut hebben om verder te gaan met Bill als hij zich niet kon afzetten van David. Ik liet m’n balpen in de grond vallen en raapte hem meteen terug op. Het was me allemaal duidelijk geworden in die paar dagen dat we al in Duitsland waren, ik hield van Bill en ik had nooit van David gehouden. Dat klinkt logisch zou je nu gaan denken, maar echt eerlijk waar, ik was er nu nog maar zeker van. Ik hou van Bill… Ik schrok me te pletter toen iemand fel op de deur bonkte en zuchtte opgelucht toen het hoofd van Gustav tevoorschijn kwam. “Heb ik je laten schrikken meid?”, vroeg hij benieuwd. Ik kegelde gevaarlijk m’n balpen naar zijn hoofd en grijnsde toen hij hem net te laat had gezien. Al wrijvend over z’n pijnlijke kaak kwam hij naast me zitten op het bed. “Hoe gaat ie?”, lachte hij om m’n gezicht. Zijn ogen blonken en op zijn wang kleurde nu een rode plek. “Goed, en dat meen ik.”, zei ik hem zacht. Hij sloeg z’n arm om m’n schouder en trok me tegen zich aan. “Daar ben ik blij om.”, fluisterde hij terwijl hij me terug losliet. “Ik heb echt wel met je ingezeten hoor. Of je mij nu gelooft of niet.”, vervolgde hij. Zijn hand schoof voorzichtig op m’n dijbeen om er dan zachtjes in te knijpen. Gustav was zo ontzettend lief dat ik hem meteen geloofde. “Ik hoop alleen maar dat je me nu niet anders bekijkt.”, zei ik nogal onzeker. Ik keek onwennig in z’n donkere ogen en merkte hoe hij een glimlach tevoorschijn toverde. “God Janne, ben je gek ofzo? Ik heb nu nog meer respect voor je dan voordien.”, lachte hij gemeend. Ik was zo opgelucht dat ik zonder nadenken mijn handen om z’n nek sloeg om hem te bedanken. “Gekkerd toch”, grapte hij door m’n omhelsing heen en hij duwde me een beetje van zich af. Hij keek me nu op z’n beurt onzeker aan en speelde voortdurend met z’n vingers. “Janne, mag ik je eens wat vragen?”, vroeg hij stilletjes. “Jij mag me alles vragen, behalve mijn geld natuurlijk”, grapte ik. Hij lachte stroefjes en nam toen m’n handen vast. Ik was echt benieuwd wat hij zou gaan zeggen. “Euh Janne… Heeft Sara je nooit toevallig verteld hoe ze zich bij me voelde?”, vroeg hij verlegen. Oh God, hij was veel te schattig toen hij me dit vroeg. “Ik heb zo het gevoel dat ze me echt graag heeft, maar ik weet niet precies of ze misschien meer voor me zou kunnen voelen.”, zijn stem klonk al even verliefd als de blik in z’n ogen. Gustav was verliefd op m’n zusje en dat was het meest fantastische nieuws dat ik me ook maar kon inbeelden. Maar ik kon niet echt antwoorden op z’n vraag want Sara had nooit iets meer verteld over haar gevoelens. Hoe graag ik hem ook blij wou maken, kon ik hem niet garanderen dat Sara ook hetzelfde voor hem voelde. “Gusti, ik wou dat ik het je kon zeggen… Maar Sara heeft me nog niets verteld over verliefde gevoelens.”, zei ik voorzichtig. Hij knikte begrijpend en wendde zijn blik af en liet die rusten op m’n schrijfblok. “Waarover gaat het?”, vroeg hij snel om het pijnlijke onderwerp af te snijden. Ik staarde naar de tekst en zuchtte even. “Over David”, zei ik uiteindelijk toch maar. Hij maakte een geluidloze “O” en wreef toen met z’n hand over m’n bil. “Het komt wel in orde, daar ben ik zeker van. En verbeeld ik het me nu of doet Bill ongelofelijk zijn best voor je?”, grijnsde hij zacht. Ik glunderde en knikte dan van ja. “Hij is precies zijn leven aan het beteren”, lachte Gustav luid. Ik hield van Gustav, zijn manier van doen en vooral de manier waarop hij iemand aan het lachen kon brengen. Maar vooral stond ik versteld van de manier waarop hij aanvoelde wat de persoon nu eigenlijk nodig had. Hij was geweldig en ik hoopte dat mijn zusje de juiste keuze maakte en met hem iets zou gaan beginnen. Gustav was de allergrootste schat van allemaal en ik zou haar serieus doodslaan moest ze dat niet inzien. Ik grinnikte en keek vastberaden in z’n ogen. “Ik beloof het je dat ik er alles aan zal doen om Sara voor je te winnen Gustav, dat beloof ik je.”, zweerde ik op het graf van m’n grootmoeder. Hij straalde en nam me stevig in z’n armen. Op dat moment zwaaide de deur opnieuw open en hoorde ik hoe een stem boven alles brulde. “Gustav!!”, riep Bill gespeeld verontwaardigd. “Gelukkig dat ik nu kom, wie weet wat er zou kunnen gebeuren als ik er niet was geweest!” Ik giechelde en drukte geamuseerd een dikke kus op Gustavs mond en keek toen in de verbaasde ogen van Bill. “Janne? Wat heeft dit te betekenen?”, vroeg hij gespeeld kwaad. Hij hield zijn rechterhand op zijn heup en zijn ogen stonden strak op me gericht. We wisten allebei dat dit slechts een spelletje was en ik was blij dat we het alle twee verder konden spelen. “Sorry Bill, maar ik moet toch weten wat de andere jongens mij kunnen bieden voordat ik mijn keuze maak?”, zei ik hem zielig en drukte nog een kus op de lippen van Gustav. Ze waren helemaal anders dan die van Bill en ik merkte hoe Gustav begon te lachen. “Jullie zijn echt ongelofelijk”, lachte hij terwijl hij zijn hoofd fel schudde. Hij klemde zijn handen om mijn hoofd en trok me stevig tegen hem aan. “Sorry Bill, ik laat haar niet meer los.”, gierde hij. Het waren slechts vriendschappelijke kussen maar dat kon niet baten. “Ow ow ow, zo is het wel genoeg geweest!”, riep Bill toen Gustav zijn lippen op de mijne plaatste. Hij nam Gustav bij z’n kraag en sleurde hem van me weg. “Toe Bill, laat ons nou, het werd nu pas leuk.”, deed ik er nog een schepje bovenop. Hij wierp me een vernietigende blik toe en kegelde Gustav toen de kamer uit. “Gustaaaaaaav!!”, riep ik gespeeld verdrietig toen de deur werd dichtgeslagen. Ik grijnsde in het gezicht van Bill en liep op de toppen van m’n tenen naar hem toe. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en liet mijn neus over z’n zachte wang glijden. Mijn hartslag klopte sneller en sneller toen ik voelde hoe zijn handen zich een weg baanden naar m’n heupen om zich te verstrengelen achter m’n middel. Ik keek hem recht in de ogen en merkte hoe ze begonnen te blinken. Hij drukte voorzichtig zijn lippen op de mijne en ik zwijmelde bijna. Ze waren inderdaad helemaal anders dan die van Gustav… Zacht, zoals altijd. Ik kreeg het heel warm en een golf van gevoelens raasde door m’n lichaam. Ik loste hem met veel tegen zin en kietelde met m’n vingertoppen zijn hals. “Weet je…”, begon ik stilletjes. Hij keek me vragend aan en zweeg zodat ik kon vertellen. Zijn duim haakte zich in een lusje van m’n broek en hij trok me nog dichter tegen zich aan. “Weet je, ik heb het je misschien al zo vaak gezegd maar ik hou echt wel van jou.”, fluisterde ik in z’n oor. Bij het horen van die woorden voelde ik hoe zijn hartslag feller begon te kloppen en ook de streling van zijn hand gaf me aan dat hij dit graag hoorde. “Ik hou ook van jou liefje. Heel veel zelfs”, fluisterde hij nu terug. Ik loste mijn greep een beetje zodat ik hem nu terug kon aankijken. Hij zag er zo verliefd uit dat ik me nauwelijks kon bedwingen om hem te gaan kussen. “Ik heb zonet alles van me afgeschreven en het doet me echt goed nu.”, gaf ik hem toe. Hij lachte lief in m’n gezicht en aaide zachtjes m’n wang. “Mag ik het eens lezen?”, vroeg hij voorzichtig. Ik knikte, het zou hem misschien ook helpen om volledig over David te raken. Ik ging op het bed zitten en gaf mijn schrijfblok aan hem toen hij naast me was komen zitten. Ik staarde onwennig in z’n lezende gezicht, ik volgde zijn oogbewegingen en kauwde nerveus op m’n nagels, iets wat ik anders nooit deed. Het werd heel stil op onze kamer en het maakte mij nu nog nerveuzer dan ik al was. “Wat vind je?”, vroeg ik hem onzeker toen hij het schrijfblok naast hem had neergelegd. Hij streelde de handpalm van m’n rechtse hand en keek toen heel serieus in m’n ogen. “Dat ik je nooit had mogen wantrouwen.”, zei hij gemeend. Hij sloeg z’n ogen neer en ik kon het niet meer houden. Hij was zo ontzettend lief en oprecht. Ik kroop naar hem toe en drukte zonder twijfelen mijn lippen op de zijne. Hij liet zich achterover vallen waardoor ik nu met m’n volle gewicht op hem viel. Hij grinnikte een beetje door de onverwachtse val en liet me op m’n rug rollen. Hij loste m’n lippen en begon langzaam mijn heupen te kietelen. “Nee Bill niet doen!”, gilde ik toen ik het niet meer kon houden. Zijn handen zaten nu echt overal waar hij wist dat ik kietels had. Hij lachte nu nog luider toen ik begon te kronkelen over het bed om te kunnen ontsnappen aan z’n handen. Ik hijgde en stikte bijna in m’n lachen toen hij uiteindelijk stopte met kietelen. “God Bill, je vermoordt me nog eens op die manier.”, hijgde ik toen ik mijn hoofd op een kussen liet vallen. Hij bleef al grijnzend aan het uiteinde van het bed zitten en ik sloot mijn ogen. Bill en ik konden terug lachen, samen genieten van onze momentjes dat we alleen waren. Ik merkte hoe hij langzaam op me kroop en zich op me liet vallen. Zijn gezicht tegen het mijne, zijn lippen op slechts enkele millimeters van de mijne. “Ik ga dood zonder je”, fluisterde hij zacht. Ik opende mijn ogen terug bij z’n woorden en sloeg onbewust m’n armen om zijn hals, trok hem nog dat ietsje dichter bij me zodat hij als het ware gedwongen werd om me te kussen. Hij vond het blijkbaar niet echt erg want hij maakte geen intentie om zich te gaan verweren. Hij vond zijn weg naar m’n tong en ik rilde toen zijn tongpiercing langzaam en speels m’n onderlip raakte. Hij werd goed, begon te beseffen wat me allemaal gek kreeg en maakte daar echt wel gebruik van. Zijn handen woelden door m’n haar en ik voelde hoe zijn ringen over m’n huid schraapten. Ik loste m’n vingers en trippelde speels over zijn rug naar de rand van z’n jeans. Ik liet m’n handen rusten op z’n boord en giechelde toen ik het stukje huid voelde. Zou dit het moment zijn dat ik Bill terug helemaal binnen liet? Hij vroeg zich blijkbaar hetzelfde af toen hij de kus stopte. “Janne?”, zei hij schor. Mijn hart klopte als een gek, wat voor me het antwoord was. “Het is goed Bill.”, fluisterde ik in z’n oor waarop hij lief glimlachte en toen zijn lippen terug op de mijne liet vallen. Ik schoof mijn handen onder zijn tshirt en merkte hoe zijn huid bezaait werd met kleine bobbeltjes telkens wanneer ik hem streelde. “Weet je het zeker?”, vroeg hij zacht in m’n oor. Ik antwoordde niet, trok hem helemaal tegen me aan en kuste hem vurig terug. Hij had het begrepen… Ik duwde hem wat van me af zodat ik me kon recht zetten. Hij sloot zijn ogen toen ik zijn tshirt beetnam en hem voorzichtig over z’n hoofd trok en die in de grond liet vallen. Ik ging op m’n knieeën gaan zitten en liet mijn handen op z’n dijbenen rusten. Hij rilde toen ik zijn hals begon te kussen en legde zijn handen op m’n heupen. Ik snoof zijn vertrouwde geur op en huiverde toen hij zijn nagels door mijn tshirt heen in m’n vel boorde. Zijn ademhaling begon te stokken toen ik zweverig zijn sleutelbeenderen kuste en ik mijn handen langzaam over zijn bovenlichaam liet glijden. Hij hijgde een beetje toen ik speels over z’n borst kraste en toevallig ook zijn tepels raakte. Zijn handen schoten nu ook helemaal onder mijn tshirt en voelde hoe zijn vingertoppen elk plekje aftastten. Het duurde niet lang voordat mijn tshirt over m’n hoofd verdween en ik in m’n bh bleef zitten. Hij duwde me weer op m’n rug en leek me te overmeesteren toen ook hij m’n hals begon te kussen. Zijn ene hand bleef steevast liggen op de boord van m’n broek, de ander streelde langzaam de zijkant van m’n lichaam. Zijn lippen leken te zweven over de miniscule haartjes op m’n lichaam en ik rilde toen zijn ene hand onder de stof van m’n bh verdween. Miljoenen kriebels in m’n onderbuik vertelden me dat dit goed was, mijn arme hart sloeg nog steeds aan een razendsnel tempo en m’n ademhaling leek niet goed meer te functioneren. Ik stokte en hijgde bij z’n aanrakingen en ik merkte hoe het begon te tollen in m’n hoofd. Het verbeterde er niet op toen mijn bh op de grond viel en hij nu zachtjes mijn tepels kuste. Mijn handen leken te verdwalen over zijn rug en ik boorde m’n nagels in zijn hals toen hij zachtjes in m’n huid beet. “Bill…”, kreunde ik zacht. Hij legde zijn wijsvinger op m’n lippen en keek me lief aan. “Ssst, zeg maar niets.”, fluisterde hij toen hij me vlak op de mond kuste. Zijn naakte bovenlichaam op het mijne, elk vezeltje dat elkaar nu aanraakte. Hij loste zich uit de kus en vervolgde zijn weg naar m’n navel. Ik spande zo hard mijn buikspieren op dat het leek alsof ik ongelofelijke spierkrampen had. Hij streelde de rand van m’n jeans met z’n wijsvinger en lachte eventjes toen zijn vingers aan de broeksknoop prutsten. Ik hielp hem om uit m’n broek te geraken en hoorde hoe een doffe plof aangaf dat m’n broek op de grond lag. Bill kwam naast me liggen en lachte lief in m’n gezicht. Ik hield zijn gezicht vast en drukte snel m’n lippen terug op de zijne. Verlangend naar het moment dat we opnieuw alles met elkaar zouden delen. Ik liet m’n hand voorzichtig naar zijn heup glijden en wachtte even toen ik bij de boord van zijn jeans uitkwam. Ik wou het zo, alleen Bill en ik. Ik merkte hoe Bill even naar adem moest happen toen ik fel mijn nagels in zijn heup zette. Hij streelde mijn bovenarm en liet zijn hand dan rusten in m’n nekholte. Ik duwde hem nu op zijn rug en ging op hem gaan zitten, met mijn benen elk aan één kant van zijn lichaam. Zijn handen vouwden zich voorzichtig rond m’n borsten toen ik hem zacht op z’n lippen kuste. Met m’n vrije handen liep ik de boord van zijn jeans nog eens af alvorens ook zijn broeksknoop te openen. Het duurde niet lang voordat ook die zijn weg naar de grond had gevonden. Hij kreunde lichtjes toen mijn hand op zijn boxer bleef liggen en ik voelde hoe hij ineen kromp toen ik de harde bobbel streelde. Hij kneep hard in m’n borsten en ik hield het nauwelijks nog uit. Ik liet m’n hand afdwalen naar de elastiek van zijn boxer en liet m’n vingers daar even rusten. Ik voelde hoe Bill me terug van hem wegduwde en volop op m’n lichaam kwam liggen. Zijn handen streelden me als een gek en ik kon niet verbergen dat ik er van genoot. Er liep een koude rilling over z’n rug toen ik m’n hand in z’n boxer liet verdwijnen en hij hijgde in m’n oor toen ik hem begon te strelen. “Jij weet niet wat je met me doet.”, zei hij gesmoord in schokjes. Ik smelte bij zijn woorden en liet toen zijn boxer short naar beneden zakken. Het zou nu niet lang meer gaan duren voordat ik mezelf terug aan hem zou geven. Hij slikte moeilijk toen hij met trillende handen mijn slipje aanraakte en het met de grootste moeite over m’n benen liet glijden. Hij keek me even aan toen we beiden compleet naakt tegen elkaar aanleunden, hij half op mij. Hij kuste me zacht op m’n lippen terwijl hij nu volledig op me kwam liggen. Ik sloeg voorzichtig m’n armen om z’n hals en wachtte tot hij er klaar voor was. “Ik hou zoveel van je, weet je dat?”, fluisterde hij. “Ja dat weet ik”, zei ik zacht en rilde toen ik voelde hoe hij langzaam bij me binnenkwam. Hij leek zich volledig te ontspannen en huiverde toen hij niet meer verder kon. Onze hoofden bij elkaar, beide met dezelfde zware ademhaling op het ritme van Bill zijn bewegingen… *** “Over een uurtje zie je mijn moeder.”, hoorde ik de stem van m’n lieverd boven het geluid van m’n mp3. Ik haalde de oortjes terug uit en keek in de opgewekte ogen van Bill. Hij had zich net gedoucht en had zijn nette kleren aangetrokken. Hij kuste vluchtig m’n lippen en keek toen naar het uurwerk. “Ik ga me omkleden, ik wil een goede indruk maken bij je mama.”, zei ik al grijnzend. Ik liep naar de koffer en haalde er m’n zwarte kleedje uit. Ik keek in het grijnzende gezicht van Bill en liet me overmeesteren toen hij me naar zich toetrok. “Jij weet wat kleedjes met me doen hé?”, fluisterde hij speels in m’n oor. Ik sloeg hem gespeeld verontwaardigd op z’n schouders en liet me op z’n schoot vallen. “Nee, het betekent echt heel veel voor me wat er daarstraks is gebeurd.”, zei hij nu wat serieuzer. Ik wist dat ook wel, ik voelde ook hoe hij het moeilijk had met de situatie maar ik had er geen spijt van dat ik heb gewacht. Ik moest het eerst zeker weten dat ik er klaar voor was. “Het betekent ook veel voor me Bill, ik moest alleen zeker zijn en dat ben ik nu ook.”, antwoordde ik terug. Hij kuste me lief en liet me toen terug los. “Niets kan ons nu nog uit elkaar halen.”, meende hij en leek bevestiging te zoeken in m’n ogen. Ik lachte naar hem en kroop behendig in m’n kleedje. Ik wou een goede indruk maken bij zijn moeder, want ik wist hoe belangrijk het was. “Je hoeft je geen zorgen te maken, ze is nu al gek op je.”, lachte hij lief naar me toen hij merkte dat ik er niet echt gerust in was. Ik grinnikte en nam toen twee paar sandaaltjes die ik voor zijn neus ophief. “Welke?”, vroeg ik hem en grijnsde toen hij de linkse aanwees, net deze die ik wou dragen. Bill had stijl, weliswaar zijn eigen stijl, maar ik vertrouwde altijd op zijn mening. Ik schoot me snel in m’n zwarte sandalen en knipperde nog even voor de spiegel om te zien ofdat alles in orde was. “Liefje, stress nu eens niet zo, het is maar mijn moeder hoor.”, lachte hij toen hij merkte hoe ik nerveus aan het worden was. “Ja, jouw moeder is misschien wel belangrijk voor jou. Ik wil op een goed blaadje komen bij haar.”, vuurde ik terug terwijl ik nog snel door mijn golvende haar streek. “Janne – zei hij terwijl hij me omdraaide – het komt allemaal goed, ze weet hoe ik me bij jou voel, dus ze geeft alleen maar goeie bedoelingen met je. Stop nu toch met zo te stressen”, zei hij met een grote lach op z’n gezicht. “Het is wel lief dat je zo graag naar m’n mam wil”, zei hij nog snel. Ik glimlachte opgelucht en kuste zijn wang. “Zullen we dan maar?”, vroeg ik meer aan mezelf dan aan hem. Hij leidde me de kamer uit, zijn arm om m’n middel en met de ander sloot hij de deur. Ik voelde hoe m’n hart in mijn keel aan het bonzen was toen de liftdeur sloot. Hopelijk deed ik niets doms bij z’n moeder want ik had nogal de gewoonte om nogal onnozel te doen als ik nerveus was. Hij kneep zacht in m’n hand toen hij merkte dat ik aan het dagdromen was en streelde toen m’n handpalm. Ik voelde me opnieuw zoals voor het ongeluk, oppermachtig en super gelukkig. Ik giechelde een beetje toen de andere jongens ons aan het opwachten waren. “Zie je het een beetje zitten?”, vroeg Gustav met blinkende oogjes. “Simone valt echt wel heel goed mee hoor.”, hielp Georg ook een beetje. Ik voelde hoe mijn handen begonnen te beven en lachte stroefjes in hun gezichten. “Oh Janne, zo schattig. Je hoeft je echt geen zorgen te maken. Ons mam is echt geen feeks ofzo.”, gierde Tom om m’n nerveuze gezicht. Ik kneep hard in de hand van Bill en voelde me al wat kalmer toen hij me tegen zich aantrok. Hij kuste lief m’n haren en liet zijn hoofd een beetje rusten op het mijne. Ik was zodanig nerveus dat ik geen woord meer kon uitbrengen. “Het wordt nu wel serieus hé, eens je de mama ontmoet.”, pestte Georg me. Ik stak m’n tong naar hem uit en merkte hoe Bill lichtjes aan me trok. “We moeten weg, de auto staat klaar.”, fluisterde hij in m’n oor. Ik slikte en zwaaide nog eens naar de jongens om dan het hand van Bill te nemen. Hij stond al met de klink in z’n ander hand toen ik een trillend gevoel in m’n handtas voelde. “Wacht eens even Bill, ik geloof dat er iemand belt.”, zei ik snel. Ik nam m’n gsm en keek naar het schermpje. “Mam?”, vroeg ik meteen. Er kwam niet meteen een reactie waarop ik keek ofdat ik nog wel verbinding had. “Mam, ben jij dat?”, vroeg ik nog eens toen ik wel nog met haar was verbonden. Ik greep Bill vast bij z’n bovenarm toen ik gesnik hoorde aan de andere kant van de lijn. “Mama? Wat is er?”, vroeg ik nu met een ongeruste stem. Ik merkte hoe Bill oogcontact probeerde te maken om te weten te komen wat er scheelde. “Janne?”, haar stem knarste en ik voelde hoe ik langzaam mijn greep op Bill verloor. Haar huilen sneed door me heen en ik liet nu ook een traan ontsnappen. “Mama wat is er gebeurd?”, snikte ik in mijn gsm. Ze antwoordde niet meteen en ik hoorde geruis op de lijn. Blijkbaar had iemand de telefoon uit haar handen getrokken. “Janne? Ben jij dat?”, de stem van Sara klonk nu hees door de telefoon. “Ja, wat is er gebeurd zus?”, vroeg ik nog maar eens, terwijl ik helemaal gek werd. “Kun je nu onmiddellijk naar huis komen?”, ik merkte hoe ook Sara aan het huilen was. Ik liet me naar beneden glijden langs de muur en hield m’n hoofd in m’n ander hand. “Nu meteen?”, vroeg ik haar, nog steeds niet wetend wat is aan de hand was. “Ja, kan dat?”, zei ze opnieuw. Ik voelde hoe de arm van Bill om me heen werd geslagen toen ook hij naast me neer was komen zitten. Hij begreep er kennelijk ook niets van want hij keek me al even vragend aan als ik naar hem. “Sara, wat is er in godsnaam aan de hand?”, zei ik met een gestokte stem. Ze wachtte even om haar neus te snuiten en kuchtte toen even. “Het gaat over papa…”, snikte ze. Mijn hart stopte even met slaan en ik merkte hoe Bill het woord ‘papa’ had begrepen. Ik schudde over m’n hele lichaam en kneep ontzettend hard in de hand van Bill. “Wat is er met papa?”, vroeg ik haar zacht, de tranen onderdrukkend. “Hij is…” Het werd opnieuw stil aan de andere kant van de lijn, en de stilte werd verbroken door een onophoudelijk huilen. Ik sloeg m’n hoofd tegen de muur en voelde hoe de arm van Bill zich nog steviger om me heen trok. Het kon niet, niet mijn papa die alles voor me deed. Ik keek door m’n betraande ogen naar Bill en zag hoe ook hij verslagen naar me keek. Ik schreeuwde al mijn verdriet er uit en zag hoe de anderen nu naar ons toestormden. Ze knielden allemaal voor me en sloegen allemaal hun armen om me heen. Maar ik lette er al niet meer op toen ik merkte hoe Sara heel diep ademhaalde. “Janne, papa is overleden…”

57. Rest In Peace

Alles deed pijn, de stappen richting doodskist waren de zwaarste. Het was druk in de kerk, overal zag ik bekende gezichten, maar dan net niet bekend genoeg om hun namen te herinneren. Ze bekeken me allemaal met zo’n bedroefde ogen vol medelijden, wat ook niet echt hielp om me sterk te houden. Sara stond naast me, stikkend in haar tranen en knijpend in m’n hand. M’n mama stond aan de andere kant, luidop huilend en met niet eens de moeite om haar tranen binnen te houden. Daar stonden we dan, de drie Vermeersch-vrouwen, die de man van hun leven kwijt waren. Hoe kon alles nu zodanig snel zijn gelopen? Ik heb zelfs de tijd niet gehad om afscheid van m’n vader te nemen… Ik heb hem niet meer kunnen zeggen hoeveel ik van hem hield, of hoe graag dat ik hem zag. Ik heb hem niet meer kunnen bedanken voor alles wat hij voor me heeft gedaan. Ik heb hem niet meer in de vertrouwde ogen kunnen kijken en zijn warmte voelen. Hij lag daar, levenloos in die zwarte kist… Een plaats waar hij nooit had mogen liggen, althans nu zeker nog niet. Mijn papa is omgekomen in een verkeersongeval. Zoals altijd veel te vriendelijk, en na een telefoontje nog snel de auto ingesproken om naar het werk te rijden. Zijn arbeidsplicht is hem fataal geworden toen er een vrachtwagen zijn pas had afgesneden. M’n vader, de grootste levensgenieter ooit was niet meer. Ik schuifelde samen met mijn mam en zus naar de voorste stoelen, alle drie zodanig gebroken dat alles wazig was rondom ons, onze blik vastgebonden aan de kist. Zwart, met witte lelies… Sober maar oh zo mooi. Net zoals m’n vader. Het deed me pijn om het tafereel in me op te nemen. Overal op de grond stonden grote glazen vazen met de allergrootste witte bloemen, afgewisseld met gebroken witte kaarsen op een langwerpige kandelaar. De kist stond in het midden, zwart, zelfs te zwart om waar te zijn. Met daarop de mooiste foto van m’n vader die ik ooit heb gezien. Zijn vertrouwde ogen die zich verborgen achter het metalen montuurtje van z’n bril, maar blinkend door de geniepigheid. Ik miste hem nu al, en hij was slechts enkele dagen gestorven. De treurige muziek vond ook z’n weg doorheen de kille muren van de kerk en hier en daar hoorde ik vaag hoe mensen aan het snotteren waren. Ik had nog niet gehuild vandaag, ik wou ook niet, ik moest me sterk houden voor m’n mama en voor Sara. Dat was ik hen schuldig, papa was overleden op het moment dat ik fun had met de jongens. Dit moest ik doen, ik moest me sterk houden zodat ze een schouder hadden om op te kunnen steunen. Hoewel ik kapot ging vanbinnen, en het gemis nauwelijks onder controle had, kon ik me nagenoeg nog voldoende in de hand houden om m’n tranen binnen te houden. Ik miste alles, mijn houvast, de vertrouwde stem van m’n vader en vooral de manier waarop hij kon vertrouwen. Ik herkende zoveel van hem in Bill, mijn Bill die net zoveel van me hield als m’n papa had gedaan. Ik miste Bill, zijn armen om me heen en zijn schouders waarop ik kon rusten. Hij zou komen, dat had hij me beloofd. Ik fronste m’n wenkbrauwen om zo diep mogelijk na te denken om te herinneren wat Bill net had gezegd toen ik halsoverkop naar hier ben vertrokken. Alles zat zo ver weg, zelfs de simpele woorden van m’n vriend. Alsof hij nooit iets tegen me had verteld, of dat het al een maand of zes geleden was vermeld. Alles vervaagde bij de dood van m’n papa, alles. Er knapte iets in me toen ik de woorden herinnerde. ‘Ik kom zodra het laatste concert is afgelopen, dat beloof ik je Janne.” Het laatste concert was gisteravond, dus dat betekende dat Bill hier misschien nog op tijd zou aankomen. Misschien met de andere jongens mee, misschien ook niet. Hoe graag ik de jongens ook zag, ik wou voorlopig enkel Bill bij me, de jongen waarbij ik m’n gevoelens kan uiten. De jongen die er niet raar van zal opkijken dat ik hem straks stevig tegen me aan zal trekken en een uur aan een stuk ga huilen. Hij, die me zal troosten door voorzichtig met z’n hand over m’n rug te strelen om me zachtjes te sussen. De jongen die me zal troosten en waarbij ik in slaap zal vallen. Bill zou enkele dagen hier blijven, tot hij zeker was dat alles in orde is, om dan terug naar Duitsland te vertrekken aangezien ze een super drukke agenda hebben. Het zouden moeilijke dagen worden, verschillende zaken moesten nog geregeld worden, en één voor één waren ze pijnlijk. Alles storte in met de dood van m’n papa, mijn mama leek slechts een schim van de persoon die ze was, Sara had in alle wanhoop het contact met Simon terug aangewakkerd en ik kon het gemis niet omschrijven naar de jongens. De voorbije dagen heb ik nauwelijks m’n muziekkamer verlaten, alle droevige gevoelens en melodieën hadden door de kamer gegalmd en me gevuld met een immense leegte. Alsof alles slechts een verhaaltje was en er nu uiteindelijk een einde aan kwam. Het had bijna een einde gekend toen ik me had opgesloten in die bewuste badkamer, maar het was nog niet de gepaste tijd. Het was ik niet die moest sterven om een einde te kunnen maken aan mijn volmaakt perfecte leven. Nee, het leven van m’n vader stond vanboven op het lijstje. Het werd heel stil in de kerk nu de muziek stop gezet werd, de kilte was bijna te voelen en ik merkte hoe kippenvel op m’n armen tevoorschijn kwam. Ik kon voor eeuwig naar de foto van m’n vader kijken, omdat ik hem zo goed mogelijk in me wou prenten. Hoewel ik wist dat hij voor altijd in m’n hart, hoofd en lichaam zat, kon ik m’n blik niet afwenden. Ik voelde me veel te schuldig, schuldig dat ik hem niet meer had gezien voor het ongeluk… Ik verkrampte toen Sara hard in m’n hand kneep en me met een knikkend hoofd richting altaar stuurde. Ik zou een lied zingen voor m’n papa, dat had ik m’n mam beloofd maar nu kreeg ik toch wel de krop in m’n keel. Ik zou zomaar in tranen uitbarsten en dat kon ik m’n familie niet aandoen. Ik stopte halverwege en draaide me onbewust om. Ik kraakte toen ik de smekende ogen van m’n moeder zag en slikte enkele keren toen ik opnieuw richting piano liep. Waar was Bill dan toch? Ik zag hem nergens en ik zou nu wel z’n steun kunnen gebruiken. Diep zuchtend liet ik me op het kleine krukje van de piano/orgel vallen en keek nog eens grondig de partituren na. Het liedje was me zo bekend maar aangezien dat ik zodanig nerveus was en droevig, vond ik toch niet de juiste houding. Schuifelend op het kleine stoeltje, met zoveel blikken op me gericht raakte ik dan toch de koude toetsen aan. Ik hoopte nu alleen dat je niet aan m’n stem zou horen dat ik ontzettend nerveus was. Het liedje ‘You’ van Evanescence was zowel een favoriet van m’n vader als van mij. Amy Lee zong het met zoveel gevoel, en stiekem vond ik haar een heel groot voorbeeld om naar op te kijken. De beginnoten wemelden door de kerk en meteen begon ik te zingen. “The words have been drained from this pencil, sweet words that I want to give you. And I can't sleep, I need to tell you goodnight. When we're together, I feel perfect. When I'm pulled away from you, I fall apart. All you say is sacred to me, your eyes are so blue I can't look away. As we lay in the stillness you whisper to me. Amy, marry me. Promise you'll stay with me. Oh you don't have to ask me, you know you're all that I live for. You know I'd die just to hold you, stay with you. Somehow I'll show you that you are my night sky. I've always been right behind you, now I'll always be right beside you.” Daarna volgde m’n solo op de piano en ik slikte de opkomende tranen weg. Alles deed zo’n ongelofelijke pijn dat ik nauwelijks nog de noten kon lezen. Ik had dit lied zoveel keer gezongen voor m’n vader maar dit was de eerste keer dat ik het zo moeilijk had om het zonder huilen te zingen. M’n stem stokte een beetje bij de laatste woorden. “So many nights I cried myself to sleep. Now that you love me, I love myself. I never thought I would say this, I never thought there'd be you”. De woorden sneden door me heen, en met tranen in m’n ogen keek ik naar m’n moeder die nu hevig aan het snikken was. Ze wist heel goed wat de betekenis was van dit liedje, het was iets wat m’n vader en ik nog meer aan elkaar bond dan onze bloedlijn. En door dit lied te zingen, nam ik afscheid van de persoon die me zo dierbaar was. Altijd m’n steunpilaar, of hij een goede dag had of niet. Hij was het die me naar Bill had gestuurd om de tour mee te volgen, hij gunde mij de liefde van m’n leven en ik had hem niet kunnen bedanken daarvoor. En voor het eerst in die paar dagen begon ik te beseffen dat ik hem niet meer zou zien in de morgen, druk lezend in de krant. Dat ik hem niet meer zou aantreffen in ons typische café op het eind van de straat, dat hij niet meer met verse koffiekoeken zou komen aangewandeld, dat hij nooit meer met een grote glimlach op z’n gezicht kwam aankondigen dat z’n oudste dochter post had. Hij zou er nooit meer zijn om me op te beuren, om me te knuffelen als ik het nodig had. Ik zou nooit meer bij hem op het bed kunnen liggen, gewoon zwijgend en genietend van het moment. Ik liet m’n tranen de volle loop en zag nog net door een waas van druppels hoe Bill me met droevige ogen aankeek. *** Door de ogen van Gustav: Ik rilde bij de eindnoten van het liedje dat Janne aan het zingen was, het klonk zo oprecht en droevig toen haar trillende stem langzaam weg zwijmelde. Ik wist dat ze goed zong, maar dit was toch lichtjes overdreven. Ze kon de stem van Amy Lee zo goed aan dat het leek alsof de echte hier voor ons zat, maar Janne hield van een eigen ondertoon waardoor ze een eigen stijl creërde. Ik kon m’n ogen niet van haar afwenden toen ze zo gebroken de ogen van Bill had gevonden. Even dacht ik dat ze het zou gaan begeven, dat ze in de grond zou zakken maar ze vond uiteindelijk de kracht terug toen ze stroefjes in onze richting knikte. Ze zag er zodanig leeg uit, haar ogen straalden totaal geen vrolijkheid uit maar leken al dagen te huilen. Haar glanzende haar hing sober in een dotje, haar ogen zwart met voorzichtige strepen op haar wangen door het overvloedig huilen. En toch straalde ze klasse uit, haar zwarte broek hing over zwarte laarzen, een wit hemd piepte uit vanonder haar zwarte vestje. Maar vooral de uitdrukking op haar gezicht, kalm en bedeesd zoals altijd, alleen een tikkeltje gebroken en fragiel. Waarschijnlijk zoals in de tijd van David. Ik wist hoe belangrijk Bill het vond dat we hier vandaag zouden staan, dat had hij ons genoeg doorgestoken. Van zodra het concert afgelopen was gisteravond, had hij ons als het ware de bus ingetrokken zodat we hier op tijd zouden zijn. Het kon hem niet schelen dat we nauwelijks konden slapen, hij wou zo sterk naar Janne. Voor mij was het overduidelijk, Bill hield van Janne, niet meer en niet minder. Hij wou er voor haar zijn, ongeacht de omstandigheden. En ergens geloofde ik de woorden die hij ons ooit verteld heeft, hij zou geen twee keer moeten nadenken als hij ooit voor de keuze stond tussen Janne of Tokio Hotel. Hij hield met heel z’n hart van het meisje die nu terug naar haar stoel aan het wankelen was, duidelijk van streek door het overlijden van haar vader. M’n hart stopte met slaan toen ik haar volgde en uitkwam aan haar identieke zusje. Ze huilde zonder stoppen, haar schouders schudden fel op en neer en een hand op haar dijbeen probeerde haar te sussen. Mijn maag verkrampte toen ik keek van wie die hand was. Een knappe jongen van mijn leeftijd leek haar troostende woordjes toe te fluisteren. Een ijzig gevoel wemelde door m’n aderen toen hij een kus op d’r slaap drukte en het voelde alsof ik elk moment kon gaan overgeven. Alle verliefde gevoelens binnen in me, al die vrolijke vlindertjes leken op dit eigenste moment te vervriezen en werden vervangen door een gevoel van leegte. Ze had voor Simon gekozen, want ik wist dat hij het was. Ik had het kunnen weten dat ze het nog een kans zou geven met die jongen, de manier waarop ze over hem praatte was overduidelijk. En toch ben ik zo dom geweest om ook maar een beetje te gaan geloven dat Sara ook maar iets voor me zou kunnen voelen. Wat een idioot ben ik geweest… Waarom zou zij nu in godsnaam iets beginnen met de drummer van Tokio Hotel, die constant op tour is, of druk in de weer met het uitoefenen van nieuwe nummers, of steeds met die vervelende interviews zit opgescheept. Hoe kon ik ook maar één sprankeltje hoop gekoesterd hebben dat uitgerekend zij, de zus van Janne, mij zou kiezen als haar vriend om haar lief te hebben, zoveel als maar kon? De begrafenis leek voor me nu nog donkerder en zwarter dan normaal, en ik kon het niet aan om nog op het tafereel te kijken. Sara was voor me het meisje, zoals Bill zou zeggen ‘de ware’… Hoe ironisch dat hij wel zijn meisje heeft gevonden en ik ook maar ik krijg ze niet. Ik rilde toen ik toch zag hoe Simon zijn vingers verstrengelde met die van Sara, het meisje waarmee ik zo goed kon praten, het meisje die me graag had om de persoon die ik was, mijn meisje. Ik zou nu naar haar toe kunnen lopen, me voor haar voeten werpen en haar smeken om me een kans te geven, maar dat lag niet in m’n aard. Ik kon haar geluk niet ontnemen, niet nu ze steun kreeg van Simon, de jongen waar ze een heel eind mee samen was geweest, en die haar wel kon geven wat Jannes nooit had kunnen doen. Hij was alles wat ze op dit moment nodig had en dat moest ik maar zien te accepteren, hoe pijnlijk het ook mocht zijn. Ik zou op haar blijven wachten, hoelang dat ook duurde. Ik wist het voor 100% zeker dat Sara het meisje was voor me, hoe hard ik ook m’n best deed om dit te ontkennen. Er viel niet veel te ontkennen, ik had het al verteld aan de jongens en ook aan Janne. Ze zou er alles aan doen om ons samen te krijgen, dat was haar dus blijkbaar niet gelukt. Ze was niet perfect, kon niet in alles slagen en spijtig genoeg was het nu net dit. Het was totaal haar schuld niet, en ik zou het haar ook nooit kwalijk nemen maar ergens knaagde het wel dat ik het niet was die nu naast Sara kon zitten om haar te troosten. Bedroefd keek ik naar de drie schoonheden, niet wetende wie er nu het meest fragiel uitzag. Janne hield zich sterk, maar dat zorgde er niet voor dat ze er minder droevig uitzag, Sara snikte zonder ophouden waardoor ik spontaan een prop in de keel kreeg en haar moeder… Hun moeder leek ter plekke in te storten door luidruchtig te huilen, met een grote zakdoek in haar hand. Ik wist mezelf geen houding te geven bij dit alles, ik wist niet wat ik het droevigst moest vinden. De ontzettend mooie zwarte kist? Het vriendelijke gezicht van hun vader? De passende bloemen en kaarsen? Of de betraande gezichten van de personen die zoveel voor me betekenden? Ik liet m’n handen in m’n schoot vallen en zag naast me hoe die van Bill fel aan het schudden waren. *** Door de ogen van Bill: Ik huiverde bij het gezicht van m’n liefje, haar ogen zo droevig, de weerspiegeling van haar ziel zo fragiel. Ik had haar nog nooit zo gezien, zelfs niet na haar poging om zichzelf van het leven te beroven. Ze hield zich sterk voor haar moeder en haar zus, maar diep vanbinnen wist ik dat ze er even erg aan toe was als de rest van de familie. Ik kende Janne nu al een beetje en kon nogal goed op m’n gevoel afgaan als het over haar ging. Ze vreette zichzelf kapot vanbinnen, langzaam en traag om zoveel mogelijk te lijden. Ze wou zichzelf kapot maken om ervoor te zorgen dat haar zus en mama alle steun kregen die ze nodig hadden. Dat was m’n Janne, het meisje die zonet het meest emotionele lied ooit had gezongen. Ik raakte elke keer versteld van haar zangtalent, ze zong zo overtuigend dat zelfs Tom een rilling had gekregen. Met een hevige trilling in haar stem door de opkomende tranen, had ze het liedje sober geëindigd. Ik wou echt naar haar toelopen op dat moment maar Tom had me weten tegen te houden. Ik wou haar troosten, ik wou m’n armen om haar heen slaan en haar sussen. Ik wou alles voor haar doen, alles om die betraande ogen eventjes te zien opklaren. Ik moest echt m’n tanden in mijn onderlip plantten toen ze me zo droef aankeek, er knapte iets in me. Het leek alsof m’n hart brak op het moment dat ik werd geconfronteerd met het tergende verdriet dat Janne nu voelde. Nergens anders dan hier wou ik zijn, bij haar… Het was precies alsof iemand hier zijn uiterste best deed om haar klein te krijgen, om haar uiteindelijk zover te drijven dat ze het zou gaan opgeven. En opnieuw kreeg ik de meest sterke persoon ooit te zien, Janne die zich opnieuw niet liet kennen. Ze toonde openlijk haar gevoelens door het liedje voor haar vader te zingen, en hoe hard ze ook huilde, ik zag hoe ze aan het vechten was. Vechten om alles te kunnen redden, alles wat ze van haar vader had geleerd zou ze bij zich houden, alles wat ze had opgebouwd zou ze overeind houden. Janne was een vechter, net als Sara, net als haar moeder, net als haar vader… Ik rilde over m’n hele lichaam en m’n handen lagen te schudden in m’n schoot. Ik voelde me leeg, me ervan bewust dat dit nauwelijks een fractie was van hetgene dat Janne nu moest voelen. Ik keek onwennig rond toen iedereen opstond en aanstelten maakte om naar buiten te gaan. De zwarte kist werd voorzichtig meegenomen richting lijkwagen en ik voelde me slapjes toen ik een luide snik door de kerk hoorde galmen. Janne was gebroken, gekraakt en kapot. Ze zakte lichtjes door haar benen en ik kon nog net zien hoe iedereen rond haar zich over haar ontfermde. Als een bende ramptoeristen keek iedereen toe hoe een jongen van ongeveer mijn leeftijd haar terug rechttrok. De jongen die de hele tijd naast Sara had gezeten, vermoedelijk Simon. Zijn arm was om haar middel geslagen zodat ze niet opnieuw in elkaar zou gaan zakken. Ik voelde het steken in m’n zij omdat ik haar niet kon steunen, ik wou degene zijn die haar in m’n armen had, ik wou haar zoveel mogelijk helpen en ik verbeet m’n jaloezie toen ik besefte dat ik nu niets voor haar kon doen. Ik was hier, zoals ik had beloofd… Een duw in m’n rug zorgde ervoor dat ik de menigte naar buiten volgde, Tom net achter mij en gevolgd door Gustav en Georg. Ik had hen als het ware gedwongen om mee te komen maar ik wist dat ze het allemaal wilden. Tom had zelfs zijn oversizede kledij vervangen voor een sobere zwarte broek en trui. De kille wind waaide door m’n losse haren en ik snoof de bries op. Het deed goed om even buiten te zijn, alle gevoelens er te laten uitwaaien. Ik draaide me om m’n as, in de hoop dat ik Janne snel zou gaan vinden en bleef uiteindelijk staan toen ik haar eindelijk in m’n vizier had. Ze zat in een bolletje op een bankje dicht bij de wagen, heen en weer wiegend terwijl ze iets aan het lippen was. Ik moest er gewoon naartoe, wat iedereen ook mocht denken, ik wou haar helpen. Waggelend liep ik in haar richting, met trillende handen en een ferm snelle hartslag. “Liefje?”, fluisterde ik zacht naar haar. Ze reageerde niet meteen en ik legde voorzichtig m’n hand op haar schouder. Ze voelde dat ik het was en met pijn in m’n hart zag ik hoe ze meteen in tranen uitbarste. Ik trok haar zachtjes recht en hield haar stevig vast toen ze zich onmiddellijk in m’n armen had gegooid. Ze had me nu meer dan ooit nodig en ik zou er voor haar zijn. No matter what… Ik streelde met m’n vrije hand door haar zachte haren en voelde hoe haar tranen doordrongen in m’n zwarte hemd. Het kon me eigenlijk niets schelen, zolang ik haar maar kon troosten. Ik kon haar niet geven wat ze wou, ik kon haar vader niet terug brengen, maar ik kon wel m’n uiterste best doen om haar duidelijk te maken dat ze me kon vertrouwen. Ik kon de plaats van haar vader niet innemen, ik kon en wou het niet, maar ik zou wel m’n best doen om haar met zoveel mogelijk liefde te behandelen als hij. Dat zwoer ik op z’n graf, daar mocht hij echt wel zeker van zijn. Ik kuste zacht haar voorhoofd en merkte hoe ze haar armen nog steviger om me heen sloeg. We leken daar wel een eeuwigheid te staan toen ik hoorde hoe iemand vlak naast ons kwam staan. “Wel wel wel, wie we hier hebben. De homo en z’n zielige vriendin.”, zei een krakerige stem in het Engels zodat ik het ook zeker zou begrijpen. Ik raakte in een waas van opkomende woede toen ik voelde hoe Janne haar vingers in m’n huid boorde. Het was David, dat kon ik nu al zeggen zonder dat ik of zij gekeken had wie er naast ons stond. Janne liet me langzaam los, net iets te langzaam naar m’n gevoel. Alsof ze er niet zeker van was of ze het aan zou kunnen om alleen recht te staan. Ik kraakte bij haar betraande ogen waarin er nu een waas van walging verscheen. “Ga weg David, ga weg.”, probeerde ze te schreeuwen maar haar stem leek van zover te komen dat het slechts een hese toon aannam. Ik keek woedend toe hoe de jongen z’n armen over elkaar kruiste. Hij was kleiner dan ik, iets groter dan Janne. Z’n donkerbruine haar piekte aan alle kanten, z’n donkere ogen schoten vuur. Om z’n mond hing een nonchalante grijns en ik had zo’n zin om die grijns van z’n gezicht te slaan. Die kerel was puur kwaad, hij deed alles om Janne kapot te krijgen en als ik niet zou gaan ingrijpen zou hij dat ook kunnen. Hij keek haar met zo’n spottende blik aan, vol plezier om haar in twee te kraken, alsof hij haar nog niet genoeg leed had aangedaan. Hij deed z’n mond open en lachte scherp. “Dus het is toch waar van jullie twee, laag gevallen niet schat?”, grijnsde hij terwijl z’n ogen m’n hele lichaam afliepen. Ik voelde hoe m’n bloed begon te koken en het zou niet lang meer duren voordat m’n vuist in z’n gezicht zou terecht komen moest hij nu niet gaan ophoepelen. Ik keek toe hoe Janne dieper en dieper wegzakte, ze leed nog steeds onder het gepest van David. Ik had haar moeten geloven die keer dat hij haar had gesmst, ik besefte nu dat ze alles deed om hem weg te houden van zichzelf maar dat hij altijd wist hoe hij haar kon kwetsen. Hoe kon iemand nu zo laag vallen dat hij een meisje zoals Janne wou kapot maken? Ik slikte m’n tranen weg toen Janne in de grond viel en niet veel later zat ik ook op m’n knieën naast haar, haar hoofd tegen m’n borst gedrukt, sussende woordjes in haar oor fluisterend. Waar haalde hij het lef om van deze verschrikkelijke situatie te profiteren om Janne nog meer te krenken dan dat ze al was? Waar haalde hij godverdomme het lef? Hij deed er nog een schepje bovenop. “Jammer van je ouwe, jij had er beter gelegen.”, lachte hij luid. Dit was echt de druppel, verdomme hoe durfde hij zo tegen haar te praten! Ik schoot recht en sprong tegen hem aan. Hij was kennelijk kleiner dan ik, want ik merkte hoe ik naar beneden moest kijken om in z’n ogen te kunnen kijken. “Jij houdt nu op, nu meteen! Heb je mij verstaan?”, schreeuwde ik met alle lucht uit m’n longen. Hij grijnsde en ik merkte hoe ik m’n vuisten balde. “Mooi Janne, dat je zelf de kracht niet hebt om het me te zeggen, je homo-vriendje moet het doen.”, siste hij. Ik snoof door m’n neus en ging net m’n vuist tegen z’n neus planten toen Janne haar stem schel klonk. “Bill niet doen, hij is het niet waard, alsjeblieft.” Ze smeekte me bijna en ik liet vol tegenzin m’n vuist terug zakken. Hij had geluk deze keer, maar ik wist dat hij het nog flink te verduren zou krijgen, hij mocht er geld op te zetten. De klootzak, wat dacht die wel? Ik keek hem nog steeds smerig aan en glimlachte vaagjes toen hij zich omdraaide met ongelofelijk veel flair. “Fijn je nog eens te zien schat.”, zei hij nog zonder zich om te draaien. Wat haatte ik die kerel, verdomme, ik deed die dood als ik de kans kreeg. Het gesnik net achter me liet me m’n blik afscheuren van David en ik zag hoe Janne zich met de grootste moeite rechtte. “Hij is het niet waard Bill.”, fluisterde ze opnieuw en door een waas van tranen drukte ze al snikkend een kus op m’n lippen…

58. Bij de dokter

Ik staarde doorheen een waas van tranen hoe ze de zwarte kist in de diepe put lieten dalen. M’n vader zou nu officieel uit ons leven verdwijnen, enkel een foto van hem achterlatend… Maar ik wist wel beter, alle momenten zaten voor eeuwig vastgeroest in m’n hart, of ze nu positief of negatief waren. Mijn papa was de beste papa die ik me ooit heb kunnen inbeelden. Ik viel op m’n knieën, huiverde toen ik merkte hoe de kiezelsteentjes zich in m’n vel boorden en snikte luider en luider. Twee vertrouwde handen klemden zich om m’n schouders en ik voelde hoe Bill zich tegen me aan hurkte. Ik had hem echt nodig, nog meer dan anders… Ik voelde me suf en op één of andere manier voelde ik aan dat dit niet alleen kwam door het overlijden van m’n vader. Het leek alsof mijn lichaam zich tegen iets verweerde, ik voelde me zwak en leek totaal geen energie meer te hebben. Ik werd soms zodanig misselijk dat ik dacht dat m’n maag gewoon uitgekotst zou worden. Al enkele dagen lang ben ik aan het denken wat het zou kunnen zijn. Het verdriet om m’n vader? Het gemis naar Bill? Of had het een meer fysieke oorzaak? Ik had er aan gedacht dat ik misschien zwanger kon zijn, maar ik schrapte die mogelijkheid snel want ik volgde stipt m’n pillenstrip en ik was onlangs nog ongesteld geweest. Trouwens, zoveel seks hadden we nu ook weer niet. En zeker niet na alles wat er was gebeurd, het heeft een heel eind geduurd voordat ik Bill terug heb binnen gelaten, helemaal dan. Dus dit kon al zeker niet… Ik rilde toen m’n hartslag tot in m’n hoofd bonkte en ik krijste de pijn uit. Ik sloeg voorzichtig een hand tegen m’n hoofd in de hoop dat het brandende gevoel zou gaan verdwijnen. “Wat is er?”, hoorde ik de bezorgde stem van Bill in m’n oor fluisteren. Ik zei niets, verbeet de helse pijn en trok schokkerig m’n schouders op. Het leek me beter om straks eens naar de dokter te gaan, dan was ik tenminste gerust gesteld. Het zou gerust kunnen dat het enkel psychisch was, jezelf wijsmaken dat je iets had en het zo hard gaan geloven dat je het ook effectief kreeg. Maar mijn lichaam verklapte me dat er inderdaad wel iets aan de hand was, alleen wist ik in de verste verte niet wat. Ik verkrampte toen Bill me volledig tegen zich aan drukte en me zacht op m’n haren kuste. Hij wist uit de duizend hoe hij me moest troosten, hoewel ik hem het nog nooit had verteld. Hij voelde aan wat ik in m’n binnenste aan het voelen was, en wist meteen wat ik nodig had op dit eigenste moment. En dat was zijn liefde, alleen dat van hem want hij was het allerbelangrijkste in m’n leven. Alles mocht nog van me wegvallen, zolang hij er maar was wist ik dat alles in orde kwam. Hij rilde met me mee toen een snijdende pijn doorheen m’n longen streek en ik schreeuwde het nu letterlijk uit van de pijn. Dit kon niet meer normaal zijn, het leek alsof honderden messen door m’n vel boorden, zoekend naar het plekje in m’n lichaam dat me in leven hield. Het werd even zwart voor m’n ogen en ergens voelde ik hoe m’n lijf boven de grond aan het zweven was. Als een veertje voelde ik me nu, m’n vingertoppen streelden langzaam de lange grassprietjes en ik voelde de dauw aan m’n vingers kleven. Op het volgende moment was ik het jonge meisje, lachend en huppelend in een wit kleedje, giechelend om Sara die gestruikeld was over een grote tak en die nu geschrokken met haar gezicht in de aarde lag... Als een filmstrip vlogen verschillende fragmenten voor m’n ogen. Breed glimlachend reed ik samen met Sara met de fiets naar ons speciale plekje, het plekje waar alleen zij en ik weet van hebben. Ze giechelde een beetje toen een warme zomerbries door onze haren woelde en de zon straalde zo hard ze kon. Onze fietsen vielen ongewillig in de grond toen Sara me meetrok aan m’n hand. Ze trok me mee in de tunnel en bleef staan bij het verschrikkelijk oude laddertje, ze klom als eerste naar boven, opende het luik en liet zich op het gras ploffen. Ik volgde haar meteen en liet me naast haar neer vallen. We zaten op een grote berg, in het zachte gras en in de schaduw van een immens grote boom. Niemand anders had dit plekje al ontdekt, niemand. Daarom was het zo speciaal, het was van Sara en ik. Ze grinnikte en streek speels met haar hand door m’n haar. “Waarom ben jij zo vrolijk vandaag?”, vroeg ik haar geamuseerd. Ze bloosde en pulkte nu aan haar tshirt. “Wel?”, lachte ik luid. Ze giechelde en gilde gesmoord toen ik haar zij porde. “Ik ben verliefd.”… Ik straalde in m’n rode plooirokje en liep hand in hand met Ilse door Kortrijk. In ons andere hand hielden we beide een ijsje, haar favoriete smaak was chocolade, de mijne framboos. We lachten en giechelden tot we bij de Billboard aankwamen, de muziekwinkel in stad. We knepen zo hard mogelijk in elkaar en gierden en tierden het uit op hetzelfde moment. Ilse keek in de diepe ogen van Georg, ik in die van Bill die op een poster aan het schitteren waren... Een traan rolde over Sara’s wang, op identiek dezelfde plaats als van mij het geval was. we hadden al zo vaak de ‘Moulin Rouge’ bekeken samen, en steeds opnieuw konden we onze tranen niet binnen houden toen Satine stierf. Met onze kussen fel tegen ons aangedrukt slikten we ferm onze prop door toen Christian uitbundig begon te huilen bij de dood van z’n geliefde… De CD’s van Tokio Hotel galmden door m’n kleine maar gezellige auto’tje toen Sara, Elien en ik op weg waren naar de TMF Awards. Alle drie hadden we zo’n zin om de jongens eindelijk te ontmoeten dat we luidkeels de hele lijst van liedjes afbrulden. Dat zou wat gaan geven als we daar gingen aankomen en om het eerst onze idolen te zien. Sara stampte zich snel door de kleine kindjes en raakte op het ultieme plaatsje, net waar de VJ’s hun awards uitdeelden! Wat hadden we zo’n goed zicht op de jongens, en dan vooral op Bill toen die voor 4 keer om hun award kwamen gestrompeld… Ik lag op m’n rug in het bed van Bill en keek in z’n slapende gezichtje. Hij was zo mooi en ik moest me beheersen om zijn goddelijke lippen niet aan te raken. Ik kietelde zachtjes z’n stertattoo en gniffelde toen hij lichtjes blies om dan uiteindelijk terug in een diepe slaap te zinken… Ik liep door een zwarte gang en knipperde met m’n ogen toen een lichtpuntje opdook. Nieuwsgierig naar wat het zou zijn begon ik sneller en sneller te wandelen, hollen bijna. Ik stak m’n hand uit, alsof ik hoopte dat ik dit wonderbaarlijk fenomeen kon aanraken. Ik was er bijna, nog een klein stukje… “Janne? Liefje? Hoor je mij?”, klonk de stem van iemand heel bekends vanuit de verte. Wat was er nu in godsnaam gebeurd? En waarom herinnerde ik me al die fragmenten uit m’n verleden? En wat was dit nou met die zwarte gang? Ik opende moeizaan m’n ogen en knipperde om ze gewend te laten worden aan een geheel andere omgeving. Ik gleed zoekend met m’n ogen door de ruimte en herkende meteen de talrijke posters die aan m’n muren sierden. Ik lag in m’n kamer, stijfjes op het vertrouwde bed en met een bijzonder gonzend hoofd. “Gaat het?”, vroeg iemand me. Ik tilde moeizaam m’n hoofd op, Bill keek me ontzettend bezorgd aan. Over z’n wang rolde een voorzichtige traan en ik zag hoe hij hard op z’n onderlip beet om niet harder te beginnen huilen. “Wat is er gebeurd?”, fluisterde ik terwijl ik naar het plafond staarde. Ik wist het echt niet, was ik van mezelf gedraaid? De expressie op het gezicht van Bill stond niet echt bepaald rustgevend. Een vreemd gevoel kronkelde zich door m’n gehele lichaam toen ik merkte dat hij hevig aan het trillen was. “Weet je dan echt niets meer?”, vroeg hij geschokt. Nee, ik wist echt van niets!! Ik huiverde toen z’n trillende hand de mijne vastnam en hij lang en diep zuchtte. Een verkrampt gevoel raasde door me heen toen ik zag hoe m’n allerliefste schat in tranen uitbarste en ik kroop snel naar hem toe. Ik sloeg voorzichtig m’n armen om hem heen en probeerde zoveel mogelijk de schuddende schouders tegen te houden. Hij legde z’n hoofd quasi meteen op m’n schouder, warme druppels gaven aan dat hij nog steeds fel aan het huilen was. Zijn armen lagen om m’n heupen en hij deed me lichtjes pijn door me zo dicht bij hem te trekken en z’n nagels in m’n rug te slaan. Dit was niet zijn normale doen, dus het moest wel serieus zijn… “Bill, liefje?”, vroeg ik zo stil mogelijk om hem niet te doen schrikken. Hij reageerde eerst niet helemaal maar nadat ik een kus op z’n voorhoofd had gedruk, knikte hij uiteindelijk. Zijn hand had nog steeds de mijne vast toen hij zich rechte. “Je bent daarstraks van jezelf gedraaid Janne.”, schokte hij toen er opnieuw tranen opborrelden in z’n ogen. Dus toch? Wat was er verdomme met me aan de hand? Waarom voelde ik me zo raar? Waarom leek het alsof m’n maag aan het draaien was in m’n lichaam? Hij verstoorde me in m’n gedachten. “Liefje, eet jij wel genoeg?”, vroeg hij serieus. “Je lijkt me fel vermagerd…” Ik slikte zijn woorden door, wat dacht die wel? “Janne, als er iets is wil ik het graag nu weten.”, zei hij met een vastere stem. Waar haalde hij dit nu vandaan dat ik niet meer zou eten? “Ik weet niet wat er is, maar ik laat zeker niet van eten.”, zei ik nogal verbaasd van z’n reacties. “Weet je het zeker? Want met het overlijden van je vader, met het gemis van je zusje, het laten varen van je carrière enzo zou het wel kunnen natuurlijk.”, ratelde hij. “En nu dat er nog zoveel geregeld moet worden en dat ik binnen enkele dagen terug weg moet en met David die terug- “Bill hou op oké?!”, schreeuwde ik. Ik had hier echt geen zin in, m’n hoofd gonsde opnieuw keihard, en het hielp niet met zo’n woordenvlaag van Bill. Hij keek me gekwetst aan en ging wat verder van me zitten. Ik zuchtte diep en keek hem strak aan. “Sorry, maar dit hoeft even niet. Als het je gerust stelt ga ik straks wel even naar de dokter. Maar er is vast niets met me.”, fluisterde ik. Ik had geen zin in ruzie met Bill, niet nu… Ik wist dat hij het goed bedoelde, dat hij alleen maar bezorgd was, maar ik had al genoeg aan m’n hoofd om me nu nog zorgen te maken over m’n gezondheid. Ik had waarschijnlijk toch niets, gewoon de omstandigheden die ervoor zorgden dat ik me niet zo goed in m’n vel voelde. Het zal wel zoiets zijn. “Beloof je me dat je straks naar de dokter gaat, en me eerlijk verteld wat er met je aan de hand is?”, zei hij gesmoord, alsof zijn woorden van heel diep kwamen. “Bill, wat is er nu in godsnaam gebeurd? Waarom doe jij zo? Wat is er gebeurd daarstraks?”, ik kon het nu echt wel krijgen! Waarom vertelde hij het me niet gewoon? Zo erg kon het toch niet geweest zijn? Hij slikte en keek toen dromerig naar de grond, nerveus aan z’n ringen prutsend. Verdorie, wat betekende dit hier allemaal? “Bill, zeg het me verdomme!”, m’n stem sloeg over en ik keek in z’n betraande ogen. Op slag was m’n kwaadheid weg en nam een onbehaaglijk gevoel over. “Ik… euh, ik weet niet goed.”, stotterde hij verlegen. Ik nam z’n linkerhand vast en streek zacht met m’n duim over z’n handpalm. Het moest hem aanmoedigen om me te vertellen wat er gebeurd was. Zijn adem stokte toen hij m’n ogen vond en ik merkte hoe een rilling over z’n rug liep. “Janne, je bent een heel eind bewusteloos geweest, niet hier bij ons… Je hebt de hele tijd geschreeuwd en getierd. Je kromp de hele tijd in elkaar terwijl je je pijn uitschreeuwde. Je weet niet hoe het voelt voor mij om je zo te hebben gezien.”, hij huilde opnieuw en ik wist dat elke traan gemeend en oprecht was. Djeezes, dit had ik niet verwacht. Was dit echt gebeurd met mij? “Dus je weet echt van niets?”, vroeg hij me met een bibberige stem. Ik liet m’n hoofd terug op m’n kussen vallen en dacht heel goed na, hopende dat ik me iets kon herinneren. Ik bleef met gefronste wenkbrauwen naar het plafond staren maar er schoot me niets te binnen. “Ik herinner me niets meer…”, fluisterde ik, niet wetende of hij dit antwoord nu wou horen. Ik schrok een beetje toen z’n warme handen zich op m’n lichaam plaatsten en ik keek recht in de smekende ogen van hem. “Janne, je moet echt naar de dokter, alsjeblieft…” Ik aarzelde even, maar knikte dan toch uiteindelijk toen hij me met ontzettend schattige puppyogen aankeek. “Dit lukt je niet altijd hoor.”, lachte ik hem toe. Hij kon er niet echt mee lachen… “Ik meen het Janne.”, zei hij vastberaden. “Ok ok, het is al goed. Ik ga al.”, vuurde ik terug. Ik sprong van m’n bed, greep m’n jas beet dat over m’n bureaustoel lag en trok hem aan. Snel controleerde ik of ik nog genoeg geld bij me had om m’n visite te betalen, en liep toen naar de deur. “Janne?”, vroeg de stem net achter me. Ik draaide me langzaam om en werd meteen tegen z’n warme lichaam getrokken. Hij sloeg z’n armen om m’n middel en bleef maar kusjes op m’n haren drukken. “Sorry dat ik zo aandring, maar ik ben gewoon ongerust.”, fluisterde hij zacht in m’n oor en op dit moment was ik al lang vergeten dat we een kleine oneigenheid gehad hebben enkele minuten geleden. “Het geeft niets, ik zou net hetzelfde gereageerd hebben moest ik in jouw schoenen gestaan hebben.”, meende ik. Hij kuste me lief en zacht en liet me toen met veel tegenzin los. “Hopelijk is het niets ernstigs.”, hoopte hij, en liet het ook duidelijk merken. “Het zal wel niets zijn”, lachte ik en vertrok toen naar buiten. De dokter woonde slechts enkele straten van m’n huis, dus het zou geen lange wandeling worden. Het deed me toch goed om even alleen te zijn, mijn gedachten de vrije loop. Vandaag was m’n vader begraven… Hij zou nu op ons liggen wachten op het kerkhof een beetje verderop, hij zou de dagen aftellen. Ik moest vanavond nog eens gaan, misschien wel samen met Bill. Dan kon hij me steunen en troosten als ik opnieuw moest huilen, of dan kon ik gewoon zijn hand vastgrijpen en voelen dat hij wel degelijk bij me was. Ik had hem nodig, en begreep hem echt wel in de situatie nu. Het moest voor hem heel akelig zijn geweest om me zo te zien liggen, al schreeuwend van de pijn. Maar het zou niets ernstigs zijn, dat wist ik, althans dat hoopte ik. Het duurde eventjes voordat de dokter me kwam halen, ik had waarschijnlijk al 20 keer de affiches gelezen die aan de witte muren hingen. “Dag Janne, kom maar.”, zei ze vriendelijk. Ik kwam al van sinds ik in de lagere school zat naar haar, dus ze kende me al een beetje. Ik ging zitten toen ze teken deed naar de stoel aan de andere kant van haar bureau en lachte stroefjes. Alleen maar naar hier komen deed me geloven dat ik ongelofelijk ziek was. “Zeg het eens.”, mompelde ze terwijl ze gretig m’n dossier aan het zoeken was tussen de rest. “Vermeersch is het hé? Ik vergeet het altijd.” Ik grinnikte een beetje en keek nerveus in haar gezicht toen ze uiteindelijk voor me kwam te zitten. Haar grijze ogen leken dwars door me te kijken en ik voelde me niet echt op m’n gemakken nu. “Euhm… Ik heb nogal last van hoofdpijn, misselijkheid en buikpijn.”, probeerde ik dan maar. Ze knikte eventjes en liet me dan naar de bank komen. “Heb je het al lang?”, vroeg ze zoals routine. “Euh toch al een week, geloof ik.”, bekende ik haar. “Maar het is slechts de laatste dagen dat het vaker voorkomt.” “Heb je verdere complicaties? Overgeven? Ochtendmisselijkheid? Hoesten?”, vroeg ze. Ik schudde van neen, niets daarvan was al voorgekomen. Ze onderzocht me zoals altijd, het was voor haar een dagelijkse job. “Hm, raar.”, zei ze opeens. “Je hebt witte littekens in je hals.” Ik keek haar ondervragend aan. “Mag ik eens je armen en benen zien alsjeblieft?” Ik stropte gehoorzaam m’n mouwen en broekspijpen op. Ze keek bedenkelijk naar m’n krassen en ik schaamde me dood. “Hm ook op je armen en benen komt dit voor.”, merkte ze op. “Is dat erg misschien?” Ze reageerde niet meteen en liep toen terug naar haar dokterstas. “Ik ga even bloed van je nemen.”, zei ze met een bedenkend gezicht. Vermoedelijk had ze een mogelijke verklaring voor dit alles. “Is het ernstig?”, vroeg ik haar opnieuw. Ze haalde haar schouders op en ik voelde een kleine prik in m’n arm. “Dit gaat nu meteen naar het lab, hier een beetje verderop, ik ga vermelden dat dit meteen voorgenomen moet worden.”, zei ze serieus. Ik begon al te panikeren bij haar woorden, normaal gezien moest je zo ongeveer een week wachten voordat de bloedresultaten binnen waren… Waarom was dit topprioriteit? “Euh dokter?”, vroeg ik haar om misschien enige uitleg. “Sorry, kan nu nog niets zeggen. Wacht jij even in de wachtzaal? Ik wil deze resultaten nu meteen.”, en ze vertrok met grote haast. Dit was niet goed, zeker niet goed. Had ik dan witte littekens in m’n nek en op de rest van m’n lichaam? Ik had er nog nooit op gelet en liep recht naar de wc. Ik schrok toen ik mijn hals in de spiegel bekeek, inderdaad, hier en daar zag ik hoe een wit lijntje merkbaar was in m’n bruine huid. Hoe komt het dat ik dit nog nooit had opgemerkt? Zelfs Bill niet? Ik liep verward terug naar de wachtzaal en nam een boekje vast. Zoals verwacht ging het over gezondheid en zo van die dingen dat ik eigelijk maar bladerde omdat het me ook geen greintje intresseerde. Maar het vulde wel de tijd want ze was nu ongeveer al een halfuur weg. Hopelijk had ik niets hoor, of niets ergs tenminste. Ik dacht hoe Bill zou reageren op het nieuws dat ik een verschrikkelijke ziekte zou hebben… Ik mocht er niet aan denken en schudde meteen de gedachten van me los. Ik moest positief denken, positief Janne, positief! Er verstreek nog een halfuur en ik begon me lichtjes nerveus te maken. Waar bleef die nou? Ik ging net rechtstaan om een fris luchtje te scheppen toen ze de deur opende. “Ja kom maar.”, haar gezicht was een beetje bleek en ze hijgde na van het lopen. Als ze nu maar geen slecht nieuws had! Ze leidde me terug naar haar kantoor en gooide de papieren op het pikzwarte bureaublad. Ik keek haar ongerust aan, dit leek me niet echt helemaal positief… “Janne”, zei ze geschokt. “Ik ga het je meteen vertellen.” Ik zette me schrap, wetende dat dit niets goeds betekende. “Je bent ziek, en dan heb ik het niet over een verkoudheid.” Een koude rilling liep over m’n rug en haar woorden sneden één voor één in m’n lichaam. M’n handen begonnen te trillen en ik kon ze nog net onder controle houden voordat ze onbewust tegen de stoel zouden knallen. “Wat… ik euh… wat heb ik?”, stotterde ik, niet meteen door mijn woorden rakend. Ze prutste aan haar vingers en keek al starend naar het blad waar de testresultaten op stonden. “Janne je hebt de Ziekte van Degos.” Ik keek verbaasd in het rond. “De ziekte van wat?” Ik wist in de verste verte niet wat die ziekte inhield. “De Ziekte van Degos is een aandoening aan de slagaders…”, legde ze me uit. Ok, dit klonk ernstig. “Kenmerk voor deze ziekte is dat kleine en middelgrote aders verstoppen en dit leidt tot het afsterven van het weefstel beginnende bij de huid. Dat verklaart de witte littekens in je hals en op de rest van je lichaam.” Ik keek haar zwijgend aan, dit had ik totaal niet verwacht. Ik moest deze schok nog eerst even te boven komen. Ze ging verder. “Het gebeurt ook dat andere slagaders verstopt raken, daarbij kunnen beschadigingen in het spijsverteringskanaal ontstaan en soms ook in het centrale zenuwstelsel. Dit kan complicaties veroorzaken zoals darmperforaties.” Ik kon nog steeds geen woord uitbrengen, ik was zodanig van m’n melk door dit nieuws. “Symptomen daarvan zijn hevige buikpijn, diarree en gewichtsverlies. Komt dit je bekend voor?” Ik knikte stroefjes, niet beseffend wat er allemaal met me aan het gebeuren was. Wat betekende dit? Kon dit verholpen worden met medicijnen? Moest ik geopereerd worden? “Euh, hoe moet dit genezen?”, vroeg ik haar met een bibberige stem. “Dat is niet meteen bekend, het is een vrij zeldzame ziekte…” Ik kromp in elkaar. “Dus je kunt me niet genezen?” Ik keek haar smekend aan. “Operaties worden uitgevoerd, maar dat moet heel snel gebeuren wanneer er sprake is van een darmperforatie. En in de test is nog niet gebleken dat jij dit hebt.” “Maar het zou kunnen dat dit nog komt?”, vroeg ik haar. “Ja, het is bijna zeker.”, zei ze bedroefd. Dit kon nu toch niet met mij gebeuren? Na alles wat ik al heb meegemaakt? “Is het gevaarlijk?”, fluisterde ik met tranen in m’n ogen. Ze reageerde niet meteen en sloeg toen haar ogen neer. Ik kreeg het ontzettend koud en rilde nu om de minuut. “De complicaties kunnen levensbedreigend zijn…”, zei ze uiteindelijk, totaal van de kaart met het slechte nieuws. Ik liet m’n tranen ontsnappen en snikte met m’n hoofd in m’n handen. “Dus… ik ka… ik kan dood gaan?”, stokte ik. Ze wachte even met het antwoord, ik kon het al raden. “Als we er niet vroegtijdig bij zijn wel, het spijt me.” *** “En? Wat heeft de dokter verteld?”, vroeg de lieve stem van Bill. Ik beet op m’n lip om niet te beginnen huilen en keek met opzet niet in z’n ogen want ze zouden meteen zien dat ik de waarheid niet vertelde. Ik wou hem het nieuws niet zeggen omdat hij hier dan zou blijven en zijn drukke agenda met de band zou annuleren. En dat wou ik niet, hij moest en zou verder gaan met Tokio Hotel, met of zonder mij. Ik kon het niet over m’n lippen krijgen dat ik ernstig ziek was, want ik wist dat ik Bill ermee zou breken. Dus ik had me in die 10 minuten dat ik naar huis wandelde voorgenomen om hem voorlopig nog niets te zeggen. “Een kleine verkoudheid.”, loog ik. Het deed me pijn om voor hem te moeten liegen, maar het was voor z’n eigen bestwil. Hij sloeg z’n armen om m’n middel en trok me tegen zich aan. “Dan ben ik gerust gesteld.”, lachte hij lief, zich niet bewust van wat er echt in me omging. Hij drukte zacht een kus op m’n lippen en wreef lief door m’n haar. Ik probeerde zoveel mogelijk zijn blik te ontwijken zonder dat het verdacht zou overkomen. Het lukte me wonderbaarlijk want hij vroeg me niets en keek me ook niet achterdochtig aan. Alleen het zien van zijn gelukkige gezicht zorgde ervoor dat ik kon kotsen van mezelf. Ik was niet eerlijk tegenover hem… En hoewel we elkaar beloofd hadden om altijd de waarheid te spreken, verbrak ik die eed bewust. Hij zou in elkaar storten moest ik het vertellen, hij zou zichzelf kapot vreten bij het nieuws dat ik serieus ziek was en misschien wel kon sterven. Hij zou alles laten vallen, zijn band, zijn vrienden, zijn familie, alles… En dat wou ik niet, ik beschermde hem door het niet te vertellen. Ik liet hem los en liep naar binnen, benieuwd wat Sara en mam aan het doen waren. “Hey zus, hoe was het bij de dokter?” Ik verkrampte, ik zou ook moeten liegen tegen m’n allerliefste zusje. “Oh gewoon een verkoudheid.”, zei ik zo nonchalant mogelijk. Ze glimlachte naar me en gaf me toen een knuffel. Het vreet aan me vanbinnen, om de meest dierbare mensen zo aan het lijntje te houden. Maar het moest, ze zouden het nooit gaan overleven moest ik met dit nieuws op de proppen komen, niet nu ze papa nog maar net verloren waren. Ik moest op m’n tanden bijten, dat was het beste voor ons allemaal. Ik vechte tegen mezelf, om niet te huilen en besloot dan plots om me te gaan douchen. Dan zou ik ongestoord m’n onzekere gevoelens kunnen uiten, zonder dat iemand me zou zien en me van die bezorgde vragen zou stellen. Ik sleepte me richting badkamer, lachte zo oprecht mogelijk in het gezicht van Bill en liet toen de deur dichtvallen. Meteen daarop liet ik me op de grond glijden, trok ik m’n benen tegen me aan en knalde met m’n hoofd hard tegen de muur. Het kon me niets schelen dat het een ontzettend luide knal gaf, of dat ik me in twee voelde kraken. Het maakte niets meer uit, ik was ziek, m’n leven was in gevaar en niemand kon me helpen… Geen medicijnen, geen dokters, niemand. Het leek alsof ik de dagen moest aftellen totdat mijn maag zou geperforeerd worden en ik meteen onder het mes moest. Het zou m’n enige redding worden, maar de vraag was natuurlijk ofdat ik er op tijd zou bij zijn? Door een waas van tranen strompelde ik naar de douchekabine en liet het water opwarmen. Koude, warmte, ik leek precies geen verschil te merken. Ik liet m’n kleren van me afvallen en hoorde nog net de bel toen ik onder het water verdween. *** Door de ogen van Bill: Ik liet me in de zetel ploffen, Janne was in orde, op een lichte verkoudheid na. Ik was echt opgelucht dat het niets ergs was, want ik wist nu al dat ik mezelf zou kapot vreten moest ze met slecht nieuws zijn afgekomen. Maar dat was nu niet zo. Ze was nog maar net verdwenen toen de bel ging. Sara schoot uit de zetel en liep naar de voordeur, in zichzelf mompelend en afvragend wie dat nu in godsnaam kon zijn. Waarschijnlijk was het iemand van de familie om hen bij te staan in deze moeilijke periode. Ik keek wat geïntresseerd naar de muziekzender die opstond, en grijnsde met het liedje ‘Umbrella’, gecoverd door een band ‘Vanilla Sky’. Ze klonken goed, en het liedje was zelfs beter zo dan het originele. Ik grinnikte bij hun clip, ze deden exact hetzelfde als Rihanne, maar dan alleen wat marginaalder en spottend. Ik vond het zalig. Ik schrok op toen Sara schreeuwde. Wat was er aan de hand? Ik sprong op en liep naar haar toe. “Sara, wat is er?”, vroeg ik haar en meteen woelde er opnieuw zo’n gevoel van woede door me heen toen ik zag wie er voor haar stond. “Godverdomme, wat doe jij hier nu weer?”, siste ik naar hem. Kreeg die gast er nooit genoeg van om het leven van andere zuur te maken? Hij grijnsde opnieuw zo spottend naar me als enkele uren geleden en ik wist zeker dat ik hem zou gaan slaan. “Ik wou Janne persoonlijk m’n beste wensen overdragen met jou.”, siste hij. Godverdomme, waar haalde hij in godsnaam het lef? “David, ga hier weg, je bent hier niet gewenst.”, bemoeide Sara zich nu ook. Ook zij wist waarom hij hier was, om Janne, haar zusje en mijn vriendin nog dieper de put in de duwen. “Oh schatje, je weet wel beter dan dat. Janne heeft me nodig!”, ging hij lustig verder. De adrenaline stroomde hevig door m’n aders en ik voelde hoe m’n hart feller en feller begon te kloppen. “Janne heeft jou verdomme niet nodig!”, schreeuwde ze nu en ik merkte hoe ook zij langzaam aan furieus begon te worden. “Kan ik haar niet één minuutje zien? Ik wil haar nog zo graag eens tegen mij aandrukken.”, lachte hij luid en ik schoot op hem af. “Godverdomme hou je domme bek!”, schreeuwde ik zo luid ik kon. Ik haalde verwoed naar hem uit en snoof door m’n neus toen Sara me vast gegrepen had aan de zoom van m’n tshirt. “Sara, laat me los.”, zei ik in schokjes, te kwaad om haar vriendelijk aan te spreken. David nam natuurlijk weer van de gelegenheid gebruik om de overhand te nemen. “Och komaan Sara, zodat ik haar nog eens kan geven wat een echte man moet doen, niet zoals die vuile strantjanet hier.” Ik draaide me langzaam om, elk woord dat hij zei in me opnemend. Dit was er over! Absoluut onder de gordel. Ik hoorde hoe Sara een kreet slaakte en m’n tshirt loste, ik liep naar hem toe en voordat hij de kans had om zich om te draaien sloeg ik hard met m’n vuist in z’n gezicht. M’n ringen schraapten over z’n wang en ik merkte hoe rode strepen achter bleven. Ik hijgde, veel te kwaad om te omschrijven. Ik bleef hem aankijken en merkte hoe een streepje bloed uit z’n neus sijpelde. Hij kwam terug recht te staan, eventjes wankelend maar hij vond zijn evenwicht terug. “Dat durf je geen tweede keer.”, siste hij toen hij me uitdagend aankeek. “Daar ben je te soft voor!” “Godverdomme hou je mond!!!”, schreeuwde ik en ik merkte hoe m’n ander vuist nu door de lucht schoot. Ik had mezelf niet meer onder controle en knalde met m’n hand opnieuw in z’n gezicht. Het kon me niet schelen dat Sara aan het roepen was, of dat er verschillende mensen me aan het aanstaren waren, of dat David bloedde, het kon me allemaal niet schelen, hij verdiende het. Ik nam hem bij z’n kraag en trok hem bruut naar me toe. “Jij laat Janne met rust! Heb je mij begrepen?”, zei ik kalm maar m’n stem verraadde de kokende woede die door me heen raasde. “Als ik van jou was zou ik haar nooit meer alleen laten.”, zei hij en de grijns verdween van z’n gezicht toen ik hem fel van me afduwde zodat hij in de grond viel. “Jij, blijft, verdomme, van, Janne, af!!”, schreeuwde ik terwijl ik met elk woord een schop in z’n maag gaf. Hij kreunde van de pijn en hield z’n armen voor z’n lichaam om toch een beetje bescherming te hebben. “Jullie verdienen niets beters, Janne is een verdomde hoer en jij hoort bij een bende homo’s gedropt te worden”, bracht hij er moeilijk uit en ik voelde hoe woede me nu volledig in z’n greep had. Ik sloeg en schopte er op los, niets kon me nu nog stoppen. David, die zo hulpeloos in de grond lag, dit had ik al zo graag willen zien. Ik voelde m’n voet niet meer, maar toch bleef ik de kracht hebben om verder te doen. Ik trok hem opnieuw recht en staarde in z’n bloedende gezicht. Zijn ogen waren halfdicht geknepen, alsof hij nog meerdere klappen verwachte. Over z’n wang liepen grote rode sporen die ik achter gelaten had met m’n ringen, en uit z’n neus en mondhoeken sijpelde bloed. Hij kon niet genoeg afzien, de verdomde rotzak! Ik haalde opnieuw m’n vuist boven en sloeg hem vlak op z’n neus. Hij kon verdomme niet genoeg bloeden, alles wat hij Janne had aangedaan kreeg hij nu dubbel terug. Ik bleef slaan, hoe weet ik ook niet maar het bleef maar komen. “GODVERDOMME BILL, HOU DAARMEE OP!” het was Sara niet, maar de stem van Janne die me overmeesterde. Ze trok bruut aan me, waarop David nu volledig tegen de grond smakte. M’n handen lagen open van het voortdurend slaan, mijn kneukels stonden nu al paars en ik kon nauwelijks nog op m’n voeten staan. “Waar denk jij verdomme mee bezig te zijn?!!!!”, gilde ze zo kwaad en luid ze maar kon. Ik had haar nog nooit zo gezien, haar ogen stonden razend, haar altijd vertrouwde glimlach om haar mond had plaats gemaakt voor een woedende trek en haar wenkbrauwen waren ferm gefronst. Ze schudde me woedend heen en weer waardoor ik meteen wakker werd gemaakt. “WAT BEN JIJ VERDOMME AAN HET DOEN!”, schreeuwde ze opnieuw, alleen nog een stukje luider. Over haar wangen liepen miljoenen tranen, haar ogen stonden zo kwaad en de reflectie van haar ziel vertelde me dat ze zo ontgoocheld in me was. “Janne, ik…”, begon ik maar ze sloeg hard in m’n gezicht. Het brandde in m’n wang en ik wist zonder in de spiegel te kijken dat haar hele hand in het rood op m’n wang getekend stond. “Jij hebt hier niets meer te zeggen!”, gilde ze. Ze trok hard aan me en dwong me haar aan te kijken. Ik kon het niet, ik kon haar niet in de ogen te kijken. “Had ik jou niet gevraagd om David met rust te laten? Had ik het je verdomme niet gevraagd?”, tierde ze nog luider terwijl ze m’n kin hard naar boven duwde. “Janne ik- “Nee, niet Janne ik, waar haal jij het in je hoofd?”, ze klonk zo kwaad dat ik nauwelijks nog op m’n benen kon staan. “Ik heb het je nog zodanig veel gevraagd Bill, godverdomme! Ik heb het je bijna gesmeekt om hem te laten voor wat hij was!!”, ze snikte nu, keek verslagen naar haar zusje die op een afstand alles had gevolgd. Ook zij huilde, haar blik strak op Janne gericht. Ik had haar vertrouwen geschaad, voor de tweede keer. Maar David liet alle woede in me naar boven komen dat ik me nauwelijks nog onder controle had. “Bel naar Tobias, hij kan je komen halen.”, zei ze en liep naar Sara toe. “Wat? Janne? Dat kun je niet maken?”, m’n stem stokte en ik leek geen lucht meer te krijgen. Ze draaide zich om, haar haren wapperden door de snelheid en een ongeloofwaardige gloed glom in haar ogen. “Ik kan dit niet maken? Wie heeft er hier zijn belofte verbroken? Ik had je verdomme gevraagd om je haatgevoelens onder controle te houden. Iemand het ziekenhuis in slaan is niet echt wat ik van je gevraagd heb.”, ze klonk zo bitter, ze had nog nooit zo geklonken. “Janne, ik, ik… Het spijt me maar- “Niets te maren, ik wil je hier niet meer zien, nooit meer. Bel naar Tobias, hij kan je terug meenemen naar Duitsland. Wat ons betreft eindigt het hier.”, haar stem klonk ontzettend hard. Ik viel hard met m’n knieën op de grond en schreeuwde het uit. Dit kon niet… “Janne, alsjeblieft…”, ik kraakte helemaal. Dit kon niet, niet nog eens! “Het is over tussen ons Bill, ik kan niet met iemand samen zijn die alleen zijn zin doet. Ik heb je een kans gegeven, je hebt ze opnieuw verbrod. Het spijt me maar ik heb geen kansen meer voor je.” Ik huilde, elke traan viel op de grond toen ik zag hoe David rechtop strompelde. “Spijtig voor je maat, je vindt wel beter dan dat uitschot.”, zei hij toen hij weg wandelde of liever wegstrompelde als een halve kreupel. Fout, ik zou niemand beter vinden dan Janne, daar had hij het zo verkeerd. Hij heeft nooit beseft wat voor een prachtmeid Janne wel is. “Janne, alsjeblieft, het spijt me.” Ik kroop voorzichtig naar haar toe en viel toen ze een stap opzij deed. “Het spijt mij ook”, zei ze terwijl Sara troostend een arm om haar heen sloeg. “Janne!!!”, schreeuwde ik en ik zag hoe ze nog een laatste keer omkeek, tranen liepen over haar wangen. “Janne, niet doen!” en ik zag hoe ze verdween toen de deur hard dichtviel…

59. De Rode Enveloppe

Door de ogen van Sara: Het was nu alweer een week geleden dat Janne Bill op een verbazingwekkende manier uit haar leven had geband. En elke dag vroeg ik me af waarom ze dat nu precies gedaan had, vond zij het een geldige reden om Bill zomaar te dumpen? Zonder dat ze wist waarom hij het nu net had gedaan? Ik was er bij, ik heb gehoord wat David allemaal over hem en haar verteld heeft, en ik gaf Bill verdomd gelijk. Maar Janne had gewoonweg gebroken met Bill zonder hem eerst te gaan uithoren waarom hij nu net op David had geslaan. Er moest wel iets anders zijn die haar geholpen heeft om deze onnodige beslissing te maken. Waarom had Janne in godsnaam de jongen laten vallen waarvan ze oprecht hield? Ik voelde aan wat zij voelde, dus ook de liefde voor Bill. Wat had er zo de doorslag gegeven om daarmee op te houden? Ik begreep het niet en kreeg ook niet meteen de kans om het haar te vragen. Ze kwam al een week haar muziekkamer niet uit, zelfs niet om te slapen of te eten. Dus vermoedelijk sliep ze in haar zetel, als ze al sliep... Elke morgen, middag en avond plaatste ik een plateau met wat eten voor haar deur, in de hoop dat ze wat zou eten. Soms bleef dat een hele dag staan, soms at ze het wel degelijk op. Ik maakte me echt zorgen om haar en wou er echt mee praten, maar de angst om een gekraakte Janne te zien weerhield me om op haar deur te kloppen. En omdat ik ook niet zeker was ofdat ze de deur zou openen, liet ik haar maar met rust. Ze zou er wel over gaan vertellen als ze er klaar voor was, als ze er ooit klaar voor zou zijn… Ik zuchtte diep en liep de keuken in waar m’n mam op automatische piloot stond te koken. “Al iets gehoord van Janne?”, vroeg ze en ik hoorde hoe een vonkje hoop doorheen haar stem klonk. Ik slikte de prop weg toen ik besefte dat ik die hoop zou moeten vernietigen. “Nee, nog altijd niet.”, fluisterde ik zo stil mogelijk maar ik zag in haar ogen dat ze het begrepen had. “Wat gaat er in godsnaam in haar om? Heeft ze het er nooit met jou over gehad liefje?”, zuchtte ze luidop. “Nee, jammer genoeg niet. En ik begrijp het niet mama, ze leek zo gelukkig met Bill. Ik snap niet wat voor haar de doorslag heeft gegeven om met hem te breken. Je had David moeten horen tegen hem, het was vrij logisch dat het er eens zou gaan opzitten.”, zei ik haar terug. “En als hij niet had geslaan op David, dan had ik dat gedaan. Echt waar mama, hoe die praatte over Janne!”, ik begon weer kwaad te worden toen ik herinneringen aan hem terug zag. Die verdomde idioot, waar had hij het lef vandaan gehaald om zo met m’n zusje te sollen? Had hij haar al niet genoeg aangedaan? En dan nog zo beginnen praten over Bill, zo’n prachtkerel die m’n zusje zo graag zag. Zijn opzet was geslaagd: hij had Janne’s relatie terug aan diggelen geslaan, op welke manier dan ook. En ik durfde er m’n geld op zetten dat hij nu uitbundig aan het feesten was met z’n zegeviering. Ze moesten die jongen tegen de muur plaatsen en hem doorboren met die verdomde kogels, hij verdiende niets beters. Ik liep terug weg uit de keuken toen bleek dat m’n mam met tranen in haar ogen in de saus aan het roeren was, een teken om haar eventjes alleen te laten. Ons gezin spatte uit elkaar, alsof het zo gemakkelijk leek. Openlijk praten met elkaar lukte niet meer, kijk maar naar Janne. Ik, haar zusje, ben de persoon die het dichts bij haar kan zijn en toch sluit ze mij buiten van haar verdriet. Ik wist maar al te goed dat ze aan het huilen was, want soms als ik zo even bij haar deur bleef staan hoorde ik droevige muzieknoten en een gebroken stem zingen, bibberig door de tranen die voldoende stroomden. Het leek alsof ze alles opgaf nu papa was gestorven, ze had een speciale band met hem, al altijd zo geweest. Ik herinnerde me hoe papa haar gesteund heeft nadat Lien zelfmoord had gepleegd, soms zat hij dagenlang bij haar op de kamer, gewoon maar om bij haar te zijn. Het kon hem niet schelen dat ze niets zei, of dat ze alleen maar huilde, hij was er voor haar en dat wist ze. In die dagen dat papa bij haar was, had hij constant het liedje ‘You’ van Evanescence voor haar gezongen. Niet omdat Lien gestorven was, maar omdat het liedje het ultieme liefdeslied was, om haar aan te tonen dat er nog personen waren naast Lien die ontzettend veel van haar hielden. Het liedje schepte een band tussen hen twee, en die band was onbreekbaar, ook toen alles uitkwam wat David met haar gedaan had. Zelfs toen was papa constant bij haar… Ik schrok op toen een trillend geluid me aankondigde dat ik een berichtje had ontvangen. Bijna nu wist ik al zeker dat het Bill zou zijn, hij probeerde via mij in contact te komen met Janne. Ik kreeg er zo’n tien per dag, wat ik al veel vond aangezien hij het zo druk had, maar ik wist zeker dat dit niet in overeenkomst was met de smsen die Janne van hem moest krijgen. Maar aangezien hij het volhield om naar mij te zenden, kon ik daaruit concluderen dat Janne niet meteen happig was om ook maar één sms terug te sturen. Ik keek met een bedroefde blik naar de naam die inderdaad van Bill was, die jongen gaf het niet op, hoe hard hij waarschijnlijk ook z’n best deed. “Sara, heb je Janne al gesproken? Heeft ze mijn berichten ontvangen? Ze zendt me niets terug. Ik kan het niet meer, echt niet. Het vreet me zodanig kapot. Wil je alsjeblieft eens met haar praten? Alsjeblieft, ik mis haar… Bill” En zo kreeg ik er wel een paar op een dag, steeds met dezelfde slotzin: alsjeblieft, ik mis haar. Ik geloofde hem, ik begreep hem en steunde hem hierin. Daarom dat ik m’n contact met de jongens niet had gebroken, integendeel, ik probeerde hem zoveel mogelijk in te lichten met eventuele nieuws over ons, in bijzonder over Janne. Ik kon zo afleiden dat hij nog steeds heel veel van Janne hield, en hij zou er niet mee ophouden. Zelfs nu niet, nu ze er een punt had achter gezet. En het leek er niet op dat zij nog de intentie had om daar iets aan te veranderen… Zonde, echt zonde, want ze waren zo mooi samen. Bill was alles wat ze nodig had na haar miezerige verleden, hij kon haar troosten als niemand anders, en boven alles hield hij van haar. Hij hield van alles, ook haar verleden. Ik kon zijn woede voor David begrijpen, ik snapte waarom hij uit z’n dak was gegaan. En toegegeven, David heeft alle klappen verdiend, maar blijkbaar dacht Janne daar anders over. Wat voor mij als ontzettend lief zou geweest zijn moest m’n vriend mezelf zo verdedigen, was voor haar blijkbaar een reden om defenitief een einde te maken aan iets moois. Ik begreep haar niet, en dit voor de eerste keer in heel m’n leven. Ik knipte op de optie ‘beantwoorden’ en gleed met m’n vingertoppen over de toetsen. “Hee Bill, nee nog niets gehoord. Ik ga er nu proberen mee te praten, ik doe m’n uiterste best voor je. Sara” Ik moest m’n best doen voor hem, hij was de enigste jongen die m’n zusje verdiende. Ik kan het niet laten om haar geluk te zien voorbij drijven… Ik kon het niet, niet voor Bill en niet voor Janne! Vrijwel meteen kreeg ik een berichtje terug en zonder ook maar op te kijken klapte ik m’n klepje omhoog. “Bedankt, ik kan me totaal niet concentreren, ik barst gewoon in tranen uit telkens ik een nummer moet zingen. Laat me alsjeblieft iets weten. Bill” Ik geloofde ieder woord dat hij typte, daarvoor was hij te eerlijk. Bill was ronduit eerlijk, of het nu kwetsend nieuws was of niet. Hij uitte zijn gevoelens voor m’n zusje zo openlijk dat zelfs ik me voor z’n voeten zou werpen moest hij niet verliefd zijn op Janne. Nee, ik had geen gevoelens voor Bill, totaal niet! Elke stap richting haar deur zorgde ervoor dat ik feller begon te ademen. Wat bezielde mij nu toch? Waarom was ik nu zo nerveus om met haar te praten? “Komaan Sara, verman je nou eens.”, fluisterde ik tegen mezelf maar het hielp niet echt. Met bibberige handen klopte ik gevaarlijk hard op de deur, harder dan ik verwachte want het galmde echt serieus door de gang. Nieuwsgierig legde ik m’n oor tegen de buitenkant van deze deur en luisterde hoopvol naar enig geroer van Janne. Het bleef stil. “Janne?”, riep ik zachtjes terwijl ik nog eens klopte. “Mag ik alsjeblieft vijf minuutjes met je spreken?” Ik merkte zo hardnekkig hoe mijn smekende stem door het sleutelgat naar haar kamer binnen sloop. “Komaan, ik wil met je praten! Geef me een kans om uit te vissen wat er in je omgaat. Toe zus, laat me binnen.” Ik bleef nog een paar minuten hoopvol wachten, tot het tot me doordrong dat ze me niet zou binnen laten. Misschien sliep ze wel ofzo. Ik draaide me om, vol teleurstelling en bedroefdheid omdat ik Bill opnieuw slecht nieuws te melden had. Ik wou hem zo helpen, ik wou alles voor hem doen, echt alles… Ik nam de koude deurklink vast om terug naar de living te gaan toen ik de voorzichtige aarzeling hoorde van Janne, toen uiteindelijk het slot klikte. De deur opende een klein beetje, waarschijnlijk zou ze mij niet zomaar uitnodigen, maar ze gaf me wel de kans om haar kamer snel binnen te glippen. Ik nam die kans dan ook meteen en spurtte zo snel mogelijk haar kamer binnen. Met een wijdopen mond stapte ik die binnen, alles was zodanig veranderd. Nergens herkende ik nog de vertrouwde bruine ogen van Bill, nergens nog hingen posters van Tokio Hotel en zelfs het briefje dat Bill ooit nog voor haar geschreven heeft stond niet meer op haar piano. Alles was Tokio Hotel-vrij, of beter nog, Bill-vrij… Ik sloeg m’n blik neer op haar gsm en merkte hoeveel envelopjes er op haar kleine schermpje stonden. Shit, ze had alle smsjes van Bill gewoon genegeerd, gewoonweg niet de moeite gedaan om naar hem te luisteren, naar de ware reden waarom hij David had geslaan. Waarom wou ze nu niet gewoon naar hem luisteren? Wat had zij nu te verliezen om ook maar een minuutje vrij te maken voor de jongen die zoveel van haar hield? Ik kon er echt niet tegen, waarom deed ze zichzelf dit aan? En waarom kwetste ze Bill zo door hem straal te negeren? Ik scheurde m’n ogen uiteindelijk van het mobieltje af en zocht haar. Ze zat gebogen in haar zetel, haar blik strak naar buiten gericht alsof het allemaal zo intressant was. Ik wist dat ze niets zou gaan zeggen, zelfs niet als ik haar zou uitkafferen voor alles wat lelijk was. Het was ik die zou moeten praten, en ik zou nog hard mogen hopen dat ik iets wijzer naar buiten zou gaan. Ik moest proberen, voor Bill en voor mij, ik wou haar begrijpen. “Janne? Ik begrijp je niet…”, zei ik langzaam, om zo goed mogelijk tot haar door te dringen. Zoals verwacht bleef ze star voor zich uit kijken, niet eens een teken gevend dat ze aan het luisteren was. Maar ik wist dat ze elk woord in zich opnam, dat was typisch voor haar. Ik ging verder. “Waarom heb je Bill zomaar uit je leven gewerkt? Zonder ook maar de reden te vragen waarom hij het deed? Janne, je hebt niet gehoord wat David allemaal tegen hem heeft geschreeuwd. Hij maakte jou zwart, en Bill al even erg… Het is zijn schuld niet Janne!”, ik hoopte dat ze naar me toe zou stormen en me kwaad zou aankijken en me zou toeschreeuwen dat ik het niet mocht opnemen voor Bill maar dat deed ze niet. Ze bleef maar voor zich uit staren, alsof iets intigrerends aan het gebeuren was aan de andere kant van het raam. Ik wist niet wat ik nog meer moest zeggen om haar te doen praten. “Bill zendt me constant, en ik heb al opgemerkt dat hij net hetzelfde bij jou probeert! Waarom luister je niet naar hem? Waarom doe je jezelf zo’n pijn? Godverdomme Janne, waarom doe je jezelf pijn?”, ik schreeuwde nu bijna en voelde hoe tranen kwamen opzetten in m’n ooghoeken. Hoe kon zij nu nog steeds zwijgend naar buiten zitten kijken terwijl ik hier al m’n vragen op tafel gooide? Wat was er in godsnaam met haar gebeurd dat ze er nu zo moest bijzitten? Ze was kei mager, alsof ze in maanden niet had gegeten, haar wangen dreigden in te vallen en haar altijd zo vrolijke ogen stonden dof… Er moest iets meer aan de hand zijn, want zelfs Janne zou zich niet zo laten meeslepen door een breuk met een jongen. Daarvoor had ze al te veel meegemaakt, want hoewel ze beweerde dat ik het best kon relativeren, kon zij er ook een aardig staaltje van. Ze had me zelfs beloofd dat ze zich nooit zou laten gaan moest ze ooit een einde maken aan de relatie met Bill. Waarom was ze dit dan in godsnaam wel aan het doen? “Janne, ik kan dit niet aanzien! Ik eis dat je naar Bill belt, hij gaat er verdomme aan kapot zonder dat het moet. Hij heeft niets misdaan, wanneer ga je dit nu eindelijk gaan inzien?!”, ik voelde hoe ik mijn geduld verloor. Iets wat ik niet echt had, Janne daarentegen… “David heeft je verdorie verweten van hoer, en Bill van homo! Hij zei dat Bill je best nooit meer alleen zou laten, dat hij je tegen zich aan wou drukken, dat hij je opnieuw wou…”, het woord wilde niet over m’n lippen rollen. Ik keek hoopvol naar haar gezicht, maar kookte toen ze opnieuw niets van reactie terug gaf. Het leek alsof iets in me ontplofte! “Godverdomme, nu ga jij eens goed naar mij luisteren!”, tierde ik terwijl ik vlak voor haar ging staan. “Jij maakt het goed met Bill, hij verdient dit niet! Zeker niet omdat hij het voor je heeft opgenomen! Hij heeft het voor je opgenomen Janne, waarom snap je dit nu niet? Is dit echt een reden om je geluk met hem op te geven? Je houdt van hem zus, verdomme waarom doe je dit nu? Waarom geef je alles op door met hem te breken? Hij betekent alles voor je? Hij geeft je alles wat je nodig hebt en je weet het! Waarom doe je dit nu in godsnaam? Nu ga je mij niet vertellen dat je gevoelens in 1 2 3 verdwenen zijn voor hem. Dat ga je- “Sara, ik ben ziek…” *** Door de ogen van Gustav: Ghh, wat was het hier alweer hectisch! Die verdomd drukke agenda ook altijd, waarom kon het nu niet eventjes een beetje kalmer aan? We hadden net zo’n inspanningsvolle tour achter de rug, die ons werkelijk bloed, zweet en tranen heeft opgeleverd, en toch haalden die idioten het hier in hun bol dat we nog maar eens de studio inmoesten om opnieuw onze nummers in te oefenen. Dachten zij nu echt dat onze gedachten daar aan toe waren? Wisten zij eigenlijk wat wij wilden? Waar wij werkelijk nood aan hadden? Wij vier hadden nood aan rust, zeker een maand. Het was veel te zwaar geweest de laatste tijd, zowel mentaal als lichamelijk. Lichamelijk door de vermoeidheid die in je vel kruipt na zo’n tour, mentaal door de tegenslagen die we hebben gekend: Silke, daarna Sara, dan de begrafenis, en als klap op de vuurpijl had Janne Bill aan de kant gezet. Verdorie, ik kon er nog altijd niet bij dat ze een einde heeft gemaakt aan hun relatie. Bill was zichzelf niet meer, hij kwam nauwelijks nog z’n kamer uit, en als hij het deed leek hij elke minuut te kunnen instorten. Tom durfde bijna niet luidop te zeggen dat Bill opnieuw de hele nacht had gehuild, alsof hij bang was dat dit opnieuw aanleiding zou zijn om een schouwspel van tranen te zien te krijgen. Ik had hem nog nooit zo gezien, Bill Kaulitz, een icoon, een droom voor zowat een vierde van de vrouwelijke bevolking… En het enige meisje waarbij hij zichzelf kon zijn, had zijn droom aan diggelen geslagen. Janne, het meisje van 20 die per toeval op het podium was terecht gekomen op het concert om meteen het hart van onze zanger te veroveren. Op de eerste minuut was ze er in geslaagd, en ze zat er nog steeds… “Bill, godverdomme, concentreer je op je tekst!”, brulde iemand zodanig dat de arme jongen zich doodschrok. Hij keek ons vragend aan, zijn ogen stonden rood van het huilen, op z’n gezicht stond een verlaten blik. “Het spijt me, maar ik kan hier niet mee verder, ik stop voor vandaag.”, snikte hij en zonder het antwoord af te wachten liep hij al naar de deur. Ik begreep hem wel, ik zou net hetzelfde reageren in z’n situatie. Ik zou nergens anders aan denken dan aan haar, de manier waarop ze hem uit haar leven had gebonjourd… Pijnlijk, zo leek me. Hij had er niet veel woorden aan vuil gemaakt toen hij het nieuws had meegedeeld, zijn ogen vertelden genoeg. En hoewel ik Janne heel graag had, snapte ik niet waarom ze het had gedaan. Akkoord, ze had het hem uitdrukkelijk gevraagd om David te laten voor wat hij was, maar wat moest Bill dan doen? Hem laten kleineren? Gewoon blijven aanhoren hoe die kerel zijn vriendin uitschold, net als hemzelf? Ik had net hetzelfde gedaan moest ik hem geweest zijn… Ik keek verstrooid naar m’n uurwerk, het was nu 15.00 dus over een klein uurtje zou Sara hier zijn, ze had me gebeld. Sara had mij gebeld!! Mij gevraagd om eens af te spreken, ze wou met me praten. Ze huilde aan de telefoon toen ze m’n stem hoorde en meteen leken de bevroren kriebels terug fleurige vlinders te worden. Misschien was de hoop nog niet vervlogen, misschien bestond er toch nog een kansje op iets meer dan alleen hechte vriendschap. Er werd gemompeld en in het haar gekrabt om het plotste vertrek van Bill. “Jah, dan stoppen wij er ook maar mee…”, siste Tom en liep zowat meteen met een bezorgde blik zijn broer achterna. Ook Georg liet z’n basgitaar in z’n staander zakken en liep met grote passen de tweeling achterna. Dus dan moest ik ook maar eens m’n drumsticks opbergen waarschijnlijk? Ik prees onterecht Bill die deze repetitie beëindigd had, maar dan mocht ik natuurlijk niet naar de reden kijken. Ik holde als laatste doorheen de gang en ging zonder kloppen de kamer van Bill binnen, waar Tom en Georg als vanzelfsprekend al aanwezig waren. “Hey jongen, cava een beetje?”, vroeg ik nogal ongemakkelijk in z’n betraande gezicht. Hij schudde nu nog harder met z’n schouders en liet zich verslagen in de zetel vallen. “Nee het gaat niet, wat verwacht je?”, zijn stem klonk zo wanhopig dat ik er kippenvel van kreeg. Ik had hem echt nog nooit zo meegemaakt, Bill Kaulitz, best wel een sterke persoonlijkheid met een eigen willetje. Ik had nooit verwacht dat iemand hem zo kon kraken, hem zodanig in de put krijgen dat hij zelfs midden een oefensessie de ruimte uitvluchtte. Nee, dat had ik nu nog nooit gezien en ergens hoopte ik dat ik het nooit had moeten zien. Het deed me pijn om hem zo te zien zitten, zijn hoofd in z’n broze handen, zich afvragend ofdat ze zijn hoofd wel konden dragen. “Het is nu al een week dat ik ze kwijt ben en ik raak stilaan aan het einde van m’n krachten… Ik kan het niet meer!”, huilde hij en ik merkte hoe Tom al slikkend een troostende arm om z’n broers schouder legde. “Bill, je kan niet alles opgeven voor een meisje maat.”, zei die voorzichtig. Ik schrok, net zoals iedereen, toen onze zanger recht sprong en dreigend gevaarlijk over Tom heen ging hangen. “Janne is niet zomaar een meisje Tom, Janne is mijn meisje!!”, schreeuwde hij met een gebroken stem. Hij begon opnieuw te huilen en liet zich half op Tom vallen om daarop nog luider te gaan snikken. “Hey broertje, het is oké, we raken er wel doorheen.”, probeerde zijn identieke broer hem te troosten. Bill schudde echter zijn hoofd. “Alleen Janne helpt me er doorheen, en ze laat niets meer van zich weten, ze reageert zelfs niet op m’n smsen. Ik kan het niet meer jongens, echt niet.” Ik slikte een prop door en hoorde hoe ik uit mezelf begon te praten. “Euh Bill, Sara komt straks, misschien weet zij iets meer…” Zijn hoofd richtte zich naar mij en m’n maag maakte een salto bij het zien van z’n gezicht. Man, wat zag die jongen er droevig uit… “Dat zou best wel handig zijn, vind je niet?”, vroeg Georg op zijn beurt. Hij had ook wel door dat Bill enkel contact met Janne kon hebben via Sara, aangezien zij de enige was die terug reageerde op z’n verwoede pogingen om het goed te maken. Bill knikte alleen maar. “Wil je haar iets geven van me? Het is een brief aan Janne gericht, misschien krijgt zij het wel mogelijk om haar zus zover te krijgen dat ze hem leest. Hij ligt daar op m’n nachtkastje.”, hij wees moeilijk met z’n trillende hand naar het nachttafeltje waar inderdaad een rode enveloppe lag. Ik wou nog vragen wat er in stond toen Bill zich met de grootste moeite wist recht te houden. “Als jullie het niet erg vinden zou ik graag even alleen zijn…”, fluisterde hij, de vermoeidheid was duidelijk in z’n stem te horen. “Ja oké, geen enkel probleem.”, zei Tom meteen. *** Ik hield haar stevig in m’n armen geklemd en voelde hoe natte druppels op m’n tshirt terecht kwamen. Sara was me in de armen gevlogen en had sindsdien niet eens de moeite gedaan om haar los te wikkelen. Ik wist zelfs niet wat er in haar hoofdje om ging, ze had nog niet gezegd, geen woord, geen uitleg waarom ze exact naar mij wou komen om te praten. “Sara, meisje, gaat het wel met je?”, vroeg ik haar voorzichtig in een poging tot een gesprek. Ze liet me met veel tegenzin los en begon verwoed van neen te schudden. Ze besloot niets te zeggen over zichzelf. “Het gaat niet goed met Janne.”, snikte ze. “En ik moet het aan iemand kwijt want het vreet me werkelijk kapot.” Ze klonk zo eerlijk en droevig dat ik meteen mijn oren sperde, het ging over Janne dus misschien kon ik Bill ook wat info meegeven. Ik nam na even aarzelen haar bevende handen in de mijne en merkte opgelucht dat ze geen intentie had om ze weg te trekken. “Wat is er met Janne?”, vroeg ik zodat ze kon vertellen. “Ze lijkt kapot te gaan aan alles, ze verliest haar steun, één voor één brokkelt alles van haar af alsof er straks alleen nog een hoopje as zal overschieten.”, snikte ze. Oké, al goed en wel maar waarom heeft ze dan zelf een einde gemaakt aan haar relatie met Bill? “Ze is slechts nog een schim van de persoon die jullie kennen Gustav, ik zweer het je, zelfs ik herken haar nauwelijks nog. Ze is zeker al 10kg afgevallen! Haar ogen stralen niets meer uit, haar huid is gewoon een bescherming voor haar lichaam en haar geheugen is als een zeef. Ze herinnert zich niets meer, lijkt constant verstrooid en ik heb zo het gevoel dat ze niet meer op deze wereld is.” Ik slikte, dit was niet goed… Janne was er al even slecht aan toe als Bill, waarom liet ze hem het dan niet goedmaken? Ik moest het haar vragen… “Sara? Als jij nu zegt dat Janne er zo slecht aan toe is door de breuk met Bill, waarom laat ze hem dan niet opnieuw in haar hart?” Ze antwoordde niet en keek bedroefd naar de grond. Zo bleven we een heel eind zitten, haar handen nog steeds in de mijne, mijn blik op haar gericht, de hare op de vloer. Het leek er niet op dat ik de ware reden van de breuk te horen zou krijgen… Maar misschien was dit nu wel het moment om haar over mijn gevoelens te vertellen, over de manier waarop ik naar haar keek. Een manier die al een heel eind niet meer louter vriendschappelijk was, nee ik hield van haar en dat was nog maar eens duidelijk geworden toen ik haar samen met Simon had gezien. Ik moest het haar gewoon vertellen, ze moest het weten, ik kon niet langer doen alsof ik totaal geen interesse in haar had. “Sara? Mag ik je iets vertellen dat nu niet bepaald rond Janne draait?”, ik wachte zorgvuldig haar antwoord af en zuchtte toen diep om m’n nerveuze stem wat onder controle te houden. “Je weet wel dat ik op de begrafenis was van je vader hé?”, ze knikte en ik vervolgde. “Wel toen ben ik iets gaan beseffen, iets heel belangrijks eigenlijk.” Ze keek me nogal verdwaasd aan en ik wendde m’n blik af. Ze deed echt rare dingen met me, zeker als ze me zo vragend aankeek… Ze kon dwars door me heen kijken, wat aan de ene kant wel griezelig was, maar aan de andere kant voelde ik me heel op m’n gemak bij haar. “Wat is er wel? Is het slecht of…?”, vroeg ze me nu. Ik schudde m’n hoofd, althans ik hoopte toch niet dat het slecht was. “Sara, toen ik je samen zag met Simon knapte er iets in me. Ik voelde zo’n steek van jaloezie door me heen razen dat ik bijna naar je toe ben gelopen om je te smeken om iets voor mij te voelen. Want ja Sara, ik hou van je en hoeveel ik ook tegen mezelf zeg dat ik dit niet mag omdat je samen bent met iemand anders, het gaat niet. Je weet niet wat je met mij doet, je hebt er echt geen flauw benul van. En ik heb bewust niets tegen je gezegd, omdat ik je niet wou verwarren. Ik wou je je geluk gunnen met Simon, ik wou dat je opnieuw kon genieten van een relatie. Ik had het recht niet om je dit allemaal af te nemen. Het spijt me dat ik je hiermee overval, zeker nu je toch een relatie hebt maar ik moest dit gewoon vertellen. Want ik weet dat ik er later heel veel spijt van zal hebben en dat wil ik nie- Ze stopte m’n woordenvloed door zacht haar lippen op de mijne te drukken. Het volgende gevoel dat zich in m’n lichaam manifesteerde was werkelijk ontzettend geweldig. Een warme gloed gleed soepel door m’n aderen, tot in het puntje van m’n vingers en m’n tenen. M’n hart sloeg een verwoed tempo en ik veronderstelde dat het eindelijk z’n poging zou staken om nog feller te kunnen kloppen. Maar dat deed het niet, want op het moment dat Sara haar armen zacht om m’n nek nestelden klopte het arme ding nog harder dan voordien. Het leek alsof elk haartje op m’n gehele lichaam rechtop kwam te staan op dit eigenste moment, met als doel om zo dicht mogelijk bij haar te zijn. Plots besefte ik iets en liet haar vrijwel meteen los. Ze keek me onbegrijpend aan, waarschijnlijk scheen ze niet te begrijpen waarom ik haar niet terug wou kussen. “Is dit niet wat je wou?”, vroeg ze beverig. “Oh God! Jawel! Maar er is iets wat wij over het hoofd zien Sara… Ben jij niet samen met Simon?” Ze liet haar hoofd een beetje schuin hangen terwijl een venijnig lachje op haar gezicht tevoorschijn kwam. “Heeft iemand je ooit gezegd dat ik samen was met Simon?”, lachte ze. Wat? Dit snapte ik nu eventjes niet hoor. “Ben je dat dan niet?”, vroeg ik met een open mond. Ze glimlachte nu nog breder en ik voelde hoe ik met de seconde gelukkiger werd. “Natuurlijk niet, ik heb wel contact met hem opgenomen, om mij te steunen in deze moeilijke dagen. Maar ik heb hem wel duidelijk vermeld dat we niets zouden proberen. We zijn nog altijd goeie vrienden Gusti, willen of niet.” Ik toverde een brede grijns op m’n gezicht en zag hoe Sara hetzelfde deed. “Dus, wil dat zeggen dat?”, stotterde ik. “Ja, dat wil zeggen dat ik je wel een kansje wil geven.”, giechelde ze en ik strompelde met gelukzalige ogen naar haar toe om haar tegen m’n lijf te trekken en m’n lippen terug op de hare te planten. *** Door de ogen van Janne: Ik keek verstrooid op toen ik een geritsel hoorde, en ik liet m’n blik vrijwel meteen naar de deur glijden. Een rode enveloppe werd onder de gleuf geschoven, en daarop hoorde ik de livingdeur voorzichtig dichtvallen. Sara was thuis, was halsoverkop naar Duitsland vertrokken omdat ze met Gustav wilde praten. Ze had gehuild toen ik haar vertelde dat ik ziek was. Ze had zowat een kwartier naar me gestaard toen ik haar bruut had onderbroken in haar preek, na een ongelofelijk lange stilte had ze die verbroken door hardnekkig te beginnen huilen. Het deed me pijn om haar zo te moeten vertellen dat ik ernstig ziek was en dat niemand me kon genezen. Maar nu wist ze de reden, nu wist ze waarom ik met Bill heb gebroken. Ik kon hem niet aan het lijntje houden, ik kon niet samen zijn met hem nu ik kans heb om te sterven. Het zou hem regelrecht zelf de dood injagen moest ik naast hem in slaap vallen en nooit meer wakker worden. Ik moest hem beschermen van zichzelf, hij zou zichzelf kapot doen moest hij weten dat ik ongeneeslijk ziek was. Het slaan was een makkelijke reden om met hem te breken, wat kon mij dat nu schelen dat David in de grond werd geslagen? Misschien zou Bill me geloven als ik deze reden gebruikte om hem van me weg te duwen. Ik deed dit niet voor mezelf, integendeel, ik hield van hem… Maar ik moest dit doen, voor hem! Niets zou ons nog binden moesten we het geheim delen dat ik elk moment in mekaar kon zakken om daarna nooit meer m’n ogen te openen. Dan zou hij volledig breken en me achterna komen, dat wou ik niet. Ik hoopte dat hij zich erover kon zetten en dat hij op een bepaald moment een ander meisje zou tegen komen, een meisje dat hem kon helpen om zich over mij te zetten. Een meisje waarmee hij kon omgaan net zoals met mij. Het zou niet gemakkelijk zijn, maar ik wenste dat hij iemand anders zou vinden. Iemand die niet kon sterven op het moment dat het minst gepast was. Ik heb met hem gebroken omdat ik van hem hou, en niet omdat ik niet meer van hem hield… Het kon niet anders, ik moest hem beschermen van m’n angsten om pijn te hebben, om te sterven… Ik strompelde naar de deur en griste de rode enveloppe van de vloer. M’n naam stond in sierlijke letters op de voorkant en ik wist meteen dat het van Bill kwam. Hij gaf het niet op, dat was zeker maar uiteindelijk zou hij het toch wel gaan inzien dat dit niet anders kon. Ik kon het hem niet aandoen. Vermoeid liet ik me in de zetel vallen, die de laatste dagen als bed had gefunctioneerd. Met een raar gevoel in m’n onderbuik opende ik de enveloppe en haalde er een volgeschreven blad uit en ik las, met grote ogen: Lieve, lieve Janne… Een brief schrijven is nooit m’n sterkste kant geweest maar voor jou wil ik het proberen, voor jou wil ik echt alles proberen. Alles om ook maar uit te drukken wat ik nog steeds voor je voel. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik hoop dat je naast me ligt als ik wakker word, zonder dat ik je kan kussen, zonder dat ik kan zeggen dat ik van je hou. Ik hou van je Janne, hoe hard ik ook m’n best doe om mezelf wijs te maken dat dit niet het geval is. Je bent alles wat ik nodig heb, en ik ga zelfs niet de moeite doen om dit in m’n hoofd te krijgen. Er is geen plaats meer in m’n hoofd, jij zit daar net zoals in m’n hart en in heel m’n lichaam. Je kunt je niet voorstellen hoe slecht ik me voel nu alles blijkt te vervagen zonder je. En ik kan het niet, ik kan niet rondlopen met een gemeende glimlach op m’n gezicht, ik kan niet oprecht zingen zonder dat ik de tranen voel schuilen, ik kan het niet Janne, niet zonder je. En ik begrijp je, ik begrijp waarom je me geen kans meer wil geven… Het spijt me dat ik niet naar je geluisterd hebt, maar ik deed wat ik belangrijk vond. Je hebt niet gehoord wat die David allemaal over je vertelde, en ik ga het je niet vertellen wat het doet er al lang niet meer toe. Door m’n woede ben ik je kwijt geraakt en ik besef het maar al te goed. Weet dat ik er alles voor zou doen om ook maar even bij je te kunnen zijn, om even je hand in de mijne te kunnen nemen, en heel misschien mijn liefde voor je te kunnen tonen. Ik voel me leeg liefje, of nee Janne aangezien ik je geen liefje meer kan noemen. Het doet pijn, ontzettend veel pijn om alles wat ik heb leren kennen terug weg te dringen. En hoewel de anderen hun best voor me doen om me zo weinig mogelijk alleen te laten, heb ik nog nooit zo’n immense leegte gekend als nu. Ik mis je Janne, ik mis je verdomme zo hard… Ik zou zo meteen naar je toe kunnen lopen, al is het nog zover, ik zou niet opgeven. Het spijt me echt, en ik weet dat die woorden heel weinig betekenen maar ik weet niet hoe ik het anders moet vertellen. Het lijkt alsof alles aan me vreet, alles gaat kapot alsof ik straks nog een wandelend lijk word. Ik haat het idee dat jij zovele kilometers van me verwijderd bent en dat ik je niet kan bellen in de overtuiging dat je zou opnemen. Ik heb nood aan je vertrouwde stem, ik wil je kunnen horen, al waren het slechts een paar woorden. Ik vraag je niet om me terug te nemen, al zou je mij daar ontzettend gelukkig mee maken, ik hoop alleen dat je me niet negeert. Dit doet pijn Janne, je antwoordt niet op m’n smsen… Je lijkt wel dood te zijn. Ik zou het al fijn vinden om gewoon als vrienden met elkaar om te gaan, al zou het ongelofelijk steken in m’n hart. Want ik zie je graag, ik hou van je met heel m’n hart. En als ik had geweten wat m’n impulsieve daad zou hebben aangericht, zou ik alles willen veranderen. Ik zou je nog zoveel maal willen zeggen hoe gelukkig je me maakt, hoe graag ik je zie, hoeveel ik van je hou. Ik zou genieten van elke dag, profiteren van elke seconde dat je bij me bent alsof het de laatste kon zijn… Ik zou je op m’n handen dragen en het niet in m’n hoofd halen om je ooit te laten vallen. Ik wil echt alles voor je doen, werkelijk alles. Maar als jij wilt dat ik je met rust laat dan doe ik dat ook, alles wat voor jou het beste is…. Zolang jij maar gelukkig bent, wat ik nu wel betwijfel. Laat me niet alleen met al m’n vragen Janne, ik stik er bijna in. Als je dit niet meer wil, laat het me dan weten, laat me niet alleen met al de twijfels die zich manifesteren in m’n hoofd. Geef me zekerheid, geef me alsjeblief enig teken van leven zodat ik het mijne terug kan opnemen… Ik weet dat ik dit al meerdere keren heb gezegd, en spijtig genoeg ook veel te weinig maar ik wil deze brief afsluiten met de woorden die ik het meest van allemaal meen. Ik hou van je, wat er ook gebeurd is of wat er nog zal gebeuren. Ik hou voor eeuwig van je en dat meen ik. Liefs en voor eeuwig de jouwe, Bill xx

60. Een geluidloze schreeuw

We zijn zes maanden later, het miserabele leventje gaat traag z’n gang verder zoals altijd. De jongens hadden alweer een tour achter de rug en hebben nu eindelijk wat meer tijd voor zichzelf. De tweeling had al enkele keren gepraat over een reisje maar dit plan kwam niet tot werking toen Tom voorstelde om Julie mee te nemen. Die twee waren nog altijd gelukkig samen en daar zou niet meteen verandering in komen. Ook Georg en Eva waren nog steeds een koppel en Sara en Gustav hadden zich in het clubje aangesloten. Dat leek nog meer in het hart van Bill te snijden dat hij nu zelfs totaal niet meer uit zijn kamer kwam, hij zou hem zelfs niet verlaten moest het branden. Hoewel hij tegen Tom had gezegd dat hij over Janne was, kon je zijn betraande ogen van kilometers ver zien. Hij hield nog steeds van haar en die gevoelens leken maar te groeien met elke dag dat hij haar niet zag. Een ongewone combinatie zou je zo denken. Er ging geen dag voorbij zonder dat hij zijn gsm checkte op een berichtje van haar, om het even wat ze ook te vertellen had… Slecht nieuws, goed nieuws, het kon hem niet maken zolang ze maar eventjes tijd maakte voor hem alleen. Wat hij nog steeds niet wist was dat Janne ongelofelijk ziek is en dat het slechter gaat met de dag… *** Door de ogen van Tom: “Heeft er iemand de moed om naar Bill te gaan?”, vroeg ik met een wanhopige stem. We waren net de ware reden van de breuk te weten gekomen door Sara, die met grote betraande ogen steun zocht bij Gustav. Ik had echt het gevoel alsof m’n hart nog steeds niet aan het kloppen was bij het nazinderen van haar woorden. Janne was ongeneeslijk ziek en had de kracht niet meer om er tegen te vechten… Het was echt verschrikkelijk voor mij, dus laat staan wat het met Bill zou doen. Eerst hadden we erover nagedacht of we het wel werkelijk aan hem zouden zeggen, om hem te beschermen maar uiteindelijk na een eindeloze discussie waren we tot de conclusie gekomen dat hij toch wel het recht had om het te weten. Afgezien het feit dat de ziekte van Janne een echte shocker was, was het vooruitzicht dat iemand dit aan Bill moest vertellen niet meteen veel beter… Ik begreep haar wel, nu ik de ware reden kende. Ze wist zoveel over m’n broertje dat het bijna griezelig werd. Ze wist dat hij zichzelf kapot zou maken moest ze de relatie in stand gehouden hebben en hem alles hebben verteld. Dan zou hij ons zomaar laten schieten, dat wist ik honderd procent zeker. Zo was Bill, koppig en egoistisch binnen de band, maar wanneer hij iemand graag zag was dat andere koek. Dan zou hij alles laten vallen voor haar, zomaar zonder enige uitleg. Maar aan de andere kant begreep ik Bill ook, en zou ik die David ook ferm op z’n bek hebben geslaan en zou ik haar geen seconde kunnen missen nu het al een halfjaar gedaan was… “Pff, wat een situatie hier zeg.”, zuchtte Georg luid terwijl hij een arm om Eva’s schouder sloeg. Ik bekeek het meisje wat beter, ze zag er nogal bang uit eigenlijk. Haar gezicht was nog steeds lijkbleek, om haar mond hing een angstige trek en haar hele lichaam schudde in zachte schokjes. Blijkbaar was dit nieuwtje niet meteen hetgeen we wilden horen over Janne… Wat maar logisch was natuurlijk. “Dus ze heeft Bill opgegeven omdat ze van hem houdt?”, vroeg ze beverig. Ze zocht antwoorden in Sara’s ogen en ik rilde toen die eventjes niet reageerde. Ze leek van heel ver te moeten komen, alsof ze haar stem even kwijt was of alsof ze niet meer wist hoe ze nu eigenlijk moest praten. “Ja…”, zei ze uiteindelijk met heel veel moeite. Djeezes, Janne hield gewoon nog zoveel van Bill, zoveel dat ze hem probeerde te sparen zodat hij haar niet moest zien lijden. Ik had zo’n respect voor haar, niet veel meisjes zouden zo’n beslissing kunnen nemen. Want Bill was de jongen die zoveel voor haar betekende en toch gaf ze hem terug te vrijheid om iemand anders te zoeken, iemand die niet ziek was zoals zij. “Damn Sara, waarom heb je het niet eerder gezegd?”, vroeg ik haar nog steeds onder de indruk. Ze leek geen antwoord te kunnen geven op m’n vraag. “Tom, dit doet er nu toch niet toe.”, zei Gustav in haar plaats. Ik wist dat hij gelijk had, het zou Janne niet kunnen genezen, en het zou de relatie tussen haar en Bill niet kunnen redden. Ik liet m’n hoofd in m’n handen vallen en dacht na. Hoe was het allemaal zover kunnen komen? Waarom moest iemand als Janne nu uitgerekend zo’n zeldzame ziekte krijgen waar men nog niet de nodige medicijnen voor had? Waarom hadden die domme leeghoofden er nog niet aangedacht om ook eens de zeldzame ziektes te bestuderen zodat er wel een genezing mogelijk was? Ik haatte die vetbetaalde doktertjes nu nog meer! “Oké, heeft er iemand de moed om dit aan Bill te gaan vertellen? Of wijzen jullie allemaal naar mij omdat ik zijn tweelingsbroer ben en het dichts bij hem sta?”, ik had meteen spijt van m’n vrijwillige aanbieding om het aan hem te gaan vertellen. Iemand moest het doen, en misschien was het wel beter dat ik het nieuws vertelde. Ik wist nog altijd het best hoe Bill zou reageren en hij luisterde dan ook het meest naar mij… Maar hoe moest ik hem dit nu in godsnaam gaan zeggen? Hoe moest ik hem gaan vertellen dat de persoon die hij doodgraag zag aan een ongeneeslijke ziekte leed en ze morgen kon gaan sterven? Hoe moest ik dit gaan aanpakken dat hij niet ter plekke in de grond zou gaan zakken? “Sara? Zou jij misschien meekunnen?”, vroeg ik haar om hulp. Het zou misschien wel gemakkelijker worden met twee dan zo op mijn alleen. En bovendien wist zij ook duidelijker wat nu net het probleem was met Janne. Ik smeekte haar bijna toen ze niet meteen reageerde. “Please Sara, dit wordt anders veel te moeilijk voor me.” Ik was eerlijk, altijd als het over m’n broertje ging want ik wist dat we zodra te maken zouden krijgen met een hysterische Bill. Ik slikte nu al m’n angst door en lachte stroefjes toen ze uiteindelijk duidelijk maakte dat ze mee zou gaan. Ik stond recht, en voor het eerst in zoveel dagen voelde ik me trillen op m’n benen. Wat zou dat dan straks gaan geven? Ik wenkte Sara en wreef nerveus met m’n handen over m’n broek, ik kreeg zelfs nooit zo’n gevoel bij een meisje… Oké, dit was het moment van de waarheid: mijn doodongelukkige broertje vertellen dat Janne ziek is. Kon het nog moeilijker? “Veel succes ermee.”, fluisterde Georg me toe en ik hoopte dat z’n woorden wat nut hadden. Sara kwam al even nerveus naar me toe en knikte alsof het nu het moment was om te gaan. Samen liepen we de ruimte uit en slenterden naar de verste deur van de gang. “Ik zie dat je er al evenveel zin in hebt als ik.”, mompelde ik bij het zien van haar gezicht. Ze zuchtte even en bleef toen staan. Ik keerde me meteen naar haar toe en legde, onwetend ofdat ze het wou, een hand op haar schouder. Ze keek me gebroken aan en ik stond versteld van de eerlijkheid die af te lezen was in haar ogen. “Het spijt me dat ik zo’n nieuws moet brengen Tom. Het spijt me echt.”, haar stem klonk hol en hees maar toch had ik elk woord verstaan. Ik trok haar tegen me aan en kuste haar voorhoofd. “Sara, het is je schuld niet, noch die van Janne. Heb je dat begrepen?”, zei ik met een vaste stem. Ze knikte en kneep toen met haar vingers in de mijne. “We moeten dit doen voor Janne en voor Bill.”, fluisterde ze en ik zag hoe een traan in haar ooghoek schuilde. Ik knikte alleen maar, en bleef haar hand vasthouden toen we verder liepen naar de kamer van m’n broertje. Het zou niet gemakkelijk worden om het hem te vertellen, maar hij zou toch tenminste weten wat er werkelijk aan de hand is. Hoewel het ook totaal geen positief nieuws was natuurlijk. “Ik weet niet of hij ons zal binnen laten hoor.”, murmelde ik tegen Sara. Bill was ondertussen kampioen geworden in mensen van zich af te zonderen en het zou me wel verwonderen moest hij ons meteen in z’n kamer laten. Maar we moesten het proberen, hij moest weten waarom Janne deze beslissing had gemaakt. Met trillende handen klopte ik op de deur, niet te hard zodat hij zich geen ongeluk zou schrikken, maar ook niet te zacht zodat hij ons zou horen doorheen zijn gedachtengang. “Bill? Ik ben het, en Sara is hier ook. Mogen we even binnen?”, vroeg ik geduldig. Zoals verwacht maakte Bill geen enkele intentie om de deur voor ons te openen. Ik kauwde op m’n nagels van m’n rechterhand en klopte nog maar eens met de ander. “Bill? Alsjeblieft?”, smeekte ik hem en draaide nerveus met m’n ogen toen er opnieuw niets van reactie kwam. “Heb het je gezegd hé?”, lipte ik naar Sara en ik schrok toen ze me droevig aankeek. Over haar wangen rolden geluidloos tranen en haar hele lichaam schokte. Ik stond als verlamd toe te kijken hoe ze met veel moeite op de deur klopte. “Bill? Het gaat over Janne.”, hoorde ik haar gesmoorde stem zeggen. Zelfs ik had moeite om nu niet om haar hals te vliegen en ze te bestoken met hartverwarmende knuffels. Het moest voor haar nog allemaal veel moeilijker zijn om te zeggen dat haar zusje kon sterven. M’n hart begon feller te kloppen toen ik een sleutel hoorde overdraaien in het slot. Ik voelde hoe Sara naar m’n hand griste en hard in m’n vingers begon te knijpen. Het zou voor haar de eerste keer zijn dat ze Bill opnieuw zou zien na de breuk zo’n grote zes maand geleden. Ze huiverde toen de deur openging en ze Bill zag. Ze begon spontaan terug te huilen en vloog hem al snikkend om z’n hals. Hij was compleet overdonderd en greep haar stevig vast… Zijn ogen waren gesloten en toch rolden de tranen vloeiend over z’n wangen. “Het spijt me zo Bill”, snikte Sara terwijl ze hem wat loste. “Janne…”, was het enige dat hij kon uitbrengen. Het leek alsof hij Janne voor zich zag staan in plaats van haar zus. Het deed me pijn om hem zo naar haar te zien staren, alsof hij hoopte dat ze hem zou gaan kussen en nooit meer zou weg gaan. Het hielp er natuurlijk niet echt mee dat Sara als twee druppels op Janne leek. “Ik ben het, Sara.”, probeerde ze opnieuw. “Sara? Janne?”, stamelde hij. Ik huilde om z’n verwardheid, dit kon niet goed komen. Hij zou ter plekke in mekaar zakken als ik het nieuws nu zou gaan vertellen. Ik kon het niet, ik kon dit niet aan hem vertellen. Hij leek door te hebben dat het Janne niet was en zakte toen door z’n knieën. Sara zocht greep bij de stoel die midden de kamer stond toen hij begon te schreeuwen. Alsof hij alle lucht uit z’n longen wou persen… Ik had zo’n medelijden met hem, het kraakte m’n hart om hem op die manier te zien. Zijn stem weerklonk doorheen de kamer en zijn schreeuw om Janne kaatste terug tegen de kille muren. Ik rilde van kop tot teen en wreef op m’n armen waar overal kleine bobbeltjes aanwezig waren. Ik kon het niet aanzien om m’n broer zo in de grond te zien zitten, zijn handen verloren op de grond en zijn ogen die donkerder dan ooit leken. Hoe moest ik hem nu gaan zeggen dat alles nog veel erger was dan dat hij dacht? Waarom, waarom godverdomme kon alles nu niet gewoon eens meevallen? Waarom moest Janne nu zo’n ziekte krijgen? En waarom was de kans dat ze stierf ontzettend groot? Waarom moest Bill opnieuw alleen gelaten worden? Waarom gunden die klootzakken hierboven mijn broertje zijn geluk niet? Godverdomme, waarom boorden ze hem letterlijk en figuurlijk de grond in door z’n vriendin ziek te maken? Wat had hij in godsnaam verkeerd gedaan? Wat had Janne dan misdaan dat ze zo’n straf kreeg? Ze had niet enkel haar geluk met Bill opgegeven, nee, ze zou nog kunnen sterven ook. Ik wierp me ook op de grond en nam hem stevig in m’n armen, zijn schokkende schouders en zijn gesnik zoveel mogelijk proberend te doen verdwijnen. Maar ik wist dat ik straks meer zou moeten doen dan dit. Ik nam hem nog steviger vast en probeerde hem rechtop te krijgen, om hem daarna op een stoel te laten zitten. Sara stond nog steeds verbijsterd door Bill’s verwarring naar hem te kijken, alsof ze wou dat ze voor één keer Janne was en dat alles zou goed komen. Maar ook zij besefte dat dit niet kon en dat we hem zo meteen nog slechter nieuws te melden hadden. Samen wachtten we het gepaste moment af, van zodra Bill wat rustiger was geworden begon ik kalmpjes. “Euh Bill we moeten je iets vertellen.” Hij leek niet echt te reageren en bleef onophoudelijk staren naar Sara, alsof hij vurig wenste dat haar haar plots zwart werd, lichtjes golvend en dat er meteen gaatjes in haar oren en neus werden geprikt. Alsof haar groenbruine ogen meer tot hun recht kwamen door een licht streepje zwarte make-up en dat haar verblindende glimlach zijn hart opnieuw zou opvullen. Het raakte me om hem nog steeds zo te zien, alsof hij zijn laatste adem zou laten ontsnappen voor Janne. Hoe kon ik hem in godsnaam nog meer breken dan al het geval was? Ik trilde over m’n hele lichaam en liet me wijselijk op het bed vallen, wetende dat ik toch door m’n knieën zou zakken straks. Het liefst van al was ik nu terug uit z’n kamer weg gelopen, weg gelopen van m’n eigen angst om Bill te verliezen in z’n verdriet. Hij was nu al niet meer de persoon die ik al zolang en zo goed kende… Maar het moest, hij moest het weten en dat stond vast. “Bill, het gaat niet goed met Janne.”, murmelde ik in de hoop dat hij het meteen begrepen had en dat ik over enkele minuten terug naar buiten kon. Het was verdomd moeilijk om het hem te zeggen! Hij leek eerst niet meteen te reageren maar ik zag z’n ogen pijnlijk samen trekken bij haar naam. “Janne…”, snikte hij luid en liet daarop meteen z’n hoofd in zijn handen vallen. Shit, dit was echt niet goed. Ik probeerde oogcontact te maken met Sara, zodat ze mij wat kon helpen maar ze huilde al even hard als m’n broertje. Ik stond er dus blijkbaar toch alleen voor om dit afschuwelijke nieuws te moeten vertellen. Ik richtte me volledig op hem en liet me op de grond zakken, recht voor hem, en met een moeilijke poging om zijn ogen op te vangen. “Bill, Janne is ziek.”, zei ik somber en ik hoorde hoe m’n stem nogal krakend uit me kwam. Het was voor mij ook verdomd moeilijk, Janne was als een echte zus voor me. “Ziek?”, bracht hij er moeilijk uit. Ik was er ondertussen al aan gewend dat Bill communiceerde met één-woordzinnen, en knikte nogal verlaten in z’n gezicht. Hij begon te rillen en ik was oprecht bang dat hij zichzelf iets zou gaan aandoen. Als een gek begon hij met z’n nagels over z’n onderarmen te krabben, alsof hij ontzettend veel jeuk had maar ik wist wel beter. Het was zwaar, dat wel, maar het moest gewoon gezegd worden. Sara kwam nu naast me zitten en legde voorzichtig haar hand op z’n onderarm, in de hoop dat hij ermee zou stoppen. Hij keek haar gebroken aan en tranen vielen in tonnen op de grond. Ze bleef hem aankijken, en merkwaardig genoeg kwam hij er een beetje rustig van. Sara was inderdaad het zusje van Janne, ze hadden beide de karaktertrek om mensen kalm te laten worden en ik wist nu duidelijk zeker dat Bill dacht dat ze Janne was. En hoewel hij onbewust wel beter wist, wilde hij er zo sterk in gaan geloven dat het ook zij was. Hij deed zichzelf zo’n pijn daardoor maar het weerhield hem blijkbaar niet om het te doen. Sara zuchtte kort en nam toen z’n handen vast. Zij zou het zeggen, zij zou hem vertellen dat Janne zodanig ziek was dat ze er misschien morgen niet meer zou kunnen zijn. Ze leek het ontzettend moeilijk te hebben, maar ze beet door. “Ikkeuh, Bill…”, ze stopte even en slikte haar prop door. Ik sloeg een arm om haar schouder en knikte bemoedigend. “Bill, Janne is niet zomaar ziek.” Er liep een huivering over m’n rug toen ik zag hoe Bill zich spontaan oprichtte en Sara angstig aankeek. Het was van z’n gezicht af te lezen wat hij nu aan het denken was… Oh God, dit kon echt niet! Ik kon niet aanzien hoe hij zou reageren. Ik moest hier weg, weg van Bill, weg van alle negatieve dingen! Maar ik kon het niet, dit was de plaats waar ik nu moest zijn, niet voor mezelf maar voor m’n spiegelbeeld die voor me zat te huilen. “Janne?”, huilde hij. “Ze is ongeneeslijk ziek Bill, het spijt me.”, snikte Sara nu op haar beurt en ik sloeg m’n handen voor m’n oren toen Bill nog harder krijste dan voordien. Zijn wanhopige geschreeuw sloeg als een wervelwind doorheen m’n lichaam en raakte me in het kleinste puntje. Het leek alsof alles in me begon te vervriezen bij het horen van zijn verdriet, alsof alles wat ooit in me had opengebloeid in een reflex allemaal afsterfde. Alle hoop dat ik had gekoesterd om Bill terug te zien lachen verdween als sneeuw voor de zon en zou niet meteen terug gaan keren. Het nieuws had hem de das omgedaan en het zou nu slechts een fractie van een seconde duren voordat zijn laatste beschermingsmuur zou instorten. Alle kracht die hij had gespaard om een beetje gelukkig eruit te zien verdween op dit eigenste moment om plaats te maken voor een gebroken, verlaten en wanhopige jongen. Hij was altijd de gevoeligste geweest van ons twee, maar op dit moment had ik het ook moeilijk, laat staan wat hij niet moest voelen. Alle hoop dat hij had, dat het misschien nog goed kon komen met Janne spatte nu uit mekaar, en in ruil daarvoor kreeg hij het feit dat Janne dood kon gaan voor zijn neus geschoven. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was? Hij viel hard op de grond, vlak met z’n hoofd op de kille vloer en ik schrok toen hij niet meer bewoog. Dit kon nu toch niet? Ik kroop er zo snel mogelijk naartoe en begon hem weg en weer te schudden. “Bill!!!!”, hoorde ik mezelf tieren. Ik had mezelf niet meer in bedwang en bleef maar aan hem trekken totdat Sara voorzichtig m’n arm vastnam. “Tom, laat hem even alleen.”, zei ze zacht en ik luisterde naar haar. Tranen rolden over het vertrouwde gezicht van m’n broer en hij schreeuwde geluidloos, alsof we in een film beland waren zonder dat het geluid werkte. Maar de expressie zei meer dan genoeg… Hij was nu officieel gekraakt en ik moest wel toegeven dat ik er niet bepaald trots op was dat nu net ik daarvoor had gezorgd. Nouja, niet ik, maar ik heb het hem natuurlijk wel moeten zeggen. Sara streelde met haar hand over z’n wang en ik merkte hoe hij zijn ogen sloot. “Ze houdt nog van je Bill, ze kan het je gewoon niet aandoen om haar zo te zien.”, legde ze hem uit. Haar stem klonk zacht, net zoals die van Janne. “Ze is nooit gestopt met van je te houden, vergeet dit niet oké…” Wat haatte ik dit! Twee mensen die verdomd veel van elkaar hielden, en toch konden ze niet samen zijn? Waaraan hadden ze dit nu in godsnaam aan verdiend? Ik kreeg het koud toen Bill’s stem door de kamer klonk. “Wil je me alsjeblieft alleen laten…” *** Door de ogen van Gustav: Ik keek ongerust op m’n horloge, die waren nu al meer dan een uur weg en ik begon me toch al wat zorgen te maken. Wat als Bill iets zou gaan uitsteken bij het horen van dit nieuws? Ik was er eerlijk gezegd ook niet meteen goed van, zoiets was wel het laatste waaraan ik heb gedacht. Ik had wel zo’n vermoeden dat de reden wat dieper lag dan het slaan op David, maar dit had ik me toch niet voor ogen kunnen houden. Man, Janne was ongeneeslijk ziek… Ik mocht niet denken aan de dag dat iemand ons zou opbellen met het nieuws dat ze was gestorven. Ik rilde als ik er nog maar aan dacht en sloeg me hard tegen m’n kaak om m’n gedachten terug te verzetten. Ik mocht me niet laten gaan, Sara had me nodig en nu nog meer dan anders! Doorheen heel deze heisa ben ik zelfs gaan beginnen denken aan een volgende stap in onze relatie. Hoewel ik al wist dat Sara het meisje voor me was nog voordat we iets samen begonnen, leek dit nu definitief te zijn. We hebben zes formidabele maanden beleefd, hoewel we ons beiden zorgen maakten om Bill en Janne. We vonden het soms heel oneerlijk dat wij zo’n plezier hadden samen terwijl één van hen doodziek was, en de ander niet meer sliep omdat hij zo’n gevoel van gemis kende. Het lot had hen uit elkaar gehaald, hoe moeilijk en pijnlijk het ook was om dit te aanvaarden. Ooit moest Bill zich er gewoon gaan overzetten, ooit moest hij de stap zetten om terug zijn leven te gaan opnemen. Hij moest afgelopen verhalen uit z’n hoofd schrappen zodat hij plaats had voor andere. Het had geen zin om voortdurend aan Janne te denken, dat zou haar niet minder ziek maken, en het zou al zeker hun relatie niet opnieuw in gang brengen. Ze heeft er bewust een einde aan gemaakt zodat hij terug de kans kreeg om iemand anders te ontmoeten, en dat moest hij volgens mij wel eens doen. Gewoon eens zijn kamer uitkomen en een tochtje gaan wandelen. Je weet nooit wie je allemaal tegenkomt op straat. Maar hij dacht er natuurlijk anders over en had ook niet de minste intentie om Janne zomaar uit zijn hart te stoten. Nee, integendeel, hij hield zich sterk aan de momenten die hij met haar heeft beleefd, en blijft er gretig in geloven dat als hij heel hard zijn best deed, het misschien opnieuw goed kon komen. Dat zou nu wel eens kunnen veranderen met het nieuws dat Tom en Sara hem nu aan het vertellen zijn… Ik had het zwaar met hem te doen, alsof hij nog niet genoeg heeft meegemaakt in die laatste maanden? Lijkt hij voor het eerst een meisje te vinden, blijkt dat ze zo’n ongelofelijk ingewikkeld verleden met zich meesleept. Alsof dat nog niet genoeg is, vindt die jongen terug zijn intrede in haar leven waardoor ze zich quasi van het leven beroofd. Daarbij komt dan nog eens dat zij zo hard twijfelde aan hem dat ze op het punt stond om met hem te breken. Hij was net daarover, had net zijn leventje terug opgenomen toen het nieuws ter sprake kwam dat haar vader was overleden. Komt hij daarop niet in aanmerking met David? En daarbij komt nu nog eens dat Janne ongeneeslijk ziek is en dat ze hem uit bescherming uit haar leven heeft gebannen… Hoeveel moet iemand zo nog meemaken om volledig in te storten? Ik wou dat ik iets voor hem kon doen, al was het maar eventjes om hem te zien lachen. Zijn legendarische lach, die nu al over de hele wereld bekend is, leek al lang niet meer wat hij geweest is. Zijn fonkelende ogen die ooit zo hard straalden bij het zien van haar, zijn nu zo dof dat je zelfs je weerspiegeling niet meer ziet. Het doet raar en pijn om hem zo te zien, en te weten dat we er niets aan kunnen doen. Hij niet, Tom niet, ik niet, en Janne ook niet… Het ontroerde mij dat ze zomaar voor Bill zijn bestwil koos, en niet voor het hare want ik wist dat als ze voor zichzelf had gekozen dat Bill nu nog steeds nietsvermoedend bij haar was. Dan zou hij in mekaar zakken op het moment dat hij haar zou vinden, dood en niet meer van plan om terug te keren. Nee, ze had eigenlijk op fair gespeeld en Bill de kans geschonken om iets anders met z’n leven te doen. En op die manier toonde ze nog maar eens hoe ontzettend veel ze van hem hield. En dat zou ik ook tonen aan Sara… Ik wil het niet overhaasten of in slechte termen denken maar ik hou rekening met Janne. Ik zou Sara’s hand vragen, meteen als ze terug kwam van Bill. Ik wil haar zo gelukkig maken, net als Janne. En misschien, heel misschien zou Janne nog eens oprecht kunnen glimlachen met het nieuws dat haar zusje zich verloofd had. En misschien, heel heel heel misschien zou ze nog aanwezig kunnen zijn op ons feestje. Hoewel het vrij zeker was dat Bill daar ook aanwezig zou zijn, zou het haar misschien eventjes kunnen laten genieten. Zodat haar angsten en problemen eventjes aan de kant werden geschoven en ze voor even oprecht gelukkig kon zijn. Ik hoopte met heel m’n hart dat ze sterk genoeg was om te blijven vechten, om zich te verzetten tegen de pijn die zich in haar lichaam manifesteerde… Het moest gewoon, Janne mocht niet sterven, daar was ze veel te goed voor. En dat zeg ik nu niet omdat ze het zusje is van m’n vriendin, maar omdat ze zowat de meest fantastische persoon was die ik kende. Het zou mij zo’n groot plezier doen moest ze opnieuw de Janne worden van vroeger, speels en grappig en stapelgek op Bill… Dan zou alles terug in z’n plooi vallen en zouden we nooit meer met een ongerust hart in slaap moeten vallen om met een angstig gevoel wakker te worden. Dan zouden we opnieuw onszelf kunnen zijn, met z’n allen, zonder rekening te moeten houden met alles dat zover van ons verwijderd was. Dromen is fantastisch, de realiteit een heel pak minder en dat begon ik langzaam aan te beseffen. Niets was zoals je het wou, en daar waren Bill en Janne het geschikte voorbeeld van. Hun droom die ze samen deelden was zo mooi, lief, ontroerend en zodanig sterk dat zelfs ik het niet had kunnen inbeelden dat ze zo snel uit elkaar kon spatten. Alsof ze er nooit echt in geloofd hadden, alsof ze altijd in hun achterhoofd hadden gehouden dat er iets was dat hen uit elkaar kon krijgen, alsof er uiteindelijk toch wel iets hen uit mekaar zou breken… Ik staarde verslagen voor me uit, zag hoe Eva snikkend tegen Georg aanlag en hoe hij haar voorzichtig probeerde te troosten. We waren allemaal bang dat het ook met ons zou gaan gebeuren. Maar daar mochten we niet aan denken, of het zou ons allemaal één voor één kapot vreten. Daarom dat ik m’n angsten aan de kant had gezet en vandaag een grote stap zou gaan zetten met Sara. Ik was er klaar voor, klaar om me te binden met het meisje waarvan ik oprecht hield. Al van de eerste ontmoeting had ik een warm gevoel voor haar, dat maar warmer en warmer werd met de tijd. Het zou niet mislopen met ons, dat beloofde ik mezelf. We vormden zo’n sterk koppel dat ik ook maar de geringste mogelijkheid zag dat iets ons kon breken. Ik zou haar nooit van m’n leven nog laten gaan, en dat mocht ze nu gerust gaan weten. Ik geloofde sterk in het huwelijk, zag het totaal niet als een blaadje papier, maar als een verbintenis die niet meer gebroken kan worden. Ik wil m’n dagen met haar doorbrengen en met niemand anders, ik wil haar liefhebben en ik wil met haar oud worden. Ik zou het haar nu vragen, ik kon er niet meer mee wachten, niet nu ik wist hoe alles was met haar in m’n leven. Ik kauwde nerveus op m’n nagels en taste met m’n andere hand in m’n broekzak. Een vierkanten doosje zat nog steeds op de plaats waar ik het had achtergelaten. Het was niet vrij moeilijk geweest om een gepaste ring voor haar te vinden, Sara was het mooiste wat ik ooit had gezien, alsook de ring die ik voor haar gekocht heb. Ze verdiende alleen maar het beste en dat zou ik haar ook geven. Hoewel Janne of Sara totaal niet materialistisch waren weerhield het me natuurlijk niet om aardig wat geld aan haar uit te geven. En ik was dan ook niet meteen de persoon om te koop te lopen met het feit dat ik me in geen geval moest zorgen maken over die felbegeerde centjes… Ik wachtte totdat ze nu uiteindelijk terug zouden komen want ik ontplofte bijna in mezelf. M’n hart sloeg een slag over toen ik voetstappen hoorde naderen en meteen daarop vloog de deur open. Georg en Eva keken het duo met vragende ogen aan en Tom liet zich met een plof in de zetel vallen. “Hij weet het nu… Lijkt compleet te zijn gebroken maar ik denk wel dat het hem goed doet om te weten dat ze niet gestopt is met hem graag te zien.”, zuchtte hij tegen niemand in het bijzonders. Ook Sara viel uitgeput naast hem en legde haar hand op de zijne. “Ik vond dat hij zich vrij sterk hield.”, zei ze eerlijk en zocht naar z’n ogen. “Ja, ik had het ook wel erger verwacht. Maar misschien heeft het wel geholpen toen je zei dat ze nog steeds van hem houdt.”, reageerde hij. Ze knikten nu allebei en leken zich toen te realiseren dat we er ook nog waren. Ik was al blij dat Bill niet uit z’n dak was gegaan want ik zag het hem perfect doen. Hij zou het wel redden, daarvoor had hij voldoende vrienden die hem steunden. Ik slikte en liep naar Sara toe. Was dit nu wel het geschikte moment om haar deze belangrijke vraag te stellen? Ik gokte maar op een positief antwoord en ging voor haar zitten. “Sara, lieverd, ik weet dat het misschien niet bepaald het perfecte moment is, maar ik heb zowat een belangrijke vraag voor je.”, zei ik zo serieus mogelijk, maar ik betwijfelde of ik m’n trillende stem goed genoeg had onderdrukt. Iedereen schoot recht en luisterde mee op het puntje van de zetel. Ook Sara keek me met verbaasde ogen aan. “Ik weet dat dit nogal onverwacht komt voor je, maar ik heb er serieus over nagedacht. En hoewel velen zullen beweren dat dit het domste is wat ik ooit gedaan heb, ben ik vrij zeker van m’n stuk. Je bent alles wat ik nodig heb in m’n leven en dat wil ik je ook graag bewijzen. Daarom vraag ik jou…”, ik haalde stuntelig het ringdoosje uit m’n broekzak en keek in haar blinkende ogen toen ik het open kreeg. “…of je met me wilt trouwen?”

61. Verlovingsfeestje?

Het is vandaag exact 7 maanden en 8 dagen geleden dat ik Bill voor het laatst zag, en daar zou vandaag opnieuw verandering in komen. Vandaag hadden Gustav en Sara hun verlovingsfeestje gepland, en het zou maar raar en grof zijn tegenover hen dat ik niet zou komen. Het zou een moeilijk weerzien worden met de jongen waar ik van hield, maar ik moest dit doen voor m’n zusje. Hoewel het vanbinnen in me steekte dat zij al verloofd was en ik nog steeds als een wandelend lijk rondliep, gunde ik haar geluk wel. Het was alleen niet eerlijk dat alles voor hen lukte terwijl dat voor Bill en ik niet het geval was. Kon het maar allemaal terug zoals voordien, dan was iedereen blij en hoefde ik mezelf niet al huilend in slaap krijgen. Er ging geen nacht voorbij dat ik niet aan Bill dacht en aan alle mooie momenten die we hebben beleefd. Hij bleef in m’n hoofd rondzwemmen, alsof het bedoeld was om terug samen te komen… Maar ik wist wel beter, ik was zodanig ziek en ergens voelde ik wel dat ik het niet lang meer kon rekken. M’n lichaam was als een vreemd iets voor me, ik herkende mezelf niet meer. Ik was bijna op de helft van m’n oorspronkelijke gewicht gekomen, waardoor ik op een echt skelet leek, al m’n beenderen staken fel af op m’n broze huid. Alsof je al m’n ribben één voor één kon tellen, en dat ik als het een beetje te veel zou waaien meteen in de lucht werd gegrepen. Ik hield niet meer van de Janne die ik was, ik hield niet van de manier waarop ik er nu uitzag, ik was niet meer mooi… En nu uitgerekend vandaag zou Bill me voor de eerste keer terug zien. Wat zou die niet van me gaan denken? Ik was slechts een schim van het meisje dat hij zich waarschijnlijk herinnerde en waaraan hij zich vasthield. Natuurlijk wist ik wel hoe moeilijk hij het had, alsof ik het makkelijker had ofzo? Het deed me pijn om te beseffen dat hij nu de enige was binnen de band zonder een vriendin, en niet zomaar iemand die hem gewoon had gedumpt, nee ik hou nog steeds zoveel van hem. En wat moest ik daar in godsnaam mee gaan doen? Hem opnieuw binnen laten om dan de volgende dag te gaan sterven? Dat kon ik hem toch niet aandoen, net als aan mezelf? Dan zou ik opnieuw weten hoe gelukkig hij me maakte, en dan zou ik hem opnieuw moeten kwijtraken door te gaan sterven. Nee, ik kon het niet… Ik moest Bill vandaag gewoon proberen te negeren, hoeveel pijn en moeite ik ervoor moest hebben. Want ik wist nu al dat als ik ook maar één poging zou doen om toenadering te zoeken, dat hij die kans zou nemen en me opnieuw naar zich toetrekken. Op elk ander moment zou ik het totaal niet erg vinden dat hij dit zou doen, maar nu wel. Want ik was ziek, te ziek om er zeker van te zijn dat ik nog een eindje zou leven. Dan zou ik hem opnieuw alleen moeten achterlaten, zonder een enkel woord of uitleg. Ik liep naar m’n grote kast die nog steeds tegen de verste muur van m’n kamer stond. Binnen enkele uurtjes zouden de jongens hier aankomen en er moest nog heel wat gedaan worden. Daarom had ik voorgesteld om wat te helpen, waarop m’n mam me bezorgd had aangekeken maar dan toch had toegegeven toen ik haar toeschreeuwde dat ik nog steeds wel de kracht had om enkele dingen op een tafel te plaatsen. M’n mam was zo bang voor me, ze was bang om tegen me te roepen alsof dat een aanleiding zou geven voor mij om door m’n knieën te zakken. Ze was bang om me te verliezen, en ik gaf haar groot gelijk, ik was ook bang om te sterven… En voor hen was het natuurlijk nog moeilijker want papa was nog maar 7 maanden dood. Ik opende de zware deur en haalde er een donkerrood kleedje uit, samen met Sara had ik het enkele dagen geleden gekocht. Ze was in alle staten toen ze me in m’n ondergoed had gezien, ze had haar handen voor haar mond geslagen en was meteen beginnen huilen. Ik wist het wel, ik was lelijk zo, maar het was niet alsof ik erom deed… Toch vond ik me best aanzienlijk met het kleedje aan, al kon ik wel niet verstoppen dat m’n beenderen gevaarlijk naar voor staken. M’n vingers waren nu slechts potloodjes, en ik was soms echt bang dat als ik ze ergens per ongeluk zou tegen slaan dat ze meteen zouden breken. Ik walgde eigenlijk wel van mezelf, aangezien ik altijd wel commentaar had op mensen die veel te mager waren in m’n ogen. Maar ik kon er echt niets aan doen! Ik zuchtte luid en wierp het kleedje op m’n bed, stapte uit m’n broek die veel te groot was en stapte in het kleedje. Op m’n blote voeten liep ik naar de badkamer. Er was niemand in huis, waarschijnlijk waren mam en Sara al naar het zaaltje iets verderop in de straat om dingen voor te bereiden. De kille stilte liet me rillen en ik liep zonder nadenken de badkamer binnen. Gh, wat haatte ik mezelf! Ik wou dat de oude Janne terug keek toen ik mezelf in de spiegel zag. God wat was ik veranderd… Mijn altijd glanzende zwarte haar lag futloos op m’n hoofd en hier en daar zaten zelfs grijze haren. M’n ogen waren al even dof en nergens kon ik een sprankeltje vrolijkheid bespeuren. M’n wangen waren al lang ingevallen waardoor ik nu nog magerder leek dan anders. In m’n lippen zaten overal grote kloven en scheuren, en de rode naturel kleur had al lang plaats gemaakt voor een meer paarse kleur. M’n bruine kleurtje was ook al lang verdwenen… De rest van m’n lichaam was niet veel beter, m’n sleutelbeenderen kwamen sterk uit en ik hield er echt niet van. Verdomme! Waarom moest dit nu weer met mij gebeuren? Ik haalde m’n schouders op, ik had me die vraag al wel duizenden keren gesteld en steeds kreeg ik geen antwoord, dus waarom zou het nu wel zo zijn. Ik moest me er maar bij neerleggen, ik kon niets anders. Valse hoop is zowat het ergste dat er bestaat, en dat heb ik al aan de levende lijve ondervonden. Ik stopte met naar mezelf te kijken, het zou toch niet gaan veranderen… Mijn hand trilde een beetje toen ik naar m’n make-up reikte en alles voelde zo koud aan. Maar ik mocht niet opgeven, ik moest Sara gelukkig maken vandaag, koste wat het kost! Vandaag moest ik even vergeten dat ik doodziek was, dat ik geen greintje hoop meer had en dat Bill gewoon de jongen was waar ik van hield. Ik moest doen alsof ik perfect gelukkig was zonder hem, en dat ik me perfect had hernomen na het nieuws van m’n ziekte. De waarheid was natuurlijk minder waar. Het zou geen verschil maken, make-up of geen, er zat geen leven meer in me. Toch deed ik maar wat er van me verwacht werd: mezelf mooi maken om straks te kunnen feesten tussen al die mensen die geen flauw benul hadden van wat er in me omging. Ik zou me zoals al een heel eind op de achtergrond houden en alleen spreken als iemand me wat vroeg, ik zou me totaal niet gelukkig gaan voordoen. Waarom zou ik ook als ik vanbinnen kapot ging? Nouja, ik zat me hier weer bezig te houden, dus nam ik mezelf maar voor om een beetje te gaan helpen. Het zou goed zijn voor hen, en ik zou m’n gedachten hopelijk een beetje kunnen verzetten. Na nog snel m’n zwarte laarzen te hebben aangetrokken en de gepaste juwelen, griste ik de jas van m’n stoel en liet de poortdeur hard dichtvallen. De verf begon wat af te schilferen en het deed pijn om eraan te denken dat papa dit meteen zou gaan oplossen moest hij hier nog zijn geweest. Ik blaasde eens diep uit en haalde toen opnieuw adem in. Het had geen zin om hier over te denken, we moesten vooruit en blijven hangen in het verleden zou me daar niet echt bij helpen. Met m’n hoofd in de hoge kraag getrokken liep ik naar het zaaltje, zo’n 200meter van ons huis. Overal hingen ballonnen, al dan niet in de vorm van een hartje en boven de deur hing een groot bord met ‘Gustav & Sara’ op in koeien van letters. Het deed raar en ergens hoopte ik dat er 2 andere namen op stonden. Ik schraapte die gedachte opnieuw toen ik de deur opentrok en hoorde hoe ze met een klap terug dichtviel. Overal hoorde ik bekende stemmen, vooral die van m’n mam, Sara en Gustav, vermoedde ik. Het was best wel logisch dat Gustav hier al op voorhand was, aangezien hij de verloofde was van m’n zusje. Ik kon nog steeds niet over de gedachte dat alles zo plots was gegaan… Ik dacht terug aan de tijd dat hij bij me op de kamer kwam, op de dag dat m’n papa was overleden, om mij te vragen ofdat Sara misschien gevoelens voor hem had. En nu, zo’n 7 maanden later gaven ze al een feest om hun verloving te vieren. Voor een normale mens was een periode van 7 maanden veel te snel, maar wij waren geen normale mensen, en in een periode van een jaar was er al zodanig veel gebeurd. Wat ik in één jaar had meegemaakt, leek overeen te komen met wat iemand zou meemaken in zowat 20 jaar. Dus voor mij leek dit al lang niet meer te snel of te vroeg… Want ik wist dat ik de tijd niet meer had om nog een paar maanden te kunnen wachten. Moesten ze hun feest binnen 2 maanden gegeven hebben, kon ik je niet meer met zekerheid vertellen dat ik er nog zou zijn. Althans zo vertelde mijn lichaam het me. Ik had ook wel door dat ik fel aan het vechten was, vechten om toch nog dag op dag te kunnen wakker worden. Maar ergens voelde ik dat het niet lang meer zou gaan duren voordat m’n maag kapot zou gaan, en dan zou het op een fractie van een seconde aankomen om zo snel mogelijk in dat verdomde ziekenhuis te geraken. Ik leek wel een tijdsbom die vanaf nu elk moment kon gaan ontploffen… “Janne!”, tierde de stem van m’n zusje over alle andere stemmen. Ze stormde op me af en ik viel bijna om toen ze hard tegen me aan smakte. Het leek alsof ze mij al in een jaar niet meer had gezien, terwijl ze slechts een uurtje ofzo weg was. Ze voelde ook wel aan dat het slecht op dagen aankwam voordat ik zou gaan instorten, ze zag ook wel hoe ik meer en meer moeite had om zonder een pijnlijke grimas op m’n gezicht rond te lopen en vooral merkte ze hoe ik langzaam aan m’n gevecht aan het opgeven was. Ik liet haar los en probeerde zo gemeend mogelijk te lachen. Ik hoorde hoe Gustav vanuit de kamer kwam en zag nog net hoe hij de plateau uit z’n handen liet vallen toen hij me uiteindelijk had opgemerkt. Shit, oké, als hij al zo schrok van mij, hoe zou het dan voor Bill zijn? Hij sloeg onbewust z’n hand voor zijn mond en keek me met een ontzettend medelijdend gezicht aan. “Oh god Janne meisje…”, stamelde hij terwijl hij moeite leek te hebben om z’n voeten te verzetten. Hij slaagde er uiteindelijk toch in om zich tot mij te slepen en enkele seconden later voelde ik zijn warme armen om me heen. Ik wist niet meteen wat te doen en fluisterde toen alleen maar. “Het is oké Gustav. Echt.” Fout Janne, fout! Maar ik kon zijn dag toch niet gaan verbrodden? Hij lachte stroefjes terwijl ik kon aflezen in z’n ogen dat hij er niet goed van was om me zo te zien. Alsof hij nu al bang was om de reactie van Bill. “Kan ik helpen mam?”, vroeg ik snel om uit deze onbehaaglijke situatie te ontsnappen. Ik wist wel dat Gustav het beste met me voor had, maar het was daarom niet altijd even gemakkelijk. Akkoord, niemand heeft me intussen gezien en ik ben inderdaad totaal niet meer wie zij denken dat ik ben. Het zou voor enige verbazing zorgen als ze straks onwetend door deze deur zouden verschijnen. Ze zouden me allemaal met dezelfde blik als Gustav aankijken, waardoor ik nog meer geneigd zal zijn om me op de achtergrond terug te trekken. Ik liep snel m’n moeder achterna en kon nog net zien hoe Gustav alles begon op te rapen van de grond, nog steeds met een geschokt gezicht. Het was niet leuk om de jongens op zo’n manier terug te zien, maar ik had geen keus. Ik zou niet in een uur zomaar 25 kg verdikken, m’n ogen zouden niet opnieuw beginnen stralen, en m’n hart zou niet opnieuw een reden hebben om nog te kloppen. Het mocht niet zijn, en dat besefte ik maar al te goed. “Wat wil je doen liefje?”, vroeg mijn mam zacht. Ze keek me bewust niet aan omdat ze meteen zou beginnen huilen. “Wat moet er nog gebeuren?”, vroeg ik terug. Ze keek rond in de zaal, en durfde nog steeds niet in m’n ogen te kijken. “Kun je misschien de messen en vorken klaarleggen?”, zei ze voorzichtig. Ik knikte alleen maar, ik wist ook wel dat ze het minst zware werk aan mij gegeven had. Nuja, er beginnen over zagen zou ons niets helpen, en alleen maar tijd in beslag nemen dus deed ik maar netjes wat ze me had gevraagd. Het had geen zin meer om te discussiëren met m’n moeder, ze wou altijd haar gelijk hebben als het over mij ging. Zo vond ze dat ik niets meer moest doen in het huishouden, en dat ik zelfs niet meer in de auto mocht rijden. Dat laatste begrijp ik wel, stel je voor dat ik opeens in elkaar zak terwijl ik achter het stuur zat, maar het eerste totaal niet. Wat was er nu zo zwaar aan stofzuigen? Nouja, het baatte niet als ik erop inging, want elke keer ik ook maar iets wou doen nam ze het snel uit m’n handen en deed ze het zelf. Ze was een beetje te beschermend, wat ik haar eigenlijk niet kwalijk nam als je het vanuit haar standpunt bekeek. Ze wou gewoon overal bij me zijn, in het geval dat ik zou van mezelf draaien en ze er meteen bij kon zijn om me naar het ziekenhuis te brengen. Ik haatte het idee dat ik eerst helemaal kapot moest, voordat die domme doktertjes mij konden helpen. Mijn kans om het te halen was fifty fifty, 50% kans dat de operatie zou slagen, 50% kans dat ik er niet tijdig genoeg ben en dat ze zelfs niet eens meer aan een operatie zouden beginnen. Leuk vooruitzicht, moet ik zo zeggen. Ik greep gretig in de blauwe dozen met messen en vorken en liep rondjes rond de tafels waarop ik telkens 5 messen en vorken legde. We zouden zo met een man of 30 zijn, gewoon de familie die het dichts bij ons stond, zowel van Gustav’s kant als van Sara, plus dan nog ook de jongens en hun vriendinnetjes. Geen verlovingsfeestje zonder de vrienden van Tokio Hotel natuurlijk. Gh godverdomme, waarom was Bill nu ook alweer de zanger van die groep?! Aan de ene kant wou ik hem wel terug zien, gewoon om te zien hoe het ermee gaat, maar aan de andere kant baalde ik van het idee dat hij nu opnieuw in m’n leven zou komen. Dat hij me opnieuw met die mooie ogen zou aankijken en me meteen terug verliefd zou krijgen. “Verman je Janne!”, hoorde ik mezelf sissen en ik schrok op toen een deur opengeslagen werd. *** Door de ogen van Bill: “Kom op nou Bill!”, hoorde ik Tom roepen aan de andere kant van de deur. “Jaaaa, ik kom al!”, schreeuwde ik terug. Djeezes wat waren die jongens toch zo’n zeurkousen. Ik liep de badkamer uit en plofte me op m’n bed. Ik had geen zin in vandaag, niet omdat ik het niet leuk vond voor Gustav en Sara, maar het zou vandaag opnieuw de eerste dag worden dat ik Janne zou zien. Het idee dat ik ze zou zien klonk geweldig, alleen had ik zo het vermoeden dat ik ze nauwelijks nog zal herkennen. Het gaat pijn doen, daarvan ben ik al lang overtuigd. “En, zie je het een beetje zitten?”, vroeg Julie me. Ze waren al allemaal op de hoogte van de situatie rond Janne, en iedereen steunde me hier wel in, hoewel ze ook nooit onder stoelen en banken geschoven hebben dat ze Janne gelijk gaven. Ik haalde m’n schouders op. “Het moet wel, veronderstel ik.”, murmelde ik. Ze knikte nogal bemoedigend en liet zich toen opnieuw tegen Tom vallen. Ik was jaloers op hen, gewoon de manier waarop ze naar elkaar keken. Het steekte in m’n zij om te weten dat Janne en ik daar ook nog zo konden zitten moest ze niet ziek geworden zijn. Ik heb het heel moeilijk gehad de laatste maanden, maar de ware reden om onze breuk heeft me geholpen om terug op het goede spoor te geraken. Ze heeft er geen einde aan gemaakt omdat ze niet meer van me hield, maar wel omdat ze van me houdt. Om me te beschermen, om mij niet te kwetsen. Hoewel het mij ook zwaar veel pijn heeft gedaan, moet ik toegeven dat ze de juiste keuze heeft gemaakt, want ik zou inderdaad veel dieper zijn gevallen moest ze niets hebben gedaan. Ik sprong bijna een halve meter omhoog van de schrik toen Georg met een zware klap de deur opengooide. “Zijn jullie nu eindelijk klaar om te vertrekken of hoe zit het? Bende meiden!”, brulde hij. God, die jongen was ook nog geen haar veranderd, zelfs al had hij nu een vriendin. Eva hing al lachend aan zijn nek en kuste het puntje van z’n neus. Ook zij waren nog steeds dolgelukkig samen, wat voor mij ook niet echt hielp om Janne te vergeten. Tom greep verwoed naar de keel van onze bassist toen hij doorhad dat Georg hem ook voor ‘meid’ had beschuldigd en met een voorzichtige glimlach op m’n gezicht verliet ik als laatste de kamer. We zouden nu weeral gegarandeerd te vroeg op het feest toekomen, we moesten daar maar om 17uur zijn, en we vertrokken nu al en het was nog maar 12uur. Het was zo’n goede 3uurnalf rijden als we wel goed op het gaspedaal drukten, wat volgens mij geen groot probleem zou zijn met Tobias als chauffeur. Ik staarde naar de 4 ruggen en kreeg een koude rilling toen ik besefte dat iedereen zich verstrengeld had met de ander. Pff, ik zou er echt alles voor doen om zo te kunnen lopen met haar, haar arm op z’n vertrouwde manier rond m’n middel. Ik zou er alles voor geven, werkelijk alles. “Bill, ben je met ons mee?”, hoorde ik Tom vragen. “Jeja”, antwoordde ik een beetje afwezig. M’n hele wereld zou zodra terug op z’n kop staan als ik haar terug zie, alle gevoelens die ik voor haar gekoesterd heb en die ik ook heb moeten opbergen, gaan me opnieuw overvallen en me terug meezuigen in een avontuur om haar terug lief te hebben. En misschien wou zij het ook, maar met de angst om te sterven zou ze het misschien niet durven toegeven. Ik stapte al laatste het minibusje in en liet me bewust vallen op het plekje waar Janne altijd zat. Gewoon aan haar denken bezorgde me al een gemeende glimlach op m’n gezicht, want ik wist dat ze nog van me hield, en misschien heel misschien kon ik mezelf terug in haar leventje wringen. Ik liet de rest voor wat ze waren en staarde de verte in. Met m’n gedachten op nul en het mooie gezicht van haar voor m’n ogen. Wat hebben we toch mooie tijden beleefd, gewoon zij en ik. Zowel grootse dingen, als alledaagse dingen die gewoonweg veel leukerder werden als je het met iemand speciaals meemaakte. Maar vooral dacht ik terug aan de momenten dat ik m’n lichaam met haar deelde. Vroeger had ik altijd zo’n raar gevoel erover, om zo een meisje geheel te kunnen vertrouwen om haar alles te laten zien. Maar met Janne ging dat allemaal zodanig vlot dat ik eigenlijk niet meer begrijp waarom ik er in die tijd zo hard mee heb ingezeten. Nouja, dat kon natuurlijk ook aan de manier liggen waarop Janne me zodanig op m’n gemak kon stellen. Ik herinnerde me nog hoe we 2 maand samen waren, en dat ze me zodanig gek kreeg dat ik op het punt had gestaan om te ontploffen van verliefdheid. Ik heb dit gevoel gemist in die 7 maanden die nu voorbij zijn gestreken, een periode van veel verdriet en verwarde gevoelens, en toch heel ergens in de verte iets van hoop en liefde. Misschien was dit wel het lot, misschien zou Janne terug naar mij komen vandaag, en misschien zou alles terug worden zoals voordien. Maar dat was voor straks en ik sloot m’n ogen om eventjes aan niets meer te moeten denken. *** “Bill! Slaapkop! We zijn er!”, tierde iemand van heel dichtbij in m’n oor. “Hm verdomme Tom, hou ermee op.”, gromde ik en met veel moeite opende ik m’n vermoeide ogen. Maar al snel besefte ik dat we inderdaad aangekomen waren op de plaats waar we moesten zijn en meteen begon m’n hart sneller en sneller te slaan. Shit, ik was hier echt nog niet klaar voor… Ik had niet echt de tijd om terug te krabbelen want Tom had me al stevig vast en loodste me zonder tegenpruttelen mee naar de deur. Ik slikte ferm door en keek toen naar het grote bord met evengrote letters: Gustav & Sara. Ik was blij voor hen, minder blij voor mezelf natuurlijk. “Hoe laat is het in godsnaam?”, vroeg ik aan niemand bijzonders toen ik in de gaten kreeg dat er nog geen enkele auto op de parking stond. “Euhm 10 voor 4”, zei Eva zacht om daarna terug te gaan verdrinken in Georgs kus. Ok, van die twee hadden we eventjes geen hulp meer te verwachten. Ook Julie stond tegen m’n broertje te vlemen en het duurde niet lang voordat ook zijn lippen op de hare plakten. “Ja, jongens jullie moeten vooral niet met mij inzitten hoor.”, zei ik scherp waarop 4 betrapte gezichten in m’n richting keken. “Sorry maat…”, zei Georg terwijl hij een licht klopje op m’n schouders gaf. “Zullen we dan maar?”, vroeg Tom ook nogal ongemakkelijk. Ik begreep hen wel, maar voor mij was dit nu niet meteen het aangenaamste om te zien. Uiteindelijk liepen we alle 5 het zaaltje binnen, op zoek naar de gepaste deur. Omdat we hier nog nooit geweest waren kwamen al gauw in een verkeerde ruimte terecht. “Oké, volgens mij zitten we niet meteen juist of zijn we een dag te vroeg.”, zei Tom snugger terwijl hij wegdook voor een speelse duw van Georg. De meisjes stonden geamuseerd te giechelen en ik rolde eens met m’n ogen. Oh god, waar was ik in godsnaam mee begonnen? Ze volgden me allemaal terug uit de ruimte en hielpen me zoeken naar de juiste deur. “Hier zijn de wc’s moesten jullie die informatie nodig hebben.”, riep Eva lichtjes geamuseerd toen ze de deur terug dichtgooide. “Nu, als dat de wc’s waren, en daar die kelderachtige ruimte, dan moet dit de juiste deur zijn.”, zei Julie ernstig al wijzend naar de donkerbruine deur. M’n maag maakte een salto bij het horen van haar woorden en ik voelde hoe mijn moed tot in m’n schoenen zakte. Ik was plots vergeten wat ik allemaal aan haar zou zeggen moest ik haar zien, shit ik was hier niet op voorbereid. “Euh jongens, gaan jullie alvast maar. Ik kom wel.”, probeerde ik mezelf uit deze situatie te redden maar Tom had me door. “Niets van broertje, kom op.”, zei hij en met een dreun gooide hij de deur open en duwde me naar binnen. Op slag was ik naar haar toe gezogen en ik voelde hoe m’n ademhaling stokte. Ze leek geschrokken door onze invasie, dat zag ik in haar ogen. M’n lichaam schudde toen ik haar volledig in me opnam. Al bevend vond ik m’n evenwicht terug en bekeek haar nu wat aandachtiger. Mijn god, wat heeft die ziekte met haar gedaan? Een gevoel van medelijden welde zich in me op toen ik haar zo fragiel zag staan. Ze was magerder dan ik me ooit kon inbeelden… Waar heeft zij dit aan verdiend? Ik had zo’n drang om haar te gaan knuffelen, om haar tegen me aan te drukken en haar te fluisteren dat alles wel in orde zou komen. Maar ik deed het niet, niet omdat ik het niet wou, maar omdat ik het niet kon. Ze wendde haar blik van me af en liep naar een andere ruimte. Ik wou haar tegen houden, ik wou naar haar toe lopen en haar voor eeuwig tegen me aanhouden, maar ik deed het niet. Ik was te verbrouwereerd om haar op deze manier te zien, zo mager, zo gebroken, zo fragiel, zo ongelukkig… En hoewel ze nu nog steeds het mooiste meisje was van deze aardbol, kon ik het niet helpen dat ik ontzettend veel medelijden met haar had. En dat was waarschijnlijk hetgeen ze nu net niet wou. Ik herpakte mezelf, keek nog heel even naar de ruimte waarin ze verdwenen was en liep toen naar Gustav en Sara waar de rest ook al hun plaatsje hadden ingenomen. “Hey Bill, blij je te zien.”, begroette Sara me en ik drukte 3 kussen op haar wang. Ik gaf Gustav een hand en nam plaats naast Tom en Gustav. Ik had het plaatsje berekend, want nu zou ik Janne zien als ze terug kwam. Kennelijk was het voor haar al even moeilijk om me te zien als ik haar… “Djeezes, hebben jullie Janne gezien?”, begon Tom voorzichtig. Gh, verdorie, dit was nu niet het moment om daarmee te beginnen. Het sfeertje zou er niet bepaald op gaan verbeteren. “Ja, ik vind het vreselijk voor haar.”, zei Gustav eerlijk en ik merkte hoe hij Sara’s hand beet nam. “Ik liet gewoonweg m’n plateau vallen toen ik haar daarstraks zag binnen wandelen.” Hehe, ja dat zou ik waarschijnlijk ook gedaan hebben. “Het is voor haar heus niet veel gemakkelijker dan voor jullie hoor.”, zei Sara somber. “Ik denk moest zij een keuze mogen maken, dat ze hier niet was geweest op dit moment. Niet echt omdat ze jullie niet wil zien ofzo, maar omdat jullie haar zo moeten zien, nu ze zich zo slecht voelt.” Ik voelde hoe Sara rond de pot aan het draaien was. “Ja ik weet het Sara, ik heb er ook moeite mee om haar terug te zien.”, zei ik nuchter. Iedereen keek me aan en knikte toen begrijpend. “Oké, en nu gaan we niet beginnen wenen maar gaan we feesten!”, begon Gustav en ik was er verbazingwekkend blij om. Ik haatte dit gesprek en was dan ook blij dat iemand dit gemerkt had. Al snel schoten noten en melodieën doorheen het zaaltje en kwamen verschillende mensen toe. Sommige herkende ik gewoon van zien, anderen had ik totaal nog nooit gezien… De ouders van Gustav kwamen nu ook aangewandeld en gaven Sara een dikke kus. Ze zagen er allemaal gelukkig uit, behalve ik, en misschien het meisje dat zich nog steeds verschuilde in de keuken, althans dat vermoedde ik. Terwijl niemand op me lette, slenterde ik zo stil mogelijk naar die ruimte toe en glipte naar binnen in de hoop dat ze me niet zou horen. Ik piepte om het hoekje en zag hoe ze met haar rug naar me toe naar buiten aan het staren was. Zou ik er naartoe gaan, of moest ik terug naar de anderen? Ik liet m’n hart spreken en schuifelde richting Janne. Ze hoorde me niet, of ze deed alsof. Ik kwam naast haar staan en legde voorzichtig m’n arm om haar middel. “Hey…”, fluisterde ik zo stilletjes mogelijk, alsof ik bang was dat ze zou gaan breken door m’n stem. Ze knipperde eventjes met haar ogen en slikte. “Hoi…”, zei ze terug, haar stem nog even zacht als altijd. Ik voelde hoe tranen in m’n ooghoeken begonnen te branden en ik trok haar heel langzaam tegen me aan. Ik wist niet hoe ze zou gaan reageren, of ze me van zich af zou duwen of me gewoon laten doen. Ik sloot m’n ogen toen ik haar volledig tegen me aan voelde leunen. M’n hart raasde aan een ongelofelijk snel tempo en het bloed dat zo stilletjes door m’n lichaam vloeide maakte nu een inhaalspurt. Ik sloeg m’n armen om haar heen en drukte zacht een kus op haar haren. Ik had haar zo gemist! Ik wou hier voor eeuwig blijven staan, haar lichaam tegen het mijne, mijn armen eindelijk terug om het meisje dat ze zo lang hebben moeten missen. Ik rilde een beetje toen ze zacht begon te snikken. “Het spijt me Bill.”, snikte ze gesmoord in m’n sweater. Ik streelde door haar haar en hield haar nu nog steviger vast. “Het is oké Janne, ik ben er nu. En ik ga nergens heen, dat beloof ik je.” Ze liet me los en keek nu recht in m’n ogen. Het verliefde gevoel kwam nu opeens in grote golven over me heen gestormd en m’n arme tikker sloeg nog harder en feller dan voordien. Ik staarde opvallend naar haar lippen en smachte er nu echt wel overdreven naar. Ze leek het door te hebben en lachte een beetje. “Blijkbaar ben je nog niet veel veranderd.”, zei ze met een lichte speelsheid in haar ogen. “Nee, toch niet op het gebied van liefde.”, antwoordde ik eerlijk. Haar gezicht vertrok in een pijnlijke grimas en ik keek verslagen toe hoe ze al happend naar adem haar hand in haar zij plaatste. “Janne? Gaat het?”, vroeg ik haar schokkerig. Ze leek opnieuw kalm te worden en knikte. “Alweer één van die pijnlijke steken.”, zuchtte ze hardop, waardoor ik meteen op de hoogte was van dit tafereel. Verdorie, hoe kon dit nu toch allemaal met haar gebeuren?! “Wat zei je ook alweer over die liefde?”, pikte ze terug in op het gesprek. Ow boy, nu kwam het moment dat ik haar moest vertellen dat ik nog steeds van haar hield! “Euhm, ik weet niet goed hoe ik je dit moet vertellen, maar in die 7 maanden dat ik je niet meer heb gezien, kan ik geen enkele dag bedenken dat ik niet met m’n gedachten bij jou zat.”, stamelde ik moeilijk. Ze ging op een stoel gaan zitten en ik deed net hetzelfde. “Ik kan je niet vergeten Janne, hoe hard ik ook m’n best doe.” M’n blik die de hele tijd strak op de grond bleef hangen, dwaalde nu af naar haar en ik duizelde toen haar ogen de mijne zochten. “Je weet toch dat ik ziek ben hé Bill.”, fluisterde ze zacht. Ik knikte voorzichtig en nam haar handen in de mijne. “Is dat een grondige reden om niet meer van je te houden?”, vroeg ik haar nu. Ze sloeg haar ogen neer en stond recht, ik deed hetzelfde, niet wetende wat er nu zou komen. “Ik heb je nooit gezegd dat je moest stoppen met van me te houden Bill. Het maakt het er alleen niet makkelijker op.” Ze klonk moe toen ze die woorden uitsprak, en ik raakte versteld van de emoties in haar stem. “Ik ben ook niet gestopt daarmee.”, fluisterde ze nu. Oh mijn god, had ik dit nu goed verstaan? Bekende ze haar gevoelens nu openlijk voor me, hier op dit eigenste moment? Ik kwam een stapje dichter in haar richting, in de hoop dat ik mezelf wat in bedwang kon houden om niet meteen naar haar toe te spurten. Ik nam haar kin voorzichtig vast en duwde het een beetje omhoog zodat ik haar als het ware dwong om me aan te kijken. “Ik hou van je Janne.”, bekende ik haar. Ze lachte een beetje en liet zich toen in m’n armen vallen. “En ik laat je nooit meer los, nooit meer!” Ze richtte zich op en ik smelte toen haar hand zacht m’n wang streelde. Haar lippen kwamen nu gevaarlijk dicht bij de mijne en ik huiverde toen ze de mijne zachtjes raakten. Wat had ik dit gemist! Ik nam haar stevig vast en kuste haar spontaan terug, alsof het nooit anders was geweest. Ze loste zich uiteindelijk uit m’n greep en lachte. Voor het eerst leek het alsof ze gemeend kon lachen. “Ik hou ook van je Bill.”, zei ze en ik krijste toen haar ogen plots dichtvielen en haar lichaam hard tegen de tegels kwakte. Oh nee! Niet nu! Neeee! “Bel een ambulance! Bel een ambulance!”, riep ik terwijl ik de keuken uitstormde. “BEL EEN AMBULANCE!!” Iedereen slaakte een kreet en ik zag hoe haar moeder en Sara met een lijkbleek gezicht naar me kwamen gelopen. “Wat is er gebeurd?” “Waar is Janne?” Ik voelde me beven op m’n eigen benen en greep naar het eerste het beste om tegen te steunen. “Ze, ze…”, stamelde ik. Gustav hing aan de telefoon en brabbelde in z’n beste Engels iets in de hoorn. “Als we maar niet te laat zijn!”, hoorde ik een stem vanuit de keuken. Tom kwam naar me aan gelopen, zijn gezicht wit en geschrokken. “Wat is er gebeurd Bill?”, vroeg hij wanhopig. Alsof hij niet de ware reden wou weten. “Ze, ik, gevallen…” Ik kraakte bij het geluid van de sirenes en greep naar Tom’s arm toen ik door m’n knieën zakte. *** Het leek wel een eeuwigheid te duren, met z’n achten zaten we verslagen voor ons uit te staren. Haar moeder zat te snikken en hield de hand van Sara vast die naast haar zat, Gustav had haar andere hand intussen gegrepen en fluisterde woordjes in haar oor. Eva zat bij Georg op z’n schoot en liet haar hoofd op z’n schouder rusten. Tom en Julie zaten zwijgend voor zich uit te staren, maar hun vingers waren in elkaar verstrengeld, en dan had je ik, Bill Kaulitz die net z’n droommeisje had zien instorten nadat ze had toegegeven dat ze nog steeds van me hield. Ze waren nu al 3uur aan het opereren, en ik werd het langzaam aan kotsbeu. Ik kon de spanning niet meer aan en sprong recht. Ik moest iets doen! Ik wandelde tot het einde van de gang en terug, steeds meer, gewoon maar om in beweging te zijn. Het zou me alleen maar gekker maken moest ik daar een hele tijd blijven zitten. Ik repte me terug toen ik alle hoofden zag opkijken en er voorzichtig een deur open ging. Een man met grijze haren kwam naar buiten. Hij richtte zich vooral naar haar moeder en Sara, wat maar logisch was natuurlijk. “De operatie is geslaagd mevrouw, uw dochter heeft inderdaad een darmperforatie gekregen. Gelukkig waren jullie er snel bij. We halen haar nu uit de verdoving.” Haar moeder zag er een heel stuk opgeluchter uit, dus ik veronderstelde dat die man goed nieuws had aangekondigd. “Gaat ze dan volledig genezen?” De man knikte en een opgeluchte lach doorklonk door heel de gang. “Ze haalt het!”, zei Sara in het Duits zodat we ook allemaal op de hoogte bleven. Oh god, ze ging het halen! Het was echt een pak van m’n hart! Ik liep naar Tom en nam hem stevig vast. Ik had nood aan een knuffel, en m’n tweelingsbroer was nu wel de ideale persoon om m’n vreugde mee te delen. Er woelde opnieuw een koude door m’n lichaam toen iemand vanuit de kamer riep. “We verliezen haar!!” Ik keek wanhopig in de gezichten van Sara en haar moeder om ook maar te kunnen begrijpen wat die verplegers aan het zeggen waren. Hun gezichten stonden emotieloos en een enkele traan rolde over de wang van Sara. De man verdween al zo snel mogelijk de kamer in als dat hij eruit was gekomen en sloeg de deur dicht. “Sara? Wat is er?”, vroeg ik haar met een schokkerige stem. Ze reageerde niet en begon in schokjes te schudden. Ik duwde me tegen de deur en keek door het petierige raampje naar binnen. “Wat gebeurt er?”, schreeuwde ik tegen mezelf. “JANNEEE!!” Dit kon niet, dit kon toch niet? De operatie was toch geslaagd? Waarom schreeuwden die dokters dan? Ik bonkte op de deur en schrok toen ze open ging. Ik keek in het betreurde gezicht van de dokter, en hoorde hoe Sara krijste. De rest hoorde ik niet meer, m’n blik gleed naar het schermpje van de apparaturen aan de zijde van Janne. De lichte pieken in de groene lijn werder kleiner en kleiner en m’n hart kromp in elkaar toen ze plaats maakten voor een rechte lijn, naast het hartje stond het cijfer 0. Ik schreeuwde alles eruit en werd stil toen een schel geluidje zich in m’n schedel boorde…

62. Een leven zonder Janne?

Ik bleef maar voor me staren naar de 2 andere dokters die haar aan het reanimeren waren , alsof ik met m’n ogen ervoor kon zorgen dat er opnieuw grote pieken op het schermpje zouden komen. Het kon niet, Janne kon niet doodzijn, daarvoor was ze nog veel te jong. Het moest een droom zijn, een heel akelige maar ik zou er uit gaan ontwaken. Dit kon niet echt gebeuren… Of wel? Nee, het kon gewoonweg niet!! Janne moest terug leven, ze moest terug in m’n leven komen, we moesten terug samen gelukkig worden. Nu we onze gevoelens voor elkaar hadden bevestigd, dit moest gewoon! Wat zou ik nu zonder haar moeten doen? Nu ze volledig uit m’n leven was vertrokken, wat had het voor zin dat ik nog verder ging als ik haar niet had om op terug te vallen? Waarom kon het nu voor één keer niet gewoon eens meevallen voor ons? Was dit de tol die ik moest betalen omdat ik eindelijk het meisje gevonden had waar ik jaren naar had gezocht? Was dit wat ik allemaal moest meemaken daarvoor? Waar had ik dit nou in godsnaam aan verdiend? En Janne, waarom moest uitgerekend zij daar nu liggen, voor dood? Dood, Janne is dood… Het drong uiteindelijk tot me door. Ik voelde verschillende troostende armen om me heen maar geen één van hen was wat ik nodig had. Een onweerstaanbare woede welde in me op en ik keek dreigend naar de dokter. “Jij gaat verdomme zorgen dat ze terug leeft, jij gaat nu naar die andere dokters toe en jij helpt haar te reanimeren!”, schreeuwde ik hem toe, het kon me niet schelen dat hij misschien geen Duits kon, hij zou wel aan m’n gezicht zien wat ik bedoelde. Hij had die operatie tot een goed einde gebracht, nu moest hij haar verdomme terug tot leven brengen! Ze moest gewoon terug leven, dat moest gewoon. Ik keek hem nu echt woest aan. “Het spijt me maar…”, begon die. “Het kan me niet schelen hoe je het doet, je brengt haar terug!” Ik kon het wel krijgen van zijn idiote gezicht. Tom sprong plots op, zijn gezicht vol tranen en zijn handen fel schuddend. “Bill, het geeft geen zin meer. Ze is weg…”, zei hij zacht, bijna stikkend in z’n tranen. Hij probeerde me te troosten door een arm op m’n schouder te leggen maar ik sloeg hem al even snel terug weg. “Zijn jullie doof ofzo?! Janne moet terug komen, ik voel het dat ze nog aan het vechten is, komaan zeg!”, tierde ik nu nog een stuk luider. Iedereen keek me met een bezorgde blik aan, één voor één snikkend in hun verdriet. Hun hoofd bijna op hun knieën en een gezicht waarop te lezen stond dat ze het opgaven. “Godverdomme, wat is er mis met jullie?”, krijste ik door de gang en ik schrok toen m’n stem tegen de kale muren terugkaatste. “Ben ik dan de enige ofzo die Janne wil helpen?” Ik begreep hen niet, waarom vroegen ze de dokter niet om haar te gaan reanimeren? “Bill, liefje, het is over.”, zei Sara gesmoord op de schouder van Gustav. Hoe kon zij dit nu gaan zeggen? Hoe kon zij nu niet tekeer gaan, net zoals ik? Het was toch nog niet over? Janne kon toch nog altijd gered worden? Of niet soms? Ik voede het diep vanbinnen dat Janne niet weg was, waarom had niemand anders dat gevoel? “HET IS NOG NIET OVER!!”, brulde ik en wierp me volledig op die grijze ouwe. “Jij gaat haar nu reanimeren, of ik doe het!”, dreigde ik. Het kon me verdomme niet schelen dat dit tegen de principes was, als hij het niet deed, dan redde ik haar wel. Hij was een dokter, for christ sake, dan moest hij er toch alles aan doen om haar te redden? “Ik, nou, ja…”, stamelde hij. Ik kwam dreigend af met m’n vuist en zag hoe hij meteen de kamer terug in liep. “Flink zo!”, riep ik hem toe. Godverdomme, het is niet omdat hij het meisje niet kent dat hij haar zo maar moet laten doodgaan. Stomme rotvent, wat dacht die wel? “Een meisje van 20, ohja, die heeft al een mooi leven gehad?”, nou ik dacht het niet… Ik keek hoopvol hoe ze nu met 3 bezig waren, overal draden en machines. Ik weet wel dat het grof was tegenover die vent, maar hoe kon die hier nu staan lullen terwijl de andere gretig bezig waren om m’n meisje hier te houden. “Probeer nog eens!”, gilde een man en meteen daarop zag ik hoe Janne een beetje van het bed gehezen werd om er dan terug in de vallen. “Komaan Janne, blijf hier liefje.”, fluisterde ik tegen mezelf terwijl ik geen seconde m’n blik afwende van het gebeuren. Ze moest het halen, dat stond vast! Het moest gewoon, we moesten de kans terug krijgen om samen gelukkig te zijn… Ze probeerden het nog een keer, en nog een keer, en met elke poging zakte de moed in hun schoenen. Dat zag ik aan hun gezichten, maar ze mochten het nu nog niet opgeven, nu niet, nu ik wist dat Janne nog steeds aan het doorbijten was. Ik merkte hoe ze twijfelden en eventjes wachtten. “Wel? Doe dan verdomme toch verder!”, schreeuwde ik bij hun plotse staking. Ze zuchtten en blaasden en keken me toen alle 3 verlaten aan. “DOE VERDOMME VERDER ZEG IK JULLIE!!”, brulde ik hen nu toe. M’n vuisten dreunden tegen de deur en m’n stem had nog nooit zo fel geklonken. Ze leken te schrikken van m’n uitval en begonnen meteen terug rond haar te verzamelen. Verdomde imbicielen! “Oké, maximum volt!”, schreeuwde iemand en opnieuw schoot Janne enkele centimeters de lucht in. Ik bleef hoopvol kijken, maar er gebeurde niets. Opnieuw keken ze me alle 3 aan, al half wetend wat m’n antwoord zou zijn. “DOE VERDER!”, kregen ze naar zich toe geworpen. “Maximum volt, nu!”, galmde opnieuw doorheen de ruimte. In een fractie van een seconde gebeurde het, een minipiek verscheen op het schermpje en verdween toen opnieuw. “Heb je dat gezien?”, vroeg ik aan mezelf. De anderen kwamen naar me toe gestormd en de deur vloog zonder het te willen open. We stonden allemaal aan de grond genageld, en zelfs de dokters waren zodanig van hun melk dat ze niet eens de moeite deden om ons terug naar buiten te sturen. “Hebben jullie dat gezien?”, vroeg ik nu ook aan de anderen. Tuurlijk konden ze het niet gezien hebben, ik stond voor het raampje, goed Bill, heel goed! Ik keek toe hoe de dokters nog eens probeerden. Ik sprong in de lucht toen er opnieuw een piekje tevoorschijn kwam, en dan nog één en nog één. “Ze leeeeeeeeeeeeeeeeeft!”, schreeuwde ik uit en nam iedereen vast die ook maar in m’n buurt was. Ik was veel te blij, het kon me niet schelen dat iedereen zo zat te kijken. “Ze leeft! Ze leeft! Ze leeft”, begon ik nu te zingen en meteen kreeg iedereen een grote glimlach op z’n gezicht. Ik begon weg en weer te huppelen van vreugde en zag hoe aanstekelijk het werkte bij de anderen. “Zie je wel, ik wist het dat ik voelde dat ze zou terug komen.” Ik kon het niet geloven, Janne was terug, terug op deze aarde, terug bij mij. Ik sloeg m’n armen om de nek van Sara, die nog steeds vol bewondering naar me keek, en trok ze stevig tegen me aan. Ze had haar zusje terug, ik m’n vriendin. Janne bond ons als het ware aan elkaar, omdat we beide zoveel van haar hielden dat het bijna niet meer normaal was. Ze maakte zich los uit m’n greep en keek me aandachtig aan. “Bedankt dat je er zo in geloofde Bill, je hebt zowat haar leven gered.”, zei ze lief. Nouja, ik had inderdaad wel gehamerd op het feit dat die dokters moesten verder doen, maar om te zeggen dat ik haar nu had gered? Het was nog altijd Janne zelf die ervoor moest vechten, en ik voelde het gewoon dat ze het aan het doen was. Dus laat ons maar zeggen dat ik gewoon de stimulans ben geweest om haar definitief terug hier te krijgen. Ik voelde hoe een sterke arm me naar zich toetrok en enkele seconden later lag ik als een klein kind in de overgelukkige Gustav zijn armen. Ook hij was natuurlijk opgelucht, net zoals alle anderen. Hij liet me los toen Tom kwam aanzetten en nog voordat ik naar adem kon happen sloegen z’n armen al rond me. “Oh Bill, ik ben zo blij voor jou…”, zuchtte hij in m’n oor, zodat ik alleen kon begrijpen wat hij zei. “Ik ook.”, antwoordde ik en keek met blinkende ogen in de zijne. Ik keek verder rond en bleef staan bij haar moeder, dat nog steeds naar Janne aan het kijken was. Er hing een mooie glimlach op haar gezicht en voor het eerst in al die tijd zag ik hoe de 2 meisjes op hun mama leken. Ze hadden die vertrouwde glimlach zonder twijfelen van haar geërfd. Ik kneep zacht in haar hand en merkte hoe ze lichtjes opschrok uit haar droom die in vervulling was gekomen. Haar dochter leefde terug, dat was alles wat ze wou. Ze keek me bedankend aan en drukte nogal onwennig een kus op m’n wang. Het mocht dan nog zo onwennig lijken als wat, dit was het grootste gebaar dat ik van haar kon krijgen. De mama van Janne die me bedankte om haar dochters leven te redden. Ik wendde mijn blik terug van haar af en keek liefdevol naar Janne, de pieken waren nu opnieuw regelmatig op het scherm terug te vinden en naast het hartje verschenen nu opnieuw grotere getallen, vrijwel rond de 70 slagen. Haar hart klopte opnieuw, het had opnieuw een reden om verder te gaan en ik zou daar terug gaan inzitten! Ik, Bill Kaulitz die al van haar hield op de eerste dag dat ik haar had gezien, en dat altijd had blijven doen ook al waren we uit elkaar. Ik liep naar haar toe en liet me voorzichtig op het bed vallen. Het voelde nogal raar aan, maar aan de andere kant dan ook goed want ze leefde nog. Met een trillende hand nam ik de hare vast, zoveel mogelijk proberend om niet te haperen aan alle draadjes die aan haar verbonden waren. Het gaf allemaal niet, het kon mij niet schelen hoeveel materiaal er aan haar hing… Ik hoorde geroezemoes op de achtergrond en ik grijnsde toen ik me vooroverboog om een zachte kus op haar lippen te drukken. *** 2 jaar later: Mijn vingers raken het warme, zachte zand aan en m’n ogen zijn strak gericht op de blauwe lucht. Het is hier prachtig op de Malediven! Ik hoorde gegiechel op de achtergrond en ik schrok op toen ik iets nats op me voelde. “Heee, wat is dit nu weer?”, riep ik uit en sprong rechtop. Ik keek in de grijnsende gezichten van Julie en Tom die met een groot glas in hun handen stonden. “Bende pestkoppen!”, brulde ik hen toe, maar ik meende het allemaal niet. “Don’t look at me dear, it was his idea.”, gierde Julie terwijl ze beschuldigend naar Tom wees. “Oh mooi is dat.”, vuurde Tom met een dodelijke blik naar haar terug en ik lachte luid toen Julie er snel vandoor holde toen ze doorhad dat haar vriend klaar stond om haar dood te porren. Die twee waren nog geen haar veranderd, hun liefde voor elkaar was nog steeds zo sterk en het verwonderde mij zelfs. Tom hield echt wel van haar, en had haar nooit bedrogen al waren daar wel geruchten over geweest. Eventjes leek het alsof hun sprookje zou stranden, maar na heel wat verzoeningspogingen van Tom had Julie dan toch toegegeven. Wat maar normaal was aangezien Tom nooit een vinger naar een ander meisje had uitgestoken. Ik wiste die herinnering en richtte me terug op het nu… We hadden eindelijk 2 weken pure rust, pure vrijheid en dat was voor ons allemaal de ideale manier om samen te gaan genieten van een welverdiende relax-vakantie. Met z’n achten waren we plots richting Malediven vertrokken en ik had er nog geen seconde spijt van gehad. Ik zocht naar haar gezichtje maar vond ze nergens. Misschien zat ze wel bij Gustav en zo. M’n voeten sleepten zich verder door het zalige zand en ik genoot van het zonnetje dat fel op m’n schouders brandde. Ik voelde me perfect gelukkig… Ik voegde me bij de anderen aan het gezellige tafeltje, Gustav en Sara lagen genietend tegen elkaar, Georg en Eva hevig kussend en Tom en Julie leken nog steeds boos op elkaar. Die twee idioten toch! Ik nam plaats naast Sara en nam een cocktail in m’n handen. “Waar is Janne?”, vroeg ik in het algemeen na een nipje te hebben genomen van het drankje. Ze leken uit de lucht te vallen en keken uitgebreid om zich heen. “Euh, ja nu je het zegt?! Waar is ze?”, zei Georg al grijnsend. Ik hoorde hoe Sara luid lachte en ik keek dan ook meteen maar naar haar. “Ze is waarschijnlijk naar het toilet ofzo.”, giechelde ze. Iedereen zag er zo opgelucht uit, genietend van de zon en van elkaar. “Vinden jullie ook niet dat wij zowat de grootste gelukzakken zijn op deze aardbol?”, vroeg Eva nu. Ik glimlachte om haar, ze was al zodanig verbrand dat ik al pijn kreeg als ik haar zo zag zitten. Georg vleemde zich tegen haar aan en nam al snel de zonnecrème toen hij haar schouders in de gaten kreeg. “Oh God Eva, je lijkt wel een kreeft!”, lachte hij haar uit. Ze gooide hem een speelse tong toe en kreunde lichtjes toen hij haar zacht insmeerde met het witte spul. Ik raakte bijna in een slappe lach toen Georg ‘per ongeluk’ de lijstjes van haar groene bikini omlaag schoof en ze geschrokken haar handen voor haar borsten drukte. “Jij pervert!”, verweet ze onze bassist maar meteen daarop trok ze hem tegen haar lichaam om een dikke kus op z’n lippen te drukken. “Ooooh, is er hier nog iemand zo verliefd?”, gierde Tom terwijl hij een mep probeerde te ontwijken van Julie. “Waarom verbrodt jij toch altijd de speciale momenten voor iedereen?”, zei ze met een zucht en proestte het uit toen Tom haar zielig aankeek. “Oh kom hier jij!”, riep ze en meteen sloeg ze haar armen om zijn nek en verdronk in een heftige tongzoen. “Ja oké, allemaal goed en wel hé jongens, maar daarmee weet ik wel nog steeds niet waar Janne is!”, giechelde ik om hun verliefde gezichten. Ik staarde in de verte, het prachtige water leek speciaal voor ons te schitteren. Ik schrok op toen een gsm trilde en ik greep naar m’n zwemshort toen ik doorhad dat het de mijne was. Wie zou er mij nu in godsnaam gaan sms’en? Ik keek verbaasd naar m’n display en grinnikte gesmoord toen ik de naam zag. ‘Janne’, stond er op. Ik fronste m’n wenkbrauwen en opende het berichtje. “Waar blijf je zolang? Ik ben op je aan het wachten… Ik trek zo nu ongeveer m’n bikini uit. X” M’n arme tikker sloeg plots een razendsnel tempo en ik voelde dat ik begon te blozen. “Ik euh, moet ook even naar het toilet.”, stamelde ik en met grote passen liep ik richting hotel. Hoe deed ze het toch ook altijd om me zo opgewonden te krijgen? Gewoon door zo’n berichtje te sturen rende ik nu als een gek in het rond. Ik duwde de deur open en liet ze met een klap terug dichtvallen, ongeduldig drukte ik op het knopje van de lift en vloekend omdat het zo traag ging stapte ik er toch maar in. M’n hart raasde aan een snel tempo, m’n bloed kolkte in m’n aderen en m’n handen begonnen te zweten alsof ik voor de eerste keer een concert moest spelen. Zou ze nu serieus naakt in de kamer op me aan het wachten zijn? Ik zou het zodra gaan weten want met grote passen liep ik door de luxueuze gang. Ok, kamer 122! Met een dreun gooide ik de kamer open, ik hijgde, misschien een heel klein beetje door m’n spurtje, maar eigenlijk nog veel meer van verlangen. Ik stond nu in het midden van de kamer en hoorde hoe iemand achter me de deur dichtsloeg en de sleutel overdraaide in het slot. Ik sloot m’n ogen toen haar handen zich over m’n borst sloegen en me zachtjes streelden. Ik draaide me om en keek haar verbaasd aan. “Hee, je hebt je bikini nog aan.”, zei ik gespeeld teleurgesteld. Ze glunderde om m’n gezicht en kuste zachtjes m’n lippen. “Liefje, je weet toch zelf wel dat je hier sneller zou zijn moest ik hier naakt staan.” Ok, betrapt! Ik sloeg m’n armen om haar middel en trok haar tegen me aan. Haar warme buik raakte de mijne aan en het tolde een beetje in m’n hoofd toen ze lief m’n mond opende met het topje van haar tong. Ik liet m’n handen over haar gehele lichaam glijden. Janne was opnieuw op haar gewone gewicht gekomen, al heeft het haar heel veel moeite gekost om opnieuw 25kg te verdikken. Maar het was haar gelukt, en nu was ze weer het meisje van 2jaar en 7 maanden geleden. Alleen een beetje ouder en wijzer… Zo genoot ze nu ook van elke minuut alsof het haar laatste zou kunnen zijn, zeker nadat ze zo dicht bij de dood had gestaan. Wat zeg ik, ze was welgeteld 12minuten en 27seconden dood geweest. Ik loste ook die herinnering en ging volledig op in haar liefdevolle kus. Haar handen trippelden traagjes naar m’n nek en ik rilde toen ze haar nagels in m’n vel haakte. We losten elkaar en ik keek haar met glanzende ogen aan. “En wat heeft m’n liefje zo in gedachten?”, vroeg ik haar speels. Er kwam een brede glimlach op haar gezicht, wat al meer dan genoeg zei maar ik wachtte toch maar eens haar antwoord af. “Ik weet niet, gewoon genieten van de tijd met jou misschien?”, zei ze lief. Ik had geen tijd meer om te antwoorden toen ze m’n hals begon te kussen. Telkens ze dat deed, raakte ik zodanig overmeesterd door golven van fladderende vlinders dat ze alles met mij kon doen, werkelijk alles… Ik sloot m’n ogen en beet op m’n onderlip om niet te beginnen hijgen en kreunen toen ze gevaarlijk met haar hand richting m’n zwemshort gleed. Ze kuste vluchtig m’n sleutelbeenderen en richtte zich toen terug op. “Wat heb jij in gedachten?”, lachte ze gemeen. Ze gilde het uit toen ik haar aan haar armen greep en ze behendig op het bed gooide. Ik viel vrijwel meteen op haar en grinnikte toen ze zacht met haar vingers enkele plukjes haar uit m’n gezicht haalde. Ik sloot m’n ogen toen ik m’n lippen lief op de hare drukte en huiverde toen haar nagels een weg krasten van aan m’n schouders tot aan m’n onderrug. Ik kuste haar nu heviger en liet m’n handen ook de vrije loop, als zij geen moeite deed om me te sparen, zou ik het ook niet doen. Ze lachte doorheen onze kus toen m’n hand in haar bikinitopje verdween en ze rilde nu ook hevig. Ze was echt te gek, kon zomaar m’n hele lichaam innemen en me dingen laten doen dat ik nooit uit mezelf zou kunnen. Zelfs na al die tijd voelde het nog altijd even spannend om met haar intiem te zijn. Ze duwde me van zich af en ik viel zomaar op m’n rug. Ze kwam op me zitten en gooide haar haar naar achter. Met een grijnsende glimlach op haar gezicht trok ze heel langzaam aan het koordje dat in haar hals geknoopt zat om haar bikinitopje op z’n plaats te houden. “Kan het niet wat sneller?”, lachte ik verlangend naar haar. Ik had het beter niet gezegd want het ging nu nog zoveel trager. Ik beet trillend op m’n onderlip toen het topje toch van haar lichaam gleed en ik haar schoonheid kon aanschouwen. “Is dit niet het wachten waard liefje?”, lachte ze zacht terwijl ze haar hoofd in m’n nekholte verstopte. Haar zwarte haar kietelde op m’n naakte huid en ik huiverde toen ik haar bovenlichaam op het mijne voelde. “Jij bent het wachten waard Janne, dat zou je nu al moeten weten ondertussen.”, fluisterde ik haar zachtjes toe. Ik had wel 7 maanden op haar gewacht, dus ik kon het nu wel in volle overtuigen zeggen. Ze richtte zich een beetje op, waardoor haar haar nu voor d’r ogen schoof, en keek me vol liefde aan. “Jij bent nog altijd even lief.”, giechelde ze en ik greep fel in de lakens toen ze m’n borst begon te kussen. Haar lippen zweefden over de miniscule haartjes op m’n lichaam en ik hijgde een beetje toen haar tong de rand van m’n ster overtekende. Haar handen streelden m’n zijkanten van m’n lichaam en ik giechelde toen een wijsvinger m’n navel kietelde. “Janne liefje…” Ze kuste zich een weg terug naar m’n lippen en streelde met haar tong m’n onderlip. “Ja Bill?”, vroeg ze uiteindelijk. Haar groenbruine ogen straalden toen ze m’n naam uitsprak en ik smolt op dit eigenste moment. M’n armen schoten om haar middel en ik trok haar hevig naar me toe. Haar tong kronkelde zich in weg naar de mijne en na enkele seconde speelde ze met het bolletje van m’n piercing. In kleine schokjes begaf ik m’n handen naar haar heupen en liet ze rusten op het fijne stofje van haar knalrode bikinibroekje. Ik duwde haar terug van me af en liet me nu zelf weer op haar rollen. Ik kuste elk plekje op haar lichaam en kreunde toen een warme gloed door me heen woelde. Ze likte aan m’n oorlel en lachte gesmoord toen ik schrok. Haar hand verdween zomaar in m’n zwemshort en m’n adem stokte toen ze me zachtjes begon te strelen. Ik liet m’n gezicht in de lakens vallen, zo net naast haar hoofd en genoot van elke beweging dat ze met haar hand maakte. Het liefst van allemaal wou ik nu haar slipje uittrekken, maar ik deed het niet, niet omdat ik het niet wou, maar omdak ik verlamd werd door haar. Ik begon te rillen en wou net beginnen schreeuwen toen ze stopte. Haar handen trokken voorzichtig de short over m’n billen en ik voelde me meteen al een stuk lichter toen die in de grond viel. M’n hoofd lag nog steeds naast het hare en ik moest heel veel moeite doen om m’n ademhaling opnieuw op een normaal tempo te krijgen. “Waarom doe je mij dit toch altijd aan?”, vroeg ik haar gesmoord in het laken. Ze liet haar handen terug over m’n lichaam glijden als antwoord en ik kreeg eindelijk de moed om me terug op te richten. “Omdat je het graag hebt”, giechelde ze geamuseerd en ik knikte dat ze natuurlijk gelijk had. M’n handen dwongen me om ook haar shortje uit te trekken en ik slikte m’n verlangens door toen ik helemaal naakt tegen haar aan lag. Ik wreef zacht met m’n wijsvinger over haar mooi gevormde gezichtje en raakte helemaal ontroerd toen ze m’n hand vastnam en er zacht een kus opdrukte. Ze was veel te lief en ik voelde me zo ontzettend gelukkig dat ik degene was met wie ze dit moment wou beleven. Ze verlegde zich een beetje en ik deed net hetzelfde. Ze straalde toen ik opnieuw m’n lippen op de hare liet vallen en sloeg haar armen om m’n nek om me nog dichter tegen haar aan te trekken. Ik huiverde hevig toen ik bij haar binnenkwam en drukte snel m’n lippen terug op de hare om niet te gaan kreunen van pure genot. Ik stokte toen ik niet meer verder kon en loste nu pas m’n lippen van de hare. Haar ogen waren gesloten en haar handen woelden spelend door m’n haar. Ik bleef liefdevol naar haar staren toen ik langzaam op en neer begon te bewegen, haar lichaam schoof ook elke keer een beetje op. Ik gleed met m’n handen naar haar heupen en begon toen wat snellere bewegingen te maken. Ze opende nu ook haar ogen en maakte een gebaar met haar vinger dat ik naar haar toe moest komen. Ik deed wat me gevraagd werd, ik zou alles voor haar doen! Ik kwam dichter met m’n gezicht en huiverde toen ze passioneel haar lippen op de mijne perste, eventjes onderbreekte ze de kus om lichtjes op m’n lip te bijten. Het tolde in m’n hoofd toen haar handen m’n borst streelden en ik hijgde van de enorme kriebels die zich in m’n onderbuik manifesteerden. Ze plantte haar nagels in m’n rug toen ik nog een beetje versnelde en ik liet m’n hoofd opnieuw naast het hare vallen. Onze hartslagen op hetzelfde ritme, onze ademhaling ook. Ik huiverde helemaal toen ik m’n hoogtepunt bereikte en sloeg m’n nagels wanhopig in de lakens. Ze maakte me werkelijk gek en ik zou nu elk moment kunnen uiteenspatten. Ik stikte in het kussen en voelde hoe alles warm werd in m’n lichaam, alsof alles in m’n lichaam ontspande en ik schreeuwde luid in het kussen toen alles in me ontplofte. *** Hand in hand liep ik met haar in het warme zand, richting anderen. “Kijk eens wie ik heb gevonden?”, grijnsde ik in hun opgewekte gezichten. Ze plofte zich naast Sara en ik nam zoals gewoonlijk het plaatsje naast haar in. Tom kwam al lachend met 2 overheerlijke cocktails aangelopen en ik glimlachte toen m’n meisje als verzot op het drankje aanviel. Ook de rest kreeg een drankje aangeboden en als snel raakten we verwikkeld in een luchtig en plezant gesprek. “Zou je dat wel doen?”, vroeg Janne geamuseerd aan Sara die twijfelend met de cocktail in haar hand zat rond te kijken. “Nee, je hebt gelijk. Ik neem geen risico’s.”, zei die vastberaden en drukte een kus op Gustav’s wang. Sara was reeds 3 maanden zwanger en alcohol was nu niet meteen het beste alternatief om een gezonde baby op de wereld te brengen. “Zullen we wat gaan zwemmen?”, stelde Georg voor en al snel liepen we met z’n achten het helblauwe water in. Het voelde leuk aan om te kunnen genieten van onze vrije tijd, en onze vriendinnen die ons nog steeds even graag zagen dan voordien. Ik holde Janne achterna en proestte het uit toen ze vlak met haar gezicht in het water viel. Ik hielp haar rechtop en trok haar dicht tegen me aan. Ze sloeg haar armen om m’n nek en sprong zodat haar benen om m’n middel geslagen werden. Haar hoofd lag lief op m’n schouder te rusten en ik voelde hoe haar zachte lippen m’n huid raakten. “Ik hou van je.”, fluisterde ze. Ze richtte zich op en keek me lief aan. Een glimlach stond op m’n gezicht en ik drukte zacht m’n lippen op de hare. Ik dacht even terug aan 2 jaar geleden en schudde toen m’n hoofd. Een leven zonder Janne? Dat nooit meer…

Door Sarah i.s.m crimsonmoonstory.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 6 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?